PL210019B1

PL210019B1 - Związki pirydynoilopiperydyny, sposób ich wytwarzania i zastosowanie oraz sposób wytwarzania związków pośrednich do ich syntezy

Info

Publication number: PL210019B1
Application number: PL372845A
Authority: PL
Inventors: Michael Philip Cohen; Daniel Timothy Kohlman; Sidney Xi Liang; Vincent Mancuso; Frantz Victor; Yao-Chang Xu; Bai-Ping Ying; Deanna Piatt Zacherl; Deyi Zhang
Original assignee: Lilly Co Eli
Priority date: 2002-03-29
Filing date: 2003-03-27
Publication date: 2011-11-30
Also published as: CN100352817C; CA2694410C; JP2005530722A; UA77504C2; CA2478229A1; EP1492786B1; BRPI0308495B8; NZ534952A; PT1492786E; KR100985995B1; TW200306186A; US20170044136A1; IL163928A0; AU2003224719B2; US20120329820A1; HK1073464A1; ECSP045317A; MY134666A; EA200401282A1; CY1105899T1

Description

Przedmiotem wynalazku są związki pirydynoilopiperydyny, sposób ich wytwarzania i zastosowanie oraz sposób wytwarzania związków pośrednich do ich syntezy.

Tło wynalazku

Do niedawna, teorie dotyczące patofizjologii migreny były zdominowane od 1938 roku pracą Grahama i Wolffa, Arch. Neurol. Psychiatry, 39: 737-63, 1938. Zaproponowali oni, że przyczyną bólów migrenowych jest rozszerzenie naczyń zewnątrzczaszkowych. Ten punkt widzenia wspierała wiedza, że alkaloidy sporyszu i sumatryptan, hydrofilowy związek agonistyczny 5-HT1, który nie przekracza bariery krew-mózg, indukują kurczenie mózgowych naczyniowych mięśni gładkich i są skuteczne w leczeniu migreny. Humphrey, i in., Ann. NY Acad. Sci., 600: 587-600, 1990. Ostatnie praca Moskowitza wykazała jednakże, że występowanie bólów migrenowych jest niezależne od zmian średnicy naczyń. Cephalalgia, 12: 5-7, 1992.

Moskowitz zaproponował, że obecnie nieznane wyzwalacze bólu stymulują zwoje nerwów trójdzielnych unerwiające naczynia w tkance mózgowej, powodując uwolnienie naczynioaktywnych neuropeptydów z aksonów naczyniowych. Te uwolnione neuropeptydy aktywują następnie serię zdarzeń, których konsekwencją jest ból. Neurogenne zapalenie jest blokowane sumatryptanem i alkaloidami sporyszu przez mechanizmy obejmujące receptory 5-HT, uważane za blisko spokrewnione z podtypem 5-HT1D, ulokowane we włóknach trójdzielnych nerwów naczyń. Neurology, 43 (dodatek 3): S16-S20 1993. Sumatryptan, w istocie, ma wysokie powinowactwo do receptorów 5-HT1B i 5-HT1D, odpowiednio Ki = 10,3 nM i 5,1 nM, która to aktywność może być wskaźnikiem aktywności kurczenia naczyń. Sumatryptan i podobne związki poprzednio proponowane do leczenia migreny, były w zasadzie wybierane na podstawie tej aktywności kurczenia naczyń przy założeniu dotychczasowych modeli migreny.

Serotonina (5-HT) wykazuje różną fizjologiczną aktywność mediowaną co najmniej siedmioma klasami receptorów, z których najbardziej heterogennym wydaje się być 5-HT1. Ludzki gen eksprymujący jeden z tych podtypów receptorów 5-HT1, o nazwie 5-HT1F, wydzielił Kao i wsp. Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 90: 408-412, 1993. Ten receptor 5-HT1F wykazuje profil farmakologiczny odmienny od innych serotonergicznych receptorów dotąd opisanych. Stwierdzono, że sumatryptan, poza powyższym silnym powinowactwem wobec receptorów 5-HT1B i 5-HT1D, wykazuje również powinowactwo wobec tego podtypu receptora, z Ki około 23 nM. Sugeruje to możliwą rolę receptora 5-HT1F w migrenie.

Opracowano dotychczas różne związki agonistyczne receptora 5-HT1F, które wykazały względną selektywność wobec podklasy receptora 5-HT1F i wykazano, że taka selektywność ogólnie zmniejsza kurczącą naczynia aktywność charakterystyczną dla innych związków proponowanych jako potencjalne środki do leczenia migreny i związanych z nią zaburzeń.

Zawarte pośród tych agonistów receptora 5-HT są związki ujawnione w następujących publikacjach:

opisach patentowych US nr 5708187 i 5814653, opisujących rodzinę 6-podstawionych-3-amino(alkilo)-tetrahydrokarbazoli i 7-podstawionych-4-amino(alkilo)cyklohepta[7,6b]indoli;

opisach patentowych US nr 5521196, 5721252, 5521197 i publikacji WO 96/29075, opisujących różne rodziny 5-podstawionych piperydyn-3-ylo-indoli i 5-podstawionych-1,2,3,6-tetrahydropirydyn-3-ylo-indoli;

WO 97/13512 opisującej rodzinę 5-podstawionych 3-aminoetyloindoli;

WO 98/46570 opisującej rodzinę 5-podstawionych indoli, pirolo[3,2-b]pirydyn, benzofuranów i benzotiofenów, maj ą cych pozycję 3 podstawioną oktahydroindolizynylem, oktahydro-2H-chinolizynylem, dekahydropirydo[1,2-a]azepinylem, 1,2,3,5,8,8a-heksahydroindolizynylem, 1,3,4,6,9,9a-heksahydro-2H-chinolizynylem lub 1,4,6,7,8,9,10,10a-oktahydropirydo[1,2-a]azepinylem;

WO 98/20875 i WO 99/25348 opisującymi dwie rodziny 5-podstawionych piperydyn-3-yloazaindoli i 5-podstawionych 1,2,3,6-tetrahydropirydyn-3-ylo-azaindoli;

WO 00/00487 opisującej rodzinę 5-podstawionych (piperydyn-3-ylo- lub 1,2,3,6-tetrahydropirydyn-3-ylo)indoli, azaindoli, benzofuranów i benzotiofenów;

WO 98/08502 opisującej rodzinę 8-podstawionych-1,2,3,4-tetrahydro-2-dibenzofuranamin i 9-podstawionych-2-aminocyklohepta[b]benzofuranów;

WO 98/55115 opisującej rodzinę 3-amino-1,2,3,4-tetrahydro-9H-karbazolo-6-karboksamidów i 4-amino-10H-cyklohepta[7,6-b]indolo-7-karboksamidów;

WO 98/15545 opisującej wybraną rodzinę 3,5-dipodstawionych indoli i benzofuranów;

PL 210 019 B1

WO 00/00490 opisującej rodzinę 5-allilo-podstawionych (piperydyn-3-ylo- lub 1,2,3,6-tetrahydropirydyn-3-ylo)indoli, azaindoli, benzofuranów i benzotiofenów;

WO 00/47559 opisującej rodzinę 4-(3-podstawionych-benzoilo)piperydyn;

WO 00/50426 opisującej rodzinę 3,5-dipodstawionych aza-benzofuranów; i

WO 00/34266 opisującej rodzinę 3-heteroarylo-5-[2-(arylo lub heteroarylo)-2-oksoetylo]indoli.

Ciągle prowadzone badania dały obecnie zaskakująco nową i niespodziewaną klasę nowych selektywnych agonistów 5-HT1F mających różne właściwości chemiczne i wiązania receptorów, które hamują wynaczynienie peptydów, jednocześnie unikając znaczącej aktywności kurczenia naczyń, a wię c są przydatne do leczenia migreny i innych zwią zanych z receptorem 5-HT1F zaburzeń . Ponadto, związki według niniejszego wynalazku mogą zapewnić lepszą rozpuszczalność, która ułatwia dopasowanie w korzystnych preparatach, takich jak preparaty podjęzykowe, policzkowe i/lub donosowe. Streszczenie wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku są związki pirydynoilopiperydynowe o wzorze ogólnym I:

lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna kwasu, w którym;

R¹ oznacza fenyl podstawiony przez jeden do trzech podstawników halogenowych;

₂

R² oznacza atom wodoru lub C1-C3-alkil,

R³ oznacza atom wodoru lub metyl;

R⁴ oznacza atom wodoru, i;

R⁵ oznacza atom wodoru.

Korzystnie R⁵ oznacza atom wodoru i R⁴ oznacza atom wodoru.

Korzystnie R⁴ oznacza atom wodoru.

₂

Korzystnie R oznacza atom wodoru lub C1-C3-alkil.

Korzystnie związkiem jest 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamid lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna z kwasem.

Korzystnie związkiem jest półbursztynianowa sól 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu.

Korzystnie związkiem jest chlorowodorkowa sól 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest także preparat farmaceutyczny, który zawiera związek jak określony wyżej i farmaceutyczny nośnik, rozcieńczalnik lub zaróbkę.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest również zastosowanie związku jak określony wyżej, do wytwarzania leku do leczenia lub zapobiegania migrenie u ssaków.

Korzystnie ssakiem jest człowiek.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest też sposób wytwarzania związku 2-halogeno-6-(piperydyno-4-karbonylo)pirydynowego o wzorze III

w którym X oznacza brom lub chlor;

PL 210 019 B1

R⁸ oznacza grupę zabezpieczającą grupę aminową, C1-C3-alkil, C3-C6-cykloalkilo-C1-C3-alkil, lub grupę o wzorze II

R⁶ oznacza atom wodoru lub C1-C6-alkil; i n oznacza liczbę całkowitą od 1 do 6 włącznie; obejmujący

1) prowadzenie reakcji 2,6-dihalogenopirydyny wybranej z grupy obejmującej 2,6-dibromopirydynę i 2,6-dichloropirydynę, z n-butylolitem w atmosferze azotu i w temperaturze -65°C z wytworzeniem 2-halogeno-6-pirydynolitu; i następnie

2) prowadzenie reakcji 2-halogeno-6-pirydynolitu z podstawionym związkiem aminokarbonylopiperydynowym o wzorze IV

w którym każ dy z R⁹ i R¹⁰ oznacza metyl, lub R⁹ i R¹⁰ razem z atomem azotu z którym są połączone, łączą się z utworzeniem azetydynylu, pirolidynylu lub piperydynylu; w temperaturze pomię dzy -100°C do około -60°C.

Korzystnie X oznacza atom bromu zaś 2,6-dihalogenopirydyną jest 2,6-dibromopirydyna. Korzystnie każdy z R⁹ i R¹⁰ oznacza metyl.

Korzystnie R⁹ i R¹⁰ razem z atomem azotu z którym są połączone, łączą się z utworzeniem azetydynylu, pirolidynylu lub piperydynylu.

Korzystnie rozpuszczalnikiem dla etapu 2) jest eter metylowo-t-butylowy.

Korzystnie rozpuszczalnikiem dla etapu 2) jest toluen.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest też sposób wytwarzania związku 2-bromo-6-(piperydyno-4-karbonylo)pirydynowego o wzorze III

w którym R⁷ oznacza C1-C3-n-alkil, lub grupę zabezpieczającą grupę aminową;

PL 210 019 B1 obejmujący prowadzenie reakcji 2,6-dibromopirydyny z n-butylolitem z wytworzeniem 2-bromo-6-pirydynolitu, w atmosferze azotu i w temperaturze -65°C, a następnie prowadzenie reakcji 2-bromo-6-pirydynolitu ze związkiem 4-(N,N'-dimetyloamino)-karbonylo-piperydynowym o wzorze IV

w temperaturze pomię dzy -100°C do około -60°C, w rozpuszczalniku którym jest eter metylowo-tertbutylowy.

Szczegółowy opis wynalazku

Jedną z odmian niniejszego wynalazku jest sposób podwyższania aktywacji receptorów 5-HT1F, przy unikaniu aktywności kurczenia naczyń, do leczenia wielu zaburzeń, które powiązano ze zmniejszeniem neurotransmisji serotoniny u ssaków.

Zaburzenia te obejmują migrenę, ogólny ból, nerwoból nerwu trójdzielnego, ból zębów lub ból w dysfunkcji stawu ż uchwy, lę k, ogólne zaburzenie lę kowe, lę k paniczny, depresję , zaburzenia snu, zespół przewlekłego zmęczenia, zespół przedmiesiączkowy lub zespół późnej fazy lutealnej, zespół pourazowy, utratę pamięci, otępienie, w tym otępienie starcze, fobię społeczną, autyzm, zaburzenie nadaktywności z niedoborem uwagi, zaburzenie gwałtownego zachowania, zaburzenia kontrolowania impulsów, zaburzenie granicznej osobowości, nerwicę natręctw, przedwczesny wytrysk, zaburzenia wzwodu, bulimię, jadłowstręt psychiczny, alkoholizm, nadużywanie tytoniu, niemotę i zaburzenie wyrywania włosów. Związki według niniejszego wynalazku są również przydatne jako środki profilaktyczne na migrenę. Wszelkie te sposoby wykorzystują związek o wzorze I.

W tych przypadkach, gdzie zaburzenia, które można leczyć związkami agonistycznymi serotoniny, są znane z ustalonych i przyjętych klasyfikacji, ich klasyfikację można znaleźć w różnych źródłach. Np., obecnie, czwarte wydanie Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV) (1994, American Psychiatrie Association, Washington, D.C.), dostarcza narzędzie diagnostyczne do identyfikowania wielu zaburzeń opisanych w wynalazku. Również, International Classification of Diseases, wyd. przejrzane 10 (ICD-10), dostarcza klasyfikację wielu zaburzeń opisanych w wynalazku. Specjalista zauważy, że istnieją alternatywne nomenklatury, nozologie i systemy klasyfikacji zaburzeń opisanych w wynalazku, w tym opisanych w DSM-IV i ICD-10, i że terminologia i systemy klasyfikacji ewoluują z postępami medycyny.

Zastosowanie związku o wzorze I do aktywacji receptora 5-HT1F, do inhibicji wynaczynienia neuronowych peptydów, ogólnie lub specyficznie wskutek stymulacji zwoju nerwu trójdzielnego, i/lub do leczenia dowolnych zaburzeń opisanych powyżej, są wszystkie odmianami niniejszego wynalazku.

Podobnie, zastosowanie związku o wzorze I, lub kombinacji więcej niż jednego związku o wzorze I, w wytwarzaniu leku do inhibicji wynaczynienia neuronowych peptydów, ogólnie lub specyficznie wskutek stymulacji zwoju nerwu trójdzielnego, i/lub do leczenia dowolnych zaburzeń opisanych powyżej, są wszystkie również odmianami niniejszego wynalazku.

Ogólne chemiczne terminy stosowane w opisie mają zwykłe znaczenia. Przykładowo, lecz bez ograniczania, termin „C1-C4-alkil” odnosi się do prostołańcuchowego lub rozgałęzionego ugrupowania węglowodorowego mającego od 1 do 4 atomów węgla, obejmującego metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, izo-butyl, sec-butyl i tert-butyl. Termin „C1-C4-n-alkil” odnosi się do prostołańcuchowego ugrupowania węglowodorowego mającego od 1 do 4 atomów węgla, obejmującego metyl, etyl, n-propyl i n-butyl. Termin „C3-C6-cykloalkil” odnosi się do cyklopropylu, cyklobutylu, cyklopentylu i cykloheksylu. Termin „C3-C7-cykloalkil” również obejmuje cykloheptyl. Cykloalkiloalkil odnosi się do ugrupowania

PL 210 019 B1 cykloalkilowego związanego przez łączący łańcuch alkilowy, jako np., lecz bez ograniczania, cyklopropylometyl, cyklopropyloetyl, cyklopropylopropyl, cyklopropylobutyl, cyklobutylometyl, cyklobutyloetyl, cyklobutylopropyl, cyklopentylometyl, cyklopentyloetyl, cyklopentylopropyl, cykloheksylometyl, cykloheksyloetyl i cykloheksylopropyl. Każdy alkil, cykloalkil i cykloalkiloalkil może być ewentualnie podstawiony, jak podano w wynalazku.

Terminy „alkoksyl”, „fenyloksyl”, „benzoksyl” i „pirymidynyloksyl” odnoszą się do grupy alkilowej, grupy fenylowej, grupy benzylowej, lub grupy pirymidynylowej, odpowiednio, każdej ewentualnie podstawionej, związanej przez atom tlenu.

Terminy „alkilotio”, „fenylotio” i „benzylotio” odnoszą się do grupy alkilowej, grupy fenylowej, lub grupy benzylowej, odpowiednio, każdej ewentualnie podstawionej, związanej przez atom siarki.

Termin „C1-C4-acyl” odnosi się do grupy formylowej lub C1-C3-alkilowej związanej przez ugrupowanie karbonylowe. Termin „C1-C4-alkoksykarbonyl” odnosi się do grupy C1-C4-alkoksylowej związanej przez ugrupowanie karbonylowe.

Termin „atom halogenu” odnosi się do fluoru, chloru, bromu lub jodu. Korzystnymi atomami halogenu są fluor, chlor i brom. Korzystniej atomami halogenu są fluor i chlor.

Podstawiony alkil, cykloalkil, cykloalkiloalkil, alkoksyl lub alkilotio, oznacza alkil, cykloalkil, cykloalkiloalkil, alkoksyl, lub grupę alkilotio, odpowiednio, podstawione jeden lub więcej razy niezależnie podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej atom halogenu, hydroksyl i C1-C3-alkoksyl. Dla zilustrowania, lecz bez ograniczania, przykłady obejmują trifluorometyl, pentafluoroetyl, 5-fluoro-2-bromopentyl, 3-hydroksypropyloksyl, 4-hydroksycykloheksyloksyl, 2-bromoetylotio, 3-etoksypropyloksyl, 3-etoksy-4-chlorocykloheksyl, i tym podobne. Korzystne podstawienia obejmują podstawienie 1-5 razy atomem halogenu, każdym niezależnie wybranym, lub podstawienie 1-3 razy atomem halogenu i 1-2 razy niezależnie grupą wybraną spośród hydroksylu i C1-C3-alkoksylu, lub podstawienie 1-3 razy niezależnie grupą wybraną spośród hydroksylu i C1-C3-alkoksylu, jeśli tylko nie więcej niż jeden podstawnik hydroksylowy i/lub alkoksylowy mogą być połączone przez ten same atomy węgla.

Termin „podstawiony fenyl” ma oznaczać, że cykliczne ugrupowanie jest podstawione jednym lub większą liczbą atomów halogenu, korzystnie jednym do pięciu, każdym niezależnie wybranym; lub podstawione jednym lub większą liczbą podstawników, korzystnie jednym do dwu podstawników, niezależnie wybranych z grupy obejmującej atom halogenu, C1-C4-alkil, C1-C4-alkoksyl i C1-C4-alkilotio, gdzie każdy podstawnik alkilowy, alkoksylowy i alkilotio może być ponadto podstawiony niezależnie C1-C2-alkoksylem lub jednym do pięciu atomów halogenu wybranych spośród fluoru i chloru; lub podstawiony jednym podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej fenyloksyl, benzyloksyl, fenylotio, benzylotio i pirymidynyloksyl, gdzie fenyloksyl, benzyloksyl, fenylotio, benzylotio i pirymidynyloksyl może być ponadto podstawiony jednym do dwu podstawników wybranych z grupy obejmującej atom halogenu, C1-C2-alkil i C1-C2-alkoksyl; lub podstawiony jednym podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej C1-C4-acyl i C1-C4-alkoksykarbonyl, i ponadto podstawiony zero do jednym podstawnikiem wybranym z grupy obejmującej atom halogenu, C1-C4-alkil, C1-C4-alkoksyl i C1-C4-alkilotio. Gdy podstawnikiem jest atom halogenu, korzystnymi halogenami są fluor, chlor i brom.

Pd2(dba)3 oznacza tris(dibenzylidynoacetono)-dipallad (0).

BINAP oznacza 2,2'-bis(difenylofosfino)-1,1'-binaftyl.

DMF oznacza N,N-dimetyloformamid.

HATU oznacza heksafluorofosforan O-(7-azabenzotriazol-1-ilo)-N,N,N',N'-tetrametylouroniowy.

Kolidyna oznacza trimetylopirydynę.

HRMS oznacza wysokorozdzielcze widmo masowe.

CIMS oznacza widmo masowe z jonizacją chemiczną.

APCI MS oznacza widmo masowe z jonizacją chemiczną pod ciśnieniem atmosferycznym.

Termin „grupa zabezpieczająca grupę aminową” stosowany w opisie odnosi się do podstawników zwykle stosowanych do blokowania lub ochrony funkcji aminowej przy reakcji innych funkcyjnych grup na związku. Przykłady takich grup zabezpieczających grupę aminową obejmują grupę formylową, grupę tritylową, grupę ftalimidową, grupę acetylową, grupę trichloroacetylową, chloroacetylową, bromoacetylową i jodoacetylową, grupy blokujące typu uretanu takie jak benzyloksykarbonyl, 9-fluorenylometoksykarbonylo („FMOC”), i tym podobne; i podobne grupy zabezpieczające grupy aminowe. Rodzaj stosowanej grupy zabezpieczającej grupę aminową nie jest istotny, jeśli tylko pochodna grupy aminowej jest trwała w warunkach dalszych reakcji na innych pozycjach cząsteczki i może być usunięta w odpowiednim punkcie bez zrywania reszty cząsteczki.

PL 210 019 B1

Dalsze przykłady grup określanych przez powyższe terminy opisuje T. W. Greene, „Protective Groups in Organic Synthesis”, John Wiley and Sons, New York, N. Y., 1991, rozdz. 7 dalej określany jako „Greene”.

Termin „farmaceutyczne” lub „farmaceutycznie dopuszczalne” użyty w wynalazku jako przymiotnik, oznacza zasadniczo nietoksyczny i zasadniczo nieszkodliwy dla przyjmującego.

„Farmaceutyczny preparat” z kolei oznacza, że nośnik, rozpuszczalnik, zaróbki i sól muszą być zgodne z czynnym składnikiem preparatu (np. związkiem o wzorze I). Fachowcy w dziedzinie zrozumieją, że terminy „farmaceutyczny preparat” i „kompozycja farmaceutyczna” są ogólnie wymienne, i tak są stosowane dla celów tego zgł oszenia.

Termin „sól addycyjna kwasu” odnosi się do soli związku o wzorze I wytworzonej w reakcji związku o wzorze I z mineralnym lub organicznym kwasem. Przykłady farmaceutycznie dopuszczalnych soli addycyjnych kwasów podają, np., Berge, S. M., Bighley, L. D., i Monkhouse, D. C., J. Pharm. Sci., 66: 1, 1977. Ponieważ związki według niniejszego wynalazku są aminami, są zasadowe z natury i odpowiednio reagują z dowolnym z wielu nieorganicznych i organicznych kwasów tworząc farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne kwasów. Ponieważ pewne z wolnych amin związków według niniejszego wynalazku są typowo olejami w temperaturze pokojowej, korzystnie jest przekształcić wolne aminy w ich farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne kwasów dla ułatwienia manipulacji i podawania, ponieważ te ostatnie są rutynowo stałe w temperaturze pokojowej.

Farmaceutycznie dopuszczalne sole addycyjne kwasów według wynalazku są typowo formowane w reakcji związku o wzorze I z równomolową lub nadmiarową ilością kwasu. Alternatywnie, półsole można wytwarzać poddają związek o wzorze I reakcji z żądanym kwasem w stosunku 2:1 związku do kwasu. Reagenty są ogólnie łączone we wspólnym rozpuszczalniku, takim jak eter dietylowy, tetrahydrofuran, metanol, etanol, izopropanol, benzen lub tym podobne. Sole zwykle wytrącają się z roztworu w czasie okoł o jednej godziny do okoł o dziesię ciu dni i mogą być wydzielone przez filtrację lub innymi konwencjonalnymi sposobami.

Kwasy nieorganiczne zwykle stosowane do wytwarzania takich soli obejmują kwas chlorowodorowy, kwas bromowodorowy, kwas jodowodorowy, kwas siarkowy, kwas fosforowy, i tym podobne. Organiczne kwasy zwykle stosowane do wytwarzania takich soli obejmują kwas p-toluenosulfonowy, kwas metanosulfonowy, kwas szczawiowy, kwas p-bromofenylosulfonowy, kwas węglowy, kwas bursztynowy, kwas cytrynowy, kwas benzoesowy, kwas octowy i tym podobne. Przykładami takich farmaceutycznie dopuszczalnych soli są więc siarczan, pirosiarczan, wodorosiarczan, siarczyn, wodorosiarczyn, fosforan, monowodorofosforan, diwodorofosforan, metafosforan, pirofosforan, chlorek, bromek, jodek, octan, propionian, dekanian, kaprylan, akrylan, mrówczan, izomaślan, kapronian, heptanian, propiolan, szczawian, malonian, bursztynian, hemibursztynian, suberan, sebacynian, fumaran, maleinian, butyno-1,4-dionian, heksyno-1,6-dionian, benzoesan, chlorobenzoesan, metylobenzoesan, dinitrobenzoesan, hydroksybenzoesan, metoksybenzoesan, ftalan, sulfonian, ksylenosulfonian, fenylooctan, fenylopropionian, fenylomaślan, cytrynian, mleczan, p-hydroksymaślan, glikolan, winian, metanosulfonian, propanosulfonian, naftaleno-1-sulfonian, naftaleno-2-sulfonian, migdalan i tym podobne. Korzystnymi farmaceutycznie dopuszczalnymi solami są sole tworzone z kwasem chlorowodorowym i kwasem bursztynowym.

Termin „skuteczna ilość” oznacza ilość związku o wzorze I zdolną do aktywowania receptorów 5-HT1F i/lub hamowania wynaczyniania białka neuronowego.

Termin „odpowiedni rozpuszczalnik” odnosi się do dowolnego rozpuszczalnika, lub mieszaniny rozpuszczalników, obojętnego wobec biegnącej reakcji, który dostatecznie solubilizuje reagenty tworząc środowisko, w którym przebiega żądana reakcja.

Wszystkie enancjomery, diastereomery i ich mieszaniny są obejmowane zakresem niniejszego wynalazku. Np., związki o wzorze I, w którym R⁵ jest inna niż atom wodoru, zawierają dwa centra chiralne, jedno w pozycji 4 pierścienia piperydynowego, i jedno, w którym R⁵ wiąże się z pierścieniem piperydynowym. Dla zilustrowania, lecz bez ograniczania, cztery stereoizomery N-[6-(1,2-dimetylopiperydyn-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-izonikotynamidu są takie jak poniżej, gdzie centra chiralne wskazano gwiazdkami, „*”, i oznaczenia R i S są jak wskazano.

PL 210 019 B1

Chociaż wszystkie enancjomery, diastereomery i ich mieszaniny są przydatne jako związki agonistyczne 5-HT1F, pojedyncze enancjomery i pojedyncze diastereomery są korzystne.

Związki według niniejszego wynalazku można zsyntetyzować przez kondensację anionu 6-litowego 2-chloropirydyny z 1-podstawionym- lub N-zabezpieczonym metoksy-metyloamidem kwasu piperydyno-4-karboksylowego, a następnie przekształcenie 2-grupy halogenu w grupę aminową, i dalszą kondensację z odpowiednim halogenkiem R¹-acylu (patrz Schemat 1).

PL 210 019 B1

Odpowiednie warunki reakcji dla etapów z tego schematu są dobrze znane w dziedzinie i odpowiednie podstawienia rozpuszczalników i reagentów mieszczą się w umiejętnościach z dziedziny. Patrz np., J. C. S. Perkin T. (24), 3597-3600 (1997) za początkową kondensacją.

Typowo 2-chloropirydyna jest aktywowana w reakcji z mieszaniną n-butylolitu i 2-dimetyloamino-etanolu w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak heksan, w temperaturze -78°C. Reakcja zwykle kończy się w czasie około godziny. Następnie dodaje się metoksy-metyloamid kwasu 1-R⁷-podstawionego-piperydyno-4-karboksylowego w organicznym rozpuszczalniku, takim jak heksan i miesza otrzymując 2-chloropirydynoilo-piperydynowy związek pośredni. Reakcja zwykle koń czy się w czasie około godziny. Gdy żądany końcowy podstawnik R² oznacza atom wodoru, azot piperydynylu powinien najpierw być zabezpieczony grupą zabezpieczającą grupę aminową, przy czym jej dodawanie i późniejsze usuwanie dokonuje się standardowymi procedurami dobrze znanymi w dziedzinie.

Typowo pierwszą reakcję kondensacji zatrzymuje się dodatkiem wody i mieszaninę ekstrahuje się wiele razy odpowiednim rozpuszczalnikiem, takim jak octan etylu. Ten 2-chloropirydynoilopiperydynowy związek pośredni można następnie osuszyć, jak np. bezwodnym siarczanem sodu, odparować i następnie częściowo oczyszczać, np., metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym.

Następnie, 2-chloropirydynoilo-piperydynowy związek pośredni poddaje się reakcji z benzofenonoiminą w obecności tris(dibenzylidynoacetono)-dipalladu (0) (Pd2(dba)3) jako katalizatora, i 2,2'-bis(difenylofosfino)-1,1'-binaftylem (BINAP) i t-butanolanem sodu w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak toluen, w temperaturze wrzenia, dla zastąpienia atomu halogenu grupą benzofenonoiminową. Po przetworzeniu, ten związek pośredni jest typowo poddawany reakcji z kwasem chlorowodorowym w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak tetrahydrofuran, a następnie oczyszczany z wytworzeniem odpowiedniego 2-aminopirydynoilo-piperydynowego związku pośredniego.

W koń cowym etapie schematu I, ugrupowanie R¹ dodaje się przez tworzenie wią zania amidowego w reakcji 2-aminopirydynoilo-piperydynowego związku pośredniego z żądanym halogenkiem R-acylu. Typowo, mieszaninę 2-aminopirydynoilo-piperydynowego związku pośredniego, żądanego halogenku R¹-acylu, wymiatacza protonów, takiego jak trietyloamina, diizopropyloetyloamina, i tym podobne, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak dichlorometan, THF, MTBE i tym podobne, miesza się w temperaturze około pokojowej do zakończenia reakcji, np., około 4 godzin. Mocną zasadę, taką jak wodorotlenek sodu, można następnie dodać dla zobojętnienia mieszaniny reakcyjnej, i końcowy produkt oczyszczać normalnym procedurami przetwarzania.

Jeśli piperydynylowy atom azotu zabezpiecza się grupą zabezpieczającą grupę aminową, tę grupę usuwa się po reakcji kondensacji halogenkiem acylu. Piperydynylowy atom azotu może następnie pozostać jako drugorzędowa amina dla związków według niniejszego wynalazku, w których R² oznacza atom wodoru, lub może być ponadto alkilowany znanymi procedurami dla związków według niniejszego wynalazku, w których R² oznacza C₁-C₃-alkil, C₃-C₆-cykloalkilo-C₁-C₃-alkil, lub grupę o wzorze II

Chociaż alternatywne sposoby alkilowania są dobrze znane w dziedzinie, jedna typowa reakcja alkilowania przebiega przez redukcyjne alkilowanie drugorzędowej aminy odpowiednim aldehydem, kwasem organicznym, takim jak lodowaty kwas octowy lub kwas trifluorooctowy, i środkiem redukującym, takim jak cyjanoborowodorek sodu lub triacetoksyborowodorek sodu, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak metanol lub dichlorometan, w którym odpowiednim aldehydem jest związek, który będzie reagował z wytworzeniem żądanego podstawnika R² (Michael B. Smith i Jerry March, March's Advanced Organic Chemistry: Reactions, mechanisms and Structure, wyd. 5, str. 1185-1187 (dział 16-12), John Wiley & Sons, Inc., New York, 2001). Dla zilustrowania, do syntezy związków mających R² = metyl, żądany aldehyd byłby formaldehydem. Związki według niniejszego wynalazku, w których R³ oznacza metyl, można zsyntetyzować według schematu 2.

PL 210 019 B1

1 1

Reagenty R³-aminokarbonylo-R¹ łatwo wytworzyć w reakcji odpowiedniego halogenku R¹-acylu z żądaną aminą (metyloamina, etyloaminą, propyloaminą lub izopropyloaminą, jak np. z jej 2M roztworem) w odpowiednim rozpuszczalniku, jak np. metanol. Taka procedura jest trywialna i dobrze znana w dziedzinie.

2-bromopirydynoilo-piperydynowy związek pośredni syntetyzuje się najpierw w reakcji 2,6-dibromopirydyny w odpowiednim organicznym rozpuszczalniku, takim jak dichlorometan, korzystnie w atmosferze azotu, z 1,1 równoważ nika n-butylolitu w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak heksany, korzystnie w niskich temperaturach, takich jak -78°C. Następnie odpowiedni 1-R⁷-podstawionyN-metoksy-N-metylo-piperydyno-4-karboksyamid dodaje się do mieszaniny reakcyjnej. Mieszaninę z kolei zalewa się zasadą, jak np., wodnym roztworem NaOH. Powstały związek pośredni moż na następnie oczyścić standardowymi technikami przetwarzania, takimi jak ekstrakcja, usuwanie rozpuszczalnika i z kolei chromatografia.

2-bromopirydynoilo-piperydynowy związek pośredni poddaje się reakcji pod N2 w mieszaninie z żądaną metyloaminokarbonylo-R¹, etyloaminokarbonylo-R¹ lub propyloaminokarbonylo-R¹, odpowiednio, tris(dibenzylidynoacetono)-dipalladem (0) (Pd2(dba)3), 2,2'-bis(difenylofosfino)-1,1'binaftylem (BINAP), i t-butanolanem sodu, w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak dogodnie bezwodny toluen. Reakcję typowo ogrzewa się przez kilka godzin, np. w temperaturze około 85°C przez 16 godzin. Można dodać jeszcze C1-C2-alkiloaminokarbonylo-R¹, tris(dibenzylidynoacetono)-dipallad (0) (Pd2-(dba)3), 2,2'-bis (difenylofosfino)-1,1'binaftyl (BINAP), i t-butanolan sodu i reakcję prowadzić przez podobny czas polepszając wydajność reakcji. Końcowy produkt następnie oczyszcza się zwykłymi sposobami.

W korzystnej odmianie, nową reakcję kondensacji stosuje się do syntezy 2-bromopirydynoilopiperydynowego związku pośredniego otrzymując wysoce selektywną mono-addycję, jak też wyższe wydajności żądanego pośredniego produktu z mniejszą ilością zanieczyszczeń. W innej korzystnej odmianie, stosuje się bardziej korzystną reakcję przekształcającą 2-bromopirydynoilo-piperydynowy związek pośredni w 2-aminopirydynoilo-piperydynowy związek pośredni w przygotowaniu końcowej reakcji kondensacji (patrz Schemat 3).

PL 210 019 B1

Nowy N,N-dimetyloaminokarbonylopiperydynowy związek pośredni wytwarza się z wysoką wydajnością z pochodnej kwasu R-izonipekotynowego w reakcji kwasu z chlorkiem oksalilu w obecności katalitycznej ilości dimetyloformamidu (DMF) w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak dichlorometan, tetrahydrofuran, dichloroetan, eter dietylowy, lub tym podobne, i zatężając z wytworzeniem pochodnej chlorku izonipekotylu. Tę umieszcza się w zawiesinie w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak tetrahydrofuran, dichlorometan, dichloroetan, eter dietylowy, lub tym podobne, i poddaje reakcji z dimetyloaminą w obecnoś ci zmiatacza protonów, jak np., nienukleofilowa organiczna zasada, taka jak trietyloamina, diizopropyloetyloamina, lub tym podobne, a następnie oczyszcza otrzymując N,N-dimetyloaminokarbonylopiperydynowy związek pośredni.

N,N-dimetylokarbonylopiperydynowe związki pośrednie według niniejszego wynalazku dają wyraźne korzyści w porównaniu z N-zabezpieczonym metoksymetyloamidem kwasu piperydyno-4-karboksylowego (reagentami Weinreba) według dotychczasowego stanu techniki, ponieważ są niehigroskopijne i niespodziewanie zapewniają znacznie polepszoną chemoselektywność i wydajność w dalszej reakcji kondensacji w porównaniu z reakcją kondensacji z uż yciem odpowiedniego reagentu Weinreba. Tak jest szczególnie wtedy, gdy, jak w korzystnej odmianie, toluen lub eter metylo-tert-butylowy (MTBE) stosuje się jako rozpuszczalnik. W jeszcze korzystniejszej odmianie, MTBE stosuje się jako rozpuszczalnik.

Następnie, 2,6-dibromopirydynę aktywuje się w reakcji z n-butylolitem w zimnym MTBE lub toluenie, korzystnie MTBE, z wytworzeniem pośredniej bromolitopirydyny. Z kolei dodaje się N,N-dimetyloaminokarbonylopiperydynowy związek pośredni i mieszaninę miesza, np. przez około godzi12

PL 210 019 B1 nę w temperaturze pomiędzy około -100°C do około -60°C, korzystnie około -75°C. W korzystnej odmianie, reakcja sprzęgania biegnie ze stosunkiem 2,6-dibromopirydyny do N,N-dimetyloaminokarbonylopiperydynowego związku pośredniego od około 1,0 do około 2,0, korzystniej ze stosunkiem pomiędzy około 1,3 do około 1,7, najkorzystniej ze stosunkiem około 1,5. Reakcję następnie zatrzymuje się nasyconym chlorkiem amonu w temperaturze około -20°C do około 10°C, a następnie zobojętnia kwasem chlorowodorowym i dodatkową wodą. Produkt można następnie wydzielić w typowych procedurach przetwarzania, jak np., lecz bez ograniczania, przez ekstrakcję fazy wodnej dichlorometanem, przemywanie organicznych frakcji zakwaszoną wodą (np., pH 2), zobojętnianie wodnego ekstraktu wodorotlenkiem sodu, a następnie ekstrakcję octanem etylu, osuszenie fazy organicznej, jak np. siarczanem magnezu, i zatężenie, jak np., przez odparowanie, odparowanie w wyparce obrotowej, itp.

W innej korzystnej odmianie, 4-(N,N'-dimetyloamino)-karbonylopiperydynowy związek ze schematu 3 zastępuje się podstawionym związkiem aminokarbonylopiperydynowym o wzorze IV

w którym R⁸, R⁹ i R¹⁰ są takie, jak zdefiniowano powyżej. Korzystnymi związkami o wzorze IV są te, w których R⁹ i R¹⁰ oznaczają metyl, lub w którym R⁹ i R¹⁰, razem z atomem azotu, z którym są połączone, tworzą pirolidynyl. Szczególnie korzystne są te, związki w których R⁹ i R¹⁰, razem z atomem azotu, z którym są połączone, tworzą pirolidynyl.

Związki, w którym R⁹ i R¹⁰, razem z atomem azotu, z którym są połączone, tworzą azetydynyl, pirolidynyl lub piperydynyl, można zsyntetyzować tymi samymi sposobami jak ich N,N'-dimetylowe analogi, przez użycie azetydyny, pirolidyny, lub piperydyny, odpowiednio, zamiast reagentu dimetyloaminowego opisanego powyżej.

Reagenty 4-(pirolidynylokarbonylo)piperydynowe mają dodatkową przewagę nad reagentami 4-(N,N'-dimetyloamino)karbonylopiperydynowymi, ponieważ mają tendencję do jeszcze mniejszej higroskopijności i tworzenia bardziej trwałych kryształów, polepszając charakterystyki manipulacji reagentami. Jak reagenty 4-(N,N'-dimetyloamino)karbonylopiperydynowe, reagenty 4-(pirolidynylokarbonylo)piperydynowe zapewniają niespodziewanie znacząco polepszoną chemoselektywność i wydajność w dalszej reakcji kondensacji w porównaniu z reakcjami z użyciem odpowiednich reagentów Weinreba.

Dla zilustrowania, lecz bez ograniczania, 1-metylo-4-(N,N'-dimetyloamino)karbonylopiperydyna jest niskotopliwą substancją stałą, która krystalizuje łatwo i ma względnie niską higroskopijność, szczególnie w porównaniu z odpowiednim reagentem Weinreba. Jednakże, gdy postać krystaliczna absorbuje wodę, przekształca się w olej. W porównaniu, 1-metylo-4-(pirolidynylokarbonylo)piperydyna jest również niskotopliwą substancją stałą, która krystalizuje łatwo, lecz jest jeszcze mniej higroskopijna niż 1-metylo-4-(N,N'-dimetyloamino)karbonylopiperydyna i daje bardziej trwałe kryształy, tak że zachowują swoją krystaliczną postać nawet jeśli zaabsorbują trochę wody. 1-metylo-4-(piperydyno-1-ylo)karbonylopiperydyna ogólnie pozostaje olejem.

W innej odmianie niniejszego sposobu, 2,6-dichloropirydynę można stosować zamiast 2,6-dibromopirydyny w schemacie 3 jak powyżej, w podobnych warunkach reakcji, z wytworzeniem odpowiedniego 2-chloropirydynoilopiperydynowego związku pośredniego.

W jeszcze innej korzystnej odmianie nowego sposobu syntezy, MTBE lub toluen stosuje się jako rozpuszczalnik, co daje dodatkowo polepszoną chemoselektywność w reakcji kondensacji. MTBE jako rozpuszczalnik jest najbardziej korzystny.

W kolejnej odmianie niniejszego sposobu, następny etap syntezy zapewnia wymianę atomu halogenu na grupę aminową przez reakcję 2-bromo-6-(piperydynylokarbonylo)pirydynowego związku pośredniego, jak opisano wyżej, z amoniakiem i glikolem etylenowym, w obecności tlenku miedzi (I) jako katalizatora. W korzystnej odmianie, tę reakcję prowadzi się w autoklawie, z typowymi warunkami

PL 210 019 B1 około 80°C do około 110°C, korzystnie około 100°C, i od około 45 do około 60 psi (około 310 do około 414 kPa), typowo około 50 psi (około 345 kPa). Amoniak następnie usuwa się z organicznej frakcji przez odessanie. Następnie dodaje się wodny roztwór wodorotlenku sodu i mieszaninę ekstrahuje odpowiednim organicznym rozpuszczalnikiem, jak np., eterem metylowo-tert-butylowym lub dichlorometanem, i następnie osusza, jak np., siarczanem magnezu.

W korzystnej odmianie, surowy 2-amino-6-(1-R⁷-piperydyn-4-ylokarbonylo)pirydynowy zwią zek pośredni oczyszcza się następnie przez krystalizację chlorowodorku i zobojętnienie soli wodorotlenkiem sodu, ekstrakcję organicznym rozpuszczalnikiem i usuwanie rozpuszczalnika.

Końcowa reakcja kondensacji jest taka, jak opisano na schemacie 1.

Poniższe Preparatyki i Przykłady są ilustracją i nie powinny być interpretowane w żaden sposób jako ograniczenie zakresu wynalazku.

Preparatyki

1. 2-chloro-6-(1-metylopiperydyno-4-ylokarbonylo)pirydyna

Dodać 2-chloropirydynę (1 g, 8,8 mmol) do mieszaniny n-butylolitu (1,6 M w heksanie) (22 ml, 35,2 mmol) i 2-dimetyloamino-etanolu (1,56 g, 17,6 mmol) w heksanie (20 ml w temperaturze -78°C) i mieszać przez godzinę. Następnie dodać metoksy-metylo-amid kwasu 1-metylo-piperydyno-4-karboksylowego (3,2 g, 17,6 mmol) w heksanie (5 ml) i mieszać mieszaninę przez godzinę. Zalać mieszaninę reakcyjną wodą i ekstrahować dwukrotnie octanem etylu, osuszyć warstwę organiczną bezwodnym siarczanem sodu, odparować rozpuszczalnik i oczyścić pozostały produkt metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym otrzymując około 1 g tytułowego produktu.

PL 210 019 B1

2. 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)pirydyna

Ogrzać mieszaninę 2-chloro-6-(1-metylopiperydyno-4-ylokarbonylo)pirydyny (800 mg, 3,35 mmol), benzofenonoiminy (729 mg, 4,02 mmol), tris(dibenzylidynyacetono)-dipalladu (0) (61 mg, 0,067 mmol), racemicznego 2,2'-bis(difenylofosfino)-1,1'binaftylu (83 mmol, 0,134 mmol) i t-butanolanu sodu (451 mg, 4,69 mmol) w toluenie (100 ml) w temperaturze wrzenia przez 2 godziny. Odparować rozpuszczalnik i ponownie rozpuś cić pozostał o ść w octanie etylu, przemyć wodą , osuszyć bezwodnym siarczanem sodu, odparować i oczyścić metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym otrzymując około 1 g pośredniej benzofenono-iminy. Dodać 1N HCl (12 ml) do roztworu produktu w THF (50 ml) i mieszać w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Nastę pnie dodać 25 ml 1N HCl i ekstrahować mieszaninę dwukrotnie mieszaniną (2:1) heksan:octan etylu. Zalkalizować fazę wodną, ekstrahować dichlorometanem, osuszyć bezwodnym siarczanem sodu, odparować rozpuszczalnik i oczyścić resztę przez chromatografię na kolumnie z żelem krzemionkowym (octan etylu: 2M NH3 w metanolu, 90:10) otrzymując około 600 mg tytułowego produktu.

P r z y k ł a d y

1. Dichlorowodorek 4-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylo-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Mieszać mieszaninę 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)pirydyny (0,150 g), chlorku 4-fluorobenzoilu (0,218 g), trietyloaminy (0,192 ml) i dichlorometanu w temperaturze pokojowej przez 4 godziny. Dodać 1N wodny roztwór NaOH do zalkalizowania mieszaniny reakcyjnej. Ekstrahować mieszaninę dichlorometanem, osuszyć fazę organiczną bezwodnym siarczanem sodu, odparować rozpuszczalnik i oczyścić pozostałość metodą HPLC otrzymując wolną zasadę tytułowego związku. Rozpuścić znów wolną zasadę w eterze dietylowym i dodać nadmiar 1M HCl. Odparować rozpuszczalnik i osuszyć pozostałość pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 80 mg tytułowego związku. Temperatura topnienia 75-80°C; HRMS: 342,1605 (zmierzone) (obl. 342,1618).

2. Dichlorowodorek 2,4-difluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Zastosować sposób podobny do powyższego przykładu 1, z chlorkiem 2,4-difluorobenzoilu, otrzymując tytułowy związek. Temperatura topnienia 108-110°C; widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 360.

3. 2-chloro-4-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

PL 210 019 B1

Zastosować sposób podobny do powyższego przykładu 1, z chlorkiem 2-chloro-4-fluorobenzoilu, otrzymując tytułowy związek. Wolna zasada temperatura topnienia 53-55°C; HRMS: 376,1233 (zmierzone) (obl. 376,1228). Sól Di-HCl temperatura topnienia 243-245°C; HRMS: 376,1238 (zmierzone) (obl. 376,1228).

4. Mono-chlorowodorek 2-chloro-6-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu

Połączyć 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (0,18 g, 0,85 mmol), 2-chloro6-fluoro-benzoilu chlorek (0,318 g, 1,65 mmol), i 1,4-dioksan (10 ml). Mieszać i ogrzać mieszaninę w temperaturze wrzenia. Po 2 godzinach, ochł odzić mieszaninę reakcyjną do temperatury otoczenia i zatęży ć . Wprowadzić mieszaninę na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem i eluować 2M amoniakiem/metanolem. Zatężyć eluent otrzymując wolną zasadę tytułowego związku (0,30 g, 94%) jako olej. Rozpuścić olej w metanolu (5 ml) i potraktować chlorkiem amonu (0,045 g, 0,85 mmol). Zatężyć mieszaninę i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. HRMS Zmierzone m/z 376,1237; Obliczone m/z 376,1228; temperatura topnienia 155°C (rozkład).

5. Chlorowodorek 2-bromo-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu

Zastosować sposób podobny jak w przykładzie 1, z chlorkiem 2-bromobenzoilu, otrzymując wolną zasadę tytułowego związku. Rozpuścić czystą substancję (104,8 mg) w metanolu i dodać 1 równoważnik (13,9 mg) NH4CI. Sonifikować mieszaninę reakcyjną w temperaturze pokojowej przez 15 minut i następnie zatężyć i osuszyć mieszaninę otrzymując tytułowy związek jako białą substancję stałą. Widmo masowe (rozpylanie jonów): m/z = 402,1 (M+1); ¹H NMR δ (d6-DMSO, ppm) 11,15 (1H, s), 8,37 (1H, bs), 8,07 (1H, t, J = 7,69, 8,05, 15,74 Hz), 7,74 (2H, m), 7,58 (3H, m), 3,70 (1H, bs), 2,87 (2H, m), 2,65 (3H, s), 2,12 (3H, m), 1,82 (3H, m)

6. 2-chloro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

Zmieszać 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (0,223 g) i chlorek 2-chlorobenzoilu (0,175 g) w 1,4-dioksanie (10 ml) i ogrzewać w temperaturze wrzenia przez godzinę. Rozcieńczyć metanolem (10 ml) i wprowadzić na kolumnę SCX (10 g). Przemyć kolumnę metanolem, eluować produkt 2M NH3 w metanolu, odparować i oczyścić produkt na kolumnie z żelem krzemionkowym (CH2CI2 z 2M NH3 w metanolu) otrzymując 0,305 g (84%) tytułowego związku: widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 358 (M+1) i 360 (M+2+1); ¹H NMR (CDCI3): 8,60 (br s, 1H), 8,54 (d, 1H), 7,90 (dd, 1H), 7,81 (d, 1H), 7,76 (dd, 1H), 7,45 (m, 3H), 3,63 (m, 1H), 2,90 (m, 2H), 2,29 (s, 3H), 2,07 (m, 2H), 1,85 (m, 4H).

₁

Rozpuścić wolną zasadę w dichlorometanie i dodać ¹N HCl w eterze (0,85 ml), odparować i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymują c monochlorowodorek (0,354 g).

PL 210 019 B1

7. Chlorowodorek N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Zastosować sposób podobny do powyższego przykładu 1, z chlorkiem benzoilu, otrzymując wolną zasadę tytułowego związku. Rozpuścić wolną zasadę w eterze dietylowym i dodać 1M HCl w stosunku molowym 1:1. Odparować rozpuszczalnik i osuszyć pozostałość pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. HRMS: 324,1697 (zmierzone) (obl. 324,1712).

8. Mono-chlorowodorek 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu

Połączyć 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)pirydynę (0,20 g, 0,92 mmol), chlorek 2,4,6-trifluorobenzoilu (0,357 g, 1,84 mmol), i 1,4-dioksan (10 ml), i mieszać z ogrzewaniem w temperaturze wrzenia. Po 3 godzinach, ochłodzić mieszaninę reakcyjną do temperatury otoczenia i zatężyć. Wprowadzić stężoną mieszaninę na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem, i eluować 2M amoniakiem w metanolu. Zatężyć eluent otrzymując wolną zasadę tytułowego związku jako olej (0,365 g (> 100%)). Rozpuścić olej w metanolu (5 ml) i potraktować chlorkiem amonu (0,05 g, 0,92 mmol). Zatężyć mieszaninę i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. HRMS Zmierzone m/z 378,1435, Obliczone m/z 378,1429; temperatura topnienia 255°C (rozkład).

9. Mono-chlorowodorek 2-trifluorometylo-4-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Połączyć 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (0,19 g, 0,87 mmol), chlorek 2-trifluorometylo-4-fluoro-benzoilu (0,395 g, 1,74 mmol) i 1,4-dioksan (50 ml). Mieszać i ogrzać mieszaninę w temperaturze wrzenia. Po 3 godzinach ochłodzić mieszaninę reakcyjną do temperatury otoczenia i zatężyć. Wprowadzić mieszaninę na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem, i eluować 2M amoniakiem/metanolem. Zatężyć eluent otrzymując wolną zasadę tytułowego związku jako olej (0,241 g, 68%). Rozpuścić olej w metanolu (5 ml) i potraktować chlorkiem amonu (0,031 g, 0,59 mmol). Zatężyć i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. HRMS Zmierzone m/z 410,1490, Obliczone 410,1491; temperatura topnienia 145-150°C.

10. Mono-chlorowodorek 2-trifluorometoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

PL 210 019 B1

Połączyć 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (0,18 g, 0,84 mmol), chlorek 2-trifluorometoksybenzoilu (0,23 g, 1,0 mmol) i 1,4-dioksan (5 ml). Mieszać i ogrzewać mieszaninę w temperaturze wrzenia. Po 3 godzinach ochł odzić mieszaninę reakcyjną do temperatury otoczenia. Wprowadzić na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem i eluować 2M amoniakiem/metanolem. Zatężyć eluent otrzymując wolną zasadę tytułowego związku (0,26 g, 76%). Rozpuścić wolną zasadę w metanolu (10 ml) i potraktować chlorkiem amonu (0,032 g). Zatężyć i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. HRMS Zmierzone m/z 408,1517, Obliczone m/z 408,1535; temperatura topnienia 155-160°C.

11. Mono-chlorowodorek 3-bromo-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-tiofeno-2-karboksamid

Połączyć 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)pirydynę (0,104 g, 0,48 mmol), chlorek 3-bromo-tiofeno-2-karbonylu (0,215 g, 0,95 mmol) i 1,4-dioksan (10 ml). Mieszać i ogrzewać mieszaninę w temperaturze wrzenia. Po 2 godzinach ochłodzić mieszaninę reakcyjną do temperatury otoczenia i zatężyć. Wprowadzić mieszaninę na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem i eluować 2M amoniakiem/metanolem. Zatężyć eluent otrzymując wolną zasadę tytułowego związku jako olej (0,152 g, 78%). Rozpuścić olej w dichlorometanie (10 ml), potraktować 1M roztworem chlorowodoru w eterze, zatężyć i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. HRMS Zmierzone m/z 408,0384, Obliczone m/z 408,0381; temperatura topnienia 195-200°C.

12. Dichlorowodorek 1-H-indol-3-ilo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-karboksamidu.

(i) Związek pośredni: 1-benzyloindol-3-ilo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-karboksamid

Dodać chlorek oksalilu (0,18 ml, 2,1 mmol) kroplami do roztworu kwasu 1-benzylindolo-3-karboksylowego (0,48 g, 1,9 mmol) w pirydynie i CH3CN (5 ml każdego) ochłodzonej na łaźni lodowej. Mieszać mieszaninę reakcyjną przez 2,25 godziny i następnie dodać zawiesinę 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)pirydyny (0,56 g, 1,9 mmol) w CH3CN (5 ml) i pirydynie (12 ml).

PL 210 019 B1

Ogrzewać mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej przez noc. Zatrzymać reakcję zimnym H2O (20 ml) i rozcieńczyć CHCI3. Ustawić pH na 11 Na2CO3 i oddzielić warstwy. Ekstrahować warstwę wodną CHCI3 (2 x 30 ml). Połączyć frakcje organiczne i osuszyć bezwodnym MgSO4, odsączyć i zatężyć mieszaninę pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyścić produkt metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując metanolem/CH2Cl2 (5:95) a następnie metanolem/CH2Cl2 (10:90) otrzymując związek z podtytułu (0,44 g, 51%). ¹H NMR (CD3OD) δ 8,45 (d, J = 8 Hz, 1H), 8,32 (s, 1H), 8,26 (m, 1H), 7,95 (t, J = 8 Hz, 1H), 7,72 (d, J = 8 Hz, 1H), 7,45 (m, 1H), 7,22-7,37 (m, 7H), 5,51 (s, 2H), 3,90 (m, 1H), 2,93-3,01 (m, 2H), 2,33 (s, 3H), 2,21-2,31 (m, 2H), 1,92-1,99 (m, 2H), 1,71-1,84 (m, 2H); CIMS (metan) m/z 453 [C28H28N4O2+H]⁺.

(ii) 1H-indol-3-ilo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-karboksamid

Dodać trichlorek glinu (106 mg, 0,795 mmol) do zawiesiny 1-benzylindol-3-ilo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-karboksamidu (180 mg, 0,398 mmol) w benzenie (6 ml) i ogrzewać mieszaninę w temperaturze wrzenia przez 1,25 godziny. Następnie dodać kolejne 2 równoważniki trichlorku glinu (108 mg) i ogrzewać jeszcze w temperaturze wrzenia przez dodatkowe 5,5 godziny. Ochłodzić mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej. Następnie wylać do lodowatej H2O (50 ml) i rozcieńczyć octanem etylu. Ustawić pH roztworu na 11 nasyconym Na2CO3, oddzielić warstwy i ekstrahować warstwę wodną octanem etylu (3 x 50 ml). Połączyć frakcje organiczne, osuszyć Na2SO4, odsączyć i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyścić związek pośredni metodą chromatografii rzutowej na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując CHCl3/metanolem/NH4OH (93:7:1) otrzymując związek z podtytułu (96 mg, 67%). ¹H NMR (CD3OD) δ 8,45 (d, J = 8 Hz, 1H), 8,25 (s, 1H), 8,21 (m, 1H), 7,96 (t, J = 8 Hz, 1H), 7,72 (d, J = 8 Hz, 1H), 7,48 (m, 1H), 7,18-7,27 (m, 2H), 3,90 (m, 1H), 2,94-3,01 (m, 2H), 2,31 (s, 3H), 2,19-2,28 (m, 2H), 1,92-2,02 (m, 2H), 1,71-1,84 (m, 2H). CIMS (metan) m/z 363 [C21H22N4O2+H]⁺.

(iii) Dichlorowodorek 1-H-indol-3-ilo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]karboksamidu.

Dodać 2,0M HCl w eterze dietylowym (0,46 ml, 0,93 mmol) do zawiesiny 1H-indol-3-ilo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-karboksamidu (wolna zasada) (0,16 g, 0,44 mmol) w eterze dietylowym (10 ml). Po 2 godzinach odsączyć mieszaninę reakcyjną i przemyć substancję stałą eterem dietylowym z wytworzeniem tytułowego związku jako żółtej substancji stałej. Rf 0,29 (93:7:1 CHCl3/metanol/NH4OH); temperatura topnienia 200-218°C; ¹H NMR (CD3OD, złożona mieszanina rotamerów) δ 8,38 i 8,49 (s, 1H), 8,46 (m, 1H), 8,08-8,10 i 8,18-8,29 (m, 2H), 7,61 i 7,72 (d, J = 8 Hz, 1H), 7,52 (m, 1H), 7,26-7,32 (m, 2H), 4,01 (m, 1H), 3,19-3,68 (m, 3H), 2,97 (m, 1H), 2,82 i 2,94 (s, 3H), 2,28-2,32 (m, 2H), 1,68-2,02 (m, 2H); CIMS (metan) m/z 363 [C21H22N4O2+H]⁺; HPLC (metoda A) 96,7%, tR 16,4 min.; analiza obliczone dla C2iH22N4O2-2,1HCh1,5H2O: C, 54,12; H, 5,86; N, 12,02; Cl, 15,98. Znalezione: C, 54,13; H, 6,03; N, 12,37; Cl, 15,71.

PL 210 019 B1

13. Dichlorowodorek cyklopropylo-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylo-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-karboksamidu

Dodać chlorek cyklopropylokarbonylu (0,08 ml, 0,83 mmol) kroplami do roztworu 2-amino-(6-pirydylo)-1-metylo-(4-piperydylo)-ketonu (221 mg, 0,76 mmol) i trietyloaminy (0,32 ml, 2,3 mmol) w CH2CI2 (5 ml) ochłodzonego na łaźni lodowej. Ogrzać mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej i mieszać przez 3 godziny. Ekstrahować mieszaninę reakcyjną CH2CI2 i H2O i ustawić pH warstwy wodnej na 11 Na2CO3. Oddzielić warstwy i ekstrahować warstwę wodną CH2CI2 (2 x 50 ml). Połączyć frakcje organiczne, osuszyć (Na2SO4), odsączyć i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyścić koncentrat chromatograficznie na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując gradientem CH2Cl2/metanol (95:5 do 90:10) otrzymując wolną zasadę tytułowego związku (180 mg, 83%). ¹H NMR (CDCI3, złożona mieszanina rotamerów) δ 8,81 (bs, 1H), 8,39 (d, J = 8 Hz, 1H), 7,82 (t, J = 8 Hz, 1H), 7,71 (d, J = 8 Hz, 1H), 3,50 (m, 1H), 3,13-3,21 (m, 2H), 2,51 (s, 3H), 2,37-2,48 (m, 4H), 1,95-2,04 (m, 2H), 1,55 i 1,82 (m, 1H), 0,75-0,81, 0,90-0,99 i 1,10-1,14 (m, 4H); APCI MS m/z 288

[C6H21N3O2+H]⁺.

Dodać 2,0M HCl w eterze dietylowym (0,95 ml, 1,9 mmol) do roztworu wolnej zasady (180 mg, 0,626 mmol) w eterze dietylowym (10 ml) i metanolu (3 ml). Po 2 godzinach mieszaninę przesączyć otrzymując tytułowy związek jako jasnożółtą substancję stałą. Rf 0,47 (93:7:1 CHCl3/metanol/NH4OH); temperatura topnienia 140-148°C; ¹H NMR (CD3OD, złożona mieszanina rotamerów) δ 8,24 i 8,50 (m,

1H), 8,05-8,08 (m, 1H), 7,52 i 7,64 (d, J = 8,0 Hz, 1H), 3,98 i 4,16 (m, 1H), 3,62-3,66 (m, 1H), 3,203,28 i 3,44-3,56 (m, 2H), 2,91-3,04 (m, 1H), 2,80 i 2,93 (s, 3H), 2,13-2,29 (m, 2H), 1,57-1,79 i 1,922,06 (m, 3H), 1,01-1,21 (m, 4H); CIMS (metan) m/z 288 [C16H21N3O2+H]⁺; HPLC > 99%, tR 14,9 min.;

anal. obliczone dla C16H21N3O2-2.3HCl-2.3H2O: C, 46,57; H, 6,81; N, 10,18; Cl, 19,76. Znalezione: C,

46,43; H, 6,55; N, 10,00; Cl, 19,62.

14. Dichlorowodorek 2-metyloprop-1-ylo-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]karboksamidu

(i) Wolna zasada: Dodać chlorek 3-metylobutanoilu (0,11 ml, 0,90 mmol) kroplami do roztworu 2-amino-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)pirydyny (132 mg, 0,45 mmol) i trietyloaminy (0,19 ml, 1,4 mmol) w CH2CI2 (5 ml) ochłodzonej na łaźni lodowej. Ogrzać mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej i mieszać przez 3 godziny. Rozcieńczyć mieszaninę reakcyjną CH2CI2 i przemyć nasyconym NaHCO3 (50 ml). Ekstrahować warstwę wodną CH2CI2 (2 x 25 ml). Połączyć frakcje organiczne, osuszyć (Na2SO4), odsączyć i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem. Oczyścić produkt metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym, eluując CH2Cl2/metanolem (95:5) otrzymując wolną zasadę tytułowego związku (88 mg, 64%). ¹H NMR (CDCI3) δ 8,44 (d, J = 8,0 Hz, 1H), 7,81-7,86 (m, 1H), 7,73 (d, J = 7,1 Hz, 1H), 3,50 (m, 1H), 3,00-3,18 (m, 2H), 2,18-2,46 (m, 7H), 1,92-2,01 (m, 2H), 1,52-1,71 (m, 3H), 1,05 (d, J = 6,6 Hz, 6H); CIMS (metan) m/z 304 [C17H25N3O2+H]⁺.

(ii) Dichlorowodorek: Dodać 2,0M HCl w eterze dietylowym (0,36 ml, 0,73 mmol) do roztworu wolnej zasady (88 mg, 0,29 mmol) w eterze dietylowym (5 ml) i metanolu (2 ml). Po 2 godzinach, zatężyć mieszaninę reakcyjną pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek jako brunatną substancję stałą. Rf 0,58 (93:7:1 CHCl3/metanol/NH4OH); temperatura topnienia 93-95°C; ¹H NMR (CD3OD, złożona mieszanina rotamerów) 8,35 (m, 1H), 7,95 (m, 1H), 7,77 (m, 1H), 4,06 i 4,25 (m, 1H), 3,43-3,52 i 3,61-3,65 (m, 2H), 3,18-3,28 (m, 2H), 2,81-2,94 (m, 3H), 2,21-2,37 (m, 5H), 1,9020

PL 210 019 B1

2,02 (m, 2H), 1,03-1,05 (m, 6H); CIMS (metan) m/z 304 [C17H25N3O2+H]⁺; HPLC 98,4%, Kolumna

Symmetry seria C18, Waters Corporation, Milford, Massechusetts (4,6 x 250 mm); anal. obliczone dla

C₁₇H₂₅N₃O₂-1,9HCl-1,2H₂O: C, 51,79; H, 7,49; N, 10,66; Cl, 17,08; znalezione: C, 51,78; H, 7,64;

N, 10,35; Cl, 17,07.

15. Chlorowodorek 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Rozpuścić 2,6-dibromopirydynę (3,6 g, 15,3 mmol) w bezwodnym dichlorometanie (90 ml) w atmosferze azotu. Ochłodzić mieszaninę reakcyjną do -78°C. Dodać roztwór n-butylolitu w heksanie bardzo powoli przez strzykawkę (1,6 M, 10,5 ml, 16,9 mmol). Po zakończeniu dodawania mieszać mieszaninę w temperaturze -78°C przez 1 godzinę. Dodać kroplami do mieszaniny reakcyjnej roztwór estru tert-butylowego kwasu 4-(metoksy-metylo-aminokarbonylo)-piperydyn-1-karboksylowego (2 g,

7,3 mmol) w bezwodnym dichlorometanie (10 ml). Mieszać mieszaninę w temperaturze -78°C przez 2 godziny, następnie zostawić do powolnego ogrzania do temperatury pokojowej przez noc. Zalać mieszaninę 0,1N wodnym roztworem NaOH. Rozcieńczyć roztwór dichlorometanem (100 ml), przenieść to rozdzielacza i wytrząsać z 0,1N NaOH (60 ml). Oddzielić warstwę organiczną i osuszyć nad bezwodnym siarczanem sodu. Odparować rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Następnie oczyścić pozostałość metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym (10%-30% octan etylu/heksan) otrzymując 2-bromo-6-(1-t-butoksykarbonylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (2,7 g, wydajność ilościowa). Widmo masowe (rozpylanie jonów): m/z 370 (M+1).

Ogrzać mieszaninę 2-bromo-6-(1-t-butoksykarbonylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyny (152 mg, 0,41 mmol), N-metylo-2,4,6-trifluorobenzamid (92,6 mg, 0,49 mmol), Pd2(dba)3 (9,2 mg, 0,01 mmol), BINAP (12,4 mg, 0,02 mmol), t-butanolan sodu (55 mg, 0,57 mmol) w bezwodnym toluenie (10 ml) w temperaturze 85°C przez 16 godzin. Ochłodzić mieszaninę do temperatury pokojowej i dodać jeszcze porcję N-metylo-2,4,6-trifluorobenzamidu, Pd2(dba)3, BINAP i t-butanolanu sodu w tych samych ilościach. Znów ogrzewać mieszaninę w temperaturze 85°C przez 16 godzin. Ekstrahować mieszaninę reakcyjną octanem etylu i wodnym roztworem NaOH (0,1N). Zebrać i osuszyć warstwy organiczne. Zatężyć i oczyścić surowy produkt przez chromatografię (żel krzemionkowy, 10%-30% octan etylu/heksan) otrzymując 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(1-t-butoksykarbonylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)pirydyn-2-ylo]-benzamid (86 mg, wydajność 44%).

Rozpuścić 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(1-t-butoksykarbonylo-piperydyno-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid w 50% kwasie trifluorooctowym/CH2Cl2 (24 ml) i mieszać przez 45 min. Usunąć składniki lotne pod zmniejszonym ciśnieniem i ekstrahować octanem etylu i wodnym roztworem NaOH (2M). Połączyć warstwy organiczne i osuszyć siarczanem sodu. Zatężyć i oczyścić pozostałość metodą chromatografii (żel krzemionkowy/6% (2M NH3 w metanolu)/CH2CI2) otrzymując 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid (77 mg, wydajność 85%).

Rozpuścić 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid (77 mg, 0,20 mmol) w metanolu (10 ml), dodać 37% wodny roztwór formaldehydu (0,16 ml, 2,0 mmol), lodowaty kwas octowy (0,34 ml, 6,0 mmol) i NaBH3CN (21,9 mg, 0,35 mmol). Mieszać mieszaninę reakcyjną w temperaturze pokojowej. Ekstrahować mieszaninę octanem etylu i wodnym roztworem NaOH (2M) otrzymując 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(a-hydroksy-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-metylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid. Rozpuścić 2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(a-hydroksy-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-metylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid w bezwodnym CH2CI2 (12 ml) i potraktować pod N2 reagentem Dessa-Martina (127 mg, 0,30 mmol) przez 1 godzinę. Ekstrahować octanem etylu i 2M wodnym roztworem NaOH. Zebrać i osuszyć warstwy organiczne. Zatężyć i oczyścić pozostałość metodą chromatografii (żel krzemionkowy/6% (2M NH3 w metanolu)/CH2CI2) otrzymując wolną aminę tytułowego związku (60,2 mg, wydajność 77%). Rozpuścić wolną zasadę w metanolu (10 ml) i potraktować chlorkiem amonu (0,032 g). Zatężyć i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. Widmo masowe (rozpylanie jonów): m/z = 392, 0 (M+1); ¹H NMR (metanol-d4): 7,85 (m, 2H),

PL 210 019 B1

7,50 (m, 1H), 6,80 (m, 2H), 3,75 (m, 1H), 3,52 (d, 2H), 3,47 (s, 3H), 3,20 (t, 2H), 2,94 (s, 3H), 2,03 (d, 2H), 1,83 (m, 2H).

16. Chlorowodorek 2,4,6-trifluoro-N-etylo-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu

Rozpuścić 2,6-dibromopirydynę (5,5 g, 23,2 mmol) w bezwodnym dichlorometanie (140 ml) w atmosferze azotu. Ochłodzić mieszaninę reakcyjną do -78°C. Dodać roztwór n-butylolitu w heksanie (1,6 M, 15,8 ml, 25,3 mmol) bardzo powoli przez strzykawkę. Po zakończeniu dodawania, mieszać mieszaninę w temperaturze -78°C przez 1 godzinę. Dodać roztwór 1-metylo-N-metylo-N-metoksypiperydyno-4-karboksamidu (2 g, 11 mmol) w bezwodnym dichlorometanie (10 ml) kroplami do mieszaniny reakcyjnej. Mieszać mieszaninę w temperaturze -78°C przez 2 godziny, a następnie pozostawić mieszaninę do powolnego ogrzania do temperatury pokojowej przez noc. Zatrzymać reakcję 0,1N NaOH. Rozcieńczyć roztwór dichlorometanem (100 ml), przenieść do rozdzielacza i wytrząsać z 2N NaOH (50 ml). Oddzielić warstwę organiczną, osuszyć nad bezwodnym siarczanem sodu, a następnie odparować rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Następnie oczyścić pozostałość metodą chromatografii na kolumnie z żelem krzemionkowym (6%, 2M NH3 w metanolu/CH2Cl2) otrzymując 2-bromo-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (2,3 g, wydajność 74%). Widmo masowe (rozpylanie jonów): m/z 283 (M+1).

Połączyć 2-bromo-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (189 mg, 0,67 mmol), N-etylo-2,4,6-trifluorobenzamid (162 mg, 0,80 mmol), Pd2(dba)3 (14,6 mg, 0,016 mmol), BINAP (19,9 mg, 0,032 mmol), t-butanolan sodu (90,2 mg, 0,94 mmol) i bezwodny toluen (10 ml) i ogrzać mieszaninę w temperaturze 85°C przez 16 godzin w atmosferze azotu. Ochłodzić mieszaninę do temperatury pokojowej i dodać jeszcze N-etylo-2,4,6-trifluorobenzamid, Pd2(dba)3, BINAP, t-butanolan sodu w tych samych ilościach. Ogrzewać mieszaninę w temperaturze 85°C przez 16 godzin. Ekstrahować octanem etylu i wodnym roztworem NaOH (0,1N). Zebrać i osuszyć warstwy organiczne. Zatężyć i oczyścić pozostałość metodą chromatografii (żel krzemionkowy, 10%-30% octan etylu/heksany) otrzymując wolną zasadę tytułowego związku (100 mg, wydajność 37%). Rozpuścić wolną zasadę w metanolu (10 ml) i potraktować chlorkiem amonu (0,032 g). Zatężyć i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy związek. Widmo masowe (rozpylanie jonów): m/z = 406,1 (M+1); ¹H NMR (metanol-d4): 7,94 (m, 2H), 7,54 (m, 1H), 6,88 (m, 2H), 4,12 (q, 2H), 3,86 (m, 1H), 3,77 (d, 2H), 3,18 (t, 2H), 2,94 (s, 3H), 2,15 (d, 2H), 1,92 (m, 2H).

17. 2,4,6-trifluoro-N-[6-(piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

Dodać chloromrówczan 1-chloroetylu (0,8 g) do roztworu 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu (0,216 g) w dichloroetanie (10 ml) i ogrzewać w temperaturze wrzenia przez 1 godzinę. Następnie dodać więcej chloromrówczanu 1-chloroetylu (1 ml) i ogrzewać w temperaturze wrzenia przez noc. Dodać metanol (10 ml) do mieszaniny reakcyjnej, zatę żyć do małej objętości, rozcieńczyć metanolem ponownie, wprowadzić na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem i eluować 2M NH3-metanolem, odparować i oczyścić na kolumnie z żelem krzemionkowym (CH2CI2 z 2M NH3 w metanolu) otrzymując tytułowy związek (61 mg). Widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 364 (M+1); ¹H NMR (CDCI3): δ 8,55 (d, J = 8,1 Hz, 1H), 7,92 (dd, J = 8,0, 8,0 Hz 1H), 7,84 (1H, J = 8,0 Hz, 1H), 6,81 (m, 3H), 3,89 (m, 1H), 3,12 (br d, 2H), 2,81 (m, 2H), 1,85 (m, 2H), 1,74 (br, 2H), 1,61 (m, 2H).

PL 210 019 B1

Dodać 0,17 ml 1N HCl w eterze do roztworu wolnej zasady w chlorku metylenu-metanolu, odparować rozpuszczalnik i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując monochlorowodorek.

18. 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-etylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

Zmieszać 2,4,6-trifluoro-N-[6-(piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid (26 mg), aldehyd octowy (42 mg), cyjanoborowodorek sodu (10 mg) i kwas trifluorooctowy (16,4 mg) w metanolu (2 ml) w szczelnej probówce i ogrzewać na łaźni olejowej w temperaturze 90°C przez noc. Rozcieńczyć metanolem i wprowadzić na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem, eluować produkt 2M NH3-metanol, odparować, oczyścić na kolumnie z żelem krzemionkowym (4 g, rozpuszczalnik: dichlorometan-2M NH3 w metanolu, gradient) otrzymując tytułowy związek (8,4 mg). Widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 392 (M+1); ¹H NMR (CDCI3): 8,51 (d, 1H), 8,42 (br, 1H), 7,92 (t, 1H), 7,82 (dd, 1H), 6,84 (m, 2H), 3,63 (m, 1H), 3,02 (m, 2H), 2,44 (m, 2H), 2,04 (m, 2H), 1,87 (m, 4H), 1,60 (m, 5H), 1,11 (t, J = 6,8 Hz, 3H).

Rozpuścić wolną zasadę (8,4 mg) w dichlorometanie-metanolu i dodać 0,02 ml w 1N HCl w eterze, odparować i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując chlorowodorek.

19. 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-propylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

Zmieszać 2,4,6-trifluoro-N-[6-(piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid (50 mg), aldehyd propionowy (80 mg), triacetoksyborowodorek sodu (38 mg) i kwas octowy (21 mg) z dichlorometanem (5 ml) i mieszać przez 1,5 godziny. Rozcieńczyć metanolem i wprowadzić na kolumnę SCX (10 g), przemyć metanolem, eluować produkt 2M NH3-metanolem. Oczyścić produkt na kolumnie z żelem krzemionkowym (10 g, dichlorometan/2M NH3 w metanolu, gradient) otrzymując tytułowy związek jako wolną zasadę (26 mg). Widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 406 (M+1); ¹H NMR (CDCI3): 8,52 (d, 1H), 8,38 (br, 1H), 7,92 (t, 1H), 7,82 (dd, 1H), 6,82 (m, 2H), 3,61 (br, 1H), 3,00 (m, 2H), 2,34 (m, 2H), 2,11 (m, 2H), 1,87 (m, 3H), 1,60 (m, 5H), 0,90 (t, J = 7,3 Hz, 3H).

Rozpuścić wolną zasadę (26 mg) w dichlorometanie-metanolu i dodać 0,064 ml 1N HCl w eterze, odparować i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując chlorowodorek.

20. Dichlorowodorek 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-cyklopropylometylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

Połączyć 2,4,6-trifluoro-N-[6-(piperydyn-4-ylokarbonylo)pirydynę-2-ylo]benzamid (0,05 g, 0,138 mmol), cyklopropylometanal (0,10 g, 1,38 mmol) i dichlorometan (5 ml) i mieszać w temperaturze otoczenia. Po 15 minutach dodać lodowaty kwas octowy (0,02 ml, 0,35 mmol), a następnie triacetoksyborowodorek sodu (0,038 g, 0,18 mmol) z mieszaniem. Po 3 godzinach rozcieńczyć mieszaninę reakcyjną metanolem (5 ml) i wprowadzić na kolumnę SCX (10 g). Przemyć kolumnę metanolem, eluować 2M amoniakiem/metanolem i zatężyć eluent. Oczyścić pozostałość metodą chromatografii rzutowej, eluując 10% amoniakiem/metanolem w dichlorometanie, otrzymując wolną zasadę tytułowego związPL 210 019 B1 ku (0,045 g, 77%). Rozpuścić wolną zasadę w dichlorometanie (5 ml), potraktować 1M chlorowodorem w eterze dietylowym (0,25 ml) i zatężyć mieszaninę otrzymują c dichlorowodorek. Temperatura topnienia = 140°C; HRMS: Zmierzone m/z 418,1743; Obliczone m/z 418,1742; ¹H NMR (CDCI3): 11,51 (bs, 1H), 10,34 (bs, 1H), 8,38 (m, 1H), 8,11 (m, 1H), 7,78 (d, 1H), 7,42 (m, 2H), 3,79 (m, 1H), 3,64 (m, 2H), 2,98 (m, 4H), 2,17 (m, 2H), 1,99 (m, 2H), 1,13 (m, 1H), 0,65 (m, 2H), 0,39 (m, 2H).

Preparatyki

3. Kwas N-metyloizonipekotynowy

Wprowadzić kwas izonipekotynowy (1 kg, 7,74 mol), wodę (10 l), formaldehyd (37% roztwór w wodzie, 720 g, 8,87 mol, 1,15 równoważ nika) i wilgotny katalizator Pd/C (10%; pasta 55%, 100 g) do stalowego nierdzewnego reaktora uwodornienia. Zwiększyć ciśnienie w reaktorze H2 (3 bar) i mieszać mieszaninę reakcyjną przez noc przy 200-300 obrotach na minutę w temperaturze 16-25°C. Zatrzymać reakcję i odsączyć katalizator. Przemyć przesącz wodą (500 ml) i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem. Oddestylować pozostałą wodę z pozostałości stosując etanol (2x1 l). Osuszyć substancję stałą przez noc pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 50°C otrzymując tytułowy produkt jako białawą substancję stałą (1087 g, wydajność 98,1%).

4. Chlorowodorek chlorku N-metyloizonipekotylu

Zawiesić kwas N-metyloizonipekotynowy (365 g, 2,55 mol) w CH2CI2 (3500 ml) i dodać katalityczną ilość DMF (2 ml). Dodać chlorek oksalilu (435 g, 3,42 mol, 1,35 równoważnika) do mieszaniny reakcyjnej utrzymując temperaturę 20°C. Ogrzać zawiesinę pod refluksem przez 2 godziny. Ochłodzić mieszaninę reakcyjną i zatężyć na wyparce obrotowej. Umieścić pozostałość w zawiesinie w toluenie (1000 ml), odparować i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy produkt (489 g, 96%) jako białawą stałą pozostałość, którą stosuje się bez dalszego oczyszczania w kolejnym etapie reakcji.

5. N,N'-dimetylo-N-metyloizonipekotamid

Umieścić w zawiesinie chlorowodorek chlorku N-metyloizonipekotylu (489 g, 2,54 mol) w bezwodnym THF (5000 ml) i ochłodzić zawiesinę do 0-5°C. Dodać roztwór dimetyloaminy w THF (2M,

PL 210 019 B1

2500 ml, 2 równoważniki) i trietyloaminę (775 g, 3 równoważniki) kroplami do mieszaniny reakcyjnej utrzymując temperaturę poniżej 7°C. Mieszać zawiesinę przez 3 godziny w tej temperaturze i następnie pozostawić mieszaninę reakcyjną do ogrzania do 20°C przez noc. Następnie ochłodzić mieszaninę reakcyjną do 5°C i dodać 30% NaOH (600 ml) i CH2CI2 (2 l). Oddzielić warstwę organiczną od powstałej kleistej substancji stałej i znów rozpuścić substancję stałą w wodzie (2 l). Ekstrahować roztwór CH2CI2 (2 l). Połączyć frakcje organiczne, zatężyć do około 3500 ml i przemyć dwukrotnie wodą (500 ml). Osuszyć warstwę organiczną Na2SO4, odsączyć i zatężyć do suchej masy. Osuszyć czerwony olej pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze pokojowej otrzymując tytułowy produkt (378,7 g, wydajność 90%). Potraktować eterem i odparować do suchej masy otrzymując produkt jako substancję stałą.

6. 2-bromo-6-(1-metylopiperyd-4-ylokarbonylo)-pirydyna

Ochłodzić eter metylo-tert-butylowy (MTBE) (50 ml) (Tmass =-75°C) w atmosferze azotu, i dodać n-butylolit (2,5M w n-heksanie, 35 ml, 0,875 mol) otrzymując białą zawiesinę. Dodać 2,6-dibromopirydynę (20,9 g, 0,088 mol) w MTBE (210 ml) kroplami do zawiesiny z szybkością utrzymującą Tmass poniżej -65°C (40 min). Mieszać powstały żółty niejednorodny roztwór w temperaturze -70°C przez 20 min. Dla wytworzenia zielonego jednorodnego roztworu. Następnie dodać N',N-dimetylo-Nmetyloizonipekotamid (10 g, 0,0587 mol) w MTBE (100 ml) kroplami z szybkością utrzymującą Tmass poniżej -65°C (20 min). Po zakończeniu dodawania, mieszać mieszaninę w temperaturze -75°C przez godzinę. Zalać mieszaninę reakcyjną nasyconym chlorkiem amonu (30 ml) w temperaturze 0-10°C. Zobojętnić mieszaninę reakcyjną (pH=7) 37% HCl (15 ml) i dodać dodatkową wodę (50 ml). Zdekantować fazę wodną i ekstrahować CH2CI2 (3x500 ml). Połączyć warstwy organiczne i przemyć zakwaszoną wodą (pH=2) (3x500 ml). Następnie zalkalizować fazę wodną 30% NaOH (pH=12) i ekstrahować mieszaninę octanem etylu (2x500 ml). Połączyć warstwy organiczne, osuszyć MgSO4, zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem, a następnie osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze pokojowej otrzymując tytułowy produkt jako olej (16 g, wydajność 96%). Widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 283-285 (M+1); ¹H NMR: (400 MHz, chloroform-D) ppm 1,76 (m, 2H) 1,91 (m, 2H), 2,14 (m, 2H), 2,30 (s, 3H), 2,90 (d, J = 11,85 Hz, 2H), 3,71 (m, 1H), 7,62 (d, J = 7,54 Hz, 1H), 7,67 (t, J = 7,54 Hz, 1H), 7,95 (d, J = 7,54 Hz, 1H); ¹³C-NMR (100,61 MHz, chloroform-D) ppm 28,08; 41,68; 46,36; 55,08; 121,26; 131,61; 139,25; 141,24; 153,59; 202,23.

7. 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyna

Wprowadzić 2-bromo-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-piperydynę (20 g, 70,67 mmol, 1 równoważniki) w 73,6 ml 7M NH3/glikol etylenowy (530 mmol, 7,5 równoważnika) do ciśnieniowego autoklawu o pojemności 130 ml i dodać Cu2O (101 mg, 0,706 mmol, 0,01 równoważnika) jako katalizator. Uszczelnić autoklaw i ogrzać mieszaninę reakcyjną do 85°C przy około 50 psi (345 kPa) przez 20 godzin. Ochłodzić mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej, przenieść warstwę organiczną do kolby 250 mol i umieścić kolbę pod zmniejszonym ciśnieniem dla usunięcia amoniaku. Dodać wodę (70 ml) i 30% NaOH (38 ml) i następnie ekstrahować mieszaninę eterem metylowo-t-butylowym (MTBE) (5x100 ml). Połączyć frakcje organiczne i osuszyć MgSO4, odsączyć, i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując surową 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (18,5 g).

Umieścić surową 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (14,5 g, 66,2 mmol) w zawiesinie w etanolu (30 ml), dodać 2,5M HCl/etanol (100 ml), mieszać mieszaninę przez 30 minut i następnie usunąć rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem. Umieścić powstałą substancję stałą

PL 210 019 B1 w zawiesinie w 125 ml izopropanolu i ogrzewać pod refluksem przez 30 minut. Ochł odzić mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej, odsączyć osad, przemyć 20 ml izopropanolu i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 50°C otrzymując 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę-2HCl (11 g, wydajność 63% skorygowana HPLC, % wagowych).

Umieścić 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę-2HCl (129,5 g) w zawiesinie w octanie etylu (100 ml) i dodać 10M NaOH (50 ml) i wodę (50 ml) dla zobojętnienia zawiesiny. Oddzielić warstwę organiczną i ekstrahować fazę wodną octanem etylu (2x150 ml). Połączyć warstwy organiczne, osuszyć MgSO4, odsączyć i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując tytułowy produkt (21 g).

P r z y k ł a d y

21. 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid

Dodać trietyloaminę (10,67 ml, 76,70 mmol, 2,4 równoważnika) do roztworu 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyny (7 g, 31,96 mmol, 1 równoważnik) w bezwodnym THF (100 ml) w atmosferze azotu. Dodać chlorek 2,4,6-trifluorobenzoilu (7,46 g, 5 ml, 38,35 mmol, 1,20 równoważnika) kroplami w temperaturze pokojowej. Po 2 godzinach dodać jeszcze chlorek 2,4,6-trifluorobenzoilu (0,75 ml, 0,15 równoważnika) i trietyloaminę (1,32 ml, 0,3 równoważnika) do mieszaniny reakcyjnej i mieszać mieszaninę przez dodatkowe 3 godziny. Zatrzymać reakcję destylowaną wodą (10 ml) i 30% NaOH (15 ml). Mieszać powstały dwufazowy układ przez godzinę i następnie rozdzielić fazy. Ekstrahować organiczną frakcję dodając H2O (75 ml) i kwas octowy (12 ml), a następnie cykloheksan (70 ml). Przemyć organiczną frakcję H2O (50 ml) zawierającą kwas octowy (1 ml). Połączyć wszystkie wodne frakcje i popłuczyny i zobojętnić mieszaninę 30% NaOH (15 ml). Ekstrahować eterem metylowo-tert-butylowym (MTBE) (3x50 ml). Połączyć frakcje organiczne i osuszyć MgSO4, odsączyć, zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem i osuszyć próżniowo w temperaturze pokojowej, otrzymując tytułowy związek jako jasnobrunatną substancję stałą (11,031 g, wydajność 91%). Widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 378 (M+1); ¹H NMR (250 MHz, chloroform-D) ppm 1,54 (m, 2H), 2,02 (m, 2H), 2,13 (t, J = 11,48 Hz, 2H), 2,29 (s, 3H), 2,80 (m, J = 11,96 Hz, 1H), 3,56 (m, 1H), 4,26 (d, J = 7,87 Hz, 1H), 6,17 (d, J = 8,50 Hz, 1H), 6,75 (m, 2H), 7,45 (t, J = 7,87 Hz, 1H), 7,53 (m, 1H), 7,95 (s, 1H); ¹³C-NMR: (62,90 MHz, chloroform-D) ppm 202,78; 162,6 (dm sprzężenia C-F); 162,0 (m sprzężenia C-F); 160,1 (m sprzężenia C-F); 158,1; 150,0; 139,7; 119,3; 117,9; 110,2 (m sprzężenia C-F); 100,9 (m sprzężenia C-F); 55,2; 46,5; 41,9; 28,1

22. mono-chlorowodorek 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu

Rozpuścić 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylopiperydyn-4-ylo-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid, wolną zasadę (5 g, 23,26 mmol) w izopropanolu (50 ml) w temperaturze pokojowej i dodać roztwór 3,3M eter dietylowy/HCl (8 ml). Ogrzewać mieszaninę reakcyjną pod refluksem przez 30 minut. Ochłodzić mieszaninę reakcyjną do temperatury pokojowej i mieszać przez 2 godziny. Odsączyć powstały biały osad i przemyć izopropanolem (5 ml). Osuszyć pozostałą substancję stałą pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 40°C przez noc otrzymując tytułowy związek (5,12 g, wydajność 93%). Temperatura topnienia 223-224°C (sublimacja); ¹H NMR (400 MHz, d6-DMSO) δ ppm 1,94 (m, 2H), 2,14 (m, J = 11,15 Hz, 2H), 2,74 (s, 3H), 2,99 (m, J = 9,19 Hz, 2H), 3,49 (m, J = 11,15 Hz, 2H), 3,77 (m, 1H), 7,41 (t, J = 8,71 Hz, 2H), 7,78 (d, J = 7,43 Hz, 1H), 8,10 (t, J=7,92 Hz, 1H), 8,37 (d, J = 6,85 Hz,

PL 210 019 B1

1H), 10,50 (s, 1H), 11,51 (s, 1H); ¹³C-NMR: (100,61 MHz, chloroform-D) ppm 200,7; 130,6-158,0 (m, sprzężenia C-F); 150,4; 150,1; 140,2; 118,5; 118,2; 111,9; 101,3 (t, sprzężenia C-F); 52,8; 42,6; 25,2.

23. Hemi-bursztynian 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Dodać kwas bursztynowy (0,25 g, 2,148 mmol, 0,5 równoważnika) do roztworu 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu - wolnej zasady (1,62 g, 4,297 mmol, 1 równoważnik) w acetonie (16,2 ml), w temperaturze pokojowej. Ogrzewać roztwór pod refluksem przez 30 minut. Ochłodzić roztwór do temperatury pokojowej i odsączyć powstały biały osad. Przepłukać osad acetonem (0,2 ml) i osuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 50°C przez 16 godzin otrzymując tytułowy związek (1,5 g, wydajność 80%). Temperatura topnienia 198,5°C; widmo masowe (elektrorozpylanie) m/z = 495,45

Związki z poniższych przykładów wytwarza się technikami chemii kombinatorycznej jak następuje:

Połączyć R-kwas (300 μl 0,5M roztworu w dimetyloformamidzie (DMF)), HATU (57 mg, 0,15 mmol), kolidynę (19 μ^ 0,15 mmol), 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę i DMF (1,5 ml), i mieszać przez 48 godzin. Rozcieńczyć mieszaninę reakcyjną 10% kwasem octowym w metanolu (0,5 ml). Wprowadzić powstały mieszaninę reakcyjną na kolumnę z 2 g SCX. Przemyć kolumnę gruntownie metanolem i następnie eluować 1M amoniakiem w metanolu. Zatężyć eluent i następnie oczyścić produkt metodą wysokowydajnej zależnej od masy chromatografii. Tę procedurę powtarza się równolegle dla przykładów 24-54.

P r z y k ł a d y 55-58

Ogrzać chlorek R-kwasu (300 μl 0,5M roztworu w pirydynie) do 55°C, dodać 2-amino-(6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydynę (200 μl 0,5M roztworu w pirydynie) i ogrzewać mieszaninę reakcyjną przez 24 godziny. Zatężyć mieszaninę reakcyjną i rozcieńczyć 10% kwasem octowym w metanolu (0,5 ml) i metanolem (0,5 ml). Wprowadzić powstałą mieszaninę bezpośrednio na kolumnę z 2 g SCX. Gruntownie przemyć kolumnę metanolem i następnie eluować 1M amoniakiem w metanolu. Zatężyć eluent i oczyścić produkt metodą wysokowydajnej zależnej od masy chromatografii. Tę procedurę powtarza się równolegle dla przykładów 55-58.

P r z y k ł a d y 59-71

PL 210 019 B1

Związki z operacji chemii rekombinacyjnej charakteryzuje się metodą cieczowej chromatografii/masowej spektroskopii na aparacie Shimadzu QP8000^TM. Związki z przykładów 24-45 i 55-58 przepuszcza się przez kolumnę Metachem™ C18 (monochrom, 3 μm, 2,5 x 25 cm) stosując gradient 10-90% rozpuszcza|nika B w czasie 4,5 min., gdzie rozpuszcza|nikiem A jest 0,1% kwas trif|uorooctowy w wodzie i rozpuszczalnikiem B jest 0,1% kwas trifluorooctowy w acetonitrylu. Związki z przykładów 46-54 i 59-71 przepuszcza się przez kolumnę Metachem™ C18 (monochrom 5 μm, 4,6 x 50 cm) stosując gradient 10-80% rozpuszczalnika B w czasie 9 min., gdzie rozpuszczalnikiem A jest 0,1% kwas trifluorooctowy w wodzie i rozpuszczalnikiem B jest 0,08% kwas trifluorooctowy w acetonitrylu.

24	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- tiofeno-2-amid	O ,-y / \ /^N_CH3 H_/^N=\ D	LCMS Rf 2,871 min. przy 254 nm, 2,871 min. przy 190 nm. m/e 330 (M+1).
25	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- furano-2-amid	0 r—\ ?-<f N~CH₃ H /^N=\	LCMS Rf 2,454 min. przy 254 nm, 2,454 min. przy 190 nm, m/e 314 (M+1).
26	2-chloro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	O y-y ?-ζ N-CH₃ H z^N=\ Q<° Cl	LCMS Rf 3,080 min. przy 254 nm, 3,080 min. przy 190 nm, m/e 358 (M+1).
27	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylo- karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-furano- -3-amid	0 y-\ 2—<( n-ch₃ H/^N=\ oOk ^x '	LCMS Rf 2,448 min. przy 254 nm, 2,448 min. przy 190 nm, m/e 314 (M+1).
28	3,4-difluoro-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	F	LCMS Rf 4,47 min. przy 254 nm, m/e 360 (M+1).
29	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- izonikotynamid	0 y-\ 'z-N-CH₃ H Z \	LCMS Rf 2,890 min. przy 254 nm. 2,890 min. przy 190 nm, m/e 325 (M+1).

PL 210 019 B1 cd. tabeli

30	2-metylo-N-[6-(1-metylo-piperydyn- -4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	(3 /-\	LCMS Rf 3,092 min. przy 254 nm, 3,092 min przy 190 nm, m/e 338 (M+1).
€	h CH₃	H /^N~	N=<	N-CH₃
V	j
						0 r	n-ch₃
	2-bromo-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-			H	N			LCMS Rf 3,132 min. przy
31	-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-	f	y	N-		J		254 nm, 3,132 min. przy
	benzamid	(		190 nm, m/e 402 (M+1).
		\=
			Br
						O r	n-ch₃
				H	N=
	2-trifluorometoksy-N-[6-(1-metylo-pi-	c	y	N-	A.	J		LCMS Rf 2,771 min. przy
32	perydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-	i		254 nm, 2,771 min. przy
	-ylo]-benzamid		<					190 nm, m/e 330 (M+1).
			0
		^ρ7\
		F	F
						O /	n-ch₃
	2-fluoro-N-[6-1-metylo-piperydyn-4-			H		=y ^x		LCMS Rf 2,669 min. przy
33	-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-	Λ	>	N		J		254 nm, 2,669 min. przy
	izonikotynamid	Ν			190 nm, m/e 343 (M+1).

		F
						y	(;n-ch₃
	4-chloro-2-metoksy-N-[6-(1-metylo-				H	/^N=\		LCMS Rf 3,665 min. przy
34	piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn- -2-ylo]-benzamid	C1—	n	>—<	N —	\J		254 nm, 3,664 min. przy 190 nm, m/e 387 (M+1).
				0
			o-ch₃
						O r	n-ch₃
				H	N=
	2-etoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyn-	c	y	N-	4.	J		LCMS Rf 3,519 min. przy
35	-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-			254 nm, 3,520 min. przy
	benzamid		Λ	o				190 nm, m/e 367 (M+1).
			0 (
			ch₃
						0 r	n-ch₃
				H	N=
	2-fenoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyn-	Γ		N	4.	J		LCMS Rf 3,841 min. przy
36	-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-	V						254 nm, 3,838 min. przy
	benzamid		\ o				190 nm, m/e 415 (M+1).
		Γ	5
		\=

PL 210 019 B1 cd. tabeli

37	2-metoksy-5-chloro-N-[6-(1-metylo- piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn- -2-ylo]-benzamid	0 ,—\ , / \ N-CH, Π / \ / ³ 1 Η / \ bb ο / h₃c	LCMS Rf 3,661 min. przy 254 nm, 3,666 min. przy 190 nm, m/e 387 (M+1).
38	2-metoksy-4-metylosulfanylo-N-[6- -(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)- pirydyn-2-ylo]-benzamid	JAD™· o-ch₃	LCMS Rf 3,683 min. przy 254 nm, 3,692 min. przy 190 nm, m/e 399 (M+1).
39	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-2,3- -dihydrobenzofurano-7-amid	o ,—\ y—<f n-ch₃ H /^N=\	LCMS Rf 3,381 min. przy 254 nm, 3,381 min. przy 190 nm, m/e 365 (M+1).
40	2-benzyloksy-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	O /-\ y—n-ch₃H /^N=\ b	LCMS Rf 4,086 min. przy 254 nm, 4,089 min. przy 190 nm, m/e 429 (M+1).
41	2-propoksy-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	0 ,—\ 2—ę n-ch₃ h /^N=< o $ h₃c	LCMS Rf 3,811 min. przy 254 nm, 3,813 min. przy 190 nm, m/e 381 (M+1).
42	2,2-difluoro-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzo[1,3]dioksolo-4-amid	^H r~\ ό7·7 Γ\ ° )—\ n-ch₃ V ⁰ F F	LCMS Rf 3,531 min. przy 254 nm, 3,534 min. przy 190 nm, m/e 403 (M+1).

PL 210 019 B1 cd. tabeli

43	2-(2-metoksy-etoksy)-4-metoksy-N- -[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbo- nylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid	„>Ο· Ο-Λ \—Q \ ^CH3	LCMS Rf 3,552 min. przy 254 nm, 3,556 min. przy 190 nm, m/e 427 (M+1).
44	2-metoksy-5-bromo-N-[6-(1-metylo- piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2- -ylo]-benzamid	0 ,—\ ?—ζ n-ch₃ ^Β\ Η /=< 0 ζ h₃c	LCMS Rf 3,742 min. przy 254 nm, 3,742 min. przy 190 nm, m/e 432 (M+1).
45	2-(4,6-dimetoksy-pirymidyn-2- -yloksy)-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	κ₃ς ο ^ΗΑ Ν=< /-\ N-CHj /° Η /^Ν=\	LCMS Rf 3,428 min. przy 254 nm, 3,425 min. przy 190 nm, m/e 477 (M+1).
46	2-etoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyn- -4-ylokarbonyl)-pirydyn-2-ylo]- nikotynamid	0 ζ-\ y-( N-CHj ^Η _/^Ν\ Ν=1 Ο Ο < ch₃	LCMS Rf 1,56 min. przy 254 nm, m/e 368 (M+1).
47	2-fenoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyn- -4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- nikotynamid	Q yoch, /° Η /Λ Ć4 ³	LCMS Rf 1,61 min. przy 254 nm, m/e 416 (M+1).
48	3-acetylo-N-[6-(1-metylo-piperydyn- -4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- tiazolidyno-4-amid	Η fi \ chiralny Ο-ϊ Ν 0 -( N-CH₃ Λ~~ϋΗ, ⁰ 0 ³	LCMS Rf 1,23 min. przy 254 nm, m/e 376 (M+1).
49	2-fenylosulfanylo-N-[6-(1-metylo-pi- perydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2- -ylo]-nikotynamid	Q V_Λ-V™, / Η /^Ν=\ Q<^O	LCMS Rf 1,59 min. przy 254 nm, m/e 432 (M+1).

PL 210 019 B1 cd. tabeli

50	2-(2,2,2-trifluoroetoksy)-5-metoksy- N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylo- karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid	F F Xf O ,-\ \ -\ N-CH₃ z° H z^N=\ CHT° HjC-0	LCMS Rf 1,69 min. przy 254 nm, m/e 451 (M+1).
51	2-metoksy-6-metylo-N-[6-(1-metylo- piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2- -ylo]-benzamid	0 z-\ 2-( n-ch₃ _Ch_3H Ν=ς 77 0 z h₃c	LCMS Rf 1,50 min. przy 254 nm, m/e 367 (M+1).
52	4-metoksykarbonylo-N-[6-(1-metylo- piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn- -2-ylo]-benzamid	H,C-0 ^=⁷ 0 —( N-CH₃	LCMS Rf 1,53 min. przy 254 nm, m/e 381 (M+1).
53	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- cyklobutyloformamid	^H ΛΛ - N—< ? O~\ ^N=(_p 0 fi—( n-ch₃ 0 '-f	LCMS Rf 1,31 min. przy 254 nm, m/e 301 (M+1).
54	2-(2-chloro-1,1,2-trifluoroetoksy)-N- -[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	F Cl—( ^{F 0} /-\ F-Ą —( N-CH₃ z° H z^N=\ ó<^o	LCMS Rf 1,64 min. przy 254 nm, m/e 455 (M+1).
55	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- butanamid	0 Z-ξ y—n-ch₃H z^N=\ H,C—' 0	LCMS Rf 2,23 min. przy 254 nm, m/e 290 (M+1).
56	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- cykloheksyloformamid	O z-\ >—n-ch₃H /^N=< CK^	LCMS Rf 4,23 min. przy 254 nm, m/e 330 (M+1).
57	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-3- -fenylopropanamid	>—n-ch₃H /=( r	LCMS Rf 4,86 min. przy 254 nm, m/e 352 (M+1).

PL 210 019 B1 cd. tabeli

58	2,6-difluoro-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	0 ,—\ y—( n-ch₃ F N=< '-' F	LCMS Rf 4,05 min. przy 254 nm, m/e 360 (M+1).
59	2-chloro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	0 ,-\ / \ X^ch3 H _/^N\ Cl	LCMS Rf 1,4 7 min. przy 254 nm, m/e 357
60	2,5-difluoro-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	O /-\ y—ζ n-ch₃ F N=< '- F	LCMS Rf 1,52 min. przy 254 nm, m/e 359 (M+1).
61	3,4-difluoro-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	O ,-\ /-\ N-CH₃ H /^N=\ ^X—⁷ F	LCMS Rf 1,54 min. przy 254 nm, m/e 359 (M+1).
62	2-trifluorometylo-4-fluoro-N-[6-(1- -metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)- pirydyn-2-ylo]-benzamid	^ΡΥΊ h ° 0 F F CH, F ³	LCMS Rf 1,57 min. przy 254 nm, m/e 409 (M+1).
63	2-fluoro-6-trifluorometylo-N-[6-(1- -metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)- pirydyn-2-ylo]-benzamid	O ,-\ y-( N-CHj F N=< '-' / H / \ Φ F F	LCMS Rf 1,60 min. przy 254 nm, m/e 409 (M+1).
64	2,3,4-trifluoro-N-[6-(1-metylo-pipe- rydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	K> F F	LCMS Rf 1,57 min. przy 254 nm, m/e 377 (M+1).
65	2,4,5-trifluoro-N-[6-(1-metylo-pipe- rydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	O ,-\ >—ζ n-ch₃ ^Fx Η H _F λΛ/^Ν^7 F—<1 )-§, - \=\ 0 F	LCMS Rf 1,56 min. przy 254 nm, m/e 377 (M+1).

PL 210 019 B1 cd. tabeli

67	3-chloro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4- -ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]-tiofeno- -2-amid	0 /—\ 2—ę n-ch₃ Cl	LCMS Rf 1,67 min. przy 254 nm, m/e 363 (M+1).
68	2,6-dichloro-N-[6-(1-metylo-pipery- dyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]- benzamid	0 /-\ /-( N-CH₃ /^C1 H /=< Cl	LCMS Rf 1,57 min. przy 254 nm, m/e 391 (M+1).
69	2-fluoro-4-trifluorometylo-N-[6-(1- -metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)- pirydyn-2-ylo]-benzamid	F	LCMS Rf 1,67 min. przy 254 nm, m/e 409 (M+1).
70	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylo- karbonylo)-pirydyn-2-ylo]- cyklopentyloformamid	0 ,-\ >—ę n-ch₃ H /^N=\ 0	LCMS Rf 3,06 min. przy 254 nm, m/e 315 (M+1).
71	N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylo- karbonylo)-pirydyn-2-ylo]- nikotynamid	0 ,—\ —6 n-ch₃ H /^N\	LCMS Rf 2,5 min. przy 254 nm, m/e 324 (M+1).

chlorek oksalilu

THF

Preparatyki

1. Et3N/pirolidyna

THF

2. Krystalizacja z cykloheksanu

PL 210 019 B1

7. 1-metylo-4-(pirolidyn-1-ylo-karbonylo)-piperydyna

Dodać chlorek oksalilu (5,08 ml, 0,058 mol) kroplami do zawiesiny 1-metylo-4-karboksypiperydyny-HCl (10 g, 0,056 mol) w THF (100 ml) w obecności katalitycznej ilości DMF (0,1 ml) w temperaturze pokojowej. Mieszać przez 1 godzinę i następnie ogrzewać mieszaninę w temperaturze wrzenia do ustania wydzielania gazu (około 1 godziny). Ochłodzić białą zawiesinę do 5°C i dodać roztwór pirolidyny (7,92 g, 0,111 mol) i trietyloaminy (16,9 g, 0,167 mol) kroplami w czasie 30 minut w temperaturze pomiędzy 5 i 13°C. Mieszać zawiesinę przez 30 minut w temperaturze 10°C i następnie ogrzać do temperatury pokojowej. Zalać mieszaninę reakcyjną dodając 30% NaOH (20 ml, 0,2 mol) i wodę (10 ml). Zdekantować warstwę wodną i ekstrahować THF (200 ml). Połączyć warstwy organiczne, osuszyć nad Na2CO3 i odparować pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 40°C. Solubilizować powstały olej w cykloheksanie (200 ml). Odparować pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 40°C otrzymując białą substancję stałą (11 g). Ogrzać białą substancję stałą (11 g) pod refluksem w cykloheksanie (50 ml) do zupełnego rozpuszczenia. Ochłodzić roztwór do temperatury pokojowej i mieszać w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Odsączyć zawiesinę, przemyć kryształy cykloheksanem (10 ml). Osuszyć białe kryształy pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 40°C otrzymując tytułowy związek pośredni (7,76 g, wydajność 75%).

8. 2-bromo-6-(1-metylopiperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyna

Dodać roztwór n-butylolitu (1,9M w n-heksanie, 4 ml, 7,6 mmol) do roztworu 2,6-dibromopirydyny (1,81 g, 7,64 mmol) w MTBE (20 ml) kroplami pod azotem, w czasie 20 minut, utrzymując temperaturę pomiędzy -72 i -67°C. Mieszać żółty niejednorodny roztwór w temperaturze -70°C przez 20 minut otrzymując zielony jednorodny roztwór. Dodać roztwór 1-metylo-4-(pirolidyn-1-ylo-karbonylo)piperydyny (1 g, 5,09 mmol) w 10 ml MTBE kroplami w czasie 20 minut, utrzymując temperaturę poniżej -69°C. Mieszać żółtą mieszaninę w temperaturze -75°C przez 1 godzinę. Zalać mieszaninę reakcyjną nasyconym roztworem chlorku amonu (5 ml) pomiędzy 0 i 10°C. Zakwasić mieszaninę do pH 2 dymiącym HCl (2 ml). Ekstrahować warstwę organiczną. Przemyć fazę wodną MTBE (50 ml), zalkalizować warstwę wodną roztworem 30% NaOH i ekstrahować octanem etylu (2x50 ml). Połączyć warstwy organiczne, osuszyć nad MgSO4 i zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 40°C otrzymując tytułowy związek pośredni jako olej (1,23 g, wydajność 85%).

Związki według niniejszego wynalazku są przydatne do podwyższania aktywacji receptora 5-HT1F. Wzrost aktywacji 5-HT1F jest przydatny do leczenia wielu zaburzeń, które powiązano ze spadkiem neurotransmisji serotoniny u ssaków, np., bólami migrenowymi. Patrz opis patentowy US nr 5708008 wykazujący związek przyczynowy pomiędzy aktywacją receptora 5-HT1F i migreną. Dla wykazania zastosowania związków według niniejszego wynalazku w leczeniu migreny, określono ich zdolność do wiązania podtypu receptora 5-HT1F. Zdolność związków według niniejszego wynalazku do wiązania podtypu receptora 5-HT1F zmierzono zasadniczo jak opisuje N. Adham, i in., Proceedings of the National 15 Academy of Sciences (USA), 90: 408-412, 1993.

Wytwarzanie błon:

Błony wytworzono z transfekowanych komórek Ltk (transfekowanych sekwencją ludzkiego receptora 5-HT1F) które hodowano do 100% zlewania. Komórki przemyto dwukrotnie buforowaną fosforanem solanką, zdrapano z płytek do hodowli do 5 ml lodowatej buforowanej fosforanem solanki, i odwirowano z przyspieszeniem 200 x g przez 5 minut w temperaturze 4°C. Grudkę umieszczono w zawiesinie w 2,5 ml lodowatego buforu Tris (20 mM Tris HCl, pH 7,4 w temperaturze 23°C, 5 mM EDTA) i homogenizowano rozcieraczem do tkanki Wheaton. Lizat z kolei odwirowano z przyspieszeniem 200 x g przez 5 minut w temperaturze 4°C dla zbicia większych fragmentów, które odrzucono. Supernatant zebrano i odwirowano z przyspieszeniem 40000 x g przez 20 minut w temperaturze 4°C. Powstałą grudkę przemyto raz w lodowato zimnym buforem myjącym Tris i umieszczono w zawiesinie w końcowym buforze zawierającym 50 mM Tris HCl i 0,5 mM EDTA, pH 7,4 w temperaturze 23°C. Preparaty błon trzymano na lodzie i zastosowano w czasie dwu godzin do testów wiązania radioligandy. Stężenia białka określono sposobem Bradforda, Anal. Biochem., 72: 248-254, 1976.

Wiązanie radioligandu:

Wiązanie [³H]5-HT przeprowadzono stosując niewielkie modyfikacje warunków testu 5-HT1D opisane przez Herrick-Davisa i Titelera (J. Neurochem., 50: 1624-1631, 1988) z pominięciem maskujących ligandów. Studia wiązania radioligandu prowadzono w temperaturze 37°C w łącznej objętości 250 μ! buforu (50 mM Tris, 10 mM MgCl₂, 0,2 mM EDTA, 10 μM pargiliny, 0,1% askorbinianu, pH 7,4 w temperaturze 37°C) w 96-dołkowych płytkach do mikromiareczkowania. Badania nasycenia prowadzono stosując [³H]5-HT przy 12 różnych stężeniach w zakresie od 0,5 nM do 100 nM. Studia wypiePL 210 019 B1 rania przeprowadzono stosując 4,5-5,5 nM [³H]5-HT. Profil wiązania leków w eksperymentach współzawodniczenia prowadzono stosując 6-12 stężeń związku. Czasy inkubacji wynosiły 30 minut dla badania nasycenia i wypierania w oparciu o początkowe badania, które określiły warunki równowagi wiązania. Niespecyficzne wiązanie było takie, jak zdefiniowano w obecności 10 μM 5-HT. Wiązanie inicjowano dodając 50 μl homogenatów błony (10-20 μg). Reakcję kończono szybkim sączeniem przez wstępnie nasączone (0,5% polietylenoiminy) filtry stosując zbieracz komórek 48R Brandel Cell Harvester (Gaithersburg, MD). Z kolei, filtry przemyto przez 5 s lodowato zimnym buforem (50 mM Tris HCl, pH=7,4 w temperaturze 4°C), osuszono i umieszczono w fiolkach zawierających 2,5 ml ReadiSafe (Beckman, Fullerton, CA) i radioaktywność zmierzono stosując licznik scyntylacji w cieczy Beckman LS 5000TA. Sprawność zliczania [³H]5-HT wynosiła średnio 45-50%. Dane wiązania zanalizowano metodą komputerowej analizy regresji nieliniowej (Accufit i Accucomp, Lunden Software, Chagrin Falls, OH). Wartości IC50 przekształcono w wartości Ki stosując równanie Chenga-Prusoffa, Biochem. Pharmacol., 22: 3099-3108 (1973). Wszystkie eksperymenty przeprowadzono potrójnie. Reprezentatywne związki według niniejszego wynalazku okazały się mieć wysokie powinowactwo wobec receptora 5-HT1F w pomiarze w procedurze opisanej powyżej, jak np. Ki mniejsze lub równe 300 nM. Korzystne związki według niniejszego wynalazku mają Ki mniejsze lub równe 100 nM. Jeszcze korzystniejsza odmiana dostarcza związki mające Ki mniejsze lub równe 50 nM.

Selektywność wobec receptora 5-HT1F

Związki według niniejszego wynalazku są względnie selektywne wobec receptora 5-HT1F, szczególnie w porównaniu z innymi podtypami receptora 5-HT, konkretnie innymi receptorami w podklasie 5-HT1, jak np., lecz bez ograniczania, podtypy 5-HT1A, 5-HT1B, 5-HT1D i 5-HT1E receptora. Powinowactwo wobec tych innych podtypów receptorów można łatwo określić przez niewielką modyfikację powyżej opisanych testów wiązania radioligandu przez receptor z użyciem komórek transfekowanych żądanym podtypem receptora w miejsce komórek transfekowanych podtypem 5-HT1F receptora. Powinowactwa wiązania reprezentatywnych związków według niniejszego wynalazku określono w takich testach i stwierdzono, że są selektywne wobec receptora 5-HT1F; to jest powinowactwa związków wobec receptora 5-HT1F były ogólnie wyższe niż dla innych podtypów receptora, szczególnie dla podtypów 5-HT1B i 5-HT1D receptora.

Pomiar tworzenia cAMP

Jak opisuje R. L. Weinshank, i in., WO93/14201, receptor 5-HT1F jest funkcjonalnie sprzężony z białkiem G, jak zmierzono przez zdolność serotoniny i leków serotonergicznych do hamowania stymulowanego forskoliną wytwarzania cAMP w komórkach N1H3T3 transfekowanych receptorem 5-HT1F. Aktywność cyklazy adenylanowej określono stosując standardowe techniki. Maksymalne działanie daje serotonina. Emax określa się przez podzielenie inhibicji testowanego związku przez maksymalny efekt i określenie procentowej inhibicji. N. Adham, i in., supra,; R. L. Weinshank, i in., Proceedings of the National Academy of Sciences (USA), 89: 3630-3634, 1992; i cytowane tam odnośniki.

Komórki N1H3T3 transfekowane ludzkim receptorem 5-HT1F (szacowane Bmax jednego punktu z badań współzawodniczenia = 488 fmol/mg białka) inkubowano w DMEM, 5 mM teofiliny, 10 mM HEPES (kwas 4-[2-hydroksyetylo]-1-piperazynoetanosulfonowy) i 10 μM pargiliny przez 20 minut w temperaturze 37°C, 5% CO2. Krzywe dawka leku/efekt zrealizowano następnie przez dodanie 6 różnych końcowych stężeń leku, z natychmiastowym dodawaniem forskoliny (10 μM). Z kolei komórki inkubowano przez dodatkowe 10 minut w temperaturze 37°C, 5% CO2. Pożywkę odessano i reakcję zatrzymano dodając 100 mM HCl. Dla wykazania antagonizmu współzawodniczącego, zmierzono równolegle krzywą dawka-reakcja dla 5-HT, stosując stałą dawkę metiotepiny (0,32 μM). Płytki przechowywano w temperaturze 4°C przez 15 minut i następnie odwirowano przez 5 minut z przyspieszeniem 500 x g dla zbrylenia resztek komórek, i supernatant podzielono na porcje i przechowywano w temperaturze -20°C przed oceną tworzenia cAMP metodą testu radioimmunologicznego (zestaw do testu radioimmunologicznego cAMP; Advanced Magnetics, Cambridge, MA). Radioaktywność określono ilościowo stosując licznik Packard COBRA Auto Gamma, wyposażony w oprogramowanie do obróbki danych. Testowano reprezentatywne związki według niniejszego wynalazku i stwierdzono, że są agonistami receptora 5-HT1F w teście cAMP opisanym powyżej.

Test wynaczynienia białka

Poniższy test przeprowadzono dla określenia zdolności związków według niniejszego wynalazku do hamowania wynaczynienia białka, który to test jest również testem funkcyjnym neuronowego mechanizmu migreny.

PL 210 019 B1

Szczury Harlan Sprague-Dawley (225-325 g) lub świnki morskie z Charles River Laboratories (225-325 g) znieczulono dootrzewnowo pentobarbitalem sodu (odpowiednio 65 mg/kg lub 45 mg/kg) i umieszczono w stereotaktycznej ramie (David Kopf Instruments) z odcinającą poprzeczką ustawioną na -3,5 mm dla szczurów lub -4,0 mm dla świnek morskich. Po nacięciu środka szwu strzałkowego, dwie pary obustronnych otworów wywiercono przez czaszkę (6 mm do tyłu, 2,0 i 4,0 mm na bok u szczurów; 4 mm do tyłu i 3,2 i 5,2 mm na bok u świnek morskich, wszystkie współrzędne względem złączenia szwów). Pary stymulujących elektrod ze stali nierdzewnej, izolowanych poza końcami (Rhodes Medical Systems, Inc)., wpuszczono przez otwory w obu półkulach do głębokości 9 mm (szczury) lub 10,5 mm (świnki morskie) od opony twardej.

Żyłę udową odsłonięto i dawkę testowanego związku zastrzyknięto dożylnie (1 ml/kg). W przybliżeniu 7 minut później, zastrzyknięto dożylnie 50 mg/kg dawkę Evans Blue, barwnika fluorescencyjnego. Evans Blue kompleksuje białka w krwi i działa jako znacznik wynaczynienia białka. Dokładnie 10 minut po zastrzyku testowego związku, lewy zwój nerwu trójdzielnego stymulowano przez 3 minuty przy natężeniu prądu 1,0 mA (5 Hz, czas 4 ms) potencjostatem/galwanostatem Model 273 (EG & G Princeton Applied Research).

minut po stymulacji zwierzęta zabito i wykrwawiono 20 ml solanki. Górę czaszki usunięto dla ułatwienia zebrania błony opony twardej. Próbki błony usunięto od obu półkul, przepłukano wodą i rozprowadzono na szkiełkach mikroskopowych. Po osuszeniu, tkanki przykryto szkiełkami z 70% roztworem glicerol/woda.

Mikroskopu fluorescencyjnego (Zeiss) wyposażonego w kratkowy monchromator i spektrofotometru użyto do oceny ilości barwnika Evans Blue w każdej próbce. Użyto długości fali wzbudzenia w przybliżeniu 535 nm i określono natężenie emisji przy 600 nm. Mikroskop był wyposażony w stolik z silniczkiem i również połączenie z komputerem osobistym. Umożliwiło to kontrolowanie komputerowe ruchu stolika z pomiarami fluorescencji w 25 punktach (kroki 500 μm) na każdej próbce opony twardej. Średnią i standardowe odchylenie pomiarów określono komputerowo.

Wynaczynienie indukowane przez elektryczną stymulację zwoju nerwu trójdzielnego było efektem po tej samej stronie (to jest zachodziło tylko po stronie opony twardej, po której stymulowano zwój nerwu trójdzielnego). Pozwala to użyć drugiej (niestymulowanej) połowy opony twardej jako kontrolnej. Obliczono stosunek ilości wynaczynienia w oponie twardej po stronie stymulowanej w porównaniu z niestymulowaną stroną. Kontrolna solanka dała stosunek w przybliżeniu 2,0 u szczurów i 1,8 u świnek morskich. Przeciwnie, związek, który skutecznie zapobiegał wynaczynieniu w oponie twardej po stymulowanej stronie, będzie miał stosunek w przybliżeniu 1,0. Wytworzono krzywą dawka - reakcja i określono dawkę hamującą wynaczynienie o 50% (ID50). Reprezentatywne związki według niniejszego wynalazku testowano w powyższej procedurze i stwierdzono, że znacząco hamują wynaczynianie białka neuronowego.

Kurczenie żyły odpiszczelowej królika

Reprezentatywne związki według niniejszego wynalazku testowano w teście kurczenia żyły odpiszczelowej królika dla zmierzenia ich zdolności do mediowania kurczenia naczyń.

Samce królików New Zealand White (3-6 funtów) (Hazleton, Kalamazoo, MI) zabito śmiertelną dawką pentobarbitalu sodu (325 mg) wstrzykniętego w żyłę uszną. Tkanki odcięto od tkanki łącznej, kaniulowano in situ rurkami polietylenowymi (PE50, średnica zewnętrzna = 0,97 mm) i umieszczono na szalkach Petriego zawierających zmodyfikowany roztwór Krebsa (opisany w opisie). Końcówki dwu igieł podskórnych nr 30 ze stali nierdzewnej zgiętych do kształtu L wprowadzono do rurek polietylenowych. Naczynia ostrożnie przesunięto z rurki na igły. Igły następnie rozdzielono tak że dolna była związana nitką ze nieruchomym szklany prętem, a górna przymocowana nitką do przetwornika.

Tkanki zamontowano w łaźniach do narządów zawierających 10 ml zmodyfikowanego roztworu Krebsa o następującym składzie: 118,2 mmol NaCl, 4,6 mmol KCl, 1,6 mmol CaCl₂-H₂O, 1,2 mmol KH2PO4, 1,2 mmol MgSO4, 10,0 mmol dekstrozy i 24,8 mmol NaHCO3. Roztwory w łaźniach do narządów utrzymywano w temperaturze 37°C i natleniano 95% O2 i 5% CO2. Początkową optymalną siłę spoczynkową 1 g przyłożono do żyły odpiszczelowej.

Izometryczne kurczenie zarejestrowano jako zmiany w gramach siły na urządzeniu Beckman Dynograph z przetwornikami Statham UC-3 i pomocniczymi mikroskalowymi przystawkami. Tkanki pozostawiono do zrównoważenia 1 do 2 godzin przed wystawieniem na działanie leków. Wytworzono krzywe skumulowane stężenie agonisty-reakcja w tkankach i nie użyto tej samej tkanki do wytworzenia więcej niż dwu krzywych stężenie agonisty-reakcja. Wyniki przedstawiono jako średnie EC50 i makPL 210 019 B1 symalną odpowiedź wyrażono jako procent maksymalnego kurczenia tkanki w reakcji na 67 mM KCl podanego początkowo do każdej tkanki.

Ten test kurczenia naczyń mierzy dwa ważne parametry, kurczenie żyły odpiszczelowej (EC50) i maksymalne kurczenie % maksymalnej reakcji na KCl (%max KCl). Kurczenie ż y ł y odpiszczelowej (EC50) jest miarą dawki koniecznej do skurczenia tkanki do 50% maksymalnej reakcji, jaką może mediować konkretny związek. Maksymalną reakcję, jaką może wykazać żyła odpiszczelowa, mierzy się po podaniu wysokiego stężenia (67 mM) KCl. % maksymalnego kurczenia dla KCl jest stosunkiem maksymalnej reakcji, jaką może mediować konkretny związek, podzielonej przez maksymalną reakcję, jaką może wytworzyć tkanka przy stymulacji KCl. Dla celów tego zgłoszenia, związek można uważać za nie wykazujący znaczącej aktywności kurczenia naczyń, jeśli powoduje maksymalne kurczenie mniejsze lub równe 5% kurczenia powodowanego przez pozytywną kontrolę 67 mM KCl przy stężeniach związku do 100 ąM.

Reprezentatywne związki według niniejszego wynalazku testowano w powyższym teście z żyłą odpiszczelowa i stwierdzono, że nie powodują znaczącego kurczenia naczyń. Kontrastuje to ogromnie z dotychczasowymi związkami do leczenia migreny, nakierowanymi na model nerwowy kurczenia naczyń w leczeniu migrena, które to związki wybrano na podstawie silnej aktywności kurczenia naczyń, jak np., sumatryptan, który ma EC50 0,66 mM i %max KCl 64,20 w tym teście.

Wskaźnik specyficzności

Specyficzność związków według niniejszego wynalazku dla mediowanej 5-HT1F inhibicji wynaczyniania białka neuronowego względem aktywności kurczenia naczyń można wyrazić wskaźnikiem specyficzności, który jest stosunkiem kurczenia naczyń do skuteczności hamowania wynaczyniania białka neuronowego:

Skorygowane kurczenie naczyń uwzględnia maksymalne kurczenie względem KCl dla każdego indywidualnego związku, i jest definiowane jako wartość EC50 kurczenia naczyń podzielona przez %max KCl.

skorygowane kurczenie naczyń EC50 (M)

Wskaźnik specyficzności = -—---⁵⁰

Wynaczynienie ID50

Np., sumatryptan ma EC50 skorygowanego kurczenia naczyń 1,03 x 10^-8 M (0,66 mM E50//64,20%max KCl) i hamowanie wynaczynienia ID50 2,6 x 10^-8 mmol/kg, dając wskaźnik specyficzności 0,40.

Tak więc procedura określania wskaźnika specyficzności dla dowolnego danego związku jest jak następuje:

1. Zmierzyć powinowactwo związku wobec receptora 5-HT1F stosując metodę wiązania radioligandu opisaną powyżej;

2. Po ustaleniu powinowactwa wobec receptora 5-HT1F, określić, czy związek jest agonistą, częściowym agonistą lub antagonistą receptora 5-HT1F przez jego reakcję w powyżej opisanym teście cAMP;

3. Jeśli związek okazuje się agonistą lub częściowym agonistą z Emax co najmniej około 50%, zmierzyć skuteczność związku w hamowaniu wynaczynienia białka i kurczeniu żyły odpiszczelowa stosując powyżej opisane testy; i

4. Obliczyć wskaźnik specyficzności, jak pokazano powyżej.

Chociaż związki ze wskaźnikiem specyficzności większym niż 1 są przydatne w sposobach i zastosowaniach według niniejszego wynalazku, większe wartości wskaźnika specyficzności są korzystne. Większy wskaźnik specyficzności oznacza większą specyficzność dla skuteczności hamowania wynaczyniania białka neuronowego względem kurczenia naczyń. Tak więc, korzystnie związki mają wskaźnik specyficzności większy lub równy 10 (co najmniej 10), korzystnie większy lub równy 100 (co najmniej 100). Korzystniejsze związki mają wskaźnik specyficzności większy lub równy 1000 (co najmniej 1000), i jeszcze korzystniejsze związki mają wskaźniki specyficzności większe lub równe 5000 (co najmniej 5000).

Preparaty

Typ preparatu użytego do podawania związków stosowanych w sposobach według niniejszego wynalazku może być podyktowany konkretnym wybranym związkiem, typem farmakokinetycznego profilu pożądanego dla drogi podawania, i stanu pacjenta.

PL 210 019 B1

Preparaty przydatne do podawania doustnego, podjęzykowego, donosowego lub do wstrzykiwania wytwarza się w sposób dobrze znany w dziedzinie farmacji i obejmują one co najmniej jeden związek czynny. Patrz, np., Remington's Pharmaceutical Sciences, (wyd. 16, 1980).

W ogólnoś ci, preparat wedł ug niniejszego wynalazku obejmuje skł adnik czynny (zwią zek o wzorze I) i jest zwykle zmieszany z zaróbką, rozcieńczony przez zaróbkę lub zamknięty w takim nośniku, który może być w postaci kapsułki, saszetki, papierka lub innego pojemnika. Gdy zaróbka służy jako rozcieńczalnik, może być stała, półstała, lub ciekła, i działa jako zaróbka, nośnik lub środowisko dla składnika czynnego. Tak więc preparaty mogą mieć postać tabletek, pigułek, proszków, pastylek do ssania, saszetek, opłatków, eliksirów, zawiesin, emulsji, roztworów, syropów, aerozoli (jako substancja stała lub w ciekłym środowisku), maści zawierających np. do 10% wagowych związku czynnego, miękkich i twardych żelatynowych kapsułek, żeli, czopków, sterylnych roztworów do wstrzykiwania, i sterylnych zapakowanych proszków.

Przy wytwarzaniu preparatu, konieczne może być zmielenie czynnego związku dla uzyskania odpowiednich rozmiarów cząstek przed połączeniem z innymi składnikami. Jeśli związek czynny jest zasadniczo nierozpuszczalny, zwykle jest mielony do rozmiarów cząstek mniejszych niż 200 mesh. Jeśli związek czynny jest zasadniczo rozpuszczalny w wodzie, rozmiar cząstek jest zwykle zmieniany przez mielenie dla uzyskania zasadniczo równomiernego rozkładu w preparacie, np. około 40 mesh.

W jednej z odmian niniejszego wynalazku, rozmiary cząstek wahają się pomiędzy około 0,1 μm do około 100 μm.

Pewne przykłady odpowiednich zaróbek obejmują laktozę, dekstrozę, sacharozę, sorbitol, mannitol, skrobie, gumę arabską, fosforan wapnia, alginiany, tragakant, żelatynę, krzemian wapnia, mikrokrystaliczną celulozę, poliwinylopirolidon, celulozę, wodę, syrop i metylocelulozę. Preparaty mogą dodatkowo zawierać: środki smarujące, takie jak talk, stearynian magnezu i olej mineralny; środki zwilżające; środki emulgujące i tworzące zawiesiny; środki konserwujące, takie jak metylo- i propylohydroksybenzoesany; środki słodzące; oraz środki smakowo-zapachowe. Związki według wynalazku można komponować tak, aby uzyskać szybkie, przedłużone lub opóźnione uwalnianie składnika czynnego po podaniu pacjentowi przy wykorzystaniu procedur znanych w dziedzinie.

Poniższe przykłady preparatów ilustrują tylko wynalazek i nie mają ograniczać zakresu niniejszego wynalazku. Termin „składnik czynny” odnosi się do związku o wzorze I.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 1 Twarde żelatynowe kapsułki

Składnik Ilość (mg/kapsułkę) chlorowodorek 2,4,6-trifluoro-N'-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo)pirydyn-2-ylo]-benzamidu 30,0

Skrobia 305,0

Stearynian magnezu 5,0

Powyższe składniki miesza się i wprowadza do twardych żelatynowych kapsułek w porcjach po 340 mg.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 2 Tabletka

Składnik	Ilość (mg/tabletkę)
mono-chlorowodorek 2-chloro-6-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-kar-
bonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamidu	25,0
Celuloza mikrokrystaliczna	200,0
Koloidalna krzemionka	10,0
Kwas stearynowy	5,0

Składniki miesza się i prasuje otrzymując tabletki, każda ważąca 240 mg.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 3 Suchy proszek do inhalacji

Składnik %wag.

2,4,6-trifluoro-N-metylo-N-[6-(piperydyno-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid 5

Laktoza 95

Składnik czynny miesza się z laktozą i mieszaninę wprowadza się do inhalatora do suchego proszku.

PL 210 019 B1

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 4 Tabletka

Składnik

2-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]izonikotynamid

Skrobia

Mikrokrystaliczna celuloza

Poliwinylopirolidon (jako 10% roztwór w wodzie)

Karboksymetyloskrobia sodowa

Stearynian magnezu

Talk

Ilość (mg/tabletkę)

30,0

45,0

35,0

4,0

4,5

0,5

1,0

Łącznie 120 mg

Składnik czynny, skrobię i celulozę przepuszcza się przez sito U. S. nr 20 i miesza gruntownie. Roztwór poliwinylopirolidony miesza się z otrzymanymi proszkami, które następnie przepuszcza się przez sito U. S. nr 16. Otrzymane granulki osusza się w temperaturze 50°C-60°C i przepuszcza przez sito U. S. nr 16. Karboksymetyloskrobię sodową, stearynian magnezu i talk, poprzednio przepuszczone przez sito U. S. nr 30, dodaje się następnie do granulek i po wymieszaniu, prasuje w tabletkarce otrzymując tabletki o masie 120 mg każda.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 5 Kapsułki

Składnik Ilość (mg/kapsułkę)

[6-(1-metylo-piperydyn-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-amid kwasu furano-3-karboksylowego 40,0

Skrobia 109,0

Stearynian magnezu_1,0_

Łącznie 150,0 mg

Składnik czynny, celulozę, skrobię i stearynian magnezu miesza się, przepuszcza się przez sito

U. S. nr 20 i wprowadza w twarde żelatynowe kapsułki w ilościach po 150 mg.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 6

Zawiesiny

Składnik

Monochlorowodorek 4-fluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-2-trifluorometylo-benzamidu Guma ksantanowa

Karboksymetyloceluloza sodowa (11%)

Mikrokrystaliczna celuloza (89%)

Sacharoza

Benzoesan sodu Smakowo-zapachowe i barwniki Oczyszczona woda do

Składnik czynny, sacharozę i gumę ksantanową miesza się, przepuszcza się przez sito U. S. nr 10, i miesza z wcześniej wytworzonym roztworem mikrokrystalicznej celulozy i karboksymetylocelulozy sodowej w wodzie. Benzoesan sodu, środek smakowo-zapachowy i barwnik rozcieńcza się pewną ilością wody i dodaje z mieszaniem. Dodaje się następnie dostateczną ilość wody do żądanej objętości.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 7 Kapsułki

Składnik

4-chloro-2-metoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]-benzamid Skrobia

Stearynian magnezu

Ilość

50,0 mg

4,0 mg

50,0 mg

1,75 g

10,0 mg

q. v.

5,0 ml

Ilość (mg/kapsułkę)

15,0

407,0

3,0

Łącznie

425,0 mg

PL 210 019 B1

Składnik czynny, celulozę, skrobię i stearynian magnezu miesza się, przepuszcza się przez sito U. S. nr 20 i wprowadza w twarde żelatynowe kapsułki w ilościach po 425 mg.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 8 Preparat dożylny

Składnik

2-etoksy-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamid

Izotoniczna solanka

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 9 Podjęzykowe tabletki lub lingwetki

Składnik

Hemibursztynian 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo)pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Glicerol

Woda

Cytrynian sodu

Poli(alkohol winylowy)

Poliwinylopirolidon

Ilość

250,0 mg

1000 ml

Ilość (mg/tabletkę)

10,0

210,5

143,0

4,5

26.5

15.5

Łącznie 410,0 mg

Glicerol, wodę, cytrynian sodu, poli(alkohol winylowy), i poliwinylopirolidon miesza się razem przez ciągłe mieszanie mechaniczne i utrzymując temperaturę około 90°C. Gdy polimery przejdą do roztworu, roztwór ochładza się do około 50-55°C i dodaje powoli składnik czynny. Jednorodną mieszaninę wylewa się do form z obojętnej substancji otrzymując zawierającą lek matrycę dyfuzyjną mającą grubość około 2-4 mm. Tę matrycę dyfuzyjną tnie się następnie otrzymując pojedyncze tabletki mające odpowiednie rozmiary.

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 9 Podjęzykowe tabletki lub ligwetki

Składnik

Hemibursztynian 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo) pirydyn-2-ylo]-benzamidu

Mannitol

Żelatyna

Woda do łącznej objętości_

Łącznie

Ilość (mg/tabletkę) 5,0 (równoważnik wolnej zasady) 20

2,0 100 μ l

27,0 mg

Związek rozpuszczono w wodzie zawierającej 20% mannitolu i 2% żelatyny otrzymując magazynowy roztwór w stężeniu 50 mg/ml (równoważnik wolnej zasady). Roztwór podzielono na porcje do form po 100 μl roztworu. Preparat zamrożono następnie w temperaturze -20°C przez 3 godziny i liofilizowano.

Ilość na 1,0 ml preparatu

1,16 mg 50,0 mg

1,0 ml

P r z y k ł a d p r e p a r a t u 8 Preparat dożylny

Składnik

Hemibursztynian 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyno-4-karbonylo) pirydyn-2-ylo]-benzamidu Mannitol pozajelitowy Woda do zastrzyków: q. s. do

Związek i mannitol rozpuszcza się w wodzie i następnie wodę dodaje się do uzyskania żądanej końcowej objętości. Roztwór następnie przesącza się sterylnie i aseptycznie wprowadza w odpowiednie fiolki.

Chociaż jest możliwe podawanie związku stosowanego w sposobach według niniejszego wynalazku bezpośrednio bez komponowania, związki są zwykle podawane w postaci farmaceutycznych preparatów zawierających farmaceutycznie dopuszczalną zaróbkę i co najmniej jeden składnik czynny. Takie preparaty można podawać wieloma drogami, w tym doustną, policzkową, doodbytniczą,

PL 210 019 B1 donosową, przezskórną, podskórną, dożylną, domięśniową i donosową. Wiele związków stosowanych w sposobach według niniejszego wynalazku jest skutecznych jako kompozycje do wstrzykiwania i doustne.

Dla podawania przezskórnego, konieczne jest urządzenie dostarczające przez skórę („plaster”). Takie przezskórne plastry można stosować dla uzyskania ciągłej lub nieciągłej infuzji związku według niniejszego wynalazku w kontrolowanych ilościach. Budowa i zastosowanie przezskórnych plastrów do dostarczania środków farmaceutycznych jest dobrze znana w dziedzinie. Patrz, np., opisie patentowym US nr 5023252. Takie plastry można wytworzyć dla dostarczania środków farmaceutycznych ciągłego, pulsacyjnego lub na żądanie.

Często będzie pożądane lub konieczne wprowadzenie kompozycji farmaceutycznej do mózgu, bezpośrednio lub pośrednio. Bezpośrednie techniki zwykle wymagają umieszczenia katetera z lekiem w układzie komorowym dla pominięcia bariery krew-mózg. Jeden taki system implantacyjnego dostarczania, stosowany do transportowania biologicznych czynników do konkretnych regionów anatomicznych ciała, opisuje opis patentowy US nr 5011472, dołączany niniejszym jako odnośnik. Dostarczanie hydrofilowych leków można ułatwić przez dotętniczy wlew hipertonicznych roztworów, które mogą chwilowo otwierać barierę krew-mózg.

W jednej z korzystnych odmian niniejszego wynalazku, jego przedmiotem jest farmaceutyczny preparat zawierający co najmniej jeden związek czynny jak opisano wyżej, w preparacie przystosowanym do podawania policzkowego i/lub podjęzykowego, lub donosowego. Ta odmiana zapewnia podawanie związku czynnego w sposób unikający komplikacji żołądkowych, takich jak metabolizm pierwszego rzutu w układzie pokarmowym i/lub przez wątrobę. Taka droga podawania może również zmniejszyć czas adsorpcji, zapewniając szybsze wystąpienie korzyści leczniczych. Związki według niniejszego wynalazku mogą zapewniać szczególnie korzystne profile rozpuszczalności ułatwiając działanie preparatów podjęzykowych/policzkowych. Takie preparaty typowo wymagają względnie wysokich stężeń czynnych składników dla dostarczenia dostatecznych ilości składników czynnych na ograniczoną powierzchnię śluzówki podjęzykowej/policzkowej dla względnie krótki czas kontaktu preparatu z powierzchnią, dla umożliwienia absorpcji składnika czynnego. Tak więc, bardzo wysoka aktywność związków według niniejszego wynalazku połączona z ich wysokimi rozpuszczalnościami, powoduje ich przydatność do preparatów podjęzykowych/policzkowych.

Związek o wzorze I jest korzystnie komponowany w postać do dawkowania jednostkowego, każda zawierająca od około 0,001 do około 100 mg, zwykle około 1,0 do około 30 mg, składnika czynnego. Termin „postać do dawkowania jednostkowego” odnosi się do fizycznie odrębnych jednostek odpowiednich jako jednostkowe dawki dla ludzi i innych ssaków, gdzie każda jednostka zawiera określoną ilość substancji czynnej wyliczoną tak, aby dawała żądany efekt leczniczy, w powiązaniu z odpowiednią farmaceutyczną zaróbką, jak opisano wyżej.

Związki są ogólnie skuteczne w szerokim zakresie dawek. Np., dawki dzienne zwykle mieszczą się w zakresie około 0,0001 do około 30 mg/kg masy ciała. W leczeniu dorosłych ludzi, zakres około 0,1 do około 15 mg/kg/dziennie, w pojedynczej lub w podzielonych dawkach, jest zwłaszcza korzystny. Jednakże należy rozumieć, że ilość związku rzeczywiście podawanego będzie określana przez lekarza, w świetle istotnych okoliczności, w tym stanu leczonego, wybranej drogi podawania, rzeczywistego podawanego związku lub związków, wieku, masy ciała i reakcji indywidualnego pacjenta, oraz ostrości objawów pacjenta, a więc powyższe zakresy dawek nie mają ograniczać zakresu wynalazku w ż aden sposób. W pewnych przypadkach poziomy dawek poniżej dolnej granicy wspomnianego zakresu mogą być zupełnie wystarczające, podczas gdy w innych przypadkach jeszcze większe dawki można stosować bez powodowania szkodliwych skutków ubocznych, jeśli tylko takie większe dawki najpierw podzieli się na kilka mniejszych porcji do podawania w ciągu dnia.

Claims

1. Związek o wzorze I:

lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna kwasu, gdzie;

R¹ oznacza fenyl podstawiony przez jeden do trzech podstawników halogenowych;

₂

R² oznacza atom wodoru lub C1-C3-alkil, ₃

R³ oznacza atom wodoru lub metyl;

R⁴ oznacza atom wodoru, i;

₅

R⁵ oznacza atom wodoru.

2. Związek według zastrz. 1, w którym R⁵ oznacza atom wodoru i R⁴ oznacza atom wodoru.

3. Związek według zastrz. 2, w którym R⁴ oznacza atom wodoru.

4. Związek według któregokolwiek z zastrz. 1-3, w którym R² oznacza atom wodoru lub C1-C3-alkil.

5. Związek którym jest 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamid lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna z kwasem.

6. Związek którym jest półbursztynianowa sól 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu.

7. Związek którym jest chlorowodorkowa sól 2,4,6-trifluoro-N-[6-(1-metylo-piperydyn-4-ylokarbonylo)-pirydyn-2-ylo]benzamidu.

8. Preparat farmaceutyczny, znamienny tym, że zawiera związek jak określony w którymkolwiek z zastrz. 1-7 i farmaceutyczny nośnik, rozcieńczalnik lub zaróbkę.

9. Zastosowanie związku jak określony w którymkolwiek z zastrz. 1-7 do wytwarzania leku do leczenia lub zapobiegania migrenie u ssaków.

10. Zastosowanie według zastrz. 9, znamienny tym, że ssakiem jest człowiek.

11. Sposób wytwarzania związku 2-halogeno-6-(piperydyno-4-karbonylo)pirydynowego o wzorze III w którym X oznacza brom lub chlor;

R⁶ oznacza atom wodoru lub C1-C6-alkil; i n oznacza liczbę całkowitą od 1 do 6 włącznie;

obejmujący

PL 210 019 B1

2) prowadzenie reakcji 2-halogeno-6-pirydynolitu z podstawionym związkiem aminokarbonylopiperydynowym o wzorze IV w którym każdy z R⁹ i R¹⁰ oznacza metyl, lub R⁹ i R¹⁰ razem z atomem azotu z którym są połączone, łączą się z utworzeniem azetydynylu, pirolidynylu lub piperydynylu; w temperaturze pomiędzy -100°C do około -60°C.

12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że X oznacza atom bromu zaś 2,6-dihalogenopirydyną jest 2,6-dibromopirydyna.

13. Sposób według zastrz. 11 albo 12, znamienny tym, że każdy z R⁹ i R¹⁰ oznacza metyl.

14. Sposób według zastrz. 11 albo 12, znamienny tym, że R⁹ i R¹⁰ razem z atomem azotu z którym są połączone, łączą się z utworzeniem azetydynylu, pirolidynylu lub piperydynylu.

15. Sposób według któregokolwiek z zastrz. 11-14, znamienny tym, że rozpuszczalnikiem dla etapu 2) jest eter metylowo-t-butylowy.

16. Sposób według któregokolwiek z zastrz. 11-14, znamienny tym, że rozpuszczalnikiem dla etapu 2) jest toluen.

17. Sposób wytwarzania związku 2-bromo-6-(piperydyno-4-karbonylo)pirydynowego o wzorze III w którym R⁷ oznacza C1-C3-n-alkil, lub grupę zabezpieczającą grupę aminową;

obejmujący prowadzenie reakcji 2,6-dibromopirydyny z n-butylolitem z wytworzeniem 2-bromo-6-pirydynolitu, w atmosferze azotu i w temperaturze -65°C, a następnie prowadzenie reakcji 2-bromo-6-pirydynolitu ze związkiem 4-(N,N'-dimetyloamino)-karbonylo-piperydynowym o wzorze IV w temperaturze pomiędzy -100°C do około -60°C, w rozpuszczalniku którym jest eter metylowo-tert-butylowy.