PL171336B1 - Method of obtaining an organic salt and n,n'-diacetylocystine - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania soli organicznej i N,N’-diacetylocystyny w postaci pojedyn­ czych izomerów, D-, L- i mezo, jak równiez w postaci racemicznej o ogólnym wzorze 1a lub 1 b wzór 1b w którym R+ i R2+ oznaczaja kation zasady organicznej lizyny, etylenodiaminy, N,N’-dibenzyloetylenodiaminy, adamantanyloaminy, N-benzylo-2-fenyloetyloaminy lub piperazyny, znamienny tym, ze sól N-acetylocysteiny i zasady organicznej utlenia sie 1 izoluje sól DiNac, ewentualnie w postaci uwodnionej lub solwatowanej. PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania soli organicznych N,N’-diacetylocystyny, określanych poniżej jako DiNAC, posiadających czynność immunomodulującą. Wynalazek dotyczy w szczególności sposobu otrzymywania krystalicznych, niehigroskopijnych i trwałych chemicznie soli zawierających nietoksyczne kationy organiczne, użytecznych w leczeniu chorób związanych z defektem układu immunologicznego.

N-acetylo-Il-cysteina jest dobrze znanym związkiem, stosowanym rutynowo jako środek leczniczy przeciwko stanom przewlekłej niedrożności układu oddechowego i przeciwko przewlekłemu zapaleniu oskrzeli. Chociaż pierwszy patent zgłoszono w 1964 (GB 954268), mechanizm działania związku nie został ustalony. Ostatnio odkryto, że odpowiadający disiarczek N-u^^i^'tylo4^--cv.stceiiy, to jest L-DiNac, działa jako silny immunomodulator (szwedzkie zgłoszenie patentowe Nr SE 9002067-8), wykazując czynność porównywalną ze współczesnymi lmmunostymulantami, takimi jak sól sodowa ditiokarbaminianu dietylu lub 2.2’-ditiobisetanol.

Sposoby otrzymywania DiNAc opisano w kilku opisach patentowych (patenty USA nr 4827016, 4724239 i 4708965, patent europejski nr 300100 i patent niemiecki nr 2326444). DiNAc jest jednakże bezpostaciowy i higroskopijny, dlatego jest trudny do wyizolowania i przetworzenia na preparaty farmaceutyczne, i jest zwykle podawany tylko w postaci roztworów wodnych. Większość soli DiNAc z kationami nieorganicznymi lub organicznymi posiada te same niekorzystne właściwości fizyczne, co wolny dikwas. W literaturze ukazały się przykłady soli innych aminokwasów zawierających siarkę (patent Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3647834, patent JP nr 56155298 i patent FR nr 8106592).

171 336

Nieoczekiwanie stwierdzono, że kilka soli DiNAc z zasadami organicznymi charakteryzuje się korzystnym połączeniem niehigroskopijności i krystaliczności, co umożliwia izolację i przetworzenie tych soli na preparaty farmaceutyczne mające formę stałą i pozwala na podawanie ich przez inhalację w formie stałej lub w postaci innych preparatów suchych, jeśli byłoby to pożądane klinicznie.

Sposób wytwarzania soli zasady organicznej i N,N’-diacetylocystyny w postaci pojedynczych izomerów, D-, L- i mezo, jak również w postaci racemicznej, o ogólnym wzorze 1a lub 1b

OO

NHCOCH₃ NHCOCH₃

2R wzór la lub

COO

R²⁺ wzór nhcoch₃

1b w którym R+ i R²⁺ oznaczają kation zasady organicznej lizyny, etylenodiaminy, N,N’-dibenzyloetylenodiammy, adamantanyloaminy, N-lbinzylo-2-i'enyloetyloaminy lub piperazyny, polega według wynalazku na tym, że sól N-acetylocysteiny i zasady organicznej utlenia się i izoluje sól DiNAc, ewentualnie w postaci uwodnionej lub solwatewaynj.

Kation lizyniowy może być w postaci D- lub L. Najbardziej korzystna jest postać L.

Sposobem według wynalazku wytwarza się sole uwodnione i solwatowane, na przykład solwatowane niższymi alkanolami, w postaci pojedynczych izomerów, to jest w postaci D-, Li mezo, jak również w postaci racmmicznej. Najbardziej korzystne są postacie L tych soli.

W praktycznym wykonaniu wynalazku sól otrzymuje się przez utlenianie odpowiedniej soli N-acetylocysteiny w roztworze wodnym lub alkoholowym, a następnie wytrąca się ją z roztworu. Sól wytrąca się bezpośrednio z mieszaniny reakcyjnej albo otrzymywana jest przez dodanie mniej polarnego rozpuszczalnika, albo przez odparowanie względnie liofilizację. Utlenienie można przeprowadzić albo chemicznie, stosując na przykład nadtlenek wodoru lub chlorowiec, albo elektrochemicznie.

Stwierdzono, że nowe sole spełniają wymagania łatwości krystalizacji, yiehigroskopijyości i trwałości chemicznej przy utrzymaniu czynności immuno^od^^ącej DiNAc i są w związku z tym użyteczne do leczenia chorób, w których może być podejrzewany brak reaktywności układu immunologicznego lub nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna lub nieskuteczna obrona gospodarza. Do takich chorób należą chroniczne zapalenie oskrzeli, dla którego opisano uprzednio, że szybkość zaostrzania może być zmniejszona za pomocą modyfikatorów odpowiedzi immunologicznej, takich jak Biostim (Radermecker, M. ct al., Int. J. Immunopharmac. 10. 913-917, 1988; Scheffer, J. et al., Arzneim. Forsch/Drug Res. 41, 8158820, 1991), Ribomunyl i Bronch^yaKom (Paupe, J. Rnsplratloy 58,150-154,1991), jak również N-acetylocysteiny (patrz Bergstrand, H. et al., J. Free Radic, Biol. Med. 2, 119-127,1986).

Do takich chorób należą również pewne postacie chorób złośliwych. Zatem celem wielu instytutów badawczych na świecie jest znalezienie sposobów stymulowania odpowiedzi immunologicznej pacjentów chorych na różne postaci chorób złośliwych i problemu tego dotyczą liczne przeglądy literaturowe (Steyenson, F.J.K. FASEB J. 5:2250-2257), 1991). Można wspomnieć jeden przykład pacjentów chorych na guzy wewnątrzczaszkowe (glejaki), którzy

171 336 wykazują głęboki spadek odporności prawdopodobnie z powodu defektu wydzielania IL-2 oraz ekspresji receptorów IL-2 w komórkach T takich pacjentów (Roszman, T. et al., Immunology Today 12, 370-374,1991). Ponadto znaczny efekt wspomagający w immunoterapii czerniaka i mięsakoraka okrężnicy udokumentowano dla iimnunosiymuiania levamisoiu (Van Wauwe, J. i Jannsen P.A.J., Int. J. Immunopharmac. 13,309,1991), a immunoterapia za pomocą IL-2 in viVo lub leczenie komórek LAK pacjentów za pomocą EL-2 ex vivo spowodowała regresję raka u wybranych pacjentów (Rosenberg, S.A. Immunology Today 9, 58-, 1988). Można oczekiwać, ze do chorób złośliwych, na które związki 1 mogłyby mieć korzystny wpływ należą guzy pochodzenia mezenchymalnego, takie jak mięsaki, jak włókniakomięsak, śluzakomięsak, tłuszczakomięsak, chrzęstniakomięsak, mięsak kostninowy lub stnuniak, mięsaki takie, jak mięsakonaczyniak krwionośny, śródbłoniak, mięsakonaczyniak chłonny, maziówczak lub międzybłoniak, białaczki i chłoniaki takie, jak białaczka szpikowa, białaczka monocytowa, białaczka limfocytowa, chłoniak złośliwy, szpiczak, mięsak komórek siateczkowych lub choroba Hodkinsa, mięsaki, takie jak mięśniakomięsaki gładkie lub mięśniakomięsaki prążkowane, guzy pochodzenia nabłonkowego (raki), jak rak płaskokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak gruczołu potowego, rak gruczołu łojowego, gruczolakorak. rak brodawkowy, gryczolakorak brodawkowy, gruczolakorak torbielowaty, rak szpikowy, rak niezróżnicowany, rak oskrzelopochodny, czerniak, rak komórek nerkowych, wątrobiak-rak komórek wątrobowych, rak dróg żółciowych, rak brodawkowy, rak komórek przejściowych, rak płaskokomórkowy, nabłoniak kosmówkowy, rak embrionalny, guzy ośrodkowego układu nerwowego jak glejaki, oponiaki, rdzeniaki, wyściółczaki lub nerwiaki osłonkowe.

Związki wytwarzane sposobem według wynalazku mają również korzystne właściwości w leczeniu chronicznych infekcji, takich jak opryszczka, aftowe zapalenie jamy ustnej oraz zespół minimalnej zmiany, w których przypadku opisano poprzednio poprawę kliniczną przy leczeniu immunostymulatorem, takim jak levamisol, jak również innych przewlekłych chorób zapalnych układu moczowego, lub ucha, nosa i gardła, na które korzystny wpływ ma leczenie imunostymulantami, takimi jak Biostin, Broncho-Vaxom i Ribomunyl lub w infekcji HIV lub AIDS.

Ponadto postulowano, że zaburzenie, defekt lub brak równowagi odpowiedzi immunologicznej istnieje także w chorobach atopowych, takich jak atopowe zapalenie skóry, katar i astma (Katz. D.H., Transplantation Reviews 41, 77- 1-8, 1977). Ponieważ rozważania teoretyczne sugerują, że pobudzanie odpowiedzi immunologicznej byłoby prawdopodobnie najlepszą drogą przywrócenia równowagi i autoodpomości (Varela, F.J. i Coutinho, A., Immunology Today 12, 159-166, 1991), można również oczekiwać, że związki posiadają korzystne właściwości w leczeniu astmy, kataru, atopowego zapalenia skóry i chorób autoimmunologicznych, takicłi jak cukrzyca nieotłuszczająca, toczeń układowy rumieniowaty, twardzina skóry, zespół Sjogren’a, zapalenie skómomięśniowe lub stwardnienie rozsiane, artretyzm reumatoidalny i być może łuszczyca.

Ponadto można oczekiwać, że z powodu swoich właściwości immunostymulujących związki będą miały korzystne właściwości jako adjuwanty w różnych formach szczepionek.

Wreszcie można oczekiwać, że związki będą miały korzystne właściwości w leczeniu miażdżycy tętnic niezależnie od tego, czy wpływają na przypuszczalny proces zapalny w tej chorobie (Hansson, G.K. et al,. Proc. Nat. Acad. Sci. USA 88, 10530, 1991).

Wagę wpływu leków immunostymulujących na wyrośle guza zilustrowano na odpowiednich układach testowych wyrośli guzów. Opisane poniżej szczurze modele eksperymentalne guza odzwierciedlają bardzo dobrze siłę działania stabilizującego wzrost guza związków według wynalazku w porównaniu z lekiem immunostymulującym levamisolem oraz odzwierciedlają ’ klinicznie bardzo dobrze szybko rosnący guz raka sutka oraz wolno postępujący guz glejaka, i w obu układach lek ma doskonały wpływ stabilizujący na wyrośl guza.

Szczególnie odpowiednie do leczenia nowymi związkami są: nowotwory złośliwe, takie jak czerniak, rak sutka, rak przewodu pokarmowego, glejak, rak pęcherza i rak płaskokomórkowy regionu szyi i głowy;

171 336 infekcje takie, jak chroniczne zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, poinfekcyjny brak reaktywności i nabyty zespół braku odporności taki, jak AIDS;

pourazowy brak reaktywności, i choroby autoimmunologiczne takie, jak artretyzm reumatoidalny, stwardnienie rozsiane i łuszczyca.

Dawki skuteczne do leczenia powyższych chorób zawarte są w zakresie 0,1-100 mg, korzystnie 1,0-60 mg dziennie.

Związki o wzorze 1a i 1b mogą być przetworzone w preparaty farmaceutyczne do podawania za pomocą inhalacji, jak również innymi drogami, na przykład doustnie lub miejscowo wraz z nośnikiem farmaceutycznym lub bez.

Substancja może być inhalowana z ciśnieniowego inhalatora z odmierzoną dawką, z inhalatora proszkowego, na przykład Turbuhaler^R lub z inhalatora proszkowego wykorzystującego kapsułki żelatynowe, plastykowe lub inne. Do sproszkowanej substancji mogą być dodawane nietoksyczne i chemicznie obojętne substancje, na przykład laktoza, trehaloza, mannitol lub glukoza.

Substancja może być również podawana doustnie w postaci kapsułek lub tabletek, przy czym kapsułka, tabletka lub sama substancja czynna mogą być powlekane lub niepowlekane. Powłoka ta może składać się na przykład z hydroksypropylocelulozy i aerosilu w izopropanolu lub innych odpowiednich rozpuszczalnikach. Do sproszkowanej substancji może być dodana nietoksyczna i chemicznie obojętna substancja w celu uzyskania pożądanych właściwości fizycznych lub farmaceutycznych.

Możliwe jest również pozajelitowe podawanie nowych związków.

Farmakologiczne działanie nowych soli przedstawiono w niżej opisanych eksperymentach.

Zdolność związku N^-diacetylocystynianu di-L-lizyniowego (1a; R=lizyna) do modulowania odpowiedzi immunologicznych zilustrowano poprzez jego skuteczność w teście zwierzęcej nadreaktywności typu opóźnionego (DTH) na myszach.

Użyto myszy Balb/c obu płci, otrzymanych z Bomholtsgaard (Dania) o ciężarze 18-20 gramów 4-Etoksymetyieno-2-fenylooksazohn-5-on (OXA), służący w tym teście jako antygen, otrzymano z BDH (Anglia).

Dnia 0 myszy uczulono przez wstrzyknięcie naskórne na wygolony brzuch 150 pl roztworu absolutny etanol-aceton (3:1), zawierającego 3% OXA. Leczenie solą disiarczkową lub nośnikiem (0,9% NaCl) rozpoczęto doustnie natychmiast po uczuleniu i kontynuowano raz dziennie do dnia 6. Siedem dni (dzień 6) po uczuleniu oboje uszu u wszystkich myszy prowokowano po obu stronach przez miejscowe nałożenie 20 pl 1% OXA, rozpuszczonego w oleju z orzeszków. Grubość ucha mierzono przed i po 24 lub 48 godzinach po prowokacji, stosując cyrkiel Oditest. Prowokacja i pomiary prowadzono pod lekkim znieczuleniem pentobarbitalem.

Intensywność reakcji DTH wyrażono zgodnie z wzorem: Tt24/48-T_t1 pm, gdzie t0, t24 i t48 oznaczają odpowiednio grubość ucha przed i w 24 lub 48 godziny po prowokacji, w pojedynczych testach (T). Wyniki wyrażono jako średnią ± SEMI. Poziom istotności między grupami otrzymano za pomocą testu t-Studenta. W tabelach 1 i 2 pokazano wyniki pomiarów z reprezentatywnego eksperymentu odpowiedno po 24 i 48 godzinach. Siłę działania immunostymulującego związku odzwierciedla znacząca różnica zwiększenia grubości ucha w porównaniu z kontrolą. Zatem u zwierząt leczonych po 24 godzinach odpowiedź była dwukrotnie większa niż odpowiedź zwierząt kontrolnych (15 pm w porównaniu z 8 pm, tabela 1).

Tabela 1

Grubość ucha w 24 godziny po prowokacji zwierząt leczonych wskazanymi dawkami N,N’-diacetylocystymanu di-L-llzyniowego lub nośnikiem (NaCl).

Dawka pmol/kg	N	Różnica Tt24-Tt0	SEM	Istotność
NaCl	10	8,25	0,56
0,03	10	15,00	0,42	* * *
3,0	10	15,80	0,77	* * *

*P<0.001

171 336

Tabela 2

Grubość ucha w 48 godzinach po prowokacji zwierząt leczonych wskazanymi dawkami N,N’-diacetylocystymanu di-L-lizymowego lub nośnikiem (NaCl)

Dawka pmol/kg	N	Różnica Tt24-Tt0	SEM	Istotność
NaCl	10	8,83	0,31
0,03	10	12,55	0,41	* * *
3.0	10	13,20	0,28	* *

* P<0 001

Zdolność tego samego związku badanego (1a, R-lizyna) do przedłużania lub zwiększania przeżyć szczurów cierpiących na nowotwory jest zilustrowana przez dwa różne eksperymenty z zaszczepianiem guzów u szczurów.

Dwie grupy szczurów ze szczepu Wistar Furth, składające się z dziesięciu szczurów każda, zaszczepiono podskórnie komórkami raka sutka w ilości 10⁴ komórek na szczura i mierzono wielkość guza dwa razy w tygodniu. W pierwszej grupie szczury dostawały do picia zwykłą wodę, a w drugiej grupie związek badany rozpuszczony w wodzie, tak aby uzyskać dawkę 0,03 Limol/kg wagi zwierzęcia/dzień. Po 38 dniach jedno zwierzę z grupy pijącej wodę było jeszcze żywe, natomiast w grupie której podawano badany związek żywych było siedem zwierząt.

W drugim eksperymencie trzem grupom szczurów szczepu Lewis, złożonym z dziesięciu szczurów każda zaszczepiono podskórnie 10⁶ komórek glejaka na szczura i mierzono wielkość guza dwa razy w tygodniu. W pierwszej grupie szczury piły zwykłą wodę, w drugiej grupie związek badany rozpuszczony w wodzie tak, aby uzyskać dawkę 0,03 pmol/kg wagi zwierzęcia/dzień, a w trzeciej grupie szczury piły wodę zawierającą levamisol, dobrze znany lek przeciwnowotworowy również w dawce 0,03 gmol/kg wagi zwierzęcia/dzień. Po 119 dniach w grupie pijącej wodę nie przeżył żaden szczur. W grupie której podawano związek badany żywych było jeszcze sześć szczurów, natomiast w grupie otrzymującej levamisol po 119 dniach żyły trzy szczury.

W obu eksperymentach z nowotworami częstość zwierząt posiadających guza była nizsza i w obu eksperymentach zaobserwowano hamowanie wzrostu rozwiniętych nowotworów w grupach otrzymujących związek rozpuszczony w wodzie.

W następnym eksperymencie dwie grupy, składające się z ośmiu myszy SCID każda (myszy z defektem immunologicznym Severe Combined Immunodeficiency Disease) zaszczepiono komórkami raka sutka w ilości 2x 10³i mierzono wyrosi dwa razy w tygodniu. W pierwszej grupie myszy piły zwykłą wodę, a w drugiej grupie związek badany rozpuszczony w wodzie tak, aby uzyskać dawkę 0,03 pmola/kg wagi zwierzęcia/dzień. - Nie zaobserwowano różnic między grupami odnośnie szybkości i częstotliwości wzrostu. Wskazuje to, że związek nie ma bezpośredniego wpływu na komórki nowotworu, ale działa poprzez aparat immunologiczny.

W zwierzęcym modelu tocznia u myszy MRL Ipr/Ipr z eksperymentalnym mysim toczniem układowym rumieniowatym (SLE) spontanicznie rozwijały się rozrost adenoidów, zapalenie skóry, artretyzm i zapalenie kłębuszków nerkowych. Wpływ N,N’-diacetylocystynianu di-L-lizyniowego na zapalenie kłębuszków nerkowych badano jako białkomocz i krwiomocz oraz współczynnik przeżyć zwierząt na mysim modelu tocznia. N,N’-diacetylo-L-cystynian di-L-lizymowy podawano w wodzie pitnej, a średnią dawkę wyliczono jako 0,03 Lmola/kg/dzień. Myszy kontrolne otrzymywały wodę wodociągową. Obie grupy miały swobodny dostęp do wody pitnej. Leczenie rozpoczynano, gdy zwierzęta osiągały wiek 8 tygodni i kontynuowano aż do śmierci zwierzęcia lub wielu 46 tygodni, kiedy zakończono badania.

Pomiar białkomoczu i krwiomoczu prowadzono za pomocą pasków pomiarowych Eour-test , Boehringer Mannheim.

Po podaniu N,N’-diacetylo-L-cystynianu di-L-Hzyniowego współczynnik przeżyć znacznie się polepszył w porównaniu do myszy kontrolnych. Współczynnik umieralności dla grupy nieleczonej (21 zwierząt) osiągnął 50% w wielu około 25 tygodni. Dla myszy MRL-Ipr/Ipr leczonych N,N’-diacetylo-L-cystynianem di-L-lizyniowym ten współczynnik umieralności osiągnięto dopiero w wieku 44 tygodni.

Ta forma leczenia polepsza również rezultat pomiaru białkomoczu i krwiomoczu, mierzonych w jednostkach arbitralnych na paskach pomiarowych w porównaniu z grupą nieleczoną.

Wyniki te pokazują, siłę działania immunomodulującego związków według wynalazku w odniesieniu do SLE.

Preparaty farmaceutyczne.

Poniższe przykłady są reprezentatywne dla preparatów farmaceutycznych o zamierzonym zastosowaniu do różnych sposobów podawania miejscowego i układowego.

Preparat 1: Aerozol ciśnieniowy do inhalacji.

Układ aerozolu zaprojektowano tak, że każda dawka zawiera 0,1-1,0 mg.

Związek 1a lub 1b, mikronizowany 1,0% waggweeg

Trioleiman sorbitanu 0,77o wwg^g^w^^

Trichloromonofluorometan 24,4% w^g^^^^^o

Dichiorotettafiuorometan 24,4% waggwcgg

Dichlorodifluorometan 49,57% 101^00^x10

Preparat 4: Aerozol proszkowy do inhalacji czystej substancji.

Czystą substancję przygotowano do inhalacji z Turbuhalera. Każda pojedyncza dawka zawiera 0,1-1,0 mg.

Związek 1a lub 1b, przetworzony 0,1 -1,0 mg

Preparat 3: Aerozol proszkowy do inhalacji

Każda pojedyncza dawka zawiera 0,1-1,0 mg w kapsułce.

Związek 1 a, mikronizowany 0, - -1,0 mg

Laktoza 50 mg

Preparat 4: Roztwór do rozpylania.

Roztwór zawiera 1,10-10,0 mg/ml, a w pojedynczej dawce może być podawane 1-3 ml.

Związek 1

Woda do iniekcji

Preparat 5: Tabletki

Każda tabletka zawiera:

Związek 1

Skrobia kukurydziana

Laktoza

Poliwinylopirolidon

Celuloza mikrokrystaliczna

Stearynian magnezu

Preparat 6: Roztwór doustny.

Pojedyncza dawka 10 ml zawiera 10-100 mg. Związek 1 Sorbitol 70%

Gliceryna Benzoesan sodu Środek zapachowy Woda oczyszczana

Preparat 7: Tabletka do kontrolowanego uwalniania. 1 tabletka:

Związek 1 Parafina specjalna Laktoza w proszku Koloidalny ditlenek krzemu Etyloceluloza 10 cps Etanol 99,5% objętościowych Stearynian magnezu

110--00Z> mg do 1,0 ml

0,1-100 mg 50 mg 110 mg mg 20 mg mg

1-10 mg 150 mig 100 mg 1mi? lle potreeba do 1 ml l·

-—) mg 11-5 mg 50 mg mg 13 mg 85 mg 2,^ mg

171 336

Preparat 8: Granulat do kontrolowanego uwalniania g granulatu:

Związek 1 l-100mg

Dysper sja etylocelulozy 11 nm

Acetylocytrynian tributylu 0,5

Eudragit L 100-55 55 im

Cytrynian trietylu 5 rm

Talk 30 rm

Woda świeżo destylowana 330 nm

Peletki obojętne do 1000 mg

Preparat 9: Roztwór do iniekcji.

ml w pojedynczej dawce zawiera 1,0-10,0 mg.

Związek 1a lub 1b 1,0--0,0 mg

Chlorek sodu 8,9-7,7 mg

Woda do iniekcji do 1,0 ml

Preparat 10: Krem do stosowania miejscowego g kremu zawiera:

Związek 1 0,1- - mg

Parafina biała miękka 75 mg

Parafina ciekła H nm

Alkohol cetostearylowy 75 mg

Cetomacrogol 1000 20 mg

Metagin 0,8 mg

Propagin 0,2 mg

Woda oczyszczona do 1,0 g

Preparat 11: Maść do stosowania miejscowego g maści zawiera:

Związek 1 0,1-1 mg

Parafina ciekła 150 mg

Biała parafina miękka do 1,0 g

Preparat 12: Roztwór oczny

Jedna dawka z 2 kropli zawiera 0,01-0,1 mg związku 1.

Związek 1 0,1-1 mg

Chlorek benzalkonium 0,1 mg

Chlorek sodu 9,0 mg

Woda, jałowa do 1,0 ml

Przykład I.

N,N’-diacetylo-L-cystynian di-L-Hzyniowy (1a; R=H2N(COOH)CH(eH2)4NH3): N-Acetylo-L-cysteinę (22 mole, 3,59 kg) rozpuszczono w 2,6 1 dejonizowanej wody.

Mieszając dodano 45% roztwór wodorotlenku sodu w wodzie (22 mole, 1,92 kg), utrzymując temperaturę poniżej 20°C. Po uregulowaniu temperatury na 5°C ostrożnie w ciągu 90 minut wkroplono nadtlenek wodoru (11,0 mola, 0,95 1). Podczas tego wkraplania nie pozwolono na wzrost temperatury powyżej 10°C. Do uzyskanego roztworu dodano 9 1 aktywowanego, silnie kwasowego wymieniacza jonowego. Po mieszaniu przez 10 minut pH wyniosło 2,0, a wymieniacz jonowy odsączono. Filtrat zawierał 9,65 moli N.N’-diacetylo-L-cystyny, jak oznaczono za pomocą HPLC, stosując wzorzec przygotowany z czystej substancji. Do tego surowego roztworu dodano L-izynę (19,3 mola, 3,17 kg). Utworzony gęsty roztwór dodano powoli do 501 wrzącego etanolu, zawierającego 0,23 kg krystalicznego N,N’-diacetylo-L-cystynianu 01-L-1izyniowego. Po dodaniu zawiesinę pozostawiono do ochłodzenia i odsączono kryształy. Po przemyciu etanolem (81) i wysuszeniu (próżnia, 40°C) przez 12 godzin uzyskano 5,36 kg (90%) substancji tytułowej w postaci białego, krystalicznego osadu.

Dane fizyczne: T.t. 210°C (rozkład); [α]ο = -70° (c=0,54, H₂O); ‘H-NMR (D₂O) δ: 136-1,60 [4H, m, Lys γ CH₂], 1,73 [4H, p, Lys δ CHi], 1,84-1,96 [4H, m, Lys β CH₂], 2,05 [6H,

171 336 s, CH], 2,95 [2H, dd, CHS], 3,02 [2H, t, Lys ε CH₂], 3,25 [2H, dd, CH₂S], 3,76 [2H, t, Lys α CH], 4,50 [2H, dd, CHN], ^C-NMR (D₂O δ: 24,27; 24,80; 29,24; 32,72; 41,89; 42,78; 52,96; 57,30; 176,53; 177,41; 179,74;

Analiza: Obliczono dla C22H44OigNóS2, C: 42,8 H: 7.2. N: 13,6, Znaleziono, C-42,6, H: 7,4, N:13,7; MS m/z=325 (MH⁺), m/z=471 (MLysH⁺), m/z=617 (MLys₂H⁺).

Przykład II.

N^-diacetylo-L-cystynian di-L-llzyniowy (1a; R+ H₂N(COOH)CH(CH2)4NH 3). N-Acetylo-L-cysteinę (37 mmoli, 6,0 g) i L-lizynę (37 mmoli, 5,4 g) rozpuszczono w 10 ml dejomzowanej wody. Mieszając i utrzymując temperaturę poniżej 25°C wkroplono nadtlenek wodoru (18 mmoli, 1,5 ml). Roztwór mieszano przez dodatkowe 4 godziny. Lepki roztwór dodano powoli do 150 ml wrzącego etanolu, zawierającego 0,50 g krystalicznego N,N’-diacetylo-L-cystynianu di-L-llzyniowego. Po dodaniu roztwór pozostawiono do ochłodzenia i odsączono kryształy. Po przemyciu etanolem (20 ml) i wysuszeniu (próżnia, 45°C) przez 24 godziny otrzymano 10,0 g (84%) tytułowej substancji w postaci białego, krystalicznego osadu.

Claims (2)

1. Sposób wytwarzania soli organicznej i N,N’-diacetylocystyny we

   Sposób wytwarzania soli organicznej i N,N’-<hacetylocystyny w postaci pojedynczych izomerów, D-, L- i mezo, jak również w postaci racemicznej o ogólnym wzorze 1a lub 1b ooc coo^-

   S-S
2. 2R

   NHCOCH₃ NHCOCH₃ wzór la wzór 1b w którym R+ i oznaczają kation zasady organicznej lizyny, etylenodiaminy, N,N’-dibenzyloetylenodiaminy, adamantanyloaminy, N-bemzylo-2-feey loeey loaiminy lub piperazyny, znamienny tym, że sól N-acetylocysteiny i zasady organicznej utlenia się i izoluje sól DiNac, ewentualnie w postaci uwodnionej lub solwatowanej.