PL208550B1 - Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca i sposób wytwarzania konstrukcji dozującej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy wieloelementowej farmaceutycznej konstrukcji dozującej i sposobu wytwarzania konstrukcji dozującej. W szczególności przedmiot wynalazku odnosi się do preparatów farmaceutycznych w postaci konstrukcji dozujących złożonych z dwóch lub więcej połączonych ze sobą podzespołów, zwłaszcza do dozowania doustnego.

Znane są różne typy farmaceutycznych foremek dozujących do dozowania doustnego. Powszechnie znane są kapsułki farmaceutyczne przeznaczone na ogół do dozowania doustnego. Takie kapsułki mają na ogół ściankę otulinową z dopuszczalnego pod względem farmaceutycznym, np. do połykania, materiału polimerowego, takiego jak żelatyna, chociaż znane są również inne materiały na ścianki kapsułek, np. polimery na osnowie skrobi i celulozy. Kapsułki te mają na ogół miękkie ścianki wykonane z folii na urządzeniu do formowania kapsułek, którym następnie umożliwia się wyschnięcie. Znane są również kapsułki ze sztywnymi ściankami wykonane techniką formowania wtryskowego, ujawnione, na przykład, w opisach patentowych nr US 4576284, US 4591475, US 4655840, US 4738724, US 4738817 i US 4790881. Ujawniono w nich specyficzne konstrukcje kapsułek wykonane z żelatyny, skrobi i innych polimerów, oraz sposoby ich wytwarzania techniką formowania wtryskowego z hydrofilowych mieszanek polimerów z wodą. W opisie patentowym nr US 4576284 ujawniono w szczególności tego rodzaju kapsułki zaopatrzone w kapturek do ich zamykania, wytwarzany na miejscu na napełnionej kapsułce techniką formowania. W opisie patentowym nr US 4738724 ujawniono szeroki asortyment sztywnych kształtów i części kapsułek.

Wspomniane powyżej opisy patentowe, na przykład nr US 4576284 i US 4738724, do których treści odwołuje się w całości niniejszy dokument, ujawniają szeroki asortyment sprzęgających się ze sobą części tego ogólnego typu, za pomocą których przedziały kapsułek mogą być wykonane w taki sposób, żeby sprzęgały się ze sobą. Patrz, na przykład, na fig. 1, 2 i 3 dokumentu patentowego nr US 4576284, w którym ujawniono części sprzęgające, za pomocą których może trzymać się kapturek na otworze kapsułki, oraz na fig. 4-43 w dokumencie patentowym nr US 4738724, w którym ujawniono szereg części sprzęgających, za pomocą których częściowe powłoki kapsułek mogą sprzęgać się i być utrzymane razem jako zmontowana kompletna kapsułka.

Znane są również, na przykład między innymi z opisów patentowych nr US 4738724, nr US 5672359, nr US 5443461, publikacji zgłoszeń międzynarodowych WO 9516438, WO 9012567 oraz opisów patentowych nr DE-A 3727894, BE 900950, FR 2524311, NL 7610038, FR 28646, US 3228789, US 3186910 wielokomorowe kapsułki, w tym takiego typu, w którym każda komora ma inne charakterystyki uwalniania substancji albo preparatów leczniczych. W opisie patentowym nr US 4738817 ujawniono kapsułkę wielokomorową o podobnej konstrukcji do tej z opisów patentowych nr US 3228789 i US 3186910, wykonane z uplastycznionej wodą żelatyny. Kapsułka według tego patentu ma wiele przedziałów oraz zawiera centralny łącznik i dwa przedziały końcowe, z którymi współpracuje. Nie ujawniono jednak zgodnie z tym patentem żadnych elementów konstrukcyjnych, które ograniczałyby dystans, na którym przedziały końcowe byłyby dopasowane do centralnego łącznika.

Znane są również farmaceutyczne konstrukcje dozujące, w skład których wchodzi matryca z polimeru w stanie stałym, w której rozprasza się, wbudowuje lub rozpuszcza substancję leczniczą w postaci roztworu stałego. Takie matryce można formować techniką wtryskową. Technikę tę omówili Cuff G. i Raouf F. w Pharmaceutical Technology z czerwca 1998 s. 96-106. Niektóre specyficzne preparaty do takich foremek dozujących ujawniono, na przykład, między innymi w opisach patentowych nr US 4,678,516; US 4,806,337; US 4,764,378; US 5,004,601; US 5,135,752; US 5,244,668; US 5,139,790; US 5,082,655. W tym przypadku zastosowano matrycę z glikolu poli(oksy)etylenowego (PEG) i technikę formowania wtryskowego foremek dozujących z materiału litego.

Z opisu patentowego nr US 5074426 znana jest również kapsuł ka przystosowana do rozdzielania na określone, oddzielne zespoły dozujące przez użytkownika. Kapsułka zawiera dwa zespoły kapsułki o cylindrycznym kształcie, które to zespoły kapsułki są ze sobą rozłącznie połączone w taki sposób, że ich osie wzdłużne po połączeniu są ułożone współliniowo. Połączenie rozłączne pomiędzy końcami zespołów może być realizowane za pomocą kleju, taśmy łączącej lub zamka mechanicznego, przy czym kapsułka może zawierać dwa lub więcej zespołów połączonych ze sobą. Każdy z zespołów kapsułki ma jeden zaokrąglony koniec i drugi przeciwny koniec, który jest zamknięty za pomocą uszczelnienia zamykającego, przy czym zespoły kapsułki są łączone ze sobą tymi uszczelnieniami zamykającymi tworząc kapsułkę, korzystnie uszczelnienia posiadają pokrywki. Według tego rozwiązaPL 208 550 B1 nia nie występuje połączenie typu wtyk-gniazdo między podzespołami kapsułki, gdyż nie zawierają one żadnej części wtykowej.

Niniejszy dokument odwołuje się do zawartości wspomnianych powyżej publikacji stanowiących stan techniki.

Celem wynalazku jest zapewnienie alternatywnej i ulepszonej farmaceutycznej konstrukcji dozującej, zapewniającej, między innymi, większą uniwersalność procesu produkcji foremek dozujących przystosowanych do specyficznych wymagań przyjmowania leków przez danego pacjenta oraz łatwość produkcji. Inne cele i zalety wynalazku staną się oczywiste po zapoznaniu się z dalszym opisem.

Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca zawierająca szereg podzespołów zawierających substancje lecznicze, każdy stanowiący przedziały kapsułki, które są, korzystnie, łączone ze sobą i posiadają otwory wylotowe zdolne do uwalniania zawartej w nich substancji leczniczej w środowisku żołądkowo-jelitowym, przy czym przedziały kapsułki są połączone ze sobą w zmontowaną konstrukcję dozującą za pomocą elementu złącznego umieszczonego pomiędzy sąsiednimi przedziałami kapsułki, który to element złączny posiada dwie, zwrócone przeciwnie zdolne do łączenia części wtykowe, korzystnie, tworzące połączenie typu wtyk-gniazdo z otworami wylotowymi dwóch przedziałów kapsułki z utworzeniem w ten sposób w układzie liniowym zespołu: przedział kapsułkielement złączny-przedział kapsułki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że każda część wtykowa jest zaopatrzona w powierzchnię oporową określającą i ograniczającą stopień, w którym każda z części wtykowych wchodzi w otwarty otwór przedział u kapsułki opierają c się o obrzeż e w otwartym otworze przedziału kapsułki, kiedy część wtykowa wchodzi w odpowiednim stopniu do otworu wylotowego przedziału kapsułki, które to przedziały kapsułki są utrzymywane razem za pomocą połączenia, co najmniej przed zastosowaniem u pacjenta, przy czym połączenie jest utworzone poprzez zgrzewaną spoinę ultradźwiękową pomiędzy przedziałem kapsułki a elementem złącznym, gdzie łączone części gniazdowe i części wtykowe pomiędzy elementem złącznym i przedziałem kapsułki, zawierają sprzęgające się części wpustowe, przy czym długość jednej części wpustowej jest mniejsza niż długość drugiej części wpustowej tak, że podczas operacji zgrzewania ultradźwiękowego materiał części wpustowych, korzystnie opada, do momentu sprzężenia wzdłużnego tych części wpustowych.

Korzystnie, wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca zawiera dwa przedziały kapsułki.

Korzystnie, wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca zawiera zespół: przedział kapsułki element złączny - przedział kapsułki w ułożeniu liniowym i połączone ze sobą za pomocą co najmniej jednej ultradźwiękowej spoiny zgrzewanej utworzonej pomiędzy przedziałem kapsułki i elementem złącznym.

Korzystnie, grubość ścianki przedziałów kapsułki wynosi od 0,3 do 0,5 mm.

Korzystnie, końce przedziałów kapsułki są w kształcie cylindrycznym i mają jeden koniec otwarty i jeden koniec zamknięty za pomocą ogólnie półkulistej ścianki końcowej, przy czym ścianka boczna jest nieco zbieżna stożkowo w postaci lekkiego stożka, zaś przekrój poprzeczny jest największy od strony otwartego końca, a część środkowa zaokrąglonego bliższego końca ze ścianką końcową jest spłaszczona dla ułatwienia doprowadzenia energii ultradźwiękowej podczas operacji zgrzewania.

Korzystnie, element złączny jest w postaci litej ścianki zaopatrzonej w przeciwnie zwrócone, zdolne do łączenia wtykowego części wtykowe.

Korzystnie, element złączny zawiera zasadniczo stały cylindryczny korpus, którego przeciwne końce stanowią części wtykowe z dwiema przeciwnie zwróconymi powierzchniami oporowymi, z których każda stanowi powierzchnie półki utworzonej wokół obwodu cylindrycznego korpusu.

Korzystnie, element złączny jest jako całość w postaci cylindrycznego korpusu spłaszczonego w kierunku wzdł u ż nym i mają cego stosunek ś rednicy do dł ugoś ci zawierający się w granicach 4:1 do 1,5:1, przy czym jego powierzchnia końcowa jest zasadniczo płaska co najmniej na 50% jej długości.

Korzystnie, ścianka przedziału kapsułki jest w kształcie cylindra mającego jeden otwarty koniec i jeden zamknię ty koniec ze ś cianką koń cową , zaś co najmniej 5% zewnę trznej powierzchni zamkniętego końca stanowi powierzchnia płaska.

Sposób wytwarzania wieloelementowej farmaceutycznej konstrukcji dozującej zawierającej zespół przedział kapsułki-element złączny - przedział kapsułki, w którym napełnia się kolejno najpierw jeden, a następnie kolejny przedział kapsułki substancją leczniczą i oba przedziały kapsułki łączy się ze sobą, przy czym umieszcza się pierwszy przedział kapsułki mający otwór wylotowy i podtrzymuje go w odpowiednim elemencie uchwytowym tak, że jego otwór wylotowy jest skierowany ku górze i napełnia się ten przedział kapsułki odpowiednią ilością substancji leczniczej, wkłada się pierwszą

PL 208 550 B1 część wtykową elementu złącznego w otwarty koniec pierwszego przedziału kapsułki tak, aby element złączny tworzył zamknięcie dla otworu wylotowego przedziału kapsułki, przy czym stosuje się element złączny mający dwie zdolne do połączenia zwrócone przeciwnie części wtykowe, tworzące połączenie typu wtyk-gniazdo z otworami wylotowymi dwóch przedziałów kapsułki i tworzy się w ten sposób w układzie liniowym zespół: przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsułki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że stosuje się element złączny, którego każda część wtykowa jest zaopatrzona w powierzchnię oporową określającą i ograniczającą stopień, w którym każda z części wtykowych wchodzi w otwarty otwór przedziału kapsułki i opiera się o obrzeże w otwartym otworze przedziału kapsułki, kiedy część wtykową wprowadza się w odpowiednim stopniu do otworu wylotowego przedziału kapsułki, przy czym stosuje się element złączny z łączącymi częściami gniazdowymi i częściami wtykowymi zawierający sprzęgające się części wpustowe, zaś długość jednej części wpustowej jest mniejsza niż długość drugiej części wpustowej, po czym doprowadza się skierowane w dół ramię zgrzewarki ultradźwiękowej do powierzchni elementu złącznego, przeciwnej do pierwszej części wtykowej i formuje się spoinę zgrzewaną ultradźwiękowo pomiędzy elementem złącznym i pierwszym przedziałem kapsułki, przy czym podczas operacji zgrzewania ultradźwiękowego materiał części wpustowych opada aż do sprzężenia wzdłużnego tych części wpustowych, następnie obraca się tak utworzony zespół pierwszego przedziału kapsułki i elementu złącznego w taki sposób, aby część wtykowa była zwrócona w dół, umieszcza się drugi przedział kapsułki, mający otwór wlotowy i podpiera się go w odpowiednim elemencie uchwytowym tak, aby otwór wylotowy przedział u kapsułki był skierowany do góry i napełnia się ten drugi przedział kapsułki odpowiednią ilością substancji leczniczej, wkłada się przeciwną, drugą część wtykową elementu złącznego w otwarty koniec drugiego przedziału kapsułki na taką odległość, żeby obrzeże otwartego końca drugiego przedziału kapsułki opierało się o powierzchnię oporową, przy czym stosuje się element złączny z łączącymi częściami gniazdowymi i częściami wtykowymi zawierający sprzęgające się części wpustowe, zaś długość jednej części wpustowej jest mniejsza niż długość drugiej części wpustowej, doprowadza się ramię zgrzewarki ultradźwiękowej do zewnętrznej powierzchni drugiego przedziału kapsułki od spodu i formuje się spoinę zgrzewaną ultradźwiękowo pomiędzy elementem złącznym i drugim przedziałem kapsułki, względnie doprowadza się alternatywnie ramię zgrzewarki ultradźwiękowej do boku obszaru styku pomiędzy przedziałem kapsułki i elementem złącznym, przy czym podczas operacji zgrzewania materiał części wpustowych opada aż do sprzężenia wzdłużnego tych części wpustowych.

Korzystne efekty według wynalazku uzyskano dzięki zapewnieniu wieloelementowej konstrukcji dozującej, w skład której wchodzi szereg podzespołów z substancjami leczniczymi, każda wybierana z komór kapsułek zwanych przedziałami kapsułki, które mogą uwalniać znajdującą się w nich substancję leczniczą w środowisku żołądkowo-jelitowym, oraz podzespołów z materiału litego zawierających matrycę z polimeru w stanie stałym, w których znajduje się substancja lecznicza, przy czym polimer ten jest rozpuszczalny, rozpraszany lub rozkładalny w środowisku żołądkowo-jelitowym, zaś podzespoły te są połączone ze sobą w zmontowanej foremce dozującej i są utrzymywane razem w wyniku połączenia co najmniej przed zaż yciem leku przez pacjenta, gdzie wspomniane połączenie jest wykonywane techniką spawania ze sobą części zmontowanej konstrukcji dozującej.

Korzystnie, przystosowany do łączenia charakter tych podzespołów umożliwia montowanie ze sobą różnych podzespołów o różnych charakterystykach uwalniania leków i/lub zawartości oraz ich łączenie ze sobą w celu wytworzenia konstrukcji dozującej. W zalecanej foremce, podzespoły mają wspólne, wymienne i nadające się do łączenia ze sobą części tak, że podzespoły według wynalazku można montować w różnych kombinacjach za pomocą tych samych zespołów podstawowych komór lub przedziałów kapsułek, podzespołów litych albo podzespołów litych i komór kapsułek. Może to ułatwić szybkie wytwarzanie prototypów foremek dozujących zawierających kombinację różnych substancji leczniczych w odpowiednich podzespołach i/lub kombinacje ich lub innych substancji leczniczych o różnych charakterystykach uwalniania, z równoczesnym uproszczeniem procedury sporządzania.

W pierwszym przyk ł adzie wykonania wynalazku w skł ad farmaceutycznej konstrukcji dozują cej wchodzi szereg komór/przedziałów kapsułki, każda spojona i oddzielona fizycznie od co najmniej jednej sąsiedniej komory/przedziału kapsułki za pomocą ścianki wykonanej z dopuszczalnego pod względem farmaceutycznym materiału polimerowego, przy czym sąsiednie komory/przedziały kapsułki są połączone ze sobą do postaci zmontowanej konstrukcji dozującej i są utrzymywane razem w wyniku połączenia co najmniej przed zażyciem przez pacjenta, przy czym w jednej lub w więcej komorach/przedziałach kapsułki znajduje się substancja lecznicza, natomiast wspomniane połączenie ma

PL 208 550 B1 postać spoiny pomiędzy częściami zmontowanej konstrukcji dozującej, odpowiednio pomiędzy bezpośrednio sąsiadującymi ze sobą częściami korzystnie, przedziałami kapsułki.

W zmontowanej foremce dozuj ą cej wedł ug wynalazku w tym pierwszym przykł adzie wykonania znajdują się co najmniej dwie, na przykład trzy, takie komory kapsułek. Trzy lub więcej takie komory/przedziały kapsułki można rozmieścić liniowo w zmontowanej foremce dozującej, np. w układzie, w którym dwie komory końcowe/przedziały końcowe kapsułki znajdują się na przeciwległych końcach układu liniowego, oraz istnieje jedna lub więcej komór/przedziałów pośrednich. Korzystnie, mogą być dwie takie komory/przedziały kapsułki.

W drugim przykł adzie wykonania wynalazku, w skł ad farmaceutycznej konstrukcji dozują cej wchodzi szereg podzespołów z lekami połączonych ze sobą do postaci zmontowanej konstrukcji dozującej, które są utrzymywane razem wskutek połączenia co najmniej przed zażyciem przez pacjenta, przy czym co najmniej jeden z tych podzespołów jest podzespołem litym zawierającym matrycę polimerową w stanie stałym, w której znajduje się substancja lecznicza, przy czym polimer ten jest rozpuszczalny, rozpraszany lub rozkładalny w środowisku żołądkowo-jelitowym pacjenta w celu uwolnienia substancji leczniczej, i gdzie wspomniane połączenie ma postać spoiny pomiędzy częściami zmontowanej konstrukcji dozującej.

W jednej z postaci tego drugiego przykł adu wykonania wynalazku, wszystkie podzespoł y konstrukcji dozującej mogą być podzespołami litymi, np. dwa lub więcej podzespoły lite, np. trzy takie podzespoły lite.

W innej postaci tego drugiego przykładu wykonania, w skład jednego lub więcej podzespołu wchodzi podzespół lity, oraz jeden lub więcej innych podzespołów może zawierać komorę/przedział kapsułki spojony za pomocą ścianki wykonanej z dopuszczalnego pod względem farmaceutycznym materiału polimerowego, przy czym w jednej lub więcej ze wspomnianych przedziałów kapsułek znajduje się substancja lecznicza.

W zmontowanej foremce dozują cej znajdują się co najmniej dwie, na przykł ad trzy lub wię cej, np. cztery tego rodzaju podzespoły. Taka zmontowana konstrukcja dozująca może zawierać trzy lub cztery podzespoły z jednym, dwoma lub trzema podzespołami litymi, połączone w sposób niezależny z jednym, dwoma lub trzema podzespołami kapsułek. Na przykład, trzy lub więcej takich podzespołów może być rozmieszczonych liniowo w zmontowanej foremce dozującej, np. w układzie zawierającym dwa podzespoły końcowe na przeciwległych końcach linii, oraz jeden lub więcej podzespołów pośrednich. Na przykład, w skład takiej zmontowanej konstrukcji dozującej może wchodzić podzespół lity połączony z przedziałem kapsułki; podzespół lity pomiędzy dwoma przedziałami kapsułek; końcowy przedział kapsułki, pośredni przedział kapsułki oraz końcowy podzespół lity; końcowy przedział kapsułki, pośredni podzespół lity oraz końcowy podzespół lity; albo pośredni przedział kapsułki pomiędzy dwoma litymi podzespołami końcowymi. W skład zmontowanego zespołu dozującego czterech takich podzespołów mogą wchodzić dwa lite podzespoły końcowe, pośredni podzespół lity oraz pośredni przedział kapsułki. Alternatywnie, w jego skład mogą wchodzi końcowe podzespoły lite z dwoma pośrednimi podzespołami/przedziałami kapsułki, albo inne kombinacje podzespołów.

W jednym z przykł adów wykonania, jeden lub więcej, np. wszystkie, podzespoł y mogą być , na przykład, w przybliżeniu cylindryczne, który to termin obejmuje kształty mające okrągły, owalny lub spłaszczony przekrój poprzeczny wzdłuż wzdłużnej osi oraz kształty, które mają równoległe albo stożkowe, na przykład ze ściankami bocznymi zbiegającymi się stożkowo na co najmniej części ich rozciągłości. Podzespoły lite mogą mieć również kształt zbliżony do cylindrycznego. Takie w przybliżeniu cylindryczne podzespoły mogą być zaopatrzone w części zdolne do łączenia na jednym lub obu ich rozstawionych podłużnie końcach tak, żeby zmontowana konstrukcja dozująca mogła również mieć w cał o ś ci kształ t zbliż ony do cylindrycznego.

Zalecana postać wieloelementowej konstrukcji dozującej według wynalazku zawiera dwie komory/przedziały kapsułek.

Wynalazek zapewnia również pojedyncze podzespoły, np. indywidualne komory bądź przedziały kapsułek albo podzespoły lite, przystosowane do używania w zmontowanej foremce dozującej.

W zmontowanej foremce dozującej, sąsiednie podzespoły, komory/przedziały kapsułek, podzespoły lite albo ich kombinacje, są połączone ze sobą za pomocą spoiny w obszarze, w którym dwie sąsiednie części konstrukcji dozującej, np. podzespoły, stykają się ze sobą, możliwe są połączenia np. za pomocą spoiny termicznej, spoiny ultradźwiękowej lub indukcyjnej, albo za pomocą spoiny klejowej (np. za pomocą kleju utwardzalnego). Spoinę termiczną uzyskuje się w znanych rozwiązaniach, na przykład, doprowadzając podzespoły do styczności ze sobą i działając lokalnie ciepłem, na przykład

PL 208 550 B1 wytwarzanym za pomocą wiązki laserowej albo małej dyszy wyrzucającej gorący gaz, np. azot, w miejsce, w którym dwa sąsiadujące ze sobą podzespoły stykają się ze sobą. W procesie spawania/zgrzewania termicznego, indukcyjnego lub ultradźwiękowego, który ma zastosowanie zgodnie z wynalazkiem materiały stapiają się lokalnie ze sobą w sąsiadujących częściach konstrukcji dozującej, które stykają się ze sobą, po czym materiały te krzepną, w wyniku czego pomiędzy sąsiednimi częściami powstaje spoina. Natomiast spoinę klejową można uzyskać nakładając klej (np. utwardzalne kleje takie jak kleje utwardzalne pod działaniem promieniowania ultrafioletowego) na części konstrukcji dozującej, które stykają się ze sobą w trakcie montażu konstrukcji dozującej, po czym wymusza się lub pozwala klejowi na utwardzenie.

Wieloelementowa konstrukcja dozująca według wynalazku jest szczególnie dostosowana do wytwarzania techniką zgrzewania ultradźwiękowego.

Zgrzewanie ultradźwiękowe jest znaną techniką polegającą na stosowaniu energii dźwięków wysokiej częstotliwości do zmiękczania lub topienia materiałów termoplastycznych w miejscu, w którym potrzebne jest złącze za pomocą danego materiału. Ogólny opis zgrzewania ultradźwiękowego można znaleźć, na przykład, w publikacji Ultrasonic Welding of Thermoplastics (TWI Ltd., Abington, Cambridgeshire GB, (1997)). Części, które mają być łączone, są utrzymywane razem pod naciskiem, a następnie działa się na nie wibracjami ultradźwiękowymi, zazwyczaj o częstotliwości 20-40 kHz. Rzeczywisty mechanizm odpowiedzialny za wytwarzanie ciepła w miejscu połączenia, nie jest dobrze rozumiany. W skład zgrzewarki ultradźwiękowej wchodzi pięć głównych części, a mianowicie, zasilacz, układ sterowania, głowica spawalnicza/zgrzewająca, uchwyt do trzymania części, które mają być zgrzane, oraz układ do wywierania potrzebnego nacisku. Zasilacz przetwarza energię elektryczną na energię elektryczną wysokiej częstotliwości, która napędza przetwornik, np. przetwornik piezoelektryczny, przekształcający energię elektryczną, np. z sieci, na energię mechaniczną, tj. energię ultradźwiękową. Pomiędzy przetwornikiem, a częściami, które mają być spawane, znajduje się układ wspomagający i wzmacniający, który jest zazwyczaj elementem metalowym służącym do wzmacniania fal ultradźwiękowych (wzmacniacz akustyczny), przenoszenia nacisku szczęk zaciskowych oraz doprowadzania energii akustycznej do części, która ma być spawana (sonotroda lub ramię zgrzewające). Istotne znaczenie dla pomyślnego zgrzewania ultradźwiękowego ma staranna konstrukcja części, które mają być zgrzane oraz ustawienie parametrów sprzętu spawalniczego.

Sąsiednie części konstrukcji dozującej według wynalazku, np. sąsiednie podzespoły, mają korzystnie cechy ułatwiające łączenie ich ze sobą, zwłaszcza wspomagające lub uzupełniające spoinę. Na przykład, sąsiednie części, np. podzespoły konstrukcji dozującej według wynalazku, mogą mieć na swojej powierzchni obszary zbliżone do płaskich, które można doprowadzać do styczności ze sobą, a następnie można formować spoinę, albo też mają na swojej powierzchni obszary komplementarne, korzystnie, kształty do łączenia ze sobą, co ułatwia łączenie podzespołów ze sobą poprzez sprzężenie tych ukształtowanym komplementarnie części.

Korzystnie, można zastosować dodatkowo albo alternatywnie sąsiednie podzespoły z odpowiednio zdolnymi do łączenia ze sobą pierwszą i drugą zdolną do łączenia częścią, tak, żeby pierwsza zdolna do łączenia część na podzespole mogła łączyć się z drugą, zdolną do łączenia częścią na sąsiedniej części konstrukcji dozującej, np. sąsiedniego podzespołu w odpowiedniej konfiguracji, np. we wspomnianej powyżej konfiguracji liniowej bądź szeregowej. Takie połączenie może przyczyniać się do wytrzymałości spojenia uzyskanego poprzez zgrzewanie, albo, dodatkowo lub alternatywnie, może pomagać w utrzymywaniu sąsiednich części konstrukcji dozującej ze sobą przed zgrzewaniem i w gotowości do formowania spoiny i przyczynia się do utrzymania sąsiednich podzespołów razem, np. za pośrednictwem tarcia, zatrzasku, śrub lub innych typów złączek pomiędzy częściami zdolnymi do łączenia. Zdolne do łączenia części mogą być takie, żeby ułatwiały montaż ze sobą podzespołów w zalecanych konfiguracjach, np. zdolna do łączenia część (części) na jednym lub więcej podzespołach może/mogą być takie, żeby tylko łączyła się z odpowiednią częścią zdolną do łączenia na innych wybranych podzespołach, ale nie z nieodpowiadającymi, zdolnymi do łączenia częściami na innych podzespołach. Alternatywnie, zdolne do łączenia części na podzespołach mogą być wspólne i zamienne tak, że podzespoły mogą być łączone ze sobą w szerokim zakresie kombinacji. Oznacza to, między innymi, że na innych przedziałach kapsułek lub podzespołach litych może mieć zdolne do łączenia ze sobą części tak, żeby można było łączyć ze sobą różne przedziały kapsułek lub podzespoły lite w różnych kombinacjach podzespołów litych albo podzespołów litych i przedziałów kapsułek.

Na przykład, w jednym z przykładów wykonania, odpowiednie, zdolne do łączenia ze sobą części, pierwsza i druga, mogą być, odpowiednio, częściami sprzęgającymi się ze sobą. Na przykład,

PL 208 550 B1 pierwsza lub druga część może być częścią gniazdową, a odpowiednia druga lub pierwsza część zdolna do łączenia, może być wtedy odpowiednią częścią wtykową, pasującą do gniazda na zasadzie ciernej, zatrzaskowej, wkręcanej lub w wyniku dowolnego innego typu sprzężenia. Jeżeli, na przykład, te części wtykowe i gniazdowe są wspólne, to każda część wtykowa na dowolnym podzespole lub przedziale kapsułki może być łączona z dowolną częścią gniazdową na dowolnym innym litym podzespole lub przedziale kapsułki.

Na przykład w złączu ciernym, część wtykowa może być nieco większa od części gniazdowej tak, że potrzebna jest pewna siła do pokonania naturalnej sprężystości i tarcia stykowego części wtykowej i gniazdowej w celu zmuszenia części wtykowej do wejścia w część gniazdową, oraz podobna siła jest potrzebna do ich rozdzielenia od siebie. Na przykład w złączu zatrzaskowym, w części wtykowej i gniazdowej mogą być odpowiednia wklęsłość i odpowiadająca jej wypukłość, takie jak grzbiet i rowek, które sprzęgają się ze sobą, w miarę pokonywania naturalnej sprężystości części. W skład takiego grzbietu i rowka mogą wchodzić, na przykład, współpracujące ze sobą na obwodzie lub na części obwodu zgrubienie pierścieniowe i rowek, na przykład usytuowany na obwodzie zdolnych do łączenia ze sobą części, wtykowej i gniazdowej.

Opisane powyżej części zdolne do łączenia, pierwsza i druga, ułatwiają montaż podzespołów ze sobą na różne sposoby.

Na przykład, w foremce dozującej według wynalazku, w skład której wchodzą w układzie liniowym trzy lub więcej, np. cztery, podzespoły, korzystnie, znajduje się pośredni podzespół z jedną lub więcej częściami zdolnymi do łączenia, na przykład po jednej na każdym końcu, które mogą łączyć się z jedną lub wię cej częścią zdolną do łączenia na są siednim podzespole poś rednim. Na podzespole końcowym może znajdować się jedna lub więcej część zdolna do łączenia, która może łączyć się z częścią zdolną do łączenia na sąsiednim podzespole pośrednim i/lub z jedną lub więcej częścią zdolną do łączenia na innym podzespole końcowym. Za pomocą takiego rozwiązania można łączyć ze sobą dwa podzespoły końcowe w foremce dozującej składającej się z dwóch podzespołów, albo można łączyć dwa podzespoły z jednym lub więcej podzespołów pośrednich. Używając na podzespołach wspólne części zdolne do łączenia, pierwszą i drugą, można wytwarzać różne podzespoły końcowe i pośrednie w taki sposób, że można je łączyć ze sobą w róż nych kombinacjach zmontowanych foremek dozujących.

Jeden lub więcej podzespołów, które są przedziałami kapsułek, mogą mieć, na przykład, kształt zbliżony do miseczki, tj. mogą mieć podstawę zamkniętą ścianką bazową, oraz ścianki boczne biegnące od ścianki bazowej (w kierunku określanym dalej jako ku górze) i górny otwór wylotowy. Przy takiej konstrukcji przedziały kapsułek mogą łączyć się ze sobą w ten sposób, że podstawa pierwszego przedziału wchodzi w otwór wylotowy sąsiedniego drugiego przedziału kapsułki tak, że zamyka otwór sąsiedniego przedziału kapsułki i tak, że ścianka bazowa pierwszego przedziału rozdziela fizycznie przedziały/komory. W takiej konstrukcji podstawa pierwszego przedziału zawiera wtykową część zdolną do łączenia, a otwór drugiego przedziału komory zawiera gniazdową część zdolną do łączenia.

Jeden lub więcej litych podzespołów może, na przykład, być ukształtowanych w taki sposób, żeby wchodziły jak wtyk albo zakrywały otwór wylotowy sąsiedniego przedziału kapsułki tak, żeby działały jak zamknięcie otworu. Alternatywnie, jeden lub więcej litych podzespołów i zewnętrzna powierzchnia ścianki bazowej przedziału kapsułki może być ukształtowanych tak, żeby wchodziły w sąsiedni i łączyły się ze sobą. Na przykład, podstawa takiego miseczkowego przedziału kapsułki może być zaopatrzona zewnętrznie w część wtykową lub gniazdową, a sąsiedni lity podzespół może być zaopatrzony z zewnątrz w odpowiednią gniazdową lub wtykową część łączącą. Jeden lub więcej przedziałów kapsułki może być uformowana z częścią bazową, która może łączyć się z otworem wylotowym sąsiedniego przedziału komory kapsułki tak, żeby działała jak zamknięcie do otworu w opisany powyżej sposób.

Na przykład, część bazowa pierwszego przedziału może być ukształtowana tak, żeby sprzęgała się z sąsiednim litym podzespołem, np. poprzez formowanie na sąsiedniej części litego podzespołu gniazdowej części sprzęgającej, która może sprzęgać się z podstawą przedziału kapsułki. Następnie można uformować spoinę pomiędzy podzespołami w obszarze styczności, np. pomiędzy podstawą pierwszego przedziału lub litego podzespołu, a otworem drugiego przedziału. Na przykład, dodatkowo, albo alternatywnie, podzespoły mogą być zaopatrzone w części zdolne do łączenia w celu umożliwienia zachowania sprzężenia ciernego, zatrzaskowego, skręcanego lub innego typu.

PL 208 550 B1

W takim zespole, otwór wylotowy przedziału kapsułki może być zamknięty przez ściankę bazową sąsiedniego przedziału lub przez część litego podzespołu wchodzącą w jego otwór wylotowy w sposób podobny do zamknięcia wtykowego, albo na otwór w taki sposób, jak zamknięcie kapturkowe.

Alternatywnie, końcowy przedział kapsułki może być zaopatrzony w jakiś inny typ zamknięcia swojego otworu wylotowego, zwłaszcza jeżeli jest połączony swoją bazą z sąsiednim podzespołem. Zamknięcie to może być wykonane, na przykład, z tego samego, albo innego, polimeru co materiał polimerowy przedziału. W skład tego zamknięcia może wchodzić, na przykład, kapsel, na przykład wchodzący na zewnętrzną powierzchnię ścianek bocznych przedziału, jak w ogólny sposób ujawniono w opisach patentowych nr US 4196565 lub US 4250097, albo, alternatywnie, moż e zawierać zamknięcie typu wtykowego. We wspomnianym powyżej opisie patentowym nr US 4576284 ujawniono kilka odpowiednich typów zamknięć do komór lub przedziałów kapsułek, które nadają się do stosowania według wynalazku. Zamknięcie to może być trzymane na miejscu na otworze wylotowym swojego przedziału za pomocą spoiny, np. jak opisano powyżej, albo dodatkowo lub alternatywnie, zamknięcie i otwór wylotowy mogą być zaopatrzone w elementy umoż liwiające zachowanie sprzężenia ciernego, zatrzaskowego, skręcanego lub innego typu.

Na przykład sąsiednie lite podzespoły mogą mieć odpowiednie, zdolne do łączenia części wtykowe i gniazdowe, które mogą sprzęgać się w celu połączenia takich sąsiednich części ze sobą w zmontowanej foremce dozującej.

W zakresie wynalazku mieszczą się również alternatywne sposoby montażu i łączenia podzespołów.

Na przykład, zamiast stosować otwór wylotowy, który jest zamknięty w wyniku istnienia sąsiedniego przedziału lub komory, można zamknąć jeden lub więcej przedziałów kapsułki z substancją leczniczą wewnątrz, i, w tej zamkniętej postaci, połączyć w opisany powyżej sposób z jednym lub więcej sąsiednimi podzespołami.

Na przykład, jeden lub więcej przedziałów kapsułek można wykonać w postaci dwuczęściowych powłok komory, każda częściowa powłoka komory z zamkniętym końcem i ściankami bocznymi i mająca otwór wylotowy naprzeciwko zamkniętego końca, które łączą się ze sobą, np. sposobami opisanymi powyżej, przy czym ich otwory wylotowe są zwrócone ku sobie, w celu utworzenia przedziału kapsułki, przy czym jeden lub oba zamknięte końce mogą być zaopatrzone w zewnętrzną część zdolną do łączenia. Jeden lub więcej zamkniętych końców może łączyć się z sąsiednim podzespołem, który może być litym podzespołem albo przedziałem kapsułki, np. za pomocą elementów omówionych powyżej. Na przykład, jeżeli w skład konstrukcji dozującej wchodzą liniowo zmontowane podzespoły, to jeden lub oba zamknięte końce pośredniego przedziału kapsułki mogą być zdolne do łączenia się z podzespoł em końcowym. Na przykł ad, każ dy podzespół koń cowy moż e być w przybliż eniu miseczkowym przedziałem kapsułki, jak opisano powyżej, i może mieć otwór wylotowy, który może być zdolny do łączenia z zamkniętym końcem w sposób opisany powyżej, albo może być podzespołem litym.

Na przykład, w skład konstrukcji dozującej może wchodzić jeden lub więcej zespołów złącznych usytuowanych pomiędzy sąsiednimi parami podzespołów. Co najmniej jedna spoina w foremce dozującej może znajdować się pomiędzy podzespołem a takim urządzeniem złącznym. Taki zespół złączny może mieć, na przykład, części zdolne do łączenia, które są zdolne do łączenia ze wspomnianymi powyżej częściami zdolnymi do łączenia, pierwszą i/lub drugą, na sąsiednim podzespole. Korzystnie, w celu ułatwienia liniowego montażu podzespołów w foremce dozującej, zdolne do łączenia części zespołu złącznego mogą być zaopatrzone w części zdolne do łączenia w liniowych kierunkach zwróconych przeciwległe. Korzystnie, taki zespół złączny może zawierać zamknięcie do otworu wylotowego przedziału kapsułki, np. łączący z przedziałem kapsułki w sposób podobny do zatyczki lub kapsla do jego otworu wylotowego, oraz zdolną do łączenia część umożliwiającą łączenie z sąsiednim podzespołem, np. innego przedziału kapsułki.

W specyficznej postaci, zespół złączny może być zaopatrzony w jedną lub dwie części zdolne do łączenia, które łączą się z otworem wylotowym przedziału kapsułki. Na przykład, taki zespół złączny może być zaopatrzony w dwie zdolne do łączenia części, które są zwróconymi w przeciwległe strony częściami wtykowymi, i które można łączyć w taki sposób, jak wtyk i gniazdo, za pomocą otworu wylotowego w dwóch przeciwległe zwróconych przedziałach kapsułek w celu uformowania zespołu kapsułka-zespół złączny-kapsułka. Pomiędzy obu komorami kapsułki w takiej foremce dozującej można uformować odpowiednie spoiny, na przykład spoiny ultradźwiękowe, a pomiędzy nimi zespół złączny.

PL 208 550 B1

Kiedy, na przykład, przedział kapsułki jest zaopatrzony w zamknięcie na jego otworze wylotowym, to w skład tego zamknięcia może wchodzić zespół złączny z jedną lub więcej pierwszą i/lub drugą częścią zdolną do łączenia tak, żeby pierwsza lub druga część na zamknięciu mogła łączyć się z, odpowiednio, drugą lub pierwszą częścią na sąsiednim podzespole w odpowiedniej konfiguracji.

Na przykład, w jednej z postaci wykonania takie zamknięcie może mieć dwie, zwrócone w przeciwne strony, wtykowe części zdolne do łączenia, które mogą łączyć się z dwiema gniazdowymi częściami zdolnymi do łączenia na sąsiednich podzespołach, np. otwory wylotowe zwróconych w przeciwległe strony przedziałów kapsułek. Wskutek tego, takie zamknięcie może działać jak element złączny pomiędzy dwoma przedziałami kapsułki ze zwróconymi w przeciwne strony otworami wylotowymi, w liniowym (szeregowym) ukł adzie przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsuł ki. Na przykł ad, układ taki może być układem przedział końcowy-element złączny-przedział końcowy.

Oczywiste są również inne sposoby i możliwości używania takiego elementu złącznego w foremce dozującej według wynalazku. Na przykład, pośredni przedział kapsułki może mieć postać w kształcie zbliż onym do cylindrycznego z dwoma zwróconymi w przeciwne strony otwartymi koń cami, oraz dwa elementy złączne mogą łączyć się za pośrednictwem, odpowiednio, jednej z każdych swoich części zdolnych do łączenia z otwartym końcem takiego cylindra, pozostawiając pozostałą część zdolną do łączenia dostępną do łączenia z odpowiednim innym podzespołem.

Do formowania spoiny ultradźwiękowej pomiędzy sąsiednimi częściami konstrukcji dozującej według wynalazku, zaleca się wyprofilowanie i zwymiarowanie sąsiednich części konstrukcji dozującej, pomiędzy którymi jest uformowana spoina ultradźwiękowa, na przykład sąsiadujących ze sobą i stykających się przedziałów kapsułki i/lub litych podzespołów, albo sąsiednich stykających się ze sobą części elementu złącznego i przedziału kapsułki lub litego zespołu, zwłaszcza końcowego przedziału kapsułki z elementem złącznym pomiędzy nimi, w taki sposób, żeby ułatwić powstanie ultradźwiękowego złącza ścinanego. Złącze ścinane jest jednym z typów struktury zgrzewanej, który można użyć w ultradźwiękowym zgrzewaniu materiałów polimerowych. Sąsiednie części, które mają być doprowadzone do zetknięcia i zgrzane, mają wymiary i są wyprofilowane w taki sposób, żeby zapewniały małe pole powierzchni kontaktu początkowego, a następnie żeby powstawał regulowany zacisk wzdłuż złącza w miarę łączenia się części pod działaniem energii ultradźwiękowej.

Na przykład, odpowiedni profil zapewniają wtykowe i gniazdowe części zdolne do łączenia zawierające sprzęgające się ze sobą elementy wypustowe bądź występy (np. zwrócone w przeciwległe strony komplementarne stopnie), przy czym długość jednego wypustu jest mniejsza niż długość drugiej części wypustowej, a w trakcie zgrzewania ultradźwiękowego materiał tych części może opadać do chwili podłużnego sprzężenia się części wypustowych.

Wieloelementowa konstrukcja dozująca według postaci wynalazku, zawierająca przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsułki w układzie liniowym i połączone ze sobą za pomocą co najmniej jednej spoiny ultradźwiękowej utworzonej pomiędzy przedziałem kapsułki a elementem złącznym, stanowi szczególnie korzystną postać wynalazku, przy czym dalej opisano kilka zalecanych cech tej konstrukcji.

Korzystne cechy przedziałów kapsułki odkryto w celu ułatwienia montażu i/lub ultradźwiękowego zgrzewania konstrukcji dozującej według wynalazku.

Korzystnie, ścianka przedziału kapsułki ma grubość około 0,1-0,8 mm, a w szczególności 0,30,5 mm, co najmniej w obszarze cylindrycznych ścianek bocznych przedziału, przy czym grubość tę uważa się na ogół za odpowiednią jako minimalna do zmniejszenia ryzyka uszkodzenia przedziału przez energię ultradźwiękową w trakcie operacji zgrzewania. Zaleca się zwłaszcza grubość około 0,45+/-0,05 mm, która zapewnia równowagę pomiędzy wytrzymałością pod względem zgrzewania, a uwalnianiem znajdującego się wewnątrz leku. Korzystnie, każdy z przedziałów końcowych w takiej dwuprzedziałowej/dwukomorowej kapsułce ma kształt cylindra z jednym końcem otwartym i jednym zamkniętym. Koniec zamknięty, korzystnie, jest zamknięty za pomocą w przybliżeniu zaokrąglonej, np. półkulistej, ścianki końcowej, np. w postaci czarki lub miseczki z otwartym końcem. Odpowiednio, ścianki boczne delikatnie zbiegają się w sposób podobny do płytkiego stożka, którego największy przekrój poprzeczny znajduje się na otwartym końcu (np. między innymi w celu ułatwienia wyjmowania z formy wtryskowej). Korzystnie, centralna część zaokrą glonego koń ca takiej „czarki lub „miseczki może być spłaszczona w celu ułatwienia doprowadzania energii ultradźwiękowej podczas operacji zgrzewania.

Korzystnie, co najmniej jedną, a korzystnie obie, ze zdolnych do łączenia części elementu złącznego, stanowi część wtykowa, która wchodzi w otwarty koniec przedziału kapsułki w sposób

PL 208 550 B1 podobny do złącza wtykowo-gniazdowego. Z tego względu taka część wtykowa ma zazwyczaj kształt cylindryczny, ściśle odpowiadający wewnętrznemu kształtowi otwartego końca przedziału kapsułki sąsiadującej z otwartym końcem.

Korzystnie, element złączny ma postać litej części ściankowej ze zwróconymi w przeciwległe strony częściami zdolnymi do łączenia, zwróconymi w przeciwne strony powierzchniami końcowymi części wtykowych biegnących w przybliżeniu poprzecznie do wzdłużnego kierunku elementu złącznego. Korzystnie, każda część wtykowa jest osadzona ciernie, suwliwie w otwartym końcu przedziału kapsułki. Korzystnie, na każdej części wtykowej znajduje się powierzchnia oporowa z zadaniem wyznaczania i ograniczania stopnia, w jakim każda część wtykowa może wchodzić w otwarty koniec przedziału kapsułki, w wyniku opierania się o brzeg otwartego końca przedziału kapsułki kiedy część wtykowa wchodzi w odpowiednim stopniu w otwór kapsułki.

W zalecanej konstrukcji, element złączny ma w przybliżeniu cylindryczny lity korpus, którego zwrócone w przeciwne strony końce są częściami wtykowymi, przy czym każda z dwóch zwróconych w przeciwne strony powierzchni oporowych jest powierzchnią półki utworzoną wokół obwodu cylindrycznego korpusu i w przybliżeniu płaską w płaszczyźnie prostopadłej do kierunku wzdłużnego. Taka półka może mieć na ogół kształt pierścienia, którego płaszczyzna jest prostopadła do wzdłużnego kierunku kapsułki. Dla takiego elementu złącznego zmontowana konstrukcja dozująca może zawierać dwa przedziały kapsułki, każda w kształcie cylindra z jednym końcem otwartym i jednym końcem zamkniętym (np. w postaci opisanej wcześniej miseczki lub czarki), przy czym ich otwarte końce są zwrócone w przeciwne strony, z elementem złącznym pomiędzy nimi, z każdą ze zwróconych w przeciwne strony części wtykowych elementu złącznego wchodzącą w sposób podobny do wtykowogniazdowego w otwarty koniec przedziału kapsułki, przy czym pomiędzy częścią wtykową i/lub powierzchnią oporową elementu złącznego, a ścianką przedziału w sąsiedztwie otwartego końca, np. obrzeża otwartego końca, jest spoina ultradźwiękowa.

W skł ad innej postaci zmontowanej konstrukcji dozują cej mogą wchodzić trzy przedział y kapsułki, dwa będące przedziałami końcowymi, każdy w kształcie cylindra z jednym końcem otwartym i jednym końcem zamknię tym, przy czym ich koń ce otwarte są zwrócone w przeciwne strony, z przedziałem pośrednim biegnącym wzdłużnie pomiędzy dwoma przedziałami końcowymi, z elementem złącznym pomiędzy każdym przedziałem końcowym a przedziałem pośrednim oraz z każdą ze zwróconych w przeciwne strony części wtykowych elementu złącznego osadzoną sposób wtykowogniazdowy w otwartym końcu przedziału kapsułki, ze spoiną ultradźwiękową utworzoną pomiędzy częścią wtykową i/lub powierzchnią oporową elementu złącznego a ścianką przedziału w sąsiedztwie otwartego końca, np. obrzeża otwartego końca.

Korzystne cechy elementu złącznego odkryto również w celu ułatwienia montażu i/lub zgrzewania ultradźwiękowego konstrukcji dozującej według wynalazku.

Korzystnie, element złączny jest całkowicie w postaci cylindrycznego korpusu spłaszczonego w kierunku wzdłużnym, na przykład ma stosunki średnicy do długości w przedziale 4:1 do 1,5:1. Korpus ten może mieć powierzchnię końcową, która jest w przybliżeniu płaska na co najmniej 50% swojej rozciągłości w celu ułatwienia zgrzewania ultradźwiękowego, ponieważ stwierdzono, że taka płaska powierzchnia pomaga w przenoszeniu energii ultradźwięków z ramienia zgrzewarki na obszar, w którym ma być utworzona spoina ultradźwiękowa kiedy część wtykowa elementu złącznego wchodzi w otwarty koniec. Na przykł ad, taka pł aska powierzchnia moż e mieć kształ t powierzchni pierś cieniowej otaczającej centralne zagłębienie. W komorze wielokapsułkowej (wieloprzedziałowej) według wynalazku, której wymiary są zbliżone do wymiarów kapsułek konwencjonalnych, okazuje się, że korzystne jest żeby taka płaska powierzchnia biegła w sposób ciągły na odcinku co najmniej 2 mm, np. na obszarze powyżej co najmniej 4 mm² w celu umożliwienia doprowadzania energii ultradźwiękowej do takiej powierzchni za pomocą ramienia zgrzewarki ultradźwiękowej, z równoczesną minimalizacją ryzyka uszkodzenia, np. pęknięcia, elementu złącznego. Okazuje się również korzystne, żeby element złączny miał długość co najmniej około 2 mm w celu umożliwienia doprowadzania energii ultradźwiękowej do elementu złącznego za pomocą ramienia zgrzewarki ultradźwiękowej z równoczesną minimalizacją ryzyka uszkodzenia elementu złącznego. Podobnie, w przypadku ścianki przedziału kapsułki, kształt cylindra z jednym końcem otwartym o jednym zamkniętym, ponownie zaleca się, żeby co najmniej 5% powierzchni zewnętrznej zamkniętego końca było w przybliżeniu płaskie dla ułatwienia doprowadzania energii ultradźwiękowej. Ponownie okazuje się, że korzystne jest, żeby taka płaska po₂ wierzchnia biegła w sposób ciągły na odcinku co najmniej 2 mm, np. na powierzchni co najmniej 4 mm².

PL 208 550 B1

Typowo, część wtykowa takiego elementu złącznego może mieć długość do około 45% długości elementu złącznego, np. do około 25%.

Ogólnie, do zgrzewania ultradźwiękowego w celu utworzenia spoiny ultradźwiękowej w wieloelementowej konstrukcji dozującej opisanego powyżej typu, zawierającej przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsułki w układzie liniowym (czyli szeregowym), o wymiarach typowych dla kapsułki farmaceutycznej zgrzewarka ultradźwiękowa pracująca z częstotliwością 20-40 kHz może wytworzyć odpowiednią spoinę w ciągu około 500 ms.

W skład montażu i zgrzewania ultradź więkowego wieloelementowej konstrukcji dozującej opisanego powyżej typu, zawierającej przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsułki w układzie liniowym, mogą wchodzić etapy pierwszego napełniania pierwszego przedziału kapsułki odpowiednią ilością substancji leczniczej; wkładania pierwszej części wtykowej elementu złącznego w otwarty koniec pierwszego przedziału kapsułki i jej zgrzewania w miejscu; napełniania drugiego przedziału kapsułki zawierającego odpowiednią ilość substancji leczniczej; wkładania przeciwległej, drugiej części wtykowej elementu złącznego w otwarty koniec drugiego przedziału kapsułki i zgrzewania elementu złącznego z drugim przedziałem kapsułki. Korzystnie, spoina ta jest spoiną ultradźwiękową.

Części konstrukcji dozującej według wynalazku, np. ścianka przedziału kapsułki, lity podzespół, albo zamknięcie lub element złączny, jak opisano powyżej, mogą zawierać dowolny polimer dopuszczalny pod względem farmaceutycznym (oraz materiał klejowy jeżeli formuje się spoiny klejowe), który uznaje się powszechnie jako bezpieczny, np. do zażywania doustnego, i można go formować w potrzebny kształt ścianki przedziału kapsułki, litego podzespołu, albo zamknięcia lub elementu złącznego, jak opisano powyżej. Zalecanym sposobem formowania materiału polimerowego w odpowiedni kształt jest formowanie wtryskowe, które może być realizowane w procesie gorącego lub zimnego formowania wtryskowego. Znane są odpowiednie wtryskarki do realizacji takiego procesu.

W procesie formowania wtryskowego, wtryskuje się płynny polimer pod ciśnieniem do precyzyjnie wykonanego gniazda formy w bloku formy. Procesy formowania wtryskowego umożliwiają wytwarzanie podzespołów z dokładnością niezbędną do osiągnięcia połączenia na zasadzie osadzenia ciernego lub osadzenia zatrzaskowego oraz utrzymania styczności pomiędzy sąsiednimi częściami w celu umożliwienia zgrzewania. Odpowiednie techniki formowania wtryskowego są znane, na przykład z techniki wytwarzania mał ych elementów z tworzyw sztucznych, np. mał ych części do klocków LEGO™. Do wytwarzania takich litych podzespołów i przedziałów kapsułek techniką wtryskową można stosować procesy znane z cytowanej już publikacji Cuff. G i Raouf. F.

W rezultacie, wynalazek zapewnia również proces formowania, na przykład formowania wtryskowego lub prasowania proszków, w którym podzespoły, w tym podzespoły lite i przedziału kapsułek konstrukcji dozującej są wytwarzanie w odpowiednich gniazdach formy.

Zapewniono również formę lub matrycę, na przykład formę wtryskową lub formę do prasowania proszków albo matrycę nadającą się do stosowania w tym procesie formowania. W takiej formie lub matrycy mogą znajdować się gniazda odpowiadające kształtem podzespołowi. Formy można wytwarzać znanymi technikami grawerskimi, takimi jak technika elektroiskrowa, przy czym na ogół zaleca się używanie form wykonanych z metali dopuszczalnych pod względem farmaceutycznym, np. stali takiego typu, który nadaje się do stosowania w matrycach do prasowania tabletek.

Odpowiednimi polimerami na części konstrukcji dozującej według wynalazku są: poli(alkohol winylowy) (PVA), polimery naturalne (takie jak polisacharydy, takie jak pululan, karagenina, ksantan, chitozan lub gumy agarowe) glikole poli(oksy)etylenowe (PEG), politlenki etylenu (PEO), mieszanki PEG z PEO, hydroksypropylometyloceluloza (HPMC), metyloceluloza, hydroksyetyloceluloza, hydroksyetylometyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, kopolimer kwasu metakrylowego (taki jak Eudragit E™, Eudragit L™ i/lub Eudragit S™), kopolimery metakrylanu amonu (takie jak Eudragit RL™ i/lub Eudragit RS™), carboksymetyloceluloza, povidon (poliwinylopirolidon) , poliglicerydy glikolizowane (takie jak Gelucire 44/14™, Gelucire 50/02™, Gelucire 50/13™ i Gelucire 53/10™), polimery karboksywinylowe (takie jak Carbopols™), kopolimery polioksyetylenu z polioksypropylenem (takie jak Poloxamer 188™).

Polimery na osnowie kwasu akrylowego i/lub kwasu metakrylowego, które są rozpuszczalne w płynach żołądkowo-jelitowych, i z których można formować kapsułki, ujawniono, na przykład, w opisie patentowym nr US 5705189, do którego tre ś ci odwoł uje się niniejszy dokument. Na przykł ad, wspomniane powyżej polimery Eudragit™ nadają się do wytłaczania i mogą być, na przykład, uplastyczniane za pomocą, np. cytrynianu trietylu albo monostearynianu glicerolu.

PL 208 550 B1

Znane jest również formowanie litych elementów nadających się na lite podzespoły według wynalazku techniką prasowania proszków. W takich technikach odpowiednie mogą być takie substancje jak amyloza, usieciowana amyloza i kombinacje amylozy z pektyną.

Zalecanymi polimerami są polimery, które można zażywać doustnie, a należą do nich poli(alkohol winylowy), hydroksypropylo-metyloceluloza oraz inne polimery na osnowie celulozy. Do zalecanych polimerów należą również materiały polimerowe, które, korzystnie, rozpuszczają się lub rozkładają w różnych miejscach w przewodzie pokarmowym. Do takich polimerów należą znane polimery na osnowie kwasu akrylowego i/lub kwasu metakrylowego, które są rozpuszczalne w płynach żołądkowo-jelitowych, np. dostępne na rynku polimery z serii Eudragit. Przykładami tych polimerów są Eudragit E™, takie jak Eudragit E 100™, który, korzystnie, rozpuszcza się przy bardziej kwaśnym pH w żołądku, albo polimery jelitowe, takie jak Eudragit L™ i/lub Eudragit S™, który, korzystnie, rozpuszcza się przy bardziej zasadowym pH w jelicie, i. Do zalecanych polimerów należą również polimery, które rozpuszczają się powoli, np. z zadaną prędkością w przewodzie pokarmowym, takie jak Eudragit RL™, np. Eudragit RL 100™, i lub Eudragit RS™, np. Eudragit R100™, i/lub mieszanki takich polimerów Eudragit™.

W skł ad materiał ów polimerowych mogą wchodzić inne substancje z zadaniem modyfikowania ich właściwości oraz przystosowania ich do różnych zastosowań, w tym, na przykład, następujące ogólne klasy substancji. Środki powierzchniowo czynne, takie jak Polysorbate 80™, laurylosiarczan sodu, oraz Polyoxyl 40™, uwodorniony olej rącznikowy. Intensyfikatory wchłaniania, takie jak Labrasol™, Transcutol™; środki poślizgowe, takie jak alkohol stearylowy, talk, stearynian magnezu, ditlenek krzemu, amorficzny kwas krzemowy, zmatowiona koloidalna krzemionka, Simeticone™; środki uplastyczniające, takie jak cytrynian trietylu, acetylocytrynian trietylu, cytrynian tributylu, acetylocytrynian tributyl, monostearynian glicerolu, ftalan dietylu, ftalan dibutylu, glikol propylenowy, triacetyna i olej rącznikowy; substancje modyfikujące uwalnianie, takie jak etyloceluloza i octanoftalan celulozy; dezintegratory, takie jak glikonian sodowy skrobi, sód croscarmellose, crospovidone (usieciowany poliwinylopirolidon), środki barwiące, środki smakowe i środki słodzące.

W skład podzespołów mogą dodatkowo wchodzić materiały w materiałach polimerowych, z których są one wykonane w celu intensyfikacji łatwości, z jaką można je zgrzewać ze sobą. Podzespoły mogą być dodatkowo zaopatrzone w cechy konstrukcyjne i/lub mogą zawierać materiały w materiałach polimerowych, z których są wykonane w celu intensyfikacji łatwości, z jaką można je zgrzewać ze sobą, np. materiały zmętniające, takie jak węgiel (np. 0,2-0,5%), tlenki metali lub ditlenek tytanu (np. 0,5-1,0%) w celu pomocy polimerowi we wchłanianiu energii lasera. Takie materiały zmętniające są na ogół uważane za bezpieczne.

Na przykład, każdy z wielu podzespołów, np. przedziały kapsułek, lite podzespoły albo ich kombinacje, może zawierać ten sam lub inny polimer.

Na przykład, każdy z wielu podzespołów, np. przedziały kapsułek, lite podzespoły lub ich kombinacje, mogą zawierać tę samą lub inną substancję leczniczą.

Na przykład, każdy z podzespołów może zawierać tę samą substancję leczniczą, ale uwalnianą w przewodzie pokarmowym pacjenta z różną szybkością, w róż nym czasie po zażyciu przez pacjenta albo w różnych miejscach w układzie żołądkowo-jelitowym. Alternatywnie, każdy z podzespołów może zawierać inną substancję leczniczą, z których każda może być uwalniania z tą samą lub inną szybkością bądź tym samym lub innym czasie po zażyciu albo miejscu w przewodzie żołądkowo-jelitowym pacjenta.

Na przykład, w każdym z dwóch lub więcej podzespołów, na przykład w dwóch przedziałach kapsułek, mogą znajdować się inne substancje lecznicze i/lub inne preparaty substancji leczniczych, i/lub ten sam lek w różnych preparatach, tak, żeby było możliwe zaaplikowanie pacjentowi kombinacji dwóch lub więcej substancji leczniczych lub preparatów.

Konstrukcja dozująca według wynalazku umożliwia montaż razem podzespołów, które różnią się swoją zawartością leków i/lub charakterystykami uwalniania leków w celu zapewnienia konstrukcji dozującej wytwarzanej na zamówienie w zależności od specyficznych wymagań aplikacyjnych.

Wymiary i kształt każdego z podzespołów, a tym samym całej zmontowanej konstrukcji dozującej można określić w zależności od charakteru i ilości materiału, który ma się w niej znaleźć oraz zamierzonego sposobu aplikowania i zamierzonych biorców. Na przykład, konstrukcja dozująca przeznaczona do aplikowania doustnego może mieć kształt i wymiary podobne do znanych kapsułek przeznaczonych do zażywania doustnego.

PL 208 550 B1

Konstrukcja dozująca nadaje się zwłaszcza do prezentowania jako doustna konstrukcja dozująca zawierająca jedną lub więcej substancję leczniczą nadającą się do zażywania doustnego, i okazuje się, że nadaje się do wszystkich typów takiej substancji leczniczej.

Jak objaśnili cytowani już tutaj autorzy Cuff G. i Raouf F., w matrycy litych podzespołów substancja lecznicza może być obecna w różnych stanach. Na przykład, może ona zawierać dyskretne cząstki rozproszone w matrycy, na przykład w przypadku cząstek, które nie rozpuszczają się łatwo w płynnym polimerze. Alternatywnie, substancja lecznicza może znajdować się w roztworze stałym w stałym polimerze matrycy. Alternatywnie, w skład niektórych substancji mogą wchodzić dyskretne cząstki a niektóre mogą znajdować się jako roztwór stały w polimerze. Kiedy istnieją dwa lub więcej lite podzespoły, substancja lecznicza znajdująca się w każdym litym podzespole może być w tym samym stanie lub w różnych stanach, np. może mieć różne charakterystyki uwalniania leku.

Substancja lecznicza (substancje lecznicze) znajdująca się w przedziale kapsułki może być w dowolnej, odpowiedniej, np. konwencjonalnej, postaci, np. w postaci proszku, granulek, zwartej, mikrokapsułek, żelu, syropu lub cieczy, pod warunkiem, że materiał ścianki przedziału kapsułki jest odpowiednio obojętny dla płynnej zawartości tych ostatnich trzech postaci.

Zawartości tych przedziałów, np. substancje lecznicze, można wprowadzać do przedziałów metodami standardowymi, takimi jak stosowane konwencjonalnie do napełniania kapsułek, na przykład za pomocą trzpieni dozujących lub techniką napełniania matrycowego.

Podzespoły mogą różnić się między sobą pod względem charakterystyk uwalniania zawartego w nich leku, przy czym można to osiągnąć róż nymi sposobami.

Na przykład, jeden lub więcej z litych podzespołów i/lub komór/przedziałów kapsułek może być przystosowanych do natychmiastowego uwalniania zawartości, tj. do uwalniania zawartego w nim leku w przybliżeniu natychmiast po zażyciu lub po znalezieniu się w żołądku. Można to uzyskać , na przykład, za pomocą rozpuszczania, dezintegracji lub innego sposobu niszczenia polimeru matrycowego lub ścianki przedziału kapsułki w celu w zasadzie natychmiastowego uwolnienia zawartego w nim leku. Ogólnie, korzystnie, podzespołami o uwalnianiu natychmiastowym są na ogół przedział y kapsułek.

Na przykład, jeden lub więcej podzespołów i/lub przedziałów kapsułek mogą być podzespołami o dł ugotrwał ym uwalnianiu. Korzystnie, są to podzespoł y lite, ponieważ jest bardziej prawdopodobne, że matryca objętościowa polimeru rozpuszcza się lub znika wolniej w celu uwolnienia swojej zawartości leczniczej niż cienkościenna kapsułka (przedział kapsułki).

Na przykład, jeden lub więcej litych podzespołów i/lub przedziałów kapsułek mogą stanowić podzespoły o uwalnianiu impulsowym, uwalniającym, na przykład, swoją zawartość leczniczą w specyficznym, zadanym miejscu przewodu żołądkowo-jelitowego pacjenta. Można to uzyskać używając materiały polimerowe, które rozpuszczają się lub rozpraszają tylko w zadanych środowiskach pH, takie jak wspomniane powyżej polimery Eudragit™.

W przypadku opisanego powyż ej liniowego (szeregowego) ukł adu podzespoł ów, korzystnie, jeden z podzespołów końcowych, zwłaszcza przedział kapsułki, może być w zasadzie komorą lub przedziałem o uwalnianiu natychmiastowym tak, że pęknięcie tego podzespołu końcowego ma mały wpływ, albo nie ma wpływ, na inne podzespoły, np. na inny podzespół końcowy lub podzespół (podzespoły) o uwalnianiu natychmiastowym, w zespole. W takim przypadku ten drugi podzespół końcowy (lub podzespoły) może być podzespołem o uwalnianiu opóźnionym lub impulsowym, tj. podzespołem uwalniającym swoją leczniczą zawartość w opóźnionym czasie po zażyciu. Na przykład, w przypadku zażywania doustnego, te podzespoły o uwalnianiu opóźnionym mogą uwalniać swoją leczniczą zawartość w żołądku, jelicie cienkim lub grubym.

Na przykład, w opisanej powyżej konstrukcji dozującej typu przedział kapsułki-element złącznyprzedział kapsułki, jeden przedział kapsułki może być przedziałem o uwalnianiu natychmiastowym, a drugi przedział o uwalnianiu przedłuż onym, opóźnionym lub impulsowym. Moż na to uzyskać, na przykład, wykonując jeden przedział kapsułki z materiałów polimerowych, które powodują, że przedział kapsułki uwalnia swoją leczniczą zawartość w żołądku lub górnej części przewodu pokarmowego, oraz że element złączny (działający jak zamknięcie drugiego przedziału) oraz sam drugi przedział są wykonane z materiałów, np. wspomnianych powyżej polimerów jelitowych, które uwalniają swoją leczniczą zawartość tylko w środowisku panującym w jelitach.

Określenie czasu lub miejsca w przewodzie żołądkowo-jelitowym, w którym podzespół uwalnia swoją leczniczą zawartość można osiągnąć, na przykład, za pomocą charakteru materiału podzespołu, np. polimeru matrycowego litego podzespołu albo materiału ścianki przedziału kapsułki, albo,

PL 208 550 B1 w przypadku przedziału końcowego, który jest zamknięty za pomocą zamknięcia, poprzez charakter materiału zamykającego. Na przykład, ścianka innego, np. sąsiedniego, przedziału może być wykonana z polimerów, które są inne albo które inaczej różnią się pod względem charakterystyk rozpuszczania lub dezintegracji tak, żeby nadać różnym przedziałom różne charakterystyki uwalniania leków. Podobnie, na przykład polimerowy materiał matrycy drugiego, np. sąsiedniego litego podzespołu, może być wykonany z polimerów, które są inne, albo które w inny sposób różnią się swoimi charakterystykami rozpuszczania lub dezintegracji tak, że nadaje się różnym litym podzespołom różne charakterystyki uwalniania leków.

Na przykład, materiał matrycy, ścianki lub zamknięcia może być polimerem, który rozpuszcza się lub znika przy wartości pH w żołądku, uwalniając substancję leczniczą w żołądku. Alternatywnie, materiał ścianki w różnych przedziałach może różnić się tak, że różne przedziały mają różne charakterystyki uwalniania.

Na przykład, lity podzespół albo przedział kapsułki może mieć odpowiednio matrycę, albo ściankę albo zamknięcie zawierające polimer jelitowy, który rozpuszcza się lub znika przy wartościach pH panujących w jelicie cienkim lub grubym, uwalniając substancję leczniczą w jelicie. Korzystnie, takie polimery opisano powyżej, na przykład powołując się na dokument patentowy nr US 5705189.

Dodatkowo, albo alternatywnie, materiał ścianki może różnić się grubością w poszczególnych przedziałach tak, że komory z grubszymi ściankami pękają wolniej niż przedziały ze ściankami cieńszymi.

Dodatkowo, albo alternatywnie, na ściankach przedziału albo zamknięciu mogą znajdować się obszary albo punkty osłabione, które, korzystnie, rozpuszczają się i mogą w ten sposób wyznaczać czas rozpoczęcia i/lub szybkość uwalniania substancji leczniczej. Na przykład, takie osłabione miejsca mogą mieć postać otworów, np. małych otworków, np. otworków wywierconych promieniem lasera w ściance przedziału lub w zamknięciu, przy czym otwory te są zamknięte i/lub pokryte folią z materiału polimerowego, który rozpuszcza się w zadanym miejscu przewodu pokarmowego, na przykład z jelitowego materiał u polimerowego. Na przykł ad, takimi osł abionymi miejscami mogą być cień sze części w ściance przedziału kapsułki utworzone podczas operacji formowania, w trakcie której jest formowany przedział kapsułki.

Dodatkowo, albo alternatywnie, podzespoły mogą mieć powierzchnię lub inne cechy konstrukcyjne, które modyfikują ich charakterystyki uwalniania leków. Na przykład, w litych podzespołach mogą znajdować się wewnętrzne gniazda lub kanały mające zadanie wytwarzania dużego pola powierzchni. Na przykład, lite podzespoły mogą być w postaci pustych wewnątrz cylindrów, torusów lub toroidów, o których kształtach wiadomo, że wykazują skłonność do pierwszego rodzaju rozpuszczania lub erozji w płynnych czynnikach i, odpowiednio, skłonność do uwalniania pierwszego rodzaju rozproszonej w nich leczniczej zawartości.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zmontowaną konstrukcję dozującą według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, fig. 2 inną zmontowaną konstrukcję dozującą według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, fig. 3 - inną zmontowaną konstrukcję dozującą według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, fig. 4 - zmontowaną konstrukcję dozującą według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, fig. 5 - inną zmontowaną konstrukcję dozującą według wynalazku, w przekroju wzdłużnym, fig. 6 - inną konstrukcję dozującą według wynalazku, w przekroju wzdłużnym i przekroju poprzecznym, w powiększeniu oraz fig. 7 - kolejność montażu konstrukcji dozującej z fig. 6.

Wieloelementową farmaceutyczną konstrukcję dozującą w przykładzie wykonania według wynalazku przedstawiono na fig. 1, na której pokazano na niej konstrukcję dozującą 11 składającą się z trzech podzespołów 12, 13, 14 rozmieszczonych liniowo w zmontowanej konstrukcji dozującej, w układzie z dwoma przedziałami końcowymi 12, 14 na przeciwległych końcach linii (szeregu), oraz jednym pośrednim litym podzespołem 13. Komory/przedziały 12 i 14 oraz lity podzespół 13 są w przybliżeniu cylindryczne. Przedziały 12 i 14 mają w przybliżeniu kształt miseczki, tj. każdy ma podstawę zamkniętą ścianką bazową 12A, 14A, i każdy ma ścianki boczne 2B, 4B biegnące ku górze od ścianki bazowej 12A, 14A oraz górny otwór wylotowy. Każdy z przedziałów 12 i 14 jest wykonany z polimeru poli(alkoholu winylowego) techniką wtryskiwania.

Lity podzespół 13 jest również w przybliżeniu cylindryczny i ma swój koniec bazowy 13A w kształcie wtykowym zdolnym do sprzęgania się, a tym samym zamykania otworu wylotowego przedziału 12 albo 14. Jak widać na fig. 1, koniec bazowy 13A litego podzespołu 13 wchodzi i sprzęga się z otworem wylotowym przedziału 14. Górny koniec litego podzespołu 13 ma swój górny koniec 13B

PL 208 550 B1 uformowany w kształt łącznika gniazdowego zdolnego do sprzęgania się z kształtem podstawy 12A lub 14A przedziału 12 lub 14 kapsułki, jak widać na fig. 1, jest sprzężony z podstawą przedziału 12.

Komory bądź przedziały 12, 14 i lity podzespół 13 łączą się ze sobą podstawą 12A przedziału 12 wchodzącą w górne gniazdo 13B sąsiedniego litego podzespołu 13, a podstawa 12A litego podzespołu 13, wchodzi w otwór wylotowy sąsiedniego przedziału 14 tak, że zamyka jego otwór. W tym zespole podzespołów 12, 13, 14, część bazowa górnego podzespołu/przedziału 12, 13 stanowi część wtykową a otwór wylotowy albo górne gniazdo dolnego podzespołu/przedziału 13, 14, stanowi gniazdo.

Komora/przedział 14 jest przedziałem końcowym 13 i ma swój otwór wylotowy zamknięty końcem bazowym 13A litego podzespołu 13. Drugi górny przedział końcowy 12 jest zamknięty zamknięciem 15 mającym część wtykową 16, której wymiary są dobrane w taki sposób, żeby wchodziła w otwór wylotowy przedziału 12.

Części bazowe 12A i 13A oraz część wtykowa 16 wchodzą w odpowiednie otwory wylotowe przedziałów 12 i 14. Pomiędzy częściami bazowymi 12A i 13A, częścią wtykową 16 oraz odpowiednimi otworami wylotowymi a górnym gniazdem przedziałów 12, 14 i litym podzespołem 13 tego obszaru, w którym części te stykają się ze sobą, jest utworzona spoina, przykładowo termiczna. Każda z części bazowych 12A, 13A i część wtykowa 16 oraz odpowiadające sobie odpowiednie otwory wylotowe i gniazdo górne przedziałów/podzespołów 12, 13 i 14 mogą być dodatkowo, albo alternatywnie, zaopatrzone w elementy (nie pokazane), takie jak wypukłe obwodowe zgrubienie i odpowiadający mu obwodowy rowek, w który może wchodzić to zgrubienie, tak, że część bazowa 12A, 13A, otwory wylotowe podzespołów 12 i 14, górne gniazdo 13B i część wtykowa 16 oraz otwór wylotowy przedziału 12 mogą łączyć się ze sobą w wyniku sprzężenia zatrzaskowego po pokonaniu naturalnej sprężystości materiału polimerowego części bazowej i otworu wylotowego.

Spoina, przykładowo, termiczna może być uformowana pomiędzy częściami bazowymi 12A i 13A, częścią wtykową 16 i odpowiednimi otworami wylotowymi i górnym gniazdem przedziałów 12, 14 a litym podzespołem 13 w wyniku skierowania wiązki laserowej w obszar, w którym części te stykają się ze sobą.

Części bazowe 12A, 13A, 14A podzespołów 12, 13, 14, otwory wylotowe podzespołów 12 i 14, górne gniazdo 3B i część wtykowa 16 mają wspólne wymiary tak, że przedziały 12 i 14 i lity podzespół mogą wchodzić w siebie w innych kombinacjach liniowych (szeregowych), i tak, że wtyk 15 może być użyty do zamknięcia otworu wylotowego innych przedziałów 14.

Podobnie, istnieje możliwość połączenia ze sobą dwóch lub więcej niż trzech podzespołów 12, 13 lub 14 w sposób analogiczny do pokazanego na fig. 1.

Na fig. 2 pokazano inny zespół 21 konstrukcji dozującej. Zespół 21 również składa się z trzech podzespołów 22, 23, 24 w liniowym układzie przedziału końcowego 22, przedziału pośredniego 23 i litego podzespołu końcowo 24. Przedział pośredni 23 jest wykonany w postaci częściowych powłok 23A i 23B przedziału, przy czym każda powłoka częściowa 23A, 23B ma zamknięty koniec 23C i 23D oraz ścianki boczne 23E i 23F z otworem wylotowym naprzeciwko każdego zamkniętego końca 23C i 23D. Każdy z otworów wylotowych w dwóch powłokach częściowych 23A i 23B ma, odpowiednio, zdolną do łączenia wtykową część 25 i zdolną do łączenia gniazdową część 26. Te powłoki częściowe 23A, 23B łączą się ze sobą za pomocą swoich odpowiednich części wtykowych i gniazdowych 25 i 26, w wyniku czego powstaje komora/przedział 23 kapsułki. Oba zamknięte końce 23C, 23D są zaopatrzone na zewnątrz w zdolne do łączenia części 27, 28.

Komora końcowa 22 jest w postaci miseczkowego przedziału komory i ma otwór wylotowy 29, który ma część wtykową odpowiadającą kształtem zdolnej do łączenia części 27 w przedziale pośrednim 23 w celu łączenia ze sobą zespołu 21.

Lity podzespół końcowy 24 jest uformowany jako element w przybliżeniu cylindryczny, mający zdolną do łączenia część 210 w postaci gniazda zdolnego do sprzęgania się z każdą ze zdolnych do łączenia części 27 lub 28 na pośredniej komorze/przedziale 23 kapsułki. Jak widać na fig. 2, zdolna do łączenia część 210 na litym podzespole 24 jest połączona z częścią 28 w komorze/przedziale 23 kapsułki.

Podobnie jak w przypadku konstrukcji dozującej z fig. 1, pomiędzy częściami 25, 26, 27, 29, 28 i 210, w obszarze, w którym części te stykają się ze sobą, jest uformowana spoina termiczna. Każdej z tych części 25, 26, 27, 29, 28 i 210 można, dodatkowo albo alternatywnie, nadać pewne cechy (nie pokazane), takie jak, odpowiednio, wypukłe obwodowe zgrubienie i obwodowy rowek, w który może wejść to zgrubienie, taki, że te sprzęgające się ze sobą części mogą łączyć się ze sobą za pomocą sprzężenia zatrzaskowego.

PL 208 550 B1

Na fig. 3 pokazano jeszcze inny zespół 31 konstrukcji dozującej. W skład tego zespołu 31 wchodzą cztery podzespoły 32, 33, 34, 35 w układzie liniowym, a mianowicie lity podzespół końcowy 32, lity podzespół pośredni 33, pośredni przedział 34 kapsułki oraz lity podzespół końcowy 35. Pośredni podzespół, przedział 34 kapsułki ma otwór wylotowy 36, a sąsiadujące z nim bezpośrednio obrzeże 37 tego otworu wylotowego 36 jest uformowane w postaci zdolnej do łączenia części wtykowej. Lity podzespół końcowy 35 jest w przybliżeniu półkulisty i jest uformowany w postaci kapturka zamykającego do miseczkowej, pośredniego przedziału 34 kapsułki, przy czym jest on uformowany w jego dolnym końcu w postaci zdolnej do łączenia części gniazdowej 38, która wchodzi w formie szczelnego sprzężenia w część stanowiącej obrzeże 37. Zamknięty dolny koniec 34A przedziału 34 ma na zewnątrz gniazdową, zdolną do łączenia część 39.

Pośredni lity podzespół 33 ma swój koniec górny uformowany w postaci wtykowej, zdolnej do łączenia części 310, która może sprzęgać się z częścią 39 przedziału 34, oraz koniec dolny uformowany w kształcie gniazdowej, zdolnej do łączenia części 311.

Lity podzespół końcowy 32 jest w postaci cylindra z zaokrąglonym dnem mającego wtykową, zdolną do łączenia część 312, która odpowiada kształtem zdolnej do łączenia części 311 na pośrednim podzespole 33. Każda z tych części 37, 38, 39, 310, 311, 312 może dodatkowo, albo alternatywnie, mieć cechy (nie pokazane), takie jak odpowiednio wypukłe obwodowe zgrubienie i obwodowy rowek, w który może wchodzić to zgrubienie, tak, żeby te sprzęgające się ze sobą części mogły łączyć się ze sobą na zasadzie sprzężenia zatrzaskowego.

Alternatywna konstrukcja litego pośredniego podzespołu 313, przy czym części wspólne z podzespołem 33 zostały ponumerowane w sposób sobie odpowiadający. W podzespole 313 znajduje się cylindryczny otwór wewnętrzny 314 tak, że podzespół 313 ma w przybliżeniu kształt pustego wewnątrz cylindra. Alternatywnie, otwór 314 może być stożkowy w kierunku wzdłużnym, np. w przybliżeniu może mieć kształt cylindryczny.

Łącząc różne zdolne do łączenia części 37, 38, 39, 310, 311, 312, można połączyć ze sobą zespół 31 wzdłuż pokazanej osi.

Na fig. 4 pokazano konstrukcję dozującą 41 składającą się z trzech przedziałów 42, 43, 44 rozmieszczonych liniowo (szeregowo) w zmontowanej konstrukcji dozującej, w układzie składającym się z dwóch przedziałów końcowych 42, 44 na przeciwległych końcach linii (szeregu), oraz jednego przedziału pośredniego 43. Wszystkie przedziały 42, 43, 44 są w przybliżeniu cylindryczne, ale z owalnym przekrojem wzdłuż osi wzdłużnej. Przedziały 42, 43, 44 mają w przybliżeniu kształt miseczkowy, tj. każdy ma podstawę zamkniętą ścianką bazową 42A, 43A, 44A, oraz każdy ma ścianki boczne 42B, 43B, 44B biegnące ku górze od ścianki bazowej 42A, 43A, 44A, oraz górny otwór wylotowy. Każdy z przedziałów 42, 43 i 44 jest wykonany z polimeru, takiego jak poli(alkohol winylowy) techniką wtryskiwania.

Przedziały te łączą się ze sobą za pomocą podstawy 42A, 43A pierwszego przedziału 42, 43, wchodząc w otwór wylotowy sąsiedniego drugiego przedziału 43, 44 tak, że zamykają ten otwór, oraz tak, że ścianka bazowa 42A, 43A pierwszego przedziału 42, 43 oddziela fizycznie od siebie te przedziały 42, 43 i 44, pierwszy oraz drugi. W tym zespole przedziałów 42, 43, 44 w skład części bazowej górnego przedziału 42, 43 wchodzi część wtykowa, a otwór wylotowy dolnego przedziału 43, 44, stanowi gniazdo.

Przedział 44 jest przedziałem końcowym, a jego otwór wylotowy jest zamknięty ścianką bazową 43A przedziału 43. Drugi przedział końcowy 42 jest zamknięty zamknięciem 45 mającym część wtykową 46, która ma takie wymiary, żeby wchodziła w otwór wylotowy przedziału 42.

Części bazowe 42A i 43A, oraz część wtykowa 46, wchodzą w odpowiednie otwory wylotowe przedziałów 43, 44 i 42. Pomiędzy częściami bazowymi 42A i 43A, częścią wtykową 46 oraz odpowiednimi otworami wylotowymi przedziałów 43, 44 i 42, formuje się spoinę, na przykład doprowadzając lokalnie ciepło albo działając ramieniem zgrzewarki ultradźwiękowej (nie pokazanej) w obszarze, w którym części te stykają się ze sobą. Każdą z części bazowych 42A, 43A i część wtykową 46, oraz odpowiadające otwory wylotowe przedziałów 43, 44 i 42 można dodatkowo, albo alternatywnie, zaopatrzyć w elementy (nie pokazane), takie jak wypukłe obwodowe zgrubienie i odpowiadający mu obwodowy rowek, w który może wchodzić to zgrubienie, tak, że część bazowa 42A, 43A i otwory wylotowe przedziałów 43 i 44, oraz część wtykowa 46 i otwór wylotowy przedziału 42 mogą łączyć się ze sobą w wyniku sprzężenia zatrzaskowego po pokonaniu naturalnej sprężystości materiału polimerowego części bazowej i otworu wylotowego.

PL 208 550 B1

Części bazowe 42A, 43A, 44A przedziałów oraz otwory wylotowe przedziałów 42, 43 i 44, i część wtykowa 46 mają wspólne wymiary tak, że przedziały 42, 43 i 44 mogą wchodzić w siebie w innych kombinacjach liniowych, i tak, że wtyk 45 może być użyty do zamknięcia otworu wylotowego innych przedziałów 42, 43 lub 44.

Podobnie, istnieje możliwość połączenia ze sobą dwóch lub więcej niż trzech podzespołów/przedziałów 42, 43 lub 44 w sposób analogiczny do pokazanego na fig. 4.

Na fig. 5 pokazano inny zespół 51 konstrukcji dozującej. Zespół 51 również składa się z trzech komór/przedziałów 52, 53, 54 w liniowym układzie dwóch przedziałów końcowych 52, 54 i przedziału pośredniego 53. Przedział pośredni 53 jest wykonany w postaci częściowych powłok 53A i 53B przedziału, przy czym każda powłoka częściowa 53A, 53B ma zamknięty koniec 53C i 53D oraz ścianki boczne 53E i 53F z otworem wylotowym naprzeciwko każdego zamkniętego końca. Każdy z otworów wylotowych w dwóch powłokach częściowych 53A i 53B ma, odpowiednio, zdolną do łączenia wtykową część 55 i zdolną do łączenia gniazdową część 56. Te powłoki częściowe 53A, 53B łączą się ze sobą za pomocą swoich odpowiednich części wtykowych i gniazdowych 55 i 56, w wyniku czego powstaje przedział 53 kapsułki. Oba zamknięte końce 53C, 53D są zaopatrzone na zewnątrz w zdolne do łączenia części 57, 58.

Każdy przedział końcowy 52, 54 jest w postaci miseczkowej komory i ma np. otwór wylotowy 59, będący tym otworem przedziału 52, który ma część wtykową odpowiadającą kształtem zdolnej do łączenia części 57, 58 w przedziale pośrednim 53 w celu łączenia ze sobą zespołu 51.

Podobnie jak w przypadku konstrukcji dozującej z fig. 4, pomiędzy częściami 55, 56, 57, 58 i odpowiednimi otworami wylotowymi przedziałów 52, 54, formuje się spoinę doprowadzając lokalnie ciepło albo działając ramieniem zgrzewarki ultradźwiękowej (nie pokazanej) w obszarze, w którym części te stykają się ze sobą. Każdą z tych części 55, 56, 57, 58 oraz odpowiadające otwory wylotowe przedziałów 52, 54 można dodatkowo, albo alternatywnie, zaopatrzyć w elementy (nie pokazane), takie jak wypukłe obwodowe zgrubienie i odpowiadający mu obwodowy rowek, w który może wchodzić to zgrubienie, tak, że te sprzęgające się ze sobą części mogą połączyć się ze sobą za pomocą sprzężenia zatrzaskowego.

Każdy z przedziałów 42, 43, 44, 52, 54 na fig. 4 i 5 może być wykonany z tego samego lub innego polimeru i może mieć takie same albo inne charakterystyki uwalniania leków. Przedziały pośrednie, odpowiednio z fig. 1 i 2 są bardziej dostosowane do przedziałów o zmodyfikowanym uwalnianiu, ponieważ rozpuszczenie lub zniszczenie przedziałów końcowych 2, 4, 7 i 9 następuje przed przedziałami pośrednimi 3 i 8 bez zakłócania tych przedziałów pośrednich.

Każdy z przedziałów 42, 43, 44, 53, 54 i 55 z fig. 4 i 5 zawiera taką samą lub inną substancję leczniczą i/lub preparat. Substancja ta może być w postaci proszku, granulatu lub w innych postaciach stałych. Alternatywnie, w przedziałach tych mogą znajdować się preparaty płynne, żelowe, itp. (nie pokazane).

Na fig. 6 pokazano inny zespół 61 konstrukcji dozującej. Jak widać w przekroju wzdłużnym z fig. 6A i przekroju poprzecznym z fig. 6B, w jego skład wchodzi zespół końcowego przedziału 62 kapsułkielement złączny 63 zespół końcowego przedziału 64 w układzie liniowym. Korzystnie, każdy zespół końcowy 62, 64 jest w kształcie cylindra z jednym końcem otwartym i jednym końcem zamkniętym. Koniec zamknięty jest w postaci w przybliżeniu półkulistej ścianki końcowej, tworzącej czarkę lub miseczkę z otwartym końcem. Ścianki boczne każdego przedziału kapsułki delikatnie zbiegają się stożkowo w sposób podobny do płytkiego stożka, przy czym największy przekrój poprzeczny jest na otwartym końcu. Część centralna 65 zaokrąglonego końca każdego przedziału 62, 64 kapsułki jest spłaszczona na co najmniej 5% pola powierzchni końcowej w celu ułatwienia doprowadzania energii ultradźwiękowej w trakcie operacji zgrzewania. Grubość ścianki każdego podzespołu 62, 64 jest równa w przybliżeniu 0,4 +/- 0,05 mm na cylindrycznych ściankach bocznych przedziału.

Element złączny 63 jest w postaci litej ścianki ze zwróconymi w przeciwnych kierunkach powierzchniami 66, 67 biegnącymi w przybliżeniu poprzecznie do wzdłużnego kierunku elementu złącznego, będącymi powierzchniami końcowymi zwróconych w przeciwnych kierunkach, zdolnych do łączenia części wtykowych 68, 69 uformowanych na każdym z jego końców wzdłużnych. Element złączny 63 jest w przybliżeniu elementem cylindrycznym spłaszczonym w swoim kierunku wzdłużnym przy stosunku średnicy do długości około 3:1. W specyficznym przykładzie wykonania, średnica elementu złącznego 63 wynosi w przybliżeniu 7,5 mm, a jego długość 3,00 mm. Powierzchnie 66, 67 końcowe są w przybliżeniu płaskie na co najmniej 50% swojej rozciągłości w celu ułatwienia doprowadzania tam energii ultradźwiękowej w trakcie procesu zgrzewania. Płaska powierzchnia 66, 67 jest

PL 208 550 B1 powierzchnią pierścieniową otaczającą centralne zagłębienie 610 na każdej powierzchni, w którym znajduje się pozostałość 611 końcówki formującej wtryskarki. Płaska powierzchnia 66, 67 biegnie w sposób ciągły na odcinku co najmniej 2 mm, tj. ma pole powierzchni co najmniej 4 mm². Każda część wtykowa 68, 69 jest końcówką cierną wchodzącą w otwarty koniec przedziału 62, 64 kapsułki. Na każdej części wtykowej 68, 69 znajduje się powierzchnia oporowa 612, każda będąca powierzchnią półki utworzonej wokół obwodu cylindrycznego elementu złącznego 63. Półka stanowiąca powierzchnię oporową 612 ma kształt pierścienia, którego płaszczyzna jest prostopadła do wzdłużnego kierunku kapsułki. Półka ta wyznacza i ogranicza stopień, w jakim każda część wtykowa 68, 69 może wchodzić w otwarty koniec przedziału 62, 64 kapsułki, opierając się o obrzeże otwartego końca przedziału 62, 64 kapsułki. W specyficznych przykładach wykonania szerokość półki tworzącej powierzchnię oporową 612 wynosi około 0,3 mm w kierunku poprzecznym do podłużnego.

Pomiędzy każdą częścią wtykową 68, 69 i/lub powierzchnią oporową 612 elementu złącznego 63 a ścianką przedziału 62, 64 kapsułki, w sąsiedztwie otwartego końca, np. obrzeża otwartego końca, jest formowana spoina ultradźwiękowa. Pokazano, że dolny przedział 64 jest uformowany w ten sposób, przy czym górny przedział 62 pokazano w stanie rozłożonym na podzespoły.

W celu uformowania spoiny ultradźwiękowej pomiędzy sąsiednimi, stykającymi się częściami komór stanowiącymi przedziały 62, 64 kapsułki, a elementem złącznym 63, profiluje się te części i nadaje im wymiary ułatwiające tworzenie ultradźwiękowego złącza ścinanego, jak pokazano w powiększeniu na fig. 6C. Zdolne do łączenia części, część wtykowa 68 i część gniazdowa 613, zawierają sprzęgające się ze sobą elementy lub części wypustowe 614, 615, gdzie długość jednego elementu wypustowego 614 (D1 około 0,2-0,3 mm) jest mniejsza niż długość (D2, około 0,5-0,6 mm) drugiej części wypustowej 615, i w trakcie operacji zgrzewania ultradźwiękowego materiał przedziału 62 kapsułki w obszarze 616 może opaść do chwili kiedy części wypustowe nie sprzęgną się podłużnie w celu utworzenia spoiny ultradźwiękowej pomiędzy przedziałem 62 kapsułki a elementem złącznym 63. W podobny sposób wytwarza się spoinę pomiędzy elementem złącznym 63 a przedziałem 64 kapsułki.

Długość D2 części wtykowej wynosi około 0,55 mm i stanowi około 20% całkowitej długości elementu złącznego 63 pomiędzy powierzchniami końcowymi 66 i 67.

Na fig. 7 pokazano typowy przykład wykonania procedury montażu konstrukcji dozującej i sposobu wytwarzania takiej konstrukcji dozującej z fig. 6. W skład przedstawionego sposobu wchodzą w przykładzie wykonania następujące etapy:

(1) w odpowiednim elemencie uchwytowym umieszcza się pierwszy przedział 64 kapsułki i podtrzymuje go w taki sposób, żeby jego otwór wylotowy był skierowany ku górze, po czym przedział 64 kapsułki napełnia się odpowiednią ilością substancji leczniczej;

(2) w otwarty koniec pierwszego przedziału 64 kapsułki wkłada się pierwszą część wtykową 69 elementu złącznego 63. W ten sposób element złączny tworzy zamknięcie otworu wylotowego przedziału 64 kapsułki;

(3) do powierzchni 66 elementu złącznego, tj. do powierzchni przeciwległej do powierzchni pierwszej części wtykowej 69, przykłada się skierowane w dół ramię zgrzewarki (nie pokazane) i wytwarza spoinę ultradźwiękową pomiędzy elementem złącznym 63 a pierwszym przedziałem 64 kapsułki;

(4) uformowany zespół pierwszego przedziału 64 kapsułki z elementem złącznym 63 jest odwracany tak, żeby część wtykowa 68 była zwrócona w dół;

(5) w odpowiednim uchwycie (nie pokazanym) umieszcza się i podpiera drugi przedział 62 kapsułki w taki sposób, żeby jego otwór wylotowy był zwrócony w górę, w sposób analogiczny do etapu 1, po czym drugi przedział 62 napełnia się odpowiednią ilością substancji leczniczej;

(6) w otwarty koniec drugiego przedziału 62 kapsułki wkłada się przeciwległą, drugą część wtykową 68 elementu złącznego 63; oraz (7) do zewnętrznej powierzchni drugiego przedziału 62 kapsułki przykłada się od spodu ramię zgrzewarki ultradźwiękowej (nie pokazane). Pomiędzy elementem złącznym 63 a drugim przedziałem 62 kapsułki formuje się spoinę ultradźwiękową.

W alternatywnym trybie zgrzewania pokazanym jako pozycja (8), ramię zgrzewarki ultradźwiękowej (nie pokazane) przykłada się poprzecznie, jak pokazano strzałką, do boku obszaru styku pomiędzy przedziałem 64 kapsułki, a elementem złącznym 63.

W innych, alternatywnych trybach (nie pokazanych), pomiędzy przedziałami 62 i 64 kapsułki, a elementem złącznym 63 można wytwarzać spoiny termiczne, laserowe lub klejowe.

Każdy z przedziałów i podzespołów z fig. 1 do 6 może być wykonany z tego samego lub innego polimeru i może mieć takie same lub inne charakterystyki uwalniania leków. Pośrednie przedziały

PL 208 550 B1 kapsułki (komory) są bardziej odpowiednie dla przedziałów o zmodyfikowanym uwalnianiu leku, ponieważ rozpuszczenie lub rozkład przedziałów końcowych może nastąpić przed rozpuszczeniem lub rozkładem przedziałów pośrednich bez naruszania tych przedziałów pośrednich.

Lite podzespoły nadają się bardziej jako podzespoły o przedłużonym uwalnianiu, ponieważ jest bardziej prawdopodobne, że rozpuszczenie polimeru matrycowego będzie przebiegało wolniej niż rozpad cienkiej ścianki przedziału kapsułki. Wydrążony otwór w zespole 313 powoduje, że lity zespół 313 ma szybkość rozpuszczania wykazującą skłonność do kinetyki rozpuszczania pierwszego rodzaju.

W każdym z podzespołów 12, 13, 14, 22, 23, 24, 32, 33, 34, 35 może znajdować się taka sama lub inna substancja i/lub preparat leczniczy. Może ona/on być, na przykład, w postaci proszku, granulek albo w innych postaciach stałych. Alternatywnie, w przedziałach 12, 14, 22, 34 kapsułek mogą znajdować się preparaty płynne, żelowe, itp. (nie pokazane). W podzespołach końcowych 35 może znajdować się substancja lecznicza albo, alternatywnie, po prostu kapturek z polimeru w postaci stałej nie zawierający substancji leczniczej.

Claims (10)

1. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca zawierająca szereg podzespołów zawierających substancje lecznicze, każdy stanowiący przedziały kapsułki, które są, korzystnie, łączone ze sobą i posiadają otwory wylotowe zdolne do uwalniania zawartej w nich substancji leczniczej w środowisku żołądkowo-jelitowym, przy czym przedziały kapsułki są połączone ze sobą w zmontowaną konstrukcję dozującą za pomocą elementu złącznego umieszczonego pomiędzy sąsiednimi przedziałami kapsułki, który to element złączny posiada dwie, zwrócone przeciwnie zdolne do łączenia części wtykowe, korzystnie, tworzące połączenie typu wtyk-gniazdo z otworami wylotowymi dwóch przedziałów kapsułki z utworzeniem w ten sposób w układzie liniowym zespołu: przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsułki, znamienna tym, że każda część wtykowa (68, 69) jest zaopatrzona w powierzchnię oporową (612) określającą i ograniczającą stopień, w którym każda z części wtykowych (68, 69) wchodzi w otwarty otwór przedziału (62, 64) kapsułki opierając się o obrzeże w otwartym otworze przedziału (62, 64) kapsułki, kiedy część wtykowa (68, 69) wchodzi w odpowiednim stopniu do otworu wylotowego przedziału (62, 64) kapsułki, które to przedziały kapsułki są utrzymywane razem za pomocą połączenia, co najmniej przed zastosowaniem u pacjenta, przy czym połączenie jest utworzone poprzez zgrzewaną spoinę ultradźwiękową pomiędzy przedziałem (62, 64) kapsułki a elementem złącznym (63), gdzie łączone części gniazdowe i części wtykowe (68, 69) pomiędzy elementem złącznym (63) i przedziałem (62, 64) kapsułki, zawierają sprzęgające się części wpustowe (614, 615), przy czym długość jednej części wpustowej (614) jest mniejsza niż długość drugiej części wpustowej (615) tak, że podczas operacji zgrzewania ultradźwiękowego materiał części wpustowych (614, 615), korzystnie opada, do momentu sprzężenia wzdłużnego tych części wpustowych (614, 615).

2. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera dwa przedziały (62, 64) kapsułki.

3. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera zespół: przedział (62) kapsułki - element złączny (63) - przedział (64) kapsułki w ułożeniu liniowym i połączone ze sobą za pomocą co najmniej jednej ultradźwiękowej spoiny zgrzewanej utworzonej pomiędzy przedziałem (62, 64) kapsułki i elementem złącznym (63).

4. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 3, znamienna tym, że grubość ścianki przedziałów (62, 64) kapsułki wynosi od 0,3 do 0,5 mm.

5. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 4, znamienna tym, że końce przedziałów (62, 64) kapsułki są w kształcie cylindrycznym i mają jeden koniec otwarty i jeden koniec zamknięty za pomocą ogólnie półkulistej ścianki końcowej (65), przy czym ścianka boczna jest nieco zbieżna stożkowo w postaci lekkiego stożka, zaś przekrój poprzeczny jest największy od strony otwartego końca, a część środkowa zaokrąglonego bliższego końca ze ścianką końcową (65) jest spłaszczona dla ułatwienia doprowadzenia energii ultradźwiękowej podczas operacji zgrzewania.

6. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 1, znamienna tym, że element złączny (63) jest w postaci litej ścianki zaopatrzonej w przeciwnie zwrócone, zdolne do łączenia wtykowego części wtykowe (68, 69).

PL 208 550 B1

7. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozują ca wedł ug zastrz. 1, znamienna tym, że element złączny (63) zawiera stały cylindryczny korpus, którego przeciwne końce stanowią części wtykowe (68, 69) z dwiema przeciwnie zwróconymi powierzchniami oporowymi (612), z których każda stanowi powierzchnie półki utworzonej wokół obwodu cylindrycznego korpusu.

8. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 1, znamienna tym, że element złączny (63) jest jako całość w postaci cylindrycznego korpusu spłaszczonego w kierunku wzdłużnym i mającego stosunek średnicy do długości zawierający się w granicach 4:1 do 1,5:1, przy czym jego powierzchnia końcowa jest zasadniczo płaska co najmniej na 50% jej długości.

9. Wieloelementowa farmaceutyczna konstrukcja dozująca według zastrz. 8, znamienna tym, że ścianka przedziału (62, 64) kapsułki jest w kształcie cylindra mającego jeden otwarty koniec i jeden zamknięty koniec ze ścianką końcową (65), zaś co najmniej 5% zewnętrznej powierzchni zamkniętego końca stanowi powierzchnia płaska.

10. Sposób wytwarzania wieloelementowej farmaceutycznej konstrukcji dozującej zawierającej zespół przedział kapsułki-element złączny - przedział kapsułki, w którym napełnia się kolejno najpierw jeden, a następnie kolejny przedział kapsułki substancją leczniczą i oba przedziały kapsułki łączy się ze sobą, przy czym umieszcza się pierwszy przedział kapsułki mający otwór wylotowy i podtrzymuje go w odpowiednim elemencie uchwytowym tak, że jego otwór wylotowy jest skierowany ku górze i napełnia się ten przedział kapsułki odpowiednią ilością substancji leczniczej, wkłada się pierwszą część wtykową elementu złącznego w otwarty koniec pierwszego przedziału kapsułki tak, aby element złączny tworzył zamknięcie dla otworu wylotowego przedziału kapsułki, przy czym stosuje się element złączny mający dwie zdolne do połączenia zwrócone przeciwnie części wtykowe, tworzące połączenie typu wtyk-gniazdo z otworami wylotowymi dwóch przedziałów kapsułki i tworzy się w ten sposób w układzie liniowym zespół: przedział kapsułki-element złączny-przedział kapsułki, znamienny tym, że stosuje się element złączny (63), którego każda część wtykowa (68, 69) jest zaopatrzona w powierzchnię oporową (612) określającą i ograniczającą stopień, w którym każda z części wtykowych (68, 69) wchodzi w otwarty otwór przedziału (62, 64) kapsułki i opiera się o obrzeże w otwartym otworze przedziału (62, 64) kapsułki, kiedy część wtykową (68, 69) wprowadza się w odpowiednim stopniu do otworu wylotowego przedziału (62, 64) kapsułki, przy czym stosuje się element złączny (63) z łączącymi częściami gniazdowymi i częściami wtykowymi (68, 69) zawierający sprzęgające się części wpustowe (614, 615), zaś długość jednej części wpustowej (614) jest mniejsza niż długość drugiej części wpustowej (615), po czym doprowadza się skierowane w dół ramię zgrzewarki ultradźwiękowej do powierzchni (66) elementu złącznego (63), przeciwnej do pierwszej części wtykowej (69) i formuje się spoinę zgrzewaną ultradźwiękowo pomiędzy elementem złącznym (63) i pierwszym przedziałem (64) kapsułki, przy czym podczas operacji zgrzewania ultradźwiękowego materiał części wpustowych (614, 615) opada aż do sprzężenia wzdłużnego tych części wpustowych (614, 615), następnie obraca się tak utworzony zespół pierwszego przedziału (64) kapsułki i elementu złącznego (63) w taki sposób, aby część wtykowa (68) była zwrócona w dół, umieszcza się drugi przedział (62) kapsułki, mający otwór wlotowy i podpiera się go w odpowiednim elemencie uchwytowym tak, aby otwór wylotowy przedziału (62) kapsułki był skierowany do góry i napełnia się ten drugi przedział (62) kapsułki odpowiednią ilością substancji leczniczej, wkłada się przeciwną, drugą część wtykową (68) elementu złącznego (63) w otwarty koniec drugiego przedziału (62) kapsułki na taką odległość, żeby obrzeże otwartego końca drugiego przedziału (62) kapsułki opierało się o powierzchnię oporową (612), przy czym stosuje się element złączny (63) z łączącymi częściami gniazdowymi i częściami wtykowymi (68, 69) zawierający sprzęgające się części wpustowe (614, 615), zaś długość jednej części wpustowej (614) jest mniejsza niż długość drugiej części wpustowej (615), doprowadza się ramię zgrzewarki ultradźwiękowej do zewnętrznej powierzchni drugiego przedziału (62) kapsułki od spodu i formuje się spoinę zgrzewaną ultradźwiękowo pomiędzy elementem złącznym (63) i drugim przedziałem (62) kapsułki, względnie doprowadza się alternatywnie ramię zgrzewarki ultradźwiękowej do boku obszaru styku pomiędzy przedziałem (64) kapsułki i elementem złącznym (63), przy czym podczas operacji zgrzewania materiał części wpustowych (614, 615) opada aż do sprzężenia wzdłużnego tych części wpustowych (614, 615).