PL194532B1

PL194532B1 - Pochodne tetrahydrochinoliny jako antagoniści EAA

Info

Publication number: PL194532B1
Application number: PL97331562A
Authority: PL
Inventors: Romano Di-Fabio; Alessandra Pasquarello; Fabio Maria Sabbatini
Original assignee: Glaxo Wellcome Spa
Priority date: 1996-08-17
Filing date: 1997-08-14
Publication date: 2007-06-29
Also published as: PT922034E; IL128141A0; JP2001508031A; AU724473B2; AR008296A1; MY116952A; DK0922034T3; SI0922034T1; NO990723D0; EA199900121A1; NO312241B1; WO1998007704A1; ZA977326B; AP877A; ID18095A; CZ52999A3; IS4953A; TW449582B; NZ333812A; BR9711311A

Abstract

1. Pochodne tetrahydrochinoliny o wzorze (I) lub jego sól, w którym R oznacza atom chlorowca w pozycji 5 i/lub w pozycji 7, m oznacza 1 lub 2; R 1 oznacza grupe (CH 2) nCN, -CH=CHR 3, (w której R 3 oznacza grupe cyjanowa lub grupe COR 7, w któ- rej R 7 oznacza grupe C 1- 4-alkoksylowa lub aminowa), (CH 2) nNHCOCH 2R 4, (w której R 4 oznacza grupe C 1- 4-alko- ksylowa lub NHCOR 8, w której R 8 oznacza atom wodoru lub grupe C 1- 4-alkilowa) lub O(CH 2)pNR 5R 6, (w której R 5 i R 6 oznaczaja atom wodoru lub NR 5R 6 oznacza grupe morfolinowa lub R 5 oznacza atom wodoru a R 6 oznacza COR 9, gdzie R 9 oznacza atom wodoru lub grupe C 1- 4-alkilowa); n oznacza 0, 1 lub 2; p oznacza 2, 3 lub 4. PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku są pochodne 1,2,3,4-tetrahydrochinoliny, sposoby ich wytwarzania, zawierające je kompozycje farmaceutyczne i ich zastosowanie w medycynie. W szczególności, przedmiotem wynalazku są pochodne 1,2,3,4-tetrahydrochinoliny, które są silnymi i specyficznymi antagonistami pobudzających aminokwasów.

Europejskie zgłoszenie patentowe EPA0386839 opisuje 1,2,3,4-tetrahydrochinoliny mające co najmniej jeden podstawnik w pozycji 4 i grupę kwasową w pozycji 2, i które są specyficznymi antagonistami receptorów N-metylo-D-asparaginianu (NMDA).

Carling i in., Bioorganic and Medicinal Chemistry Letters tom 13 str. 65-70 1993 wyjawia 4-podstawione-2-karboksytetrahydrochinoliny mający dobre powinowactwo in vitro do glicynowego miejsca modulacyjnego kompleksu receptora NMDA, lecz najwyżej tylko słabą aktywność in vivo. Dokładniej, ujawnia, że takie pochodne podstawione w pozycji 4 grupą CH2CO2H lub CH2CONHPh mają małą lub żadną aktywność in vivo, gdy podaje się je układowo (dootrzewnowo).

Odkryliśmy nową grupę 4-podstawionych pochodnych 2-karboksy-tetrahydrochinoliny, które nie tylko mają dobre powinowactwo in vitro do niewrażliwego na strychninę miejsca wiązania glicyny związanego z kompleksem receptora NMDA, lecz także dobrą aktywność in vivo, gdy podaje się je układowo, np. dożylnie (iv).

Tak więc przedmiotem niniejszego wynalazku jest związek o wzorze (I)

Η (I) lub jego sól, w którym

R oznacza atom chlorowca w pozycji 5 i/lub w pozycji 7, m oznacza 1 lub 2;

R1 oznacza grupę (CH2DCN, -CH=CHR3, (w której R3 oznacza grupę cyjanową lub grupę COR7, w której R7 oznacza grupę C1-4-alkoksylową lub aminową), (CH2DNHCOCH2R4, (w której R4 oznacza grupę C1-4-alkoksylową lub NHCOR8, w której R8 oznacza atom wodoru lub grupę C1-4-alkilową) lub O(CH2)pNR5R6, (w której R5 i R6 oznaczają atom wodoru lub NR5R6 oznacza grupę morfolinową lub R5 oznacza atom wodoru a R6 oznacza COR9, gdzie R9 oznacza atom wodoru lub grupę C1-4-alkilową);

n oznacza 0, 1 lub 2; p oznacza 2, 3 lub 4.

W związkach o wzorze (I) egzocykliczne podwójne wiązanie znajduje się w konfiguracji trans (E).

Do stosowania w medycynie sole związków o wzorze (I) będą fizjologicznie dopuszczalne. Inne sole jednakże mogą być przydatne do wytwarzania związków o wzorze (I) lub ich fizjologicznie dopuszczalnych soli. Tak więc, jeśli nie podano inaczej, odniesienia do soli obejmują fizjologicznie dopuszczalne sole i fizjologicznie niedopuszczalne sole związków o wzorze (I).

Odpowiednie fizjologicznie dopuszczalne sole związków według wynalazku obejmują sole addycyjne zasad i, gdzie to właściwe, sole addycyjne kwasów.

Odpowiednie fizjologicznie dopuszczalne sole addycyjne zasad związków o wzorze (I) obejmują sole metali alkalicznych lub wapniowców takie jak sole sodu, potasu, wapnia i magnezu, oraz sole amoniowe, tworzone z aminokwasami (np. lizyną i argininą) oraz zasadami organicznymi (np. prokainą, fenylobenzyloaminą, etanolaminą, dietanolaminą i N-metyloglukozaminą).

PL 194 532 B1

Związki o wzorze (I) i/lub ich sole mogą tworzyć solwaty (np. hydraty) i wynalazek obejmuje wszystkie takie solwaty.

Związki o wzorze (I) i w szczególności ich sole addycyjne zasad, np. sól sodowa, okazały się mieć korzystny profil rozpuszczalności w wodzie.

Termin alkil stosowany tutaj jako grupa lub część grupy odnosi się do prostej lub rozgałęzionej grupy alkilowej zawierającej od 1 do 4 atomów węgla.

Przykłady takich grup obejmują metyl, etyl, propyl, izopropyl, n-butyl, izobutyl, drugorzędowy butyl lub trzeciorzędowy butyl.

Termin chlorowiec odnosi się do fluoru, chloru, bromu lub jodu.

Związki o wzorze (I) zawierają co najmniej jeden asymetryczny atom węgla (konkretnie atom węgla zajmujący pozycję 2 1,2,3,4-tetrahydrochinolinowego układu pierścieni), a inne asymetryczne atomy węgla są możliwe w grupach R i R1. Także gdy R1 oznacza grupę CH=CHR3, grupa może istnieć w konfiguracji cis lub trans lub ich mieszaninie. Należy rozumieć, że wszystkie stereoizomery obejmujące enancjomery, diastereoizomery i geometryczne izomery oraz ich mieszaniny są obejmowane zakresem niniejszego wynalazku.

Należy rozumieć, że związki o wzorze (I) mogą być wytwarzane in vivo przez metabolizm odpowiedniego prekursora. Takie prekursory obejmują np. fizjologicznie dopuszczalne metabolicznie labilne estry związków o wzorze ogólnym (I). Te można wytwarzać przez estryfikację, np. dowolnych karboksylowych grup kwasowych w macierzystym związku o wzorze ogólnym (I) z, tam gdzie trzeba, wcześniejszym zabezpieczeniem wszelkich innych reaktywnych grup obecnych w cząsteczce, a następnie odbezpieczeniem w razie potrzeby.

Przykłady takich metabolicznie labilnych estrów obejmują estry C1-4-alkilowe np. estry metylowe lub etylowe, podstawione lub niepodstawione estry aminoalkilowe (np. estry aminoetylowe, 2-(N,N-dietyloamino)etylowe, lub 2-(4-morfolino)etylowe lub estry acyloksyalkilowe, takie jak, acyloksymetyl lub 1-acyloksyetyl np. piwaloiloksymetyl, 1-piwaloiloksyetyl, acetoksymetyl, 1-acetoksyetyl, 1-(1-metoksy-1-metylo)etylokarbonyloksyetyl, 1-benzoiloksyetyl, izopropoksykarbonyloksymetyl, 1-izopropoksykarbonyloksyetyl, cykloheksylokarbonyloksymetyl, ester 1-cykloheksylokarbonyloksyetylowy, cykloheksyloksykarbonyloksymetyl, 1-cykloheksyloksykarbonyloksyetyl, 1-(4-tetrahydropiranyloksy)karbonyloksyetyl lub 1-(4-tetrahydropiranyl)karbonyloksyetyl.

Korzystnie dla związków o wzorze (I) m oznacza 2, a R oznacza atom chloru położeniu 5 i/lub 7.

Grupa R1 może znajdować się w położeniu 2, 3 lub 4 w pierścieniu fenylowym i znajduje się dogodnie w położeniu 3 lub 4. Korzystnie R1 znajduje się w pozycji 4.

Korzystną klasą związków są związki, w których R1 oznacza grupę cyjanometylową, 2-izobutyryloaminoetoksylową, 2-metoksyacetylaminową, izobutyryloaminometylokarbonyloaminową, 2-morfolin-4-yloetoksylową lub CH=CHR3, gdzie R3 oznacza t-butoksykarbonyl, karbamoil lub grupę cyjanową.

Specyficzne korzystne związki według wynalazku obejmują:

kwas (±)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-metoksy-acetylamino)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy;

kwas (±) (E)5,7-dichloro-4-[4-(2-izobutyryloaminometylokarbonyloamino)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-te-trahydro-chinolino-2-karboksylowy;

oraz fizjologicznie dopuszczalne sole np. sól sodową, lub ich enancjomery.

Następne konkretne korzystne związki według wynalazku obejmują:

kwas (±)(E)5,7-dichloro-4-(4-cyjanometylo-fenylokarbamoilometyleno)-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy;

kwas (±)(E,E)5,7-dichloro-4-[4-(2-cyjano-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy;

kwas (±)(E,E)4-[4-(2-t-butoksykarbonylo-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-5,7-dichloro-1,2,3, 4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy;

kwas (±)(E,E)4-[4-(2-karbamoilo-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-5,7-dichloro-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy;

kwas (+)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-izobutyryloamino-etoksy)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy;

kwas (±)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-morfolin-4-ylo-etoksy)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksyIowy;

oraz fizjologicznie dopuszczalne sole np. sól sodową, lub ich enancjomery.

PL 194 532 B1

Związki o wzorze (1) i/lub ich fizjologicznie dopuszczalne sole są antagonistami pobudzających aminokwasów. Dokładniej są silnymi antagonistami w niewrażliwym na strychninę miejscu wiązania glicyny związanym z kompleksem receptora NMDA. Jako takie są silnymi antagonistami kompleksu receptora NMDA. Te związki są więc przydatne w leczeniu lub zapobieganiu uszkodzeniom neurotoksycznym lub chorobom neurodegeneracyjnym. Tak więc związki są przydatne do leczenia neurotoksycznego uszkodzenia, które następuje po udarze mózgu, zakrzepie z zatorami, udarze krwotocznym, niedokrwieniu mózgowym, skurczu naczyniowym w mózgu, hipoglikemii, anezji, niedotlenieniu, anoksji, martwicy okołoporodowej, zatrzymania akcji serca.

Związki są także przydatne w leczeniu chronicznych chorób neurodegeneracyjnych takich jak choroba Huntingdona, starcza demencja Alzheimera, stwardnienie zanikowe boczne, acydemia glutarowa, demencja po wielu zawałach, status epilecticus, uszkodzenia stłuczeniowe (np. stłuczenie rdzenia kręgowego i stłuczenie głowy), neurodegeracja po infekcji wirusowej (np. AIDS, encefalopatie), zespół Downa, epilepsja, schizofrenia, depresja, lęk, ból, migrena, bóle głowy, w tym gromadne bóle głowy i napięciowe bóle głowy, pęcherz neurogenny, podrażniające zaburzenia pęcherza, uzależnienie od leków, w tym objawy głodu alkoholowego, kokainowego, opioidowego, nikotynowego, benzodiazepinowego i wymiotnego.

Silne i selektywne działanie związku według wynalazku w niewrażliwym na strychninę miejscu wiązania glicyny obecnym na kompleksie receptora NMDA można łatwo określić stosując konwencjonalne testy. Tak więc zdolność do wiązania niewrażliwego na strychninę miejsca wiązania glicyny określono stosując procedurę Kishimoto H i in., J Neurochem. 1981, 37 1015-1024. Selektywność działania związków według wynalazku na niewrażliwe na strychninę miejsce wiązania glicyny po twierdzono w badaniach na innych jonotropowych znanych receptorach pobudzających aminokwasów. Tak więc związki według wynalazku okazały się mieć niewielkie lub żadne powinowactwo do receptora kwasu kainowego (kainianu), receptora kwasu a-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-izoksazolopropionowego (AMPA) lub miejsca wiązania NMDA.

Związki według wynalazku okazały się także hamować indukowane NMDA drgawki u myszy z użyciem procedury Chiamulery C. i in., Psychopharmacology (1990) 102, 551-552.

Zdolność związków według wynalazku do inhibicji bólu można wykazać w konwencjonalnych przeciwbólowych testach, takich jak opisane przez J. J. Bennetta i J. K. Xue, Pain 1988, 41,87-107.

Przedmiotem wynalazku jest więc zastosowanie związku o wzorze (I) i/lub fizjologicznie dopuszczalnej soli do terapii i w szczególności stosowanie jako leku do antagonizowania wpływu pobudzających aminokwasów na kompleks receptora NMDA.

Przedmiotem wynalazku jest także zastosowanie związku o wzorze (I) i/lub fizjologicznie dopuszczalnej soli do wytwarzania leku do antagonizowania wpływu pobudzających aminokwasów na kompleks receptora NMDA.

Należy też zrozumieć, że ilość związku według wynalazku konieczna do stosowania w leczeniu będzie się wahała zgodnie z rodzajem leczonej choroby, drogi podawania oraz wieku i stanu pacjenta i ostatecznie ustali ją lekarz. Jednak ogólnie dawki stosowane dla leczenia dorosłych ludzi będą się typowo wahać w zakresie od 2 do 800 mg dziennie, w zależności od drogi podawania.

Tak więc przy podawaniu pozajelitowym dzienna dawka będzie typowo wynosiła 20-100mg, korzystnie 60-80g dziennie. Przy podawaniu doustnym dzienna dawka będzie typowo wynosiła 200-800 mg, np. 400-600 mg dziennie.

Żądana dawka może być dogodnie podawana w pojedynczej dawce lub w podzielonych dawkach podawanych w odpowiednich odstępach, np. jak dwie, trzy, cztery lub więcej dawek częściowych dziennie.

Chociaż jest możliwy, że przy stosowaniu w terapii związek według wynalazku można podawać jako sam związek chemiczny, jest korzystnie podać składnik czynny jako kompozycję farmaceutyczną.

Przedmiotem wynalazku jest więc następnie kompozycja farmaceutyczna obejmująca związek o wzorze (I) lub jego farmaceutycznie dopuszczalną sól wraz z jednym lub kilkoma farmaceutycznie dopuszczalnymi nośnikami i, ewentualnie, innymi leczniczymi i/lub profilaktycznymi składnikami (zaróbkami). Nośnik: (i) muszą być 'dopuszczalne' w sensie zgodności z innymi składnikami preparatu i nieszkodliwości dla przyjmującego.

Kompozycje według wynalazku obejmują te w postaci szczególnie skomponowanej dla podawania doustnego, policzkowego, pozajelitowego, inhalacyjnego lub do wdmuchiwania, implantu, lub doodbytniczego. Korzystne jest pozajelitowe podawanie.

PL 194 532 B1

Tabletki i kapsułki do doustnego podawania mogą zawierać konwencjonalne zaróbki, takie jak środki wiążące, np., syrop, gumę arabską, żelatynę, sorbitol, tragakant, kleik skrobiowy lub poliwinylopirolidon; wypełniacze, np., laktozę, cukier, mikrokrystaliczną celulozę, skrobię kukurydzianą, fosforan wapnia lub sorbitol; środki smarujące, np., stearynian magnezu, kwas stearynowy, talk, poli(glikol etylenowy) lub krzemionkę; środki dezintegrujące, np., skrobię kukurydzianą lub glikolan skrobi sodowej, albo środki zwilżające takie jak laurylosiarczan sodowy. Tabletki można powlekać sposobami dobrze znanymi w dziedzinie.

Doustne ciekłe preparaty mogą mieć postać, np., wodnych lub oleistych zawiesin, roztworów, emulsji, syropów lub eliksirów, lub mogą być preparowane jako suchy produkt do zarabiania wodą lub innym odpowiednim nośnikiem przed użyciem. Takie ciekłe preparaty mogą zawierać konwencjonalne dodatki takie jak środki tworzące zawiesiny, np., syrop sorbitolowy, metyloceluloza, glukoza/syrop cukru, żelatyna, hydroksyetyloceluloza, karboksymetyloceluloza, żel stearynianu glinu lub uwodorniane jadalne tłuszcze; środki emulgujące, np., lecytyna, mono-oleinian sorbitanu lub guma arabska; niewodne nośniki (które mogą obejmować oleje jadalne), np., olej migdałowy, frakcjonowany olej kokosowy, estry olejów, glikol propylenowy lub alkohol etylowy; solubilizatory takie jak surfaktanty, np. polisorbaty lub inne środki, takie jak cyklodekstryny; oraz konserwanty, np., p-hydroksybenzoesany metylu lub propylu lub kwas askorbinowy. Kompozycje można także komponować jako czopki, np. zawierające konwencjonalne podstawy czopków, takie jak masło kakaowe lub inne glicerydy.

Przy policzkowym podawaniu kompozycja może mieć postać tabletek lub dużych pastylek skomponowanych w konwencjonalny sposób.

Kompozycja według wynalazku może być skomponowana do pozajelitowego podawania zastrzykiem lub ciągłą infuzją. Preparaty do zastrzyków można wytwarzać w dawce jednostkowej w ampułkach, lub w wielodawkowych pojemnikach z dodanym konserwantem. Kompozycje mogą przybierać takie postaci jak zawiesiny, roztwory lub emulsje w olejowych lub wodnych nośnikach, oraz mogą zawierać środki komponujące, takie jak środki zawiesinujące, stabilizujące i/lub dyspergujące. Alternatywnie składnik czynny może mieć postać proszku do roztwarzania odpowiednim nośnikiem, np. sterylną, apirogenną wodą, przed użyciem.

Do podawania przez inhalację związki według wynalazku dogodnie dostarcza się w postaci aerozolu w ciśnieniowych opakowaniach, z zastosowaniem odpowiedniego propelenta, takiego jak dichlorodifluorometan, trichlorofluorometan, dichlorotetrafluoroetan, dwutlenek węgla lub inne odpowiednie propelenty, takie jak dichlorodifluorometan, trichlorofluorometan, dichlorotetrafluoroetan, dwutlenek węgla lub inne odpowiednie gazy, lub z rozpylacza. W przypadku aerozolu pod ciśnieniem porcja dawkowana może być określana przy pomocy zaworu odmierzającego ilość.

Alternatywnie, do podawania przez inhalację lub wdmuchiwanie, związki według wynalazku mogą przyjmować postać suchej proszkowej kompozycji, np. proszkowej mieszanki związku i odpowiedniego nośnika takiego jak laktoza lub skrobia. Proszkową kompozycję można przygotować w postaci dawki jednostkowej w, np., kapsułkach lub nabojach z np. żelatyny, lub foremkach, z których proszek można podawać za pomocą inhalatora lub insuflatora.

Kompozycję według wynalazku można także komponować jako depot. Takie długo działające preparaty można podawać przez implantację (np. podskórną lub domięśniową) lub przez zastrzyk domięśniowy. Tak więc np., związki według wynalazku można komponować z odpowiednimi polimerycznymi lub hydrofobowymi materiałami (np. jako emulsję w dopuszczalnym oleju) lub żywicą jonowymienną, lub jako źle rozpuszczalne pochodne, np., jako źle rozpuszczalną sól.

Kompozycje według wynalazku mogą zawierać pomiędzy 0,1-99% składnika czynnego, dogodnie 30-95% dla tabletek i kapsułek i 3-50% dla ciekłych preparatów.

Związki o wzorze ogólnym (I) i ich sole można wytwarzać ogólnymi sposobami wyjaśnionymi dalej. W następującym opisie grupy R, m, R1 są jak zdefiniowano dla związków o wzorze (I), jeśli nie podano inaczej.

PL 194 532 B1

Sposób wytwarzania związków według wynalazku polega na tym, że: (a) cyklizuje się związek o wzorze (II)

gdzie R, R₁ i m mają znaczenie podane w zastrz. 1, R₁₂ oznacza grupę chroniącą karboksyl, R13 oznacza atom bromu lub jodu, a R14 oznacza atom wodoru lub grupę chroniącą atom azotu, z zastosowaniem katalitycznej ilości kompleksu palladu (O) w obecności zasady organicznej lub z zastosowaniem katalitycznej ilości soli palladu (II) i triarylofosfiny w obecności zasady organicznej;

(b) poddaje się reakcji aktywowaną pochodną kwasu karboksylowego (III)

gdzie R, m, R₁₂ i R14 mają wyżej podane znaczenie, z aminą (IV), gdzie R1 ma wyżej podane znaczenia, przy czym następnie gdzie to konieczne lub pożądane, prowadzi się jeden lub kilka następujących etapów:

1. usuwa się grupę zabezpieczającą karboksyl lub atom azotu;

2. wydziela się związek o wzorze (I) jako jego sól;

3. oddziela się związek o wzorze (I) jako konkretny enancjomer.

W jednej odmianie tego procesu reakcję można prowadzić stosując katalityczną ilość kompleksu palladu (0), takiego jak tetrakis(trifenylofosfino)pallad i odpowiedniej organicznej zasady, takiej jak trialkiloamina np. trietyloamina.

Reakcję dogodnie prowadzi się w aprotonowym rozpuszczalniku, takim jak acetonitryl lub dimetyloformamid w temperaturze w zakresie od 60°C do 150°C, następnie, gdzie to konieczne lub pożądane, usuwając grupę zabezpieczającą grupę karboksylową R12 i dowolną grupę zabezpieczającą R14.

W kolejnej odmianie procesu reakcję prowadzi się stosując katalityczną ilość soli Pd(II) takiej jak octan palladu, w obecności odpowiedniej organicznej zasady takiej jak trialkiloamina, np. trietyloamina i triarylofosfina, taka jak trifenylofosfina.

Reakcję prowadzi się w aprotonowym rozpuszczalniku takim jak acetonitryl lub dimetyloformamid i korzystnie z ogrzewaniem, gdzie to konieczne lub pożądane, usuwając grupę zabezpieczającą grupę karboksylową R12 i dowolną grupę zabezpieczającą R14.

PL 194 532 B1

Odpowiednie grupy zabezpieczające karboksyl R12 do stosowania w reakcji obejmują alkil, trichloroalkil, trialkilosililoalkil, lub arylometyl takie jak benzyl, nitrobenzyl lub trityl.

Gdy R14 oznacza grupę zabezpieczającą azot, przykłady odpowiednich grup obejmują alkoksykarbonyl np. t-butoksykarbonyl, arylosulfonyl np. fenylosulfonyl lub 2-trimetylosililetoksymetyl.

W kolejnym procesie według wynalazku związki o wzorze (I) można wytwarzać w reakcji aktywowanej pochodnej kwasu karboksylowego (III), gdzie R12 oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl i R14 oznacza wodór lub grupę zabezpieczająca azot, jak zdefiniowano we wzorze (II)

z aminą (IV)

gdzie R1 ma znaczenie zdefiniowane we wzorze (I) lub jest jej zabezpieczoną pochodną, następnie gdzie potrzeba usuwając grupę zabezpieczającą grupę karboksylową R12 i wszelkie grupy zabezpieczające azot R14.

Odpowiednie aktywowane pochodne grupy karboksylowej obejmują odpowiedni halogenek acylu, mieszany bezwodnik, aktywowany ester taki jak tioester lub pochodna tworzona pomiędzy grupa kwasu karboksylowego i środkiem sprzęgającym takim jak użyty w chemii peptydów, np. karbonylodiimidazol lub diimid taki jak dicykloheksylokarbodiimid.

Reakcję korzystnie prowadzi się w aprotonowym rozpuszczalniku takim jak węglowodór, chlorowcowęglowodór, taki jak dichlorometan lub eter taki jak tetrahydrofuran.

Odpowiednie grupy zabezpieczające karboksyl R12 do stosowania w reakcji obejmują alkil, trichloroalkil, trialkilosililoalkil, lub arylometyl taki jak benzyl, nitrobenzyl lub trityl.

Gdy R14 oznacza grupę zabezpieczającą azot, przykłady odpowiednich grup obejmują alkoksykarbonyl np. t-butoksykarbonyl, arylosulfonyl np. fenylosulfonyl lub 2-trimetylosililoetoksymetyl.

Aktywowane pochodne kwasu karboksylowego (III) można wytwarzać konwencjonalnymi sposobami.

Szczególnie odpowiednie aktywowane pochodne do stosowania w reakcji to tioestry takie jak pochodne pirydyno-2-tiolu. Te estry można dogodnie wytwarzać traktując karboksylowy kwas (III) 2,2'-ditiopirydyną i trifenylofosfiną w odpowiednim aprotonowym rozpuszczalniku takim jak eter np. tetrahydrofuran, chlorowcowęglowodór np. dichlorometan, amid np. N,N-dimetyloformamid lub acetonitryl.

Związki o wzorze (II) można wytwarzać ze związku o wzorze (V), w którym R12 oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl i R14 oznacza wodór lub grupę zabezpieczającą azot jak zdefiniowano we wzorze (II) i R13 oznacza atom bromu lub jodu

PL 194 532 B1

w reakcji odpowiedniego fosforowego reagentu zdolnego do konwersji grupy CHO w grupę:

a następnie, gdzie to konieczne lub pożądane, usunięcia grupy zabezpieczającej grupę karboksylową R₁₂ i grupy zabezpieczającej azot R₁₄.

W jednej odmianie tego procesu reakcję można prowadzić stosując fosforowy ylid o wzorze (VI)

gdzie R1₅ oznacza alkil lub grupę fenylową i R1 ma znaczenia zdefiniowane we wzorze (I) lub jego zabezpieczoną pochodną.

Reakcję prowadzi się w aprotonowym rozpuszczalniku takim jak acetonitryl lub dimetyloformamid w temperaturze od -10°C do temperatury refluksu rozpuszczalnika.

Związki o wzorze (V) można wytwarzać przez ozonowanie allilowego związku o wzorze (VII), w którym R₁₂ oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl, R₁₄ oznacza wodór lub grupę zabezpieczającą azot jak zdefiniowano powyżej i R13 oznacza atom bromu lub jodu.

Reakcję można prowadzić przepuszczając strumień ozonu do roztworu związku o wzorze (VII) w obecności siarczku dimetylu lub trifenylofosfiny w odpowiednim rozpuszczalniku takim jak chlorowcowęglowodór np. dichlorometan w niskiej temperaturze np. -78°C.

Związki o wzorze (VII), w których R₁₄ oznacza atom wodoru i R₁₂ oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl jak zdefiniowano powyżej można wytwarzać w reakcji aminy (VIII) gdzie R13 oznacza atom bromu lub jodu z aldehydem (IX) gdzie R₁₂ oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl

PL 194 532 B1

(VIII)

CHO

I

COOR, (IX) a następnie dodanie alkilotributylocyny w obecności kwasu Lewisa, takiej jak chlorek tytanu (IV) lub eteratu trifluorku boru. Reakcja dogodnie zachodzi w rozpuszczalniku, takim jak węglowodór np. toluen lub chlorowcowany węglowodór np. dichlorometan w temperaturze od -78°C do temperatury pokojowej. Związki o wzorze (VII), w których R₁₄ oznacza grupy zabezpieczające azot i R12 oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl jak zdefiniowano powyżej, można wytwarzać ze związku o wzorze (VII), w którym R₁₄ oznacza atom wodoru, z użyciem konwencjonalnych procedur wytwarzania takich zabezpieczonych atomów azotu.

Związki o wzorze (III) można wytwarzać przez cyklizację związku o wzorze (X), w którym R12 oznaczą grupę zabezpieczającą grupę karboksylową, R13 oznacza atom bromu lub jodu, R₁₄ oznacza wodór lub grupę zabezpieczającą azot jak zdefiniowano powyżej, i R₁₆ oznacza odpowiednią grupę zabezpieczającą karboksyl, taką jak grupa t-butylowa ^/^^CO2^RI6

(X) z użyciem podobnych warunków reakcji jak opisano powyżej dla reakcji związków o wzorze (II)., następnie usuwając grupę zabezpieczającą grupę karboksylową R₁6 i gdzie to konieczne lub pożądane usuwając grupę zabezpieczającą azot R₁₄. Grupę zabezpieczającą karbonyl można usunąć w konwencjonalnych procedurach. Tak więc gdy R₁6 oznacza grupę t-butylową, można ją usunąć w reakcji z kwasem mrówkowym.

Związki o wzorze (X) można wytwarzać ze związku o wzorze (V) i fosforowego ylidu (R15hP=CHCO2R16, w którym R1₅ ma znaczenie zdefiniowane we wzorze (VI) i R16 jest takie, jak i zdefiniowano powyżej, stosując podobne warunki reakcji jak opisane powyżej dla reakcji (V) ze związkiem o wzorze (VI).

W kolejnym procesie według wynalazku związki o wzorze (X) można wytwarzać w reakcji iminowego związku (XI), w którym R12 oznacza grupę zabezpieczającą grupę karboksylową, R13 oznacza atom bromu lub jodu, z silanowymi pochodnymi (XII)

gdzie R17 oznacza grupę trialkilosililową taką jak grupa tri(C1-4)alkilowa.

PL 194 532 B1

Przykłady odpowiednich grup trialkilosililowych obejmują trimetylosilil i t-butylodimetylosilil oraz

Ri₆ oznacza odpowiednią grupę zabezpieczająca taką jak t-butylowa, w obecności kwasu Lewisa takiego jak chlorek cynowy lub bromek cynowy.

Reakcję dogodnie prowadzi się w temperaturze od -78°C do temperatury pokojowej w aprotonowym rozpuszczalniku takim jak chlorowcowęglowodowy, to jest dichlorometan, lub aromatyczne węglowodowy takie jak toluen, chlorobenzen lub fluorobenzen.

Związki o wzorze (XI) można wytwarzać w reakcji związków o wzorze (VIII) i (IX), w których R13 oznacza atom bromu lub jodu, z aldehydem (IX), w którym R12 oznacza grupę zabezpieczającą karboksyl.

(VIII)

CHO

I coor, (IX)

Reakcja dogodnie zachodzi w rozpuszczalniku, takim jak węglowodór, np. toluen w temperaturze wrzenia w obecności środka suszącego takiego jak siarczan magnezu lub siarczan sodu.

Związki o wzorze (IV), (VI), (VIII), (IX) i (XII) są albo znanymi związkami lub można je wytwarzać analogicznymi sposobami jak stosowane dla znanych związków.

Konkretne enancjomery związków o wzorze (I) można otrzymać przez rozdzielanie racemicznych związków z użyciem konwencjonalnych procedur, takich jak tworzenie soli z odpowiednią optycznie czynną aminą to jest (R)-a-fenyloetyloaminą, (S)-a-fenyloetyloaminą, brucyną, cynkonidyną, chininą, następnie rozdzielając dwie otrzymane sole diastereoizomeryczne i regenerując wolny kwas. Dwie diastereoizomeryczne sole można dogodnie oddzielić konwencjonalnymi środkami, takimi jak krystalizacja frakcyjna.

Alternatywnie żądany enancjomer można otrzymać z racemicznych związków o wzorze (I) stosując procedury chiralnej HPIC.

W kolejnym procesie według wynalazku żądany enancjomer można wytwarzać przez estryfikację związku o wzorze (I) odpowiednim chiralnym alkoholem, oddzielanie powstałych diastereoizomerycznych estrów konwencjonalnymi środkami np. chromatograficznie, następnie hydrolizując żądany pojedynczy diastereomeryczny ester.

Odpowiednie chiralne alkohole do stosowania w procesie obejmują S(+)-indanol, S(+)-migdalan metylu, S(-)mleczan metylu lub R(+)mleczan t-butylu.

Diastereoizomeryczne estry związku o wzorze (I) można wytwarzać konwencjonalnymi sposobami takimi jak reakcja chiralnego alkoholu z aktywowaną pochodną związku o wzorze (I) w aprotonowym rozpuszczalniku takim jak eter np. tetrahydrofuran.

Aktywowaną pochodną związku o wzorze (I) można wytwarzać ze związku o wzorze (I) stosując konwencjonalne środki do wytwarzania aktywowanych pochodnych grupy kwasu karboksylowego takich jak dogodnie stosowane w syntezie peptydów.

Dogodnym sposobem wytwarzania diastereizomerycznych estrów związku o wzorze (I) jest wytworzenie aktywowanej pochodnej związku o wzorze (I) w obecności chiralnego alkoholu.

Tak więc np. związek o wzorze (I) można potraktować kombinacją reagentów Mitsunobu, to jest dialkiloazodikarboksylanem takim jak dietyloazodikarboksylan i triarylofosfiną np. trifenylofosfiną w obecności chiralnego alkoholu.

Reakcja dogodnie zachodzi w obecności odpowiedniego rozpuszczalnika, takiego jak eter (np. eter dietylowy lub tetrahydrofuran), chlorowcowęglowodór (np. eter dietylowy lub tetrahydrofuran), chlorowcowęglowodór (np. dichlorometan) lub a nitryl (np. acetonitryl) lub ich mieszanina w temperaturze od 0-30°.

Żądany pojedynczy diastereoizomeryczny ester związku o wzorze (I) zasadniczo wolny od innych diastereoizomerów można otrzymać z ich mieszaniny konwencjonalnymi środkami, np. stosując konwencjonalne chromatograficzne procedury, takie jak preparatywna HPIC lub krystalizacja frakcyjna.

Żądany enancjomer można wytwarzać z odpowiedniego pojedynczego diastereoizomerycznego estru związku o wzorze (I) przez hydrolizę np. hydrolizę alkaliczną.

PL 194 532 B1

Tak więc np. hydrolizę można prowadzić stosując wodorotlenek metalu alkalicznego np. wodorotlenek sodu lub wodorotlenek litu w rozpuszczalniku takim jak eter, np. tetrahydrofuran i woda.

W dowolnej z powyższych reakcji grupę zabezpieczającą karboksyl można usunąć konwencjonalnymi procedurami, służącymi do usuwania takich grup. Tak więc w związkach, w których R₁₂ oznacza grupę benzylową, możną ją usuwać przez hydrolizę z użyciem wodorotlenku metalu alkalicznego np. wodorotlenku litu lub wodorotlenku sodu w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak etanol lub izopropanol, woda lub ich mieszaniny, a następnie, gdzie to żądane lub potrzebne, dodając odpowiedni kwas np. kwas chlorowodorowy z wytworzeniem odpowiedniego wolnego kwasu karboksylowego.

W dowolnych z powyższych reakcji grupy zabezpieczające azot można usuwać w konwencjonalnych procedurach stosowanych do usuwania takich grup, np. metodą kwasowej lub zasadowej hydrolizy. Tak więc gdy R14 oznacza alkoksykarbonyl, np. t-butoksykarbonyl lub fenylosulfonyl, można ją usunąć metodą alkalicznej hydrolizy stosując np. wodorotlenek litu w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak tetrahydrofuran lub alkanol np. izopropanol. Alternatywnie grupę alkoksykarbonylową można usunąć metodą hydrolizy kwasowej. Gdy R16 oznacza t-butyl, można ją usunąć przez hydrolizę z użyciem organicznych kwasów np. kwasu mrówkowego.

Fizjologicznie dopuszczalne sole związków o wzorze (I) można wytwarzać przez potraktowanie odpowiedniego kwasu odpowiednią zasadą w odpowiednim rozpuszczalniku. Np. sole potasowców i wapniowców można wytwarzać z wodorotlenków potasowców i wapniowców, lub odpowiednich węglanów lub wodorowęglanów. Alternatywnie sole potasowców i wapniowców można wytwarzać przez bezpośrednią hydrolizę zabezpieczonych na karboksylach pochodnych związków o wzorze (I) z odpowiednimi wodorotlenkami potasowców i wapniowców.

Metabolicznie labilne estry związków o wzorze (I) można wytwarzać przez estryfikację grupy kwasu karboksylowego lub jego soli lub przez transestryfikację z użyciem konwencjonalnych procedur. Tak więc, np., estry acyloksyalkilowe można wytwarzać w reakcji wolnego kwasu karboksylowego lub jego soli z odpowiednim halogenkiem acyloksylalkilu w odpowiednim rozpuszczalniku, takim jak dimetyloformamid. Dla celów estryfikacji wolnej grupy karboksylowej tę reakcję korzystnie prowadzi się w obecności czwartorzędowego halogenku amoniowego takiego jak chlorek tetrabutylamoniowy lub chlorek benzylotrietyloamoniowy.

Estry aminoalkilowe można wytwarzać przez transestryfikację odpowiedniego estru alkilowego, np. estru metylowego lub etylowego w reakcji z odpowiednim aminoalkanolem w podwyższonej temperaturze np. 50-15°.

W celu pełniejszego zrozumienia wynalazku podano następujące przykłady wyłącznie w celach ilustracyjnych.

W związkach pośrednich i przykładach, jeśli nie podano inaczej:

Temperatury topnienia określano na urządzeniu Gallenkamp bez korekty. Wszystkie temperatury podano w °C. Widma w podczerwieni zmierzono na urządzeniu FT-IR. Widma magnetycznego rezonansu jądrowego (¹H-NMR) zarejestrowano przy 400 MHz, przesunięcia chemiczne podano w ppm w dół pola (d) od Me4Si, użytego jako wzorzec wewnętrzny, i przypisano jako pojedyncze (s), dublety (d), dublety doubletów (dd), tryplety (t), kwartety (q) lub multiplety (m). Chromatografię kolumnową prowadzono na żelu krzemionkowym (Merck AG Darmstaadt, Niemcy). Następujące skróty stosuje się w tekście: EA = octan etylu, CH = cykloheksan, DCM = dichlorometan, THF= tetrahydrofuran, Tle odnosi się do cienkowarstwowej chromatografii na płytkach z krzemionką. Roztwór osuszano nad bezwodnym siarczanem sodu; r.t. odnosi się do temperatury pokojowej.

Związek pośredni 1

4,6-chloro-1-jodo-2-nitrobenzen

2-nitro-4,6-dichloroanilinę (5 g) rozpuszczono w 12 N roztworze H2SO4 (20 ml) i ochłodzono w temperaturze 0°C. Następnie ostrożnie dodano roztwór NaNO2 (2,15 g) w H2SO4 (5ml) i następnie kwas polifosforowy (40 ml). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ogrzania w temperaturze pokojowej i mieszano przez 3 godziny. Następnie roztwór wylano na pokruszony lód i dodawano mocznik do zakończenia gazowania. Powstałą mieszaninę potraktowano roztworem wodnym jodku potasu (5,6 g) i ogrzewano w temperaturze 70° przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 10% roztworem wodorotlenku sodu (40 ml), ekstrahowano octanem etylu (3x40 ml), przemyto solanką (3x25 ml), osuszono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Tytułowy związek otrzymano jako czerwony olej (7,5 g).

¹H^-NMR ⁽CDCl^3): 7^,67 (1H, d^); 7^,54 (1H, d).

^I.^R.(nujo^l): ¹⁴⁵⁴ cm^{-1, 1350} cm^-1.

PL 194 532 B1

Związek pośredni 2

2-jodo-3,5-dichloroanilina

Do roztworu związku pośredniego 1 (4 g) w 95% etanolu (35 ml) dodano lodowaty kwas octowy (35 ml) i żelazo (2,8 g).

Mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze 100°C przez godzinę, rozcieńczono nasyconym roztworem wodorowęglanu sodu i ekstrahowano octanem etylu (3x20 ml). Warstwę organiczną przemyto solanką (2x20 ml), osuszono, zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem tytułowego związku jako brunatnego ciała stałego (2,9 g).

IR ⁽n^ujol^): vmax (cm'¹) = 3491⁽NH2^); 3103 ⁽NH₂ ^); 1614 ⁽C=C).

Związek pośredni 3 (+/-) 2-(3,5-dichloro-2-jodo-fenyloamino)-pent-4-enian benzylu

Do roztworu związku pośredniego 2 (1,5 g) w suchym toluenie (20 ml) dodano glioksylan benzylu (1,070 g) i Na₂SO4 (2,5 g). Mieszaninę ogrzewano pod refluksem przez noc. Po odsączeniu powstały roztwór zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem do brunatnego oleju, który następnie rozpuszczono w suchym dichlorometanie (40 ml). Po ochłodzeniu do -78°, powoli dodano TiCL (0,57 ml) strzykawką i mieszano przez 5 min. Roztwór pozostawiono następnie do ogrzania do temperatury pokojowej w czasie 30 minut usuwając łaźnię suchy lód/aceton, następnie ochłodzono ponownie do -78° i dodano tributyloallilocynę (1,94 ml). Po godzinie reakcję zatrzymano wylewając do nasyconego roztworu NH4Cl (100 ml). Fazę wodną ekstrahowano octanem etylu (2x200 ml) i połączone frakcje organiczne przemyto HCl (3N, 2x70 ml), solanką (50 ml) i osuszono. Końcowe oczyszczanie metodą kolumnowej chromatografii (CH/EA 95/5) dało tytułowy związek (1,05 g) jako żółty olej.

¹H^-NMR (CDCl₃) : 7^,4 ^- 7^,3 (3H, m^); 6^,87 (1H, d^); 6^,27 (1H, d^); 5^,72 (1H, m^); 5^,22 ^- 5^,16 ⁽2H m^);

5.19 (2H, s); 5,14 (1H, d); 4,16 (1H, t); 2,65 (2H,m).

LR. (cz^ys^ty): ³³⁷¹ cm^{-1; 1744} cm^-1; ¹⁵⁷² cm^-1

Związek pośredni 4 ( + /-) 2-(3,5-dichloro-2-jodo-fenyloamino)-4-oksomaślan benzylu

Związek pośredni 3 (1,0 g) rozpuszczono w suchym dichlorometan (40 ml) i powstały roztwór ochłodzono do -78° na łaźni suchy lód/aceton. Ozon barbotowano przez niego do pojawienia się ceglastego zabarwienia (około 20 minut), następnie dodano trifenylofosfinę (0,82 g) i łaźnię chłodzącą usunięto. Po zakończeniu ogrzewania roztwór zatężono do suchej masy i następnie oczyszczono metodą kolumnowej chromatografii (CH/EA 80/20) z wytworzeniem tytułowego związku (0,745 g) jako bezbarwnego oleju.

1-H-NMR (CDCl₃) : 9,77 (1H, s); 7,36 - 7,28 (5H, m); 6,91 (1H, d); 6,40 (1H,d); 5,34 (1H, d);

5.20 (2H, s); 4,50 (1H, dt); 3, 09 (2H, d).

I.R. ⁽nujol^): 3371 cm^-1; 1738 cm^-1; 1732 cm^-1

Związek pośredni 5 (+/-)E-2- (3,5-dichloro-2-jodo-fenyloamino)-heks-2-enodionian 6-benzylo-1-t-butylu

Związek pośredni 4 (8,2 g) rozpuszczono w suchym toluenie (200 ml), następnie dodano (t-butoksykarbonylometyleno)-trifenylofosforowodór i mieszaninę mieszano w temperaturze 100°C przez 2 godziny. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem i surowy produkt oczyszczono metodą chromatografii rzutowej (CH/EA 95/5) z wytworzeniem tytułowego związku (6,00 g) jako białego ciała stałego, temperatura topnienia 95-96° ¹H^-NMR ⁽d^6-aceton^): 7^,4^-7^,3 (m, 5H^); 6^,92 (d, 1H^); 6^,82 (dt 1H^); 6^,67 (d, 1H), 5^,88 (dt 1H^);5,40 (d, 1H); 5,24 (s,2H); 4,66 (dt, 1H); 3,0-2,8 (m, 2H); 1,5 (s, 9H)

Związek pośredni 6 (+/-)(E)-5-(3,5-dichloro-2-jodo-fenyloamino)heks-2-endinian 6-benzylu

Związek pośredni 5 (0,2 g) rozpuszczono w kwasie mrówkowym (5 ml) i mieszano w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Mieszaninę reakcyjną odparowano następnie do suchej masy z wytworzeniem tytułowego związku (0,180 g).

¹H NMR ⁽DMSO^): 12^,3 (bs, 1H^); 7^,4^-7^,3 (m, 5H^); 7^,01 (d, 1H^); 6^,73 ⁽dL 1H^); 6^,66 (d, 1H) 5^,87 (d, 1H); 5,37 (d, 1H); 5,18 (s, 2H); 4,73 (dt, 1H); 2,81 (t, 1H).

Związek pośredni 7 (+/-)-(E,E)-5-[4-(2-cyjano-winylo)-fenylokarbamoilo]-2-(3,5-dichloro-2-jodo-fenyloamino)-penten-4-enian benzylu

PL 194 532 B1

Związek pośredni 6 (0,2 g) rozpuszczono w suchym THF (3 ml) w temperaturze -20° i dodano porcjami PCl₅ (0,1 g). Mieszaninę mieszano przez 1 godzinę w temperaturze -20°, następnie dodano pirydynę (0,046 ml) i 3-(4-amino-fenylo)-akryloamid (0,074 g). Temperaturę pozostawiono do podnoszenia powoli do temperatury pokojowej w czasie 2 godzin. Po dodatkowych 2 godzinach roztwór rozpuszczono w octanie etylu, przemyto dwukrotnie 3N HCl, następnie wodą i solanką. Po osuszeniu i filtracji roztwór zatężono z wytworzeniem surowego produktu, który oczyszczono metodą kolumnowej chromatografii (CH/EA 7/3) z wytworzeniem tytułowego związku (0,09 g) jako mieszaniny 8/2 z niezidentyfikowanym izomerem na jednym z dwu podwójnych wiązań. Temperaturą topnienia: 132-134°C.

NMR: ¹H d ⁽CDCl₃) 9^,46 (1H, bs), 7^,79 ⁽2R d), 7^,62 ⁽2R d), 7^,50 (1H, d), 7^,5^-7^,3 (5H, m), 7,0-6,9 (2H, m), 6,67 (1H, d), 6,25 (1H, d), 6,17 (1H, d), 5,43 (1H, d), 5,26 (2H, s), 4,69 (1H, m), 2, 93 (2H, m).

IR^: (CDCl³) v_max ⁽cm'¹) 2210^, 1738.

Związek pośredni 8 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-t-butoksykarbonylometyleno-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 5 (6,5 g) rozpuszczono w suchym dimetyloformamidzie (150 ml). Do tego roztworu dodano tetrakis(trifenylofosfino)pallad (0,65 g) i trietyloaminę (9,15 ml) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano do 100° przez 1 godzinę w atmosferze azotu. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono następnie do temperatury pokojowej, rozcieńczono octanem etylu (250 ml), przemyto nasyconym roztworem wodnym NH4Cl (100 ml) i solanką (3x100 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono metoda chromatografii rzutowej (EA/CH 1/9) z wytworzeniem tytułowego związku (4 g) jako białego ciała stałego.

¹H^-NMR⁽DMSO) ^: 7^,44^-7^,3 (m, 5H^); 6^,77 (d, 1H^); 6^,70 (d, 1H^); 6^,47 (bs, 1H^); 6^,45 (s, 1H^); 5^,21 (d, 1H); 5,02 (d, 1H); 4,40 (td, 1H); 3,98 (dd, 1H); 3,11 (ddd, 1H); 1,5 (s, 9H).

Związek pośredni 9 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-karboksymetyleno-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 8 (0,96 g) umieszczono w zawiesinie w kwasie mrówkowym (40 ml) i mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, następnie ciało stałe umieszczono w zawiesinie w eterze i zatężono ponownie do suchej masy z wytworzeniem tytułowy związku (0,86 mg) jako białego ciała stałego. Temperatura topnienia 210-212°.

3-H-NMR (d6-aceton) : 11,2-10,6 (bs, 1H); 7,4-7,3 (m, 5H); 6,78 (d, 1H); 6,71 (d, 1H); 6,57 (s, 1H); 6,49 (bs, 1H); 5,18 (d, 1H), 5,03 (d, 1H); 4,41 (t, 1H); 4,05-4 (m, 1H); 3,14 (ddd, 1H)

I.R. ⁽Nujol^): 3373 cm^-1; 1726 cm^-1; 1688 cm^-1; 1614 cm^-1

Związek pośredni 10 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-[2-(pirydylo)tiokarbonylometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 9 (3,7 g) rozpuszczono w suchym tetrahydrofuran (50 ml). Do tego roztworu dodano trifenylofosfinę (6,17 g) i 2,2'-ditiopirydynę (5,2 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez godzinę w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono octanem etylu (200 ml), następnie przemyto 1 N HCl (50 ml), 2M NaOH (50 ml) i solanką (2x50 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono metodą chromatografii rzutowej (EA/CH 3/7) z wytworzeniem tytułowego związku (3,5 g) jako żółtej piany.

¹H ^-NMR⁽DMSO^): 8^,59 ⁽m^,1H^); 7^,78 ⁽dt^,1H^); 7^,62 (m, 2H^); 7^,45^-7^,27 (m, 5H^); 6^,84^-6^,76 (s, 3H^);5,15 (d, 1H); 4,97 (d, 1H); 4,40 (m, 1H); 3,92 (dd, 1H); 2,80 (m, 1H).

Związek pośredni 11 (+/-)-(E,E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-cyjano-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydrochinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 7 (0,08 g) rozpuszczono w acetonitrylu (3 ml) i roztwór odtleniano strumieniem suchego azotu przez 5 min. Dodano tetrakis(trifenylofosfino)pallad (0,021 g) i heterogenna mieszaninę ogrzewano do 80°. Po 3 godzinach mieszaninę ochłodzono, rozcieńczono octanem etylu i przemyto dwukrotnie 3N HCl, następnie wodą i solanką. Po osuszeniu i filtracji roztwór zatężono z wytworzeniem surowego produktu, który oczyszczono metoda kolumnowej chromatografii (CH/EA 7,5/2,5) z wytworzeniem tytułowego związku (0,04 g) jako białego ciała stałego, temperatura topnienia: 146-148°C.

PL 194 532 B1

NMR: ¹H d (CDCI3) 10,42 (1H, bs) : 7,71 (2H, d), 7,60 (2H, d), 7,57 (1H, d), 7,27 (1H, d), 7,23 (6H, m), 6,7 (2H, m), 6,32 (1H, d), 5,04 (1H, d), 4,86 (1H, d), 4,38 (1H, m), 4,24 (1H, dd) 2,81 (1H, dd).

IR^{: (}CDCl³) v_max ⁽cm'¹) 3375^, 3325^, 2216, 1730^, 17^ 16^ 1589.

Związek pośredni 12 (+/-)(E,E)-4-[4-(2-t-butoksyrkarbonylo-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-5,7-dichloro-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 9 (0,10 g) rozpuszczono w suchym tetrahydrofuran (8,5 ml) i roztwór ochłodzono do -200. W tej samej temperaturze dodano PCl₅ (0,066 g) i mieszaninę reakcyjną ogrzano do 0° i mieszano przez godzinę w atmosferze azotu. Następnie dodano pirydynę (0,031 ml) i 4-(4-nitrofenyl)-but-3-enian t-butylu (0,061 g) i mieszaninę reakcyjna mieszano przez godzinę w temperaturze pokojowej. Mieszaninę reakcyjna rozcieńczono następnie nasyconym roztworem NH4Cl (5 ml) i ekstrahowano octanem etylu (50 ml), następnie fazę organiczna przemyto 1 N HCl (50 ml) i solanka (50 ml). Warstwę organiczna oddzielono, osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem surowego produktu, który oczyszczono metodą chromatografii rzutowej (EA/CH 8:2) z wytworzeniem tytułowego związku (0,10 g) jako żółtego ciała stałego, temperatura topnienia 85°.

¹H NMR ⁽DMSO^): 10^,34 (s, 1H^); 7^,69 ⁽d 2H⁾;7^,49 (d, 2H^); 7^,48 (bs, 1H^); 7^,34 (d, 1H^); 7^,27 (d, 1H); 7,23 (m, 5H); 7,03 (bs, 1H); 6,73-6,71 (m, 3H); 6,50 (d, 1H); 5,05 (d, 1H); 4,85 (d, 1H); 4,4 (m, 1H); 4,25 (m, 1H); 2,80 (m, 1H).

Związek pośredni 13 (+/-)(E,E)-4-{4-(2-karbamoilo-winylo)-fenylokarbamollometyleno]-5,7-dichloro-1,2,3,4-tetrahydrochinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 10 (0,3 g) rozpuszczono w suchym tetrahydrofuranie (16 ml). Do tego roztworu dodano amid kwasu 4-(4-amino-fenylo)but-3-enowego (0,029 g) i mieszaninę reakcyjna ogrzewano pod refluksem przez 36 godzin. Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono octanem etylu (8 ml), następnie przemyto 3N HCl (10 ml), NaOH 5% (10 ml) i solanką (10 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono metodą chromatografii rzutowej (EA) z wytworzeniem tytułowego związku (0,035 g) jako żółtego ciało stałego, temperaturą topnienia >250°.

¹H NMR ⁽DMSO^): 10^,12 (s, 1H^); 7^,55 (d, 2H^); 7^,24 (m, 5H^); 7^,10 (d, 2H^); 6^,85 (t, 1H^); 6^,70 (m, 3H); 5,04-4,84 (d, d, 2H); 4,35 (m, 1H); 4,25 (m, 1H); 3,10 (m, 2H); 2,79 (m, 1H); 2, 62 (t, 2H); 1,34 (s, 9H).

IR (nujol): 3368, 3298, 1700, 1686.

Związek pośredni 14 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-morfolln-4-ylo-etoksy)fenylo-karbamoiiometyleno]-1,2,3,4-tetrahydrochinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 10 (0,097 g) rozpuszczono w suchym toluenie (10 ml). Do tego roztworu dodano 4-[2-(4-morfolinylo)etoksy]-benzenoaminę (0,053 g) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano pod refluksem przez godzinę. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono następnie i powstał osad, który przesączono i utarto z izopropanolem z wytworzeniem tytułowego związku (0,075 g) jako białego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO) ^: 10^,05 (s, 1H^); 7^,56 (d, 2H^); 7^,25 (m, 6H^); 6^,87 (d, 2H^); 6^,71 (d, 1H^); 6^,70 (d, 1H); 6,68 (s, 1H); 5,05 (d, 1H); 4,85 (d, 1H); 4,35 (m, 1H); 4,24 (dd, 1H); 4,03 (t, 2H); 3,57 (t, 4H); 2,8 (dd, 1H); 2,65 (t, 2H); 2,43 (m, 4H).

IR (nujol): 3335, 1722, 1643.

Związek pośredni 15

N-[2-(4-nitro-fenoksy)-etylo]-isobutyramid

2-(4-nitro-fenoksy)etyloaminę (0,27 g) rozpuszczono w suchym DCM (8,5 ml) i następnie dodano suchą pirydynę (0,15 ml) i chlorek isobutyrylu (0,12 ml). Po wymieszaniu przez godzinę w temperaturze pokojowej mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 3 N HCl (50 ml) i ekstrahowano octanem etylu (50 ml), następnie fazę organiczną przemyto solanką (50 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem surowego produktu, który krystalizowano (eter dietylowy, 7 ml) z wytworzeniem tytułowego związku (0,11 g) jako żółtego ciała stałego. Temperatura topnienia 102-103° ¹H NMR (CDCla) ^: 8^,22 (d, 2H^); 6^,98 (d, 2H^); 5^,88 (bs, 1H^); 4^,15 (t, 2H^); 3^,72 (m, 2H^); 2^,39 (m, 1H); 1,18 (d, 6H);.

IR (nujol): 3319, 1647, 1593, 1340, 1175.

PL 194 532 B1

Związek pośredni 16

N-[2-(4-amino-fenoksy)-etylo]-isobutyramid

Związek pośredni 15 (0,19 g) rozpuszczono w metanolu (5 ml) i następnie dodano Pd na węglu 5% (0,19 g). Po wymieszaniu przez 1,5 godziny w temperaturze pokojowej pod wodorem (1 atm), mieszaninę reakcyjną przesączono przez Celite i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem tytułowego związku (0,15 g) jako pomarańczowego ciała stałego, temperatura topnienia 99-100°.

¹H NMR ⁽CDCl₃) : 6^,73 (m, 2H^); 6^,65 (m, 2H^); 5^,92 (te, 1H); 3^,96 (t, 2H^); 3^,62 (m, 2H^); 3^,46 (bs, 2H^);2,37 (m, 1H); 1,15 (d, 6H).

IR (nujol): 3300, 1663.

Związek pośredni 17 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-izobutyryloamino-etoksy)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 10 (0,078 g) rozpuszczono w suchym toluenie (8 ml). Do tego roztworu dodano związek pośredni 16 (0,044 g) i mieszaninę reakcyjna ogrzewano pod refluksem przez 45 min. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono następnie i powstał osad, który przesączono i utarto z izopropanolem z wytworzeniem tytułowego związku (0,080 g) jako białego ciała stałego.

¹H NMR (DMSO) ^: 10^,06 (s, 1H^); 7^,95 (t, 1H^); 7^,56 (d, 2H^); 7^,26^-7^,2 (m, 6H^); 6^,87 (d, 2H^); 6^,71 (d, 1H); 6,69 (d, 1H); 6,68 (s, 1H); 5,05 (d, 1H); 4,84 (d, 1H); 4,35 (m, 1H); 4,24 (dd, 1H); 3,92 (t, 2H); 3,36 (m, 2H); 2,80 (dd, 1H); 2,36 (m, 1H); 0, 97 (d, 6H).

IR (nujol): 3315, 3292, 1722, 1649.

Związek pośredni 18

N-(4-t-butoksykarbonyloamino-fenylo)-2-metoksyacetamid

Do mieszanego roztworu N-t-butoksykarbonylo-1,4-fenylenodiaminy (0,25 g) w suchym tetrahydrofuranie (20 ml) dodano pirydynę (0,12 ml) i chlorek metoksyacetylu (0,15 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez godzinę. Roztwór rozcieńczono octanem etylu (50 ml), przemyto 3N roztworem kwasu chlorowodorowego (30 ml) i solanką (30 ml), osuszono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem tytułowego związku (0,35 g). T.l.c. CH/EA octan 1/1, Rf=0,33.

¹H^-NMR⁽CDCl₃ ^): 8^,18 (bs, 1H), 7^,50 (d, 2H), 7^,32 (d, 2H), 6^,44 (bs, 1H), 4^,00 (s, 2H), 3^,49 (s, 3H), 1,51 (s, 9H).

Związek pośredni 19

N-(4-amino-fenylo)-2-metoksy-acetamid

Roztwór związku pośredniego 18 (0,35 g) w dichlorometanie/kwasie trifluorooctowym (10 ml/10 ml) mieszano przez 2 godziny. Rozpuszczalnik odparowano, surowy produkt rozcieńczono 2N roztworem wodorotlenku sodu i ekstrahowano octanem etylu (4x50 ml) i dichlorometanem (50 ml). Zebrane warstwy organiczne osuszono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt oczyszczono metodą kolumnowej chromatografii na żelu krzemionkowym stosując octan etylu jako eluent z wytworzeniem tytułowego związku (0,16 g). T.l.c. octan etylu, Rf=0,43.

¹H^-NMR⁽CDCl₃) ^: 8^,05 (te, 1H) 7^,33 (d, 2H), 6^,66 (d, 2H), 3^,99 (s, 2H), 3^,60 (te, 2H), 3^,49 (s, 3H).

Związek pośredni 20 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-metoksyacetyloamino)fenylo-karbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan benzylu

Do mieszanego roztworu związku pośredniego 10 (0,12 g) w suchym toluenie (10 ml) dodano związek pośredni 19 (0,053 g) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze wrzenia przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono w temperaturze 24°, otrzymując osad, który przesączono z wytworzeniem czystego związku tytułowego (0,118 g). T.l.c. octan etylu, Rf=0,75.

¹H^-NMR ⁽DMSO) ^: 10^,15 (te, 1H), 9^,64 (te, 1H), 7^,58 (m, 4H), 7^,25 (m, 6H), 6^,72^-6^,70 (m, 3H), 5,06 (d, 1H), 4,85 (d, 1H), 4,35 (m, 1H), 4,25 (dd, 1H), 3,96 (s, 2H), 3,35 (s, 3H), 2,81 (dd, 1H).

Związek pośredni 21

N-4(t-butoksykarbonyloamino-fenylo)-2-benzyloksykarbonyloamino-acetamid

Do roztworu karbobenzyloksyglicyny (0,6 g) w acetonitry-lu (40 ml) dodano 1-hydroksybenzotriazol (0,4 g), chlorowodorek 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu (1,1 g) i 4-(t-butoksykarbonyloamino)anilinę (0,5 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze wrzenia przez 5 godzin. Po rozcieńczeniu octanem etylu roztwór przemyto 3N kwasem chlorowodorowym, solanką, 5% roztworem wodorotlenku sodu i solanką. Warstwę organiczną osuszono, przesączono i odparowano pod

PL 194 532 B1 zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem surowego produktu, który utarto w eterze dietylowym (5 ml) z wytworzeniem tytułowego związku (0,54 g) jako bladobrunatnego ciała stałego.

¹H NMR (CDCls) : 7^,79 (bs, 1H^); 7^,45-7^,3 (m, 9H^); 6^,44 (bs, 1H^); 5^,43 (bs, 1H^); 5^,17 (s, 2H^);

3,98 (d, 2H); 1,51 (s, 9H);

IR (nujol): 3439, 1724.

Związek pośredni 22

N-4(t-Butoksykarbonyloaminofenylo)-2-amino-acetamid

Zawiesinę związku pośredniego 21 (0,53 g) w metanolu (25 ml) uwodorniano pod ciśnieniem 1 atm przez godzinę w obecności 5% Pd/C (0,25 g) jako katalizatora. Katalizator odsączono na warstwie celitu i roztwór odparowano z wytworzeniem tytułowego związku (0,32 g) jako bladoróżowego ciała stałego.

¹H NMR (DMSO) ^: 9^,7 1H^); 9^,22 1H^); 7^,48 fr 2H^); 7^,34 fr 2H) / 3^,20 (s, 2H^); 2^,00 fr 2H^);

1,45 (s, 9H); IR (nujol): 3314, 1732, 1645, 1603

Związek pośredni 23

N-4(t-butoksykarbonyloamino-fenylokarbamoilometylo)-izobutyramid

Do roztworu związku pośredniego 22 (0,32 g) w THF (25 ml) dodano pirydynę (0,19 ml) i chlorek butyrylu (0,15 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez godzinę. Po rozcieńczeniu octanem etylu, roztwór przemyto 3 N kwasem chlorowodorowym. Warstwę organiczną osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem surowego produktu, który utarto w eterze dietylowym (5 ml) z wytworzeniem tytułowego związku (0,31 g) jako białego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO^): 9^,80 fr 1H^); 9^,22 fr 1H^); 8^,00 (t, 1H^); 7^,43 fr 2H^); 7^,34 fr 2H^); 3^,81 fr 2H^);2,44 (m, 1H); 1,45 (s, 9H); 1,01 (d, 6H);

IR (nujol): 1724, 1705, 1634.

Związek pośredni 24

N-4(amino-fenylokarbamoilometylo)-izobutyramid

Roztwór związku pośredniego 23 (0,31 g) w dichlorometanie/kwasie trifluorooctowym (6 ml/6 ml) mieszano przez godzinę. Roztwór odparowano i pozostałość rozcieńczono 5% roztworem NaOH i ekstrahowano octanem etylu (4x50 ml). Warstwę organiczną osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem surowego produktu, który oczyszczono metodą chromatografii rzutowej stosując octan etylu z wytworzeniem tytułowego związku (0,16 g) jako brunatnej piany.

¹H NMR ⁽DMSO) ^: 9^,47 fr 1H^); 7^,96 (t, 1H^); 7^,18 fr 2H^); 6^,48 fr 2H^); 4^,83 (bs, 2H^); 3^,77 (d, 2H); 2,44 (m, 1H); 1,00 (d, 6H);

IR (nujol): 3306, 1678, 1651.

Związek pośredni 25 (+/-)(E)-5,7-dichloro-4-(4-izobutyryloaminometylokarbonyloamino-fenylokarbamoilometyleno)-1,2,3,4-tetrahydrochinolino-2-karboksylan benzylu

Związek pośredni 10 (0,53 g) rozpuszczono w toluenie (50 ml). Do tego roztworu dodano związek pośredni 24 (0,31 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny w temperaturze 110°. Wytrącone białe ciało stałe przesączono i przemyto eterem etylowym (30 ml) z wytworzeniem tytułowego związku (0,58 g) jako białego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO^): 10^,14 fr 1H^); 9^,90 fr 1H^); 8^,04 (t, 1H^); 7^,58 fr 2H^); 7^,49 fr 2H^); 7^,25 (m, 5H); 6,72 (d, 1H); 6,70 (d, 1H); 6,70 (s, 1H); 5,05 (d, 1H); 4,86 (d, 1H); 4,36 (m, 1H); 4,25 (dd, 1H); 3,83 (d, 2H); 2,82 (dd, 1H); 2,46 (m, 1H); 1,01 (d, 6H).

IR (nujol): 1717, 1643, 3281.

P r z y k ł a d 1 kwas (+/-)-(E,E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-cyjano-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy

Związek pośredni 11 (0,032 g) rozpuszczono w 95% etanolu (4 ml) i wodzie (1 ml) i potraktowano w temperaturze pokojowej przez godzinę LiOH (0,005 g). Roztwór zatężono następnie i powstałe ciało stałe utarto z 3N HCl (2 ml) przez godzinę. Przesączenie zawiesiny dało tytułowy związek (0,025 g) jako żółte ciało stałe, temperatura topnienia: >200°.

NMR^{: 1}H d (CDCl₃) 12^,73 ⁽1fr bs), 10^,39 ⁽1fr bs), 7^,70 ⁽2fr d), 7^,60 ⁽2fr d), 7^,56 ⁽1fr d), 7^,22 (1H, s), 7,15 (1H, d), 6,70 (1H, d), 6,68 (1H, d), 6,31 (1H, d), 4,13 (1H, td), 3,90 (1H, dd), 3,03 (1H, dd).

IR^: (CDCl₃) ν_Π3 ^{χ (}cm-¹⁾ 3321,2286^, 1770^, 1690.

PL 194 532 B1

P r z y k ł a d 2 kwas (+/-)(E,E)-4-[4-(2-t-butoksykarbonylo-winylo)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy

Związek pośredni 12 (0,046 g) umieszczono w zawiesinie w etanolu (5 ml) i wodzie (2 ml). Do tego roztworu dodano LiOH-(H₂O) (0,007 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 0,5 godziny w temperaturze pokojowej do otrzymania przejrzystego bladożółtego roztworu. Następnie dodano kroplami 2 N HCl (5 ml) i powstały kwasowy roztwór rozcieńczono octanem etylu (10 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt utarto z eterem dietylowym (3 ml) i eterem naftowym (3 ml). Osad przesączono, przemyto małą ilością eteru naftowego i osuszono z wytworzeniem tytułowego związku (0,015 g) jako żółtego ciała stałego, temperatura topnienia 140°.

¹H NMR (DMSO) : 12^,84 (bs, 1H^); 10^,40 (bs, 1H^); 7^,68 (d, 2H^); 7^,62 (d, 2H^); 7^,61 (d, 1H^); 7^,15 (bs, 1H); 6,70 (m, 3H); 6,40 (d, 1H); 4,13 (m, 1H); 3,94 (dd, 1H); 3,01 (dd, 1H); 1,47 (d, 9H).

P r z y k ł a d 3 kwas (+/-)(E,E)-4-[4-(2-karbamoilowinylo)-fenylokarbamoilometyleno]-5,7-dichloro-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy

Związek pośredni 13 (0,098 g) umieszczono w zawiesinie w etanolu (5 ml) i wodzie (2,5 ml). Do tego roztworu dodano LiOH-(H₂O) (0,006 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 2 godziny w temperaturze pokojowej do otrzymania przejrzystego bladożółtego roztworu. Następnie dodano kroplami 2 N HCl (5 ml) i powstały kwasowy roztwór rozcieńczono wodą (10 ml); tak powstały osad przesączono, przemyto małymi ilościami zimnej wody i osuszono z wytworzeniem tytułowego związku (0,020 g) jako białego ciała stałego, temperatura topnienia >250°.

¹H NMR ⁽DMSO^): 12^,71 (bs, 1H^); 10^,30 (bs, 1H^); 7^,67 (d, 2H^); 7^,49 (d, 2H^); 7^,46 (bs, 1H^); 7^,01 (bs, 1H); 7,34 (d, 1H); 7,14 (db, 1H); 6,70 (m, 1H); 6,69 (d, 1H); 6,68 (d, 1H) 4,12 (m, 1H); 3,90 (dd, 1H); 3,03 (dd, 1H); temperatura topnienia >250°.

IR (nujol): 3310, 3420, 1710, 1657, 1610.

P r z y k ł a d 4 kwas (+/-)-(E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-morfolin-4-yloetoksy)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy

Związek pośredni 14 (0,049 g) umieszczono w zawiesinie w etanolu (9 ml) i wodzie (3 ml). Do tego roztworu dodano LiOH-(H₂O) (0,014 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 0,5 godziny w temperaturze pokojowej do otrzymania przejrzystego bladożółtego roztworu. Następnie dodano kroplami 3 N HCl (5 ml) do pH=3 i powstały kwasowy roztwór rozcieńczono octanem etylu (50 ml) i wodą (50 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt utarto z wodą (2 ml) i z eterem dietylowym/EA (1/1) z wytworzeniem tytułowego związku (0,027 g) jako żółtego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO) ^: 12^,67 (bs, 1H^); 10^,10 (s, 1H^); 7^,55 (d, 2H^); 7^,13 (d, 1H^); 6^,87 (d, 2H^); 6^,70 (d, 1H); 6,67 (s, 1H); 6,65 (d, 1H); 4,10-4,04 (m, 3H); 3,85 (m, 1H); 3,57 (m, 4H); 3,05 (dd, 1H); 2,6 (m, 2H); 2,4 (m, 4H).

IR (nujol): 3387.

P r z y k ł a d 5 kwas (+/-)-(E^)-^5i.7-^dc^hlk)rc)-4^-4^-c^\/a^^rlc^m^e3b/k)-e^n\/k^l'^a3rt^i^n^olk^n^e3b/e^no)-1,2,3,4-tetrahydrochinolino-2-karboksylowy

4-cyjanometyloanilinę (0,081 g) dodano do roztworu związku pośredniego 10 (0,2 g) rozpuszczonego w suchym toluenie (10 ml) i suchym tetrahydrofuranie (10 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 3 godziny w temperaturze 110° i następnie rozcieńczono octanem etylu (50 ml), przemyto nasyconym roztworem wodnym NH4Cl (50 ml) i solanką (50 ml). Warstwę organiczną oddzielono, osuszono, przesączono i odparowano pod zmniejszonym ciśnieniem z wytworzeniem surowego produktu, który utarto w octanie etylu (5 ml) i eterze naftowym (20 ml). Żółte ciało stałe tak otrzymane (0,140 g), rozpuszczono w etanolu (20 ml) i wodzie (5 ml). Do tego roztworu dodano LiOH-(H₂O) (0,023 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez godzinę w temperaturze pokojowej. Następnie dodano kroplami 2 N HCl (5 ml) i powstały kwasowy roztwór rozcieńczono wodą (30 ml); tak powstały osad przesączono, przemyto małymi ilościami zimnej wody i osuszono z wytworzeniem tytułowego związku (0,057 g) jako żółtego ciała stałego, temperatura topnienia: 200-202°.

PL 194 532 B1

Ή (DMSO) : 12,7 (bs, 1H); 10,2 (s, 1H); 7,65 (d, 2H); 7,27 (d, 2H); 6,7-6,67 (m, 3H); 4,11 (m, 1H); 3,96 (s, 2H); 3,89 (dd, 1H); 3,05 (dd, 1H).

IR (nujol): 3366; 3321; 2270; 1728.

P r z y k ł a d 6 kwas (+/-)-(E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-izobutyryloaminoetoksy)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy

Związek pośredni 17 (0,066 g) umieszczono w zawiesinie w etanolu (9 ml) i wodzie (3 ml). Do tego roztworu dodano LiOH-(H₂O) (0,019 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez godzinę w temperaturze pokojowej do otrzymania przejrzystego bladożółtego roztworu. Po odparowaniu rozpuszczalnika dodano kroplami 1 N HCl do pH=1 i powstały kwasowy roztwór rozcieńczono wodą (30 ml); tak powstały osad przesączono, przemyto małymi ilościami zimnej wody, utarto z izopropanolem (2 ml) i osuszono z wytworzeniem tytułowego związku (0,029 g) jako białego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO^): 12^,70 (s, 1H^); 10,01 (s, 1H^); 7^,95 (t, 1H^); 7^,54 (d, 2H^); 7^,10 (d, 1H^); 6^,87 (d, 2H^);6,69 (d, 1H); 6,67 (d, 1H); 6,66 (bs, 1H); 4,10 (m, 1H); 3,92 (t, 2H); 3,88 (dd, 1H); 3,36 (m, 2H); 3,05 (dd, 1H); 2,36 (m, 1H); 0,97 (d, 6H).

IR (nujol): 3333, 1726, 1650, 1628.

P r z y k ł a d 7 kwas (+/-)-(E)-5,7-dichloro-4-[4-(2-metoksy-acetyloamino)-fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylowy

Do mieszanego roztworu związku pośredniego 20 (0,06 g) w etanolu/wodzie (6 ml/2 ml), dodano monohydrat wodorotlenku litu (0,018 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez godzinę. Roztwór odparowano, następnie rozcieńczono 3N roztworem kwasu chlorowodorowego (5 ml). Powstały osad przesączono, przemyto wodą i utarto w acetonitrylu (2 ml) z wytworzeniem tytułowego związku (0,034 g).

¹NMR ⁽DMSO) ^: 12^,72 (s, 1H), 10^,11 (s, 1H), 9^,68 (s, 1H), 7^,57 (m, 4H), 7^,11 (d, 1H), 6^,69 (d, 1H), 6,68 (s, 1H), 6,67 (d, 1H), 4,11 (m, 1H), 3,96 (s, 2H), 3,9 (dd, 1H), 3,36 (s, 3H), 3,06 (dd, 1H).

P r z y k ł a d 8 (+/-)-(E)E-5,7-dichloro-4-[4-(2-cyjano-winylo)fenylokarbamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan sodu

Związek z przykładu 1 (0,040 g) umieszczono w zawiesinie w wodzie (5 ml) i metanolu (1 ml). Następnie dodano NaOH 1 M (0,093 ml) i mieszaninę reakcyjną mieszano przez 10 minut w temperaturze pokojowej do otrzymania przejrzystego bladożółtego roztworu. Powstały roztwór następnie liofilizowano przez 32 godzin z wytworzeniem tytułowego związku (0,033 g) jako żółtego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO) ^: 11^,86 (bs, 1H)^; 7^,60 (d, 2H^); 7^,55 (d, 1H^); 7^,32 (d, 2H^); 6^,78 (d, 1H^); 6^,74 (d, 1H); 6,54 (m, 1H); 6,50 (d, 1H); 6,32 (d, 1H); 3,52 (m, 1H); 3,16 (m, 1H); 2,73 (m, 1H).

IR (nujol): 3326-2670, 2218, 1664, 1600.

P r z y k ł a d 9 (+/-)-(E)-5,7-dichloro-4-(4-izobutyryloaminometylokarbonyloamino-fenylokarbamoilometyleno)1,2,3, 4-tetrahydro-chinolino-2-karboksylan sodu

Związek pośredni 25 (0,58 g) umieszczono w zawiesinie w etanolu/metanolu (95:5 odpowiednio) (0,81 ml). Dodano 1N NaOH (0,93 ml) i roztwór mieszano 1 godzinę w temperaturze pokojowej. Roztwór staje się przejrzyście żółty. Dodano kroplami kolejno octan etylu (100 ml) i eter dietylowy (50 ml) i wytrącone żółte ciało stałe przesączono i osuszono z wytworzeniem tytułowego związku (0,44 g) jako żółtego ciała stałego.

¹H NMR ⁽DMSO^): 11,19 (te, 1H^); 9^,99 (bs, 1H^); 8^,17 (t, 1H^); 7^,66 (m, 2H^); 7^,50 (m, 2H^); 6^,75^-6^,69 (d+bs, 2H); 6,53-6.55 (s + d, 2H); 3,83 (d, 2H);3,50-3,41 (m+dd, 2H); 2,58-2,45(dd+m, 2H); 1,01 (d, 6H).

IR (nujol): 3294, 1691, 1653.

Przykład farmaceutyczny Dożylna infuzja

Antagonista glicyny o wzorze (I) Polisorbat 80 tris(hydroksymetylo)aminometan Roztwór dekstrozy 5% wagowych Zastrzyk dożylny

Antagonista glicyny o wzorze (I) Polisorbat 80 tris(hydroksymetylo)aminometan % wagowych 0,3 - 0,5 1

0,54 qs do objętości

0,3-3

0,54

PL 194 532 B1

Roztwór dekstrozy 5% wagowych qsdo objętości

Antagonistę glicyny i Polisorbat dodano do roztworu tris(hydroksymetylo)aminometanu w 5% wodnym roztworze dekstrozy odpowiednim do zastrzyków. Roztwór przesączono przez sterylny 0,2 pm filtr sterylizacyjny i wprowadzono do pojemników, poczym wysterylizowano w autoklawie.

Powinowactwo związku według wynalazku do niewrażliwego na strychninę miejsca wiązania glicyny umieszczonego na kompleksie receptora NMDA określono stosując procedurę Kishimoto H. i in., J. Neurochem. 1981, 37, 1015-1024. Wartości pKi otrzymane dla reprezentatywnych związków według wynalazku podano w następującej tabeli.

Przykład nr pKi

8,1

7,2

8,1

7, 8

8,2

8,1

Zdolność związków według wynalazku do hamowania indukowanych NMDA drgawek u myszy określono stosując procedurę Chiamulera C i in. Psychopharmacology 1990, 102, 551-552. W tym teście zdolności związek podawany dożylnie dla zahamowania uogólnionych napadów indukowanych przez zastrzyk do naczynia mózgowego NMDA u myszy zbadano przy dawce 0,1 mg/kg.

Wyniki jako procent (%) hamowania przy dawce 0,1 mg/kg dla reprezentatywnych związków podano poniżej:

Przykład nr % hamowania

40%

Nie zauważono niekorzystnego wpływu, gdy związki według wynalazku podawano myszom (dożylnie lub doustnie) w farmakologicznie aktywnych dawkach.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Pochodnetetrahydrochinolinyywzorze(l ( lub jego sól, w którym

R oznacza atom chlorowca w pozycji 5 i/lub w pozycji 7, m oznacza 1 lub 2;

R1 oznacza grupę (CH2)oCN, -CH=CHR3, (w której R3 oznacza grupę cyjanową lub grupę COR7, w której R7 oznacza grupę C1-4-alkoksylową lub aminową), (CH2)oNHCOCH2R4, (w której R4 oznacza grupę C1-4-alkoksylową lub NHCOR8, w której R8 oznacza atom wodoru lub grupę C1-4-alkilową) lub O(CH2)pNR5R6, (w której R5 i R6 oznaczają atom wodoru lub NR5R6 oznacza grupę morfolinową lub R5 oznacza atom wodoru a R6 oznacza COR9, gdzie R9 oznacza atom wodoru lub grupę C1-4-alkilową);

n oznacza 0, 1 lub 2; p oznacza 2, 3 lub 4.

PL 194 532 B1
2. Pochodne o wzorze (I) według zastrz. 1, w ich fizjologicznie dopuszczalnej soli.
3. Poohhodeo wzzrzz( l( weełuuzzatrz.1, albo2, w któnrm m oonaacz 2,a R oonaacz atom chloru w położeniu 5 i 7.
4. PoohoOdao wzzrzz( l( wzeług zzstrZzS.w któnrm R-i oonaacngruppchjanametylowz.22zzr Outyryloaminoetoksylową, 2-metoksmacetylaminową, izoOutyrmloaminometylokarOonmloaminową, 2-morfolin-4-mloetoksmlową luO CH=CHR3, gdzie R3 oznacza t-OutoksykarOonyl, karOamoil luO grupę cyjanową.
5. Pochodne tetrahydrochinoliny wyOrane spośród kwasu (±)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-metoksy-acetylamino)-fenylokarOamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-izoOutmrmloamino-metmlokarOonmloamino)-fenmlokarOamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E)5,7-dichloro-4-(4-cyjanometylo-fenylokarOamoilometyleno)-1,2,3,4-tetrahydrochinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E,E)5,7-dichloro-4-[4-(2-cyjano-winylo)-fenylokarOamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E,E)4-[4-(2-t-OutoksmkarOonmlo-winmlo)-fenylokarOamollometyleno]-5.7-dichloro-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E,E)4-[4-(2-karOamoilo-winylo)-fenylokarOamoilometyleno]-5,7-dichloro-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-izoOutyryloamino-etoksy)-fenylokarOamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

kwasu (±)(E)5,7-dichloro-4-[4-(2-morfolin-4-ylo-etoksy)-fenylokarOamoilometyleno]-1,2,3,4-tetrahydro-chinolino-2-karOoksylowego;

oraz ich fizjologicznie dopuszczalnych, soli, zwłaszcza soli sodowej, luO enancjomerów.
6. Sppsóóo<vztwztznniazwiąznkw określonayhw znstrz. zza^ 1 albO22 znamiennytym. żż: (a) cyklizuje się związek o wzorze (II) gdzie R, R1 i m mają znaczenie podane w zastrz. 1, R12 oznacza grupę chroniącą karOoksyl, R13 oznacza atom Oromu luO jodu, a R₁₄ oznacza atom wodoru luO grupę chroniącą atom azotu, z zastosowaniem katalitycznej ilości kompleksu palladu (O) w oOecności zasady organicznej luO z zastosowaniem katalitycznej ilości soli palladu (II) i triarylofosfiny w oOecności zasady organicznej;

PL 194 532 B1 (c) poddaje się reakcji aktywowaną pochodną kwasu karboksylowego (III) gdzie R, m, R12 i R14 mają wyżej podane znaczenie, z aminą (IV), gdzie ri ma wyżej podane znaczenia, przy czym następnie gdzie to konieczne lub pożądane, prowadzi się jeden lub kilka następujących etapów:

1. usuwa się grupę zabezpieczającą karboksyl lub atom azotu;

2. wydziela się związek o wzorze (I) jako jego sól;

3. oddziela się związek o wzorze (1) jako konkretny enancjomer.
7. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że zawiera związek określony w zastrz. od 2 do 5 w mieszaninie z jednym lub kilkoma fizjologicznie dopuszczalnymi nośnikami lub zaróbkami.
8. Zastosowanie związku określonego w zastrz. od 2 do 5 do wytwarzania leku do antagonizowania wpływu pobudzających aminokwasów na kompleks receptora NMDA.
9. Pochodne tetrahydrochinoliny określone w zastrz. od 2 do 5 do stosowania w terapii.