PL179508B1 - Cykler stosowany w urzadzeniu do przeprowadzania dializy otrzewnowej PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Cykler stosowany w urzadzeniu do przeprowadzania dializy otrzewnowej, zawie- rajacy elastyczny pojemnik i wage, dostoso- wana do wazenia zawartosci tego elastycznego pojemnika, przy czym ten elastyczny pojemnik jest polaczony z przynajmniej jednym przewo- dem, stanowiacym wylot, a korzystnie równiez wlot plynu, doprowadzanego do tego elastycz- nego pojemnika, znam ienny tym, ze elasty- czny pojemnik (38) jest otoczony przez obudowe (50), przy czym pomiedzy obu- dowa (50) a elastycznym pojemnikiem (38) znajduje sie przestrzenny odstep, w którym to przestrzennym odstepie znajduje sie sro- dek naciskowy zespolu cisnieniowego. Fig 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest cykler stosowany w urządzeniu do przeprowadzania dializy otrzewnowej u pacjenta.

Ze stanu techniki jest znany cykler, stosowany w urządzeniu GAMBRO PD 100. Urządzenie to składa się ze stojaka o wysokości około 2 metry podpartego przy podstawie przez pięć układów kół. Stojak zawiera pionową kolumnę, która ma około 2 metry wysokości. Przy górnym jej poziomie znajduje się kilka układów haków dla zawieszenia worków zasilających, zawierających gotowy roztwór dializacyjny. Na poziomie pośrednim stojaka znajduje się uchwyt dla przykrywania cyklera. Na dole stojaka znajduje się dodatkowy uchwyt dla przyrządu zaworowego.

Znany cykler zawiera wagę, na której umieszczony jest worek grzewczy. Waga sprzężona jest z komórką ładowniczą, która mierzy wagę zawartości worka grzewczego. Z przodu cyklera znajdująsię przyciski i wyświetlacze, które stosuje się w celu sterowania i przestawiania warunków pracy urządzenia. Cykler jest uzupełniany ponadto układem zaworów na rurach, które łączą worki zasilające z workiem grzewczym.

Znany cykler jest ponadto wyposażony w przykład hakowy, który jest połączony ze wspomnianą poprzednio komórką ładowniczą. Przyrząd nośny zawieszony jest na układzie hakowym i wspiera worek wypływowy na jego dolnym końcu.

Worki zasilające worek grzewczy, cewnik umieszczony wjamie brzusznej pacjenta, worek wypływowy oraz worek zbiorczy połączone są za pomocą zestawu rur.

Uchwyt przy dolnym końcu stojaka zawiera ponadto układ zaworów, który sterowany jest z cyklera poprzez kabel.

Układy zaworów są podwójnymi przyrządami zaworowymi, które zaciskają się wokół rur, które przechodzą przez układy zaworów i tym samym działają jako zawory. Działanie układów zaworów jest takie, że gdy jeden zawór z każdego układu zaworów jest otwarty, to odpowiadający mu drugi zawór jest zamknięty.

Worki zasilające połączone są z workiem grzewczym poprzez pierwszą rurę, która przechodzi przez układ zaworów. Worek grzewczy połączony jest z cewnikiem pacjenta poprzez drugą rurę, która również przechodzi przez układ zaworów. Cewnik pacjenta połączony jest z workiem odpływowym poprzez trzecią rurę, a worek odpływowy połączony jest z workiem zbiorczym poprzez czwartą rurę, dzięki czemu trzecia i czwarta rura przechodzi przez drugi układ zaworów.

Zestaw rur zwykle zawiera pięć łączników dla pięciu worków zasilających. Łączniki połączone sąz pierwsząrurąpoprzez kilka rur oraz odgałęzienie albo sprzężenie rozgałęźne. Wylot z każdego worka zasilającego regulowany jest przez każdy z zacisków rur. Pierwsza rura i druga rura połączone są ze sobązłączką w kształcie litery Y, która następnie prowadzi dalej do worka grzewczego. Pierwsza rura ma układ zacisków, a druga rura ma układ zacisków, które należą do pierwszego układu zaworów. Druga rura i trzecia rura połączone są ze sobązłączką w kształcie litery T, która prowadzi do łączenia z cewnikiem pacjenta. Rura pomiędzy łącznikiem a złączką w kształcie litery T może być typu podwójnego z oddzielnym wlotem i wylotem, czyli jest tak

179 508 zwaną rura o podwójnym świetle. Trzecia rura i czwarta rura połączone są ze sobą poprzez złączkę w kształcie litery Y, która jest dalej połączona z workiem wypływowym. Trzecia rura ma układ zacisków, a czwarta rura ma układ zacisków, które stanowią drugi układ zaworów.

Czwarta rura kończy się łącznikiem z workiem zbiorczym. Wiele układów zacisków podobnych do zacisku znajduje się w różnych położeniach na rurach w celu umożliwienia ręcznej regulacji i dławienia odpowiednich rur.

Działanie znanego urządzenia GAMBRO PD 100 opisanego powyżej jest następujące.

Napełnianie worka grzewczego (HF)

Gdy układ zaworów jest w pierwszym położeniu otwartym, to rura jest otwarta. Roztwór dializacyjny jest wówczas podany z worków zasilających do worka grzewczego siłą grawitacji. Gdy worek grzewczy napełni się wymaganą ilością roztworu dializacyjnego, wówczas układ zaworów zamyka się, a odmierzona ilość roztworu dializacyjnego przechowywana jest w pamięci cyklera. Worek grzewczy jest w sposób ciągły ogrzewany przez element grzewczy, umieszczony w wadze, aż zostanie osiągnięta pożądana temperatura.

Usuwanie roztworu dializacyjnego (PD)

Gdy drugi układ znajduje się w pierwszym położeniu otwartym, wówczas rura jest otwarta i łączy cewnik z workiem wypływowym. W ten sposób, zużyty roztwór dializacyjny jest usuwany dzięki sile grawitacji z cewnika do worka wypływowego. Po wstępnie ustalonym czasie, układ zaworów zamyka się, a zebrany w worku wypływowym roztwór dializacyjny jest ważony z pomocą komórki ładowniczej w cyklerze, co jest przechowywane w pamięci cyklera.

Zasilanie roztworem dializacyjnym (PF)

Gdy pierwszy układ zaworów jest w swym drugim otwartym położeniu, to rura jest otwarta i łączy worek grzewczy z cewnikiem. Ciepła zawartość roztworu w worku grzewczym dostarczana jest do pacjenta dzięki sile grawitacji. Jakikolwiek pozostały roztwór dializacyjny w worku grzewczym rejestrowany jest za pomocą wagi.

Opróżnianie worka wypływowego (SD)

Gdy drugi układ zaworów jest w drugim położeniu otwartym, wówczas rura jest otwarta i łączy worek wypływowy z workiem zbiorczym, a zawartość worka wypływowego jest opróżniana do worka zbiorczego. Rura może podobnie być połączona z odpływem albo zlewem.

Worek zbiorczy może składać się z zużytych worków zasilających albo większego naczynia zbiorczego według wymagań.

Tak więc worek grzewczy napełnia się, pod kontrolą zaworów z worków zasilających i może mieć objętość około 2 litry albo nieco więcej.

Gdy zawartość worka grzewczego osiągnie właściwą temperaturę, wówczas jest podawana siłą grawitacji do cewnika kończącego się w jamie brzusznej pacjenta. Cewnik i jama brzuszna są na trzecim poziomie, który znajduje się pod drugim poziomem pośrednim.

Gdy roztwór dializacyjny spełni swe zadanie, wówczas zostaje usuwany do worka wypływowego, umieszczonego na czwartym poziomie. Worek wypływowy przymocowany jest do układu haków, które wiszą na przyrządzie wagowym dla worka grzewczego. W ten sposób ten sam element mierzący wagę albo komórka ładownicza są stosowane do ważenia worka grzewczego jak również worka wypływowego. Zawartość worka wypływowego jest ostatecznie opróżniana albo do ścieku albo do worków zbiorczych, które umieszczone są na piątym, najtańszym poziomie. Cały transport roztworu dokonuje się dzięki grawitacji pomiędzy pięcioma różnymi poziomami. Jest oczywiście ważne poziomami. Jest oczywiście ważne, by pacjent umieszczony był na poziomie poniżej worka grzewczego ale powyżej worka wypływowego.

Zestaw rur przeznaczony do użytku w urządzeniu GAMBRO PD 100 przedstawiono w europejskim opisie patentowym nr EP-A1-499 718.

Podobne urządzenie przedstawiono w amerykańskim opisie patentowym US-A-5 141 492, w którym stosuje się jedynie trzy poziomy. W tym przypadku ilość wejściowa nie jest ważona, a jedynie szacowana według rozmiaru worka zasilającego. Worki zasilające ogrzewane są bezpośrednio do odpowiedniej temperatury. Worek wypływowy stosuje się również do zbierania i ma wystarczająco duże wymiary. Waży się jedynie worek zbiorczy.

179 508

W celu uniknięcia zależności dostarczania roztworu dializacyjnego od siły grawitacji, sugerowano zastosowanie do tego celu układów pomp. Taki układ pomp przedstawiono w amerykańskim opisie patentowym US-A-4 412 917 w postaci pompy perystaltycznej do podawania roztworu dializacyjnego do pacjenta ze zbiornika zasilającego umieszczonego na poziomie podłogi. Układ monitorowania ciśnienia zapewnia to, że ciśnienie w cewniku nie przekroczy wstępnej określonej wartości. Zbiornik zasilający, jak również zbiornik zbiorczy umieszczone są na przyrządzie ważącym dla monitorowania wlotu i wylotu roztworu dializacyjnego do i z pacjenta.

Amerykański opis patentowy US-A-4 560472 przedstawia układ pomp do pompowania roztworu zasilającego z pierwszego poziomu do worka grzewczego umieszczonego na wyższym poziomie. Ciągły transport roztworu dializacyjnego zachodzi pod wpływem siły grawitacji. W ten sposób unika się potrzeby podnoszenia ciężkich worków zasilających na wysoki poziom.

Amerykański opis patentowy US-A-5 004 459 przedstawia jeszcze bardziej zautomatyzowane urządzenie do podawania roztworu dializacyjnego. Urządzenie to składa się między innymi z oddzielnej pompy wypełniającej do napełniania jamy brzusznej oraz oddzielnej pompy wylotowej do usuwania roztworu z jamy brzusznej. Dwa czujniki ciśnienia i/lub przepływ wykrywają i ograniczają ciśnienie i/lub przepływ dostarczania i usuwania. Urządzenie obejmuje ponadto mieszanie koncentratów dializacyjnych z czysta wodą, jeśli to możliwe także z dodatkiem glukozy.

Amerykański opis patentowy US-A-4 311 583 przedstawia urządzenie do podawania roztworu dializacyjnego przez jałowy filtr. Celem jest uniknięcie zapalenia otrzewnej poprzez filtrowanie wchodzącego roztworu. Ponieważ jałowy filtr stanowi duży opór dla przepływu, zatem wymagane jest wyższe ciśnienie niż to, które można praktycznie osiągnąć dzięki sile grawitacji. Worek zawierający roztwór dializacyjny umieszczany jest w pasie pod ramieniem i przykłada się nacisk przy pomocy ramienia bądź łokcia na worek w celu wyciśnięcia roztworu dializacyjnego przez jałowy filtr i przez cewnik do jamy brzusznej. Usuwanie odbywa się z pomocą siły-grawitacji. W rozwiązaniu tym stosowane są zawory jednokierunkowe.

Amerykański opis patentowy US-A-5 141 493 przedstawia urządzenie, w którym stosuje się pompę i czujnik ciśnienia dla dostarczania i usuwania roztworu dializacyjnego do i z pacjenta. Roztwór dializacyjny podlega wówczas krążeniu w pierwotnym obwodzie przez dializator, który z kolei jest połączony z obwodem wtórnym, dzięki czemu roztwór dializacyjny w pierwszym obwodzie jest oczyszczany z pomocą wspomnianego dializatora.

Opis patentowy WO 90/13795 przedstawia układ pomp, przeznaczony do zastosowania w połączeniu z dializą otrzewnową. Ten układ pomp składa się z komory, podzielonej sprężystą błoną. Po jednej stronie błony znajduje się roztwór, który ma być pompowany, a z drugiej strony błony znajduje się gaz. Dodatnie i ujemne ciśnienie nakładane jest na komorę z gazem. Przepompowana objętość jest monitorowana i mierzona poprzez mierzenie objętości gazu w komorze z gazem.

Europejski opis patentowy EP-A1-94 682 przedstawia przyrząd do reinfuzji krwi, zawierający naczynie, mające sztywne ścianki i zawierające giętki pojemnik. Krew podaje się do giętkiego pojemnika poprzez wywarcie podciśnienia w przestrzeni pomiędzy pojemnikiem a naczyniem. Krew podlega reinfuzji poprzez następujące potem wywarcie nadciśnienia w przestrzeni pomiędzy pojemnikiem a naczyniem.

Celem wynalazku jest opracowanie cyklera stosowanego w urządzeniu do dializy otrzewnowej, w którym podawanie i/lub usuwanie roztworu dializacyjnego do lub z pacjenta odbywa się całkowicie bądź częściowo bez pomocy siły grawitacji, to jest z pomocą układu pomp. W ten sposób możliwe jest przyjmowanie przez pacjenta różnych pozycji w stosunku do urządzenia bez wpływania na działanie tego urządzenia. Dodatkowo można zastosować ciśnienie przy zasilaniu z wykorzystaniem siły grawitacji, co zmniejsza czas podawania i usuwania roztworu dializacyjnego. W tym samym czasie można dostosować prędkości podawania do wymagań poszczególnych pacjentów.

179 508

Drugim celem wynalazku jest opracowanie układu pomp, który jest bezpieczny i wygodny do zastosowania w cyklerze i który jest wystarczająco cichy dla możliwości pracy w nocy.

Dalszym celem wynalazku jest możliwość uproszczenia układu rur, potrzebnego dla działania urządzenia do dializy otrzewnowej, bez potrzeby zastosowania pompy, która byłaby zanieczyszczana roztworem dializacyjnym. Oczywistym wyborem jest na przykład pompa perystaltyczna (taka jest przedstawiona w amerykańskim opisie patentowym US-A-4 412 917), która oddziaływuje na układ rur, choć sama nie ulega zanieczyszczeniu.

Cykl er stosowany w urządzeniu do przeprowadzania dializy otrzewnowej, zawierający elastyczny pojemnik i wagę, dostosowaną do ważenia zawartości tego elastycznego pojemnika, przy czym ten elastyczny pojemnik jest połączony z przynajmniej jednym przewodem, stanowiącym wylot, a korzystnie również wlot płynu, doprowadzanego do tego elastycznego pojemnika, według wynalazku charakteryzuje się tym, że elastyczny pojemnik jest otoczony przez obudowę, przy czym pomiędzy obudową a elastycznym pojemnikiem znajduje się przestrzenny odstęp, w którym to przestrzennym odstępie znajduje się środek naciskowy zespołu ciśnieniowego.

Obudowa zawiera człon wprowadzający, przez który przechodzi przewód połączony z elastycznym pojemnikiem.

Obudowa korzystnie stanowi obudowę zamkniętą zaś zespół ciśnieniowy zawiera środek naciskowy w postaci medium ciśnieniowego, doprowadzanego do przestrzennego odstępu pomiędzy obudową a elastycznym pojemnikiem za pomocą podzespołu wytwarzającego nadciśnienie.

Obudowa korzystnie stanowi nieelastyczną obudowę zamkniętą zaś zespół ciśnieniowy zawiera środek naciskowy w postaci medium ciśnieniowego doprowadzanego do przestrzennego odstępu pomiędzy obudową a elastycznym pojemnikiem za pomocą podzespołu wytwarzającego podciśnienie.

Wspomniane medium ciśnieniowe stanowi gaz, korzystnie powietrze, względnie wspomniane medium ciśnieniowe stanowi płyn, korzystnie wodę.

Obudowa korzystnie zawiera część dolną oraz część górną zamontowaną odginalnie albo zdejmowalnie i zamykaną na blokadę względem części dolnej, przy czym obydwie te części obudowy są uszczelnione względem siebie przy pomocy uszczelnienia.

Człon wprowadzający korzystnie ma postać otworu. Wewnątrz obudowy znajduje się drugi elastyczny pojemnik wyposażony w przewód dla wlotu i/lub wylotu zużytego płynu, zaś pierwszy elastyczny pojemnik jest wyposażony w przewód prowadzący świeży płyn.

Obudowa jest wyposażona w układy zaworów, sterujące przepływem płynu i do z elastycznych pojemników.

Pojemniki korzystnie stanowią plastikowe worki. Podzespół wytwarzający nadciśnienie i/lub podciśnienie ma postać układu pomp, pompującego medium ciśnieniowe do i/lub z przestrzennego odstępu pomiędzy obudową a elastycznym pojemnikiem.

Układ pomp zawiera pompę o ciśnieniu wyjściowym zależnym od jej prędkości cyklicznej, takąjak pompa odśrodkowa.

Obudowa jest połączona poprzez zawór z dwiema komorami ciśnieniowymi, zawierającymi gaz pod nadciśnieniem i odpowiednio pod podciśnieniem względem otaczającej atmosfery, dla wybiórczego łączenia jednej z komór ciśnieniowych z obudową i dlaregulacji ciśnienia, przy czym zawór jest podłączony do czujnika ciśnienia sterującego zaworem.

Pomiędzy komorami ciśnieniowymi znajduje się pompa oraz zawór nadciśnienia i zawór podciśnienia, połączone z odpowiednimi komorami ciśnieniowymi, przy czym pompa stanowi pompę pracującą korzystnie w sposób ciągły, dla powodowania narastania ciśnienia w komorach ciśnieniowych.

Obudowa korzystnie ma zawory zwalniania ciśnienia zapewniające różnicę ciśnień pomiędzy ciśnieniem panującym w obudowie a otaczającą atmosferą na poziomie pomiędzy + 0,3 bara i -0,3 bara.

Obudowa korzystnie jest wyposażoną w zespół tłumiący, zmniejszający ruchy wibracyjne pompy, oraz zespół tłumikowy zmniejszający poziom hałaśliwości pracy pompy.

179 508

Korzyści cyklera według wynalazku w stosunku do znanego cyklera polegają na tym, że nie jest już wymagane podnoszenie roztworu zasilającego na wysoki poziom, worek grzewczy można wypełnić szybciej, ponieważ ciśnienie w czasie tego procesu może być wyższe, worek wypływowy może być opróżniony do zlewu umieszczonego w wyższym położeniu. Ponadto produkty szlamowe, zawarte w worku wypływowym, takie jak straty fibryny mogą uczynić płyn bardziej lepkim, itp., jednakże dzięki zastosowaniu wyższego ciśnienia pomp usuwanie może dokonywać się szybciej.

Następna korzyść cyklera według wynalazku polega na tym, że zarówno ciśnienie zasilania jak i usuwania roztworu z pacjenta może być ustawione według wygody pacjenta.

Ponadto roztwór dializacyjny jest zawsze umieszczony wewnątrz worków i rur, które można wykonać z tanich tworzyw sztucznych według znanej techniki. Układ pomp działa jedynie na zewnątrz tych worków. Roztwór PD przez cały czas umieszczony jest w układzie zamkniętym.

Cykler według wynalazku jest prosty i może być wykonany jako niewielki i lekki, co oznacza, że może być łatwo transportowany a ponadto jest bardzo elastyczny i może wykorzystać połączenia zasilania wymuszonego i zasilania z zastosowaniem siły grawitacji. Cykler według wynalazku może pracować bez znaczniejszego zużycia energii. Zużycie energii można dodatkowo zmniejszyć tak, że cykler na przykład w czasie odcięcia zasilania może działać przez dłuższy czas przy zastosowaniu rezerwy zasilania takiej jak baterie.

Ponadto cykler według wynalazku umożliwia uzyskanie dodatkowych oszczędności energetycznych poprzez wymianę ciepła miedzy ciepłym roztworem dializacyjnym w worku wypływowym a zimnym świeżym roztworem PD w worku grzewczym.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny cyklera według wynalazku, fig. 2 - widok perspektywiczny alternatywnego rozwiązania cyklera według wynalazku, fig. 3 - widok z boku układu rur do zastosowania w cyklerze według wynalazku, fig. 4 - widok z boku alternatywnego układu rur, fig. 5 - widok z boku uproszczonego układu rur, fig. 6 - schematyczny widok zalecanego układu pomp stosowanego w cyklerze według wynalazku, a fig. 7 - schemtayczny widok alternatywnego układu pomp cyklera według wynalazku.

Pokazany na fig. 1 cykler 36 według wynalazku stanowi jednostkę regulacyjną, wyposażoną w pierwszy układ zaworów 39 oraz drugi układ zaworów 44. Pierwsza rura 21 przechodzi przez pierwszy układ zaworów 39 do pojemnika 38 w postaci worka grzewczego, umieszczonego na wadze 37. Druga rura 22 prowadzi od pojemnika 38 przez pierwszy układ zaworów 39 do pacjenta. Trzecia rura 23 prowadzi od pacjenta przez drugi układ zaworów 44 do drugiego pojemnika 42 w postaci worka wypływowego, umieszczonego na wadze 37. Czwarta rura 24 prowadzi od drugiego pojemnika 42 poprzez drugi układ zaworów 44 do zlewu albo worków zbiorczych.

Cykler 36 zawiera ponadto obudowę 50, umieszczoną powyżej wagi 37. Obudowa 50 ściśle odpowiada zarysowi i kształtowi wagi 37 tak, że tworzy się hermetyczna przestrzeń pomiędzy obudową50 a wagą37. Obudowa 50 wyposażona jest w zespół zamka 51 dla ścisłego połączenia obudowy 50 z wagą 37. Obudowa może być całkowicie zdejmowalna albo może być odginana za pomocązawiasów 51 w dogodny sposób. Dodatkowo pomiędzy obudową 50 a wagą37 znajdują się uszczelnienia 52.

Rury prowadzące z pojemnika 38 i z drugiego pojemnika 42 przechodzą przez ścianę obudowy 50 poprzez uszczelnione otwory 53,54. Obudowa 50 jest ponadto wyposażona w zespół ciśnieniowy zawierający łącznik 55 dla rury 56, która prowadzi do pompy 57, umieszczonej na cyklerze 36 lub wewnątrz cyklera 36.

W cyklerze 36 według wynalazku, pokazanym na fig. 1, worek wypływowy w postaci pojemnika 42 umieszczony jest na szczycie worka grzewczego w postaci pojemnika 38, a drugi układ zaworów 44 jest przymocowany do cyklera 36. Ponadto waga 37 jest wyposażona w pokrywkę tak, że ta waga 37 i jej pokrywa tworzą razem obudowę 50, która otacza worek grzewczy i worek grzewczy i worek wypływowy.

179 508

Działanie cyklera pokazanego na fig. 1 jest zasadniczo takie samo, jak działanie znanego cyklera GAMBRO PD 100. Jednakże transport roztworu dializacyjnego dokonuje się dzięki dodatniemu i ujemnemu ciśnieniu wewnątrz obudowy 50.

Leczenie rozpoczyna się przykładowo poprzez napełnianie pojemnika 38 płynem dializacyjnym przez doprowadzenie ujemnego ciśnienia do obudowy 50 przy pomocy zespołu ciśnieniowego w postaci pompy 57, rury 56 oraz łącznika 55. W tym samym czasie rura 21 zostaje otwarta przy pomocy układu zaworów 39, a świeży płyn dializacyjny przepływa z pojemnika zasilającego do pojemnika 38. Gdy pojemnik 38 wypełni się pożądaną ilościąpłynu dializacyjnego, która określana jest poprzez ważenie pojemnika 38 za pomocą wagi 37, wówczas zawór 39 zamyka się. Zawartość pojemnika 38 podlega ogrzaniu przy pomocy elementu ogrzewczego wbudowanego w wagę 37 (nie przedstawionego na fig. 1) do pożądanej temperatury.

Następnie cewnik podłączony do pacjenta jest łączony z drugim pojemnikiem 42 poprzez umieszczenie drugiego układu zaworów 44 w jego pierwszym położeniu otwartym, a zużyty płyn dializacyjny jest usuwany poprzez zastosowanie ujemnego ciśnienia w obudowie 50. Ilość usuniętego zużytego płynu dializacyjnego podlega zwężeniu.

Cewnik podłączony do pacjenta jest następnie łączony z pojemnikiem 38 poprzez umieszczenia pierwszego układu zaworów 39 w jego drugim położeniu otwartym dla dostarczenia świeżego roztworu płynu dializacyjnego (PF), co następuje w wyniku zastosowania nadciśnienia w obudowie. Gdy odpowiednią objętość płynu dostarczy się do pacjenta, wówczas zamyka się pierwszy układ zaworów 39.

Drugi pojemnik 42 łączy się z odpływem albo workiem zbiorczym poprzez umieszczenie drugiego układu zaworów 44 w jego drugim położeniu otwartym i przykłada się nadciśnienie do obudowy 50 w celu uwolnienia zużytego roztworu płynu dializacyjnego (SD).

Wyżej opisany cykl można zmodyfikować na różne sposoby odpowiednio do poszczególnych przykładów. A korzystne jest, by zasilanie pacjenta (PF) następowało natychmiast po usunięciu płynu z pacjenta (DD) tak, by pacjent przyjmował świeży roztwór dializacyjny tak szybko, jak to możliwe. Zaleca się również, by pojemnik 38 (worek grzewczy) był wypełniany (HF) przed opróżnianiem pojemnika 42 (worka wypływowego) (SD), co zapewnia workowi grzewczemu wystarczająco długi czas ogrzewania. W ten sposób zawartość ciepła w worku wypływowym może być spożytkowana do ogrzania zawartości worka grzewczego, co zmniejsza zużycie energii.

Według zalecanego przykładowego wykonania cyklera według wynalazku może jednak być korzystne odwrócenie etapów (HF) i (SD) tak, by opróżnianie worka wypływowego (SD) następowało przed napełnianiem worka grzewczego (HF), jak to opisano uprzednio. Przyczyna tego jest to, że ciśnienie w obudowie 50 musi wówczas być zmieniane tylko raz w czasie każdego cyklu z ujemnego ciśnienia w czasie napełniania worka grzewczego i następnie tuz po usunięciu zużytego roztworu dializacyjnego z pacjenta na ciśnienie dodatnie dla dostarczenia świeżego roztworu dializacyjnego do pacjenta (PF), po czym zawartość worka worka wypływowego ulega opróżnieniu (SD). W ten sposób zużywa się mniejsza ilość medium ciśnieniowego, co prowadzi do mniejszego zużycia energii. Dodatkowo można zastosować pompy o niższej mocy, które mają mniejszy poziom hałasu.

Możliwe jest również zastosowanie cyklera według wynalazku w taki sposób, ze usuwanie roztworu dializacyjnego z pacjenta (PD) następuje z wykorzystaniem siły grawitacji, jak w znanym urządzeniu GAMBRO PD 100. Do tego celu stosuje się worek wypływowy zawieszony na haku przy pomocy układu przenośników jak we wcześniejszym znanym ze stanu techniki urządzeniu GAMBRO PD 100. Dostarczanie świeżego roztworu dializacyjnego (PF) dokonuje się jednak z pomocąnadciśnienia w worku grzewczym. W tym przykładowym wykonaniu cyklera wymagane jest jedynie stosowanie nadciśnienia wywieranego na worek grzewczy, przy czym obudowa może być elastyczna i zawiera zespół ciśnieniowy na przykład w postaci układu mechanicznego, takiego jak sprężyny bądź obciążniki itp.

W alternatywnym przykładowym wykonaniu cyklera według wynalazku, przedstawionym na fig. 2, worek grzewczy w postaci pojemnika 3 8 i worek wypływowy w postaci pojemnika

179 508 zastąpione są gotowym podwójnym workiem 70c, który umieszczony jest wewnątrz obudowy 50. Po ogrzaniu, zawartość podwójnego worka 70c zostaje opróżniona bezpośrednio do pacjenta poprzez wywarcie nadciśnienia w obudowie 50. W tym przykładowym wykonaniu ani pierwsza rura 21 ani czwarta rura 24 nie są potrzebne. Podwójny worek 70c nie musi być opróżniony całkowicie w każdym cyklu, ale można pobierać mniejsze ilości w każdym cyklu. Nie trzeba też napełniać części opróżniającej worka w czasie każdego cyklu, ale może ona zbierać wzrastające ilości dla każdego cyklu, aż się napełni. Na przykład worek może zawierać 4,5 litra świeżego roztworu dializacyjnego na początku i zero litrów zużytego roztworu dializacyjnego, a następnie może być opróżniany z niewielkich ilości w czasie każdego cyklu, przez co zużyty roztwór dializacyjny przechodzi do sukcesywnie powiększającej się w ten sposób części opróżniającej podwójnego worka 70c. Gdy cały świeży roztwór dializacyjny zostanie zużyty, wówczas obudowa 50 otwiera się, po czym stary worek wyrzuca się, a do cyklera według wynalazku wkłada się podwójny worek 70c.

Figura 3 przedstawia zestaw rur przeznaczony do zastosowania w cyklerze według fig. 1. Zestaw rur 20a według fig. 3 zawiera łączniki 25a do worków zasilających, jak również zaciski rurowe 26a. Rury odłączników 25a sprzężone są ze sobą poprzez złączkę rozgałęźną 29a, która prowadzi do pierwszej rury 21 a. Pierwsza rura 21 a oraz druga rura 22a połączone są ze sobą złączką 30 w kształcie litery F. Złączka 30 w kształcie litery F połączona jest z workiem grzewczym w postaci pojemnika 38a poprzez rurę 31, wyposażoną w zacisk rurowy. Rura 31 przechodzi do tulei 53a, odpowiadającej otworowi 53 z fig. 1. Druga rura 22a i trzecia rura 23a połączone są ze sobą złączką 32 w kształcie litery Y, która jest połączona z cewnikiem poprzez rurę 33 z łącznikiem 27a. Rura 23 wyposażona jest w opcjonalny wlot „34 dla płynu infuzyjnego. Trzecia rura 23a połączonajest z czwartą rurą 24a, prowadzącą do zlewu poprzez złączkę 35 w kształcie litery F, która ponadto połączonajest z workiem wypływowym w postaci pojemnika 42a poprzez rurę 40, wyposażona w tuleję 54a, odpowiadającą otworowi 54 z fig. 1. Układ rur 20a wyposażony jest w wiele kolorowych oznakowań dla ułatwienia połączenia Jak znane jest ze stanu techniki.

Figura 4 przedstawia układ rur 20b podobny do układu rur 20a według fig. 3, a oznaczenia cyfrowe tych samych elementów uzupełniono wyróżnikiem „b”. Różnica w stosunku do rozwiązania z fig. 3 jest taka, że worek grzewczy i worek wypływowy połączono w jeden podwójny worek 70b. Podwójny worek 70b ma pierwszy przewód 7 Ib połączony z pierwszą komorą podwójnego worka 70b oraz drugie połączenie 72b, połączone z drugą komorą podwójnego worka 70b. Dodatkowo zastosowano łączniki 25b dla dziesięciu worków zasilających.

Figura 5 przedstawia trzeci zestaw rur 20c, dostosowany szczególnie do zastosowania w połączeniu z alternatywnym przykładowym wykonaniem cyklera według fig. 2, a tym samym częściom składowym co na fig. 3 i 4 dodano wyróżnik „c”. Zastosowano tu podwójny worek 70c, odpowiadający podwójnemu workowi 70b według fig. 4 i wyposażony w dwa łączniki 71 c i 72c. Łączniki połączone są z drugą rurą 2c i odpowiednio trzecią rurą 23c, które poprzez złączkę w kształcie litery Y prowadzą do łącznika 27c z cewnikiem pacjenta. Zestaw rur według fig. 5 jest bardzo prosty i tani w produkcji.

Jeśli łącznik71ciłącznik72cznajdująsiępo tej samej stronie worka, wówczas tulejki 53c, 54c można połączyć we wspólna tuleję, co zmniejsza ryzyko wycieku w czasie pracy cyklera. Dodatkowo można zastosować rury o podwójnym świetle, jak to przedstawiono w europejskim opisie patentowym EP-A1 499 718. W ten sposób można dodatkowo uprościć zestaw rur.

Na figurze 1 pokazano pompę 57 do dostarczania powietrza do wnętrza obudowy 50. Pompa 57 umieszczona jest tak, by zapewniać dodatnie albo ujemne ciśnienie w zakresie -0,3 bara do +0,3 bara. Ciśnienie, które może osiągnąć pompa 57, określone jest przez konstrukcję pompy i prędkość obrotową. Odpowiednie wartości prędkości obrotowej można przechowywać w pamięci cyklera 36.

Oczywiście można zastosować różne ciśnienia dla czterech różnych cykli. W czasie napełniania worka grzewczego z worków zasilających, pożądane jest, by napełnianie zachodziło szybko, przez co można zastosować podciśnienie np. -0,3 bara. Napełnianie jest w sposób ciągły

179 508 monitorowane przez wagę. Napełnianie można zatrzymać, gdy do worka grzewczego wejdzie wstępnie określona ilość roztworu dializacyjnego.

Dostarczanie świeżego roztworu dializacyjnego do pacjenta powinno następować możliwie szybko, jednak bez niewygody pacjenta. Nadciśnienie odpowiednie w tym przypadku może wynosić około 0,1 bara. Ciśnienie zasilające może być większe na początku podawania, a następnie zmniejszać się ku końcowi zasilania. Przepływ zasilający jest monitorowany w sposób ciągły poprzez zmniejszenie się wagi worka grzewczego. Jeżeli nastąpią jakieś nieprzewidziane okoliczności, wówczas cykler może przerwać dostarczanie. Przykładowo może wystąpić wysokie ciśnienie w czasie zasilania bez jakiegokolwiek dostarczania roztworu, co wskazuje na zapchanie cewnika. Odpowiednie proporcje pomiędzy ciśnieniem zasilania a przepływem roztworu mogą być zaprogramowane w pamięci cyklera.

Usuwanie zużytego płynu dializacyjnego z pacjenta zachodzi przy umiarkowanym podciśnieniu, wynoszącym mniej więcej około 0,05 bara. Usuwanie roztworu dializacyjnego z jamy brzusznej pacjenta jest również monitorowane w sposób ciągły przez wagę dla sprawdzenia odpowiedniego związku pomiędzy ciśnieniem usuwania a przepływem. Jeśli nastąpią nieprzewidziane okoliczności, wówczas usuwanie można zatrzymać. Związki pomiędzy ciśnieniem usuwania a przepływem może być zaprogramowany w pamięci cyklera.

Opróżnianie roztworu dializacyjnego z worka wypływowego (SD) zachodzi pod stosunkowo wysokim ciśnieniem, np. 0,3 bara tak, iż usuwanie zachodzi tak szybko, jak to możliwe.

Zalecane ciśnienie zasilania oraz ciśnienie usuwania roztworu dializacyjnego, jak również prędkości przepływu mogąbyć już zaprogramowane w oddzielnej pamięci umieszczonej na tak zwanej karcie pamięci, którajest wykonana specjalnie dla danego pacjenta. Ta karta pamięci dodatkowo zawiera inne parametry służące działaniu cyklera według wynalazku zależnie od specyficznych wymagań pacjenta. Karta jest programowana przez lekarza pacjenta albo pielęgniarkę dokonującą dializy według zleceń i wkładana jest do cyklera dlajej wykorzystania. Programowanie może następować w połączeniu z pewnym typem układu szacującego dla dializy PD, takim jak komputerowy program szacujący GAMBRO, Patent Dialysis Capacity PDC (Zdolność Dializacyjna Pacjenta).

Pompa 57 jest dogodnie pompą odśrodkową, która osiąga odpowiednie ciśnienie wyjściowe, np. maksymalnie 0,3 bara. Poprzez regulację prędkości obrotowej i kierunku obrotów pompy ciśnienie przykładane do przestrzeni obudowy 50 może się zmieniać pomiędzy - 0,3 bara a + 0,3 bara w stosunku do otaczającej atmosfery. Poprzez odwrócenie kierunku obrotowego uzyskuje się ciśnienie ujemne.

Alternatywnie, zmiana kierunku ciśnienia (ciśnienie dodatnie albo ujemne względem otaczającej atmosfery) może się dokonać dzięki układowi zaworów, jak przedstawiono na fig. 6.

W pierwszym i zalecanym przykładowym wykonaniu układu pomp, obudowa 50 wyposażona jest w otwór 70, dodatkowo do otworów 53, 54. Otwór 70 połączony jest z komorą tłumiącą 71, która ma wystarczającą objętość dla stłumienia wszelkich skoków ciśnienia, występujących w czasie działania zaworu albo pompy. Komora tłumiąca 71 połączona jest z dwoma zaworami 72, 73 i dalej z tłumikiem 74, połączonym z atmosferą poprzez rurę 75.

Pomiędzy zaworami 72, 73 znajduje się pompa 76, dogodnie pompa przeponowa, choć można zastosować dowolnąpompę, która osiąga wystarczające ciśnienie wyjściowe, pod warunkiem, iż jest wystarczająco cicha. Pompa 76 połączona jest do podwozia urządzenia za pomocą tłumiących sprężyn 77,78 przedstawionych jako gumowe elementy sprężynujące w kształcie litery omega. Człony sprężynujące tłumią wszelkie przenoszenie wibracji konstrukcyjnych z pompy na cykler. Wszelki dźwięk przechodzący z pompy do otoczenia poprzez rury musi przejść przez tłumik 74, który tłumi taki dźwięk albo wibracje.

Filtry cząstek 79,80 umieszczone są w rurach w odpowiednim położeniu dla zapobiegania wchodzenia cząsteczek do pompy 76. Korzystnie rozmiar filtra wynosi około 40 mikronów.

Zawory 72 i 73 służą do podłączenia pompy 76 dla wywołania dodatniego bądź ujemnego ciśnienia w obudowie. Na fig. 6 przedstawiono położenia dla ciśnienia ujemnego dla napełniania

179 508 pojemnika 38 świeżym roztworem. Poprzez odwrócenie kierunku zaworów 72 i 73 zachodzi działanie odwrotne.

Właściwie działanie układu pomp monitorowane jest przez czujnik ciśnienia 81. Czujnik ciśnienia 81 połączony jest z mikrokomputerem, sterującym całościąpracy cyklera, a zwłaszcza zaworami 72, 73 i pompą 76. Prędkość obrotowa pompy 76 sterowana jest tak, by uzyskać pożądane ciśnienie dodatnie albo ujemne, monitorowane przez czujnik ciśnienia 81. Zawór upustowy 82 połączony jest z przewodem bocznikowym, łączącym obudowę 50 z atmosferąpoprzez rurę 75 w pewnych sytuacjach. Zawór upustowy 82 jest normalnie otwarty, jeśli nie jest uruchomiony przez prąd elektryczny.

Układ pomp jest również wyposażony w układ ochronny przedstawiony jako czujnik ciśnienia 83 i zawór upustowy 84, łączący komorę tłumiącą 71 z atmosferą w warunkach błędu. Układ ochronny może, jeśli jest to pożądane, być połączony bezpośrednio z obudową50 poprzez rurę 85 (przedstawioną liniami przerywanymi na fig. 6).

Tłumik 74 przedstawiono jako naczynie walcowate wyposażone w rurę wlotową 75 oraz rurę wylotową 86. Tłumik 74 ma grube ściany i wykonany jest z tworzywa sztucznego. Ponieważ powietrze musi przebywać dużą odległość wewnątrz tłumika 74, zatem dźwięk ulega tłumieniu i absorpcji. Można zastosować dowolny typ tłumika albo wyciszacza.

Obudowa 50 wsparta jest przez wał 87 oparty o wsporniki 88 i ruchomy w kierunku pionowym. Dolny koniec wału 87 wsparty jest na komórce ładowniczej 89, wysyłającej sygnał elektryczny, którego rozmiar zależy od ciśnienia, wywieranego przez wał 87 na górną stronę komórki ładowniczej 89. Technika ta jest dobrze znana.

W drugim przykładowym wykonaniu układu pomp jak przedstawiono na fig. 7, zastosowano inny układ pomp dla uzyskania dodatniego i ujemnego ciśnienia w obudowie 50. Ten układ pomp składa się z dwóch komór ciśnieniowych 60,61, w których odpowiednio panująnadciśnienie i podciśnienie. Komory ciśnieniowe połączone są wybiórczo z obudową według pożądanego schematu funkcjonalnego przy pomocy trójdrogowego zaworu 62. Objętość i ciśnienie w komorach ciśnieniowych majątakie wartości, iż można przeprowadzić pełen cykl. Na przykład nadciśnienie może wynosić około 2 barów a podciśnienie około - 0,9 bara połączoną objętość, która wynosi około 5 litrów, ale wciąż można przeprowadzić przynajmniej pełen cykl z zawartościąw tych komorach ciśnieniowych bez pomocy pompy. W ten sposób zapewnione jest to, że cykler może działać przez dłuższy okres w przypadku przerwy w zasilaniu i może też działać wyłącznie dzięki wbudowanym bateriom i minimalnemu zużyciu mocy, tj. pompa nie musi działać.

Pompa 63 umieszczona jest pomiędzy komorami ciśnieniowymi 60 i 61 tak, by utworzyła i utrzymywała ciśnienie w tych komorach. Pompa ta ma takie rozmiary, by działała w sposób ciągły z zapewnieniem odpowiedniej ilości czasu dla narastania koniecznego ciśnienia pomiędzy cyklami leczenia PD. W ten sposób można zastosować pompę, którajest praktycznie cicha. Pompa może być uruchomiona w odpowiednim czasie przed zajściem wymiany, na przykład 20 minut wcześniej. W czasie 20 minut pompa powoduje narastanie koniecznego ciśnienia wewnątrz komór 60, 61. Objętości i ciśnienia komór ciśnieniowych 60, 61 są wystarczające dla działania bez jakiegokolwiek przepływu netto z pompy. Jednakże, pompa działa ciągle dla zwiększenia dostępnej ilości powietrza i ciśnienia. W ten sposób można zastosować bardzo małąi cichąpompę.

Zawory regulacji ciśnienia 64,65 łączą odpowiednio wejściowąi wyjściową stronę pompy z atmosferą. Zawory regulacji ciśnienia ustawione sąna wspomniane powyżej wartości przykładowe -0,9 bara i 2 barów tak, że ciśnienia te uzyskuje się w trakcie pracy pompy.

Ze względów bezpieczeństwa obudowa wyposażona jest w zawory zwalniania ciśnienia 67, 68, które zapewniająto, że obudowa nie będzie poddana oddziaływaniu zbyt wysokiego ciśnienia.

Czujnik ciśnienia 66 umieszczony jest w przewodzie prowadzącym do obudowy 50 i daje sygnał ciśnienia do mikrokomputera, który reguluje działanie cyklera, w szczególności zaworu

62, który zawiera układy zmniejszania ciśnienia dla regulacji ciśnienia medium, które podawane jest z komór ciśnieniowych do obudowy 52.

Chociaż jako medium jest zalecany gaz, szczególnie powietrze, to możliwe jest również zastosowanie płynów takich jak woda. Ważne jest wtedy, by obudowa 50 była całkowicie herme12

179 508 tyczna, gdyż zasysanie powietrza pod podciśnieniem w obudowie 50 zakłóciłoby prawidłowe działanie.

Górna część obudowy 50 może być przezroczysta tak, by można było obserwować z zewnątrz działanie cyklera. W ten sposób można określić, czy pojemniki uległy zapchaniu się albo czy występują inne sygnały niewłaściwego działania, dla zwiększenia bezpieczeństwa pracy urządzenia.

Możliwe jest również wywarcie ciśnienia na pojemniki 38 i 42 przy pomocy układu mechanicznego, takiego jak ramiona dźwigni, sprężyny i/lub obciążniki.

Ponieważ pojemnik 38 jak również pojemnik 42 umieszczone są na tej samej wadze 37, zatem uzyskuje się tę korzyść iż ta sama waga mierzy zawartość obydwu pojemników, co zmniejsza możliwe błędy pomiaru.

W celu zapewnienia, iż pacjent nie będzie poddany oddziaływaniu zbyt wysokiego ciśnienia, w zestawie rur można zastosować dodatkowe podzespoły zabezpieczające, takie jak układy filtrów hydrofobowych, pudełka ciśnieniowe z mikroprzełącznikami itp., znane z techniki.

179 508

179 508

179 508

179 508

Ficj. 6

179 508

Fig.7

179 508

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims (17)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Cykler stosowany w urządzeniu do przeprowadzania dializy otrzewnowej, zawierający elastyczny pojemnik i wagę, dostosowaną do ważenia zawartości tego elastycznego pojemnika, przy czym ten elastyczny pojemnik jest połączony z przynajmniej jednym przewodem, stanowiącym wylot, a korzystnie również wlot płynu, doprowadzanego do tego elastycznego pojemnika, znamienny tym, że elastyczny pojemnik (38) jest otoczony przez obudowę (50), przy czym pomiędzy obudową (50) a elastycznym pojemnikiem (38) znajduje się przestrzenny odstęp, w którym to przestrzennym odstępie znajduje się środek naciskowy zespołu ciśnieniowego.
2. 2. Cykler według zastrz. 1, znamienny tym, że obudowa (50) zawiera człon wprowadzający, przez który przechodzi przewód (21, 22) połączony z elastycznym pojemnikiem (38).
3. 3. Cykler według zastrz. 1, znamienny tym, że obudowa (50) stanowi obudowę zamkniętą, zaś zespół ciśnieniowy zawiera środek naciskowy w postaci medium ciśnieniowego, doprowadzanego do przestrzennego ostępu pomiędzy obudową (50) a elastycznym pojemnikiem (38) za pomocą podzespołu wytwarzającego nadciśnienie.
4. 4. Cykler według zastrz. 1, znamienny tym, że obudowa (50) stanowi nieelastyczną obudowę zamkniętą, zaś zespół ciśnieniowy zawiera środek naciskowy w postaci medium ciśnieniowego doprowadzanego do przestrzennego odstępu pomiędzy obudową (50) a elastycznym pojemnikiem (38) za pomocą podzespołu wytwarzającego podciśnienie.
5. 5. Cykler według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że wspomniane medium ciśnieniowe stanowi gaz, korzystnie powietrze.
6. 6. Cykler według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że medium ciśnieniowe stanowi płyn, korzystnie wodę.
7. 7. Cykler według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że obudowa (50) zawiera część dolną oraz część górną, zamontowaną odginalnie albo zdejmowalnie i zamykaną na blokadę (51) względem części dolnej, przy czym obydwie te części obudowy (50) są uszczelnione względem siebie przy pomocy uszczelnienia (52).
8. 8. Cykler według zastrz. 2, znamienny tym, że człon wprowadzaj ący ma postać otworu (53).
9. 9. Cykler według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że wewnątrz obudowy (50) znajduje się drugi elastyczny pojemnik (42) wyposażony w przewód dla wlotu i/lub wylotu zużytego płynu, zaś pierwszy elastyczny pojemnik (38) jest wyposażony w przewód prowadzący świeży płyn.
10. 10. Cykler według zastrz. 1 albo 3, albo 4, znamienny tym, że obudowa (50) jest wyposażona w układy zaworów (39,44), sterujące przepływem płynu do i z elastycznych pojemników (38,42).
11. 11. Cykler według zastrz. 1 albo 9, znamienny tym, że pojemniki (38,42) stanowiąplastikowe worki.
12. 12. Cykler według zastrz. 3 albo 4, znamienny tym, że podzespół wytwarzający nadciśnienie i/lub podciśnienie ma postać układu pomp, pompującego medium ciśnieniowe do i/lub z przestrzennego odstępu pomiędzy obudową (50) a elastycznym pojemnikiem.
13. 13. Cykler według zastrz. 12, znamienny tym, że układ pomp zawiera pompę (57) o ciśnieniu wyjściowym zależnym od jej prędkości cyklicznej, taką jak pompa odśrodkowa.
14. 14. Cykler według zastrz. 12, znamienny tym, że obudowa (50) jest połączona poprzez zawór (62) z dwiema komorami ciśnieniowymi (60, 61), zawierającymi gaz pod nadciśnieniem i odpowiednio pod podciśnieniem względem otaczającej atmosfery, dla wybiórczego łączenia jednej z komór ciśnieniowych (60,61) z obudową(50) i dla regulacji ciśnienia, przy czym zawór (62) jest podłączony do czujnika ciśnienia (66) sterującego zaworem (62).

    179 508
15. 15. Cykler według zastrz. 14, znamienny tym, że pomiędzy komorami ciśnieniowymi (60, 61) znajduje się pompa (63) oraz zawór nadciśnienia (65) i zawór podciśnienia (64), połączone z odpowiednimi komorami ciśnieniowymi (60, 61), przy czym pompa (63) stanowi pompę pracującą korzystnie w sposób ciągły, dla powodowania narastania ciśnienia w komorach ciśnieniowych (60, 61).
16. 16. Cykler według zastrz. 14 albo 15, znamienny tym, że obudowa (50) ma zawory zwalniania ciśnienia (67, 68) zapewniające różnicę ciśnień pomiędzy ciśnieniem panującym w obudowie (50) a otaczającą atmosferę na poziomie pomiędzy + 0,3 bara i - 0,3 bara.
17. 17. Cykler według zastrz. 12, znamienny tym, że obudowa (50) jest wyposażona w zespół tłumiący (77, 78), zmniejszający ruchy wibracyjne pompy (76), oraz zespół tłumikowy (74) zmniejszający poziom hałaśliwości pracy pompy (76).

    * * *