PL169729B1 - Urządzenie dozujące medykamenty - Google Patents

Abstract

1. Urządzenie dozujące medykamenty, mające korpus główny, umieszczoną w mm tuleję z aerozolowym pojemnikiem zawierającym lek, przy czym korpus główny jest połączony w dolnej części z dozującą dyszą i z ustnikiem, a w jego górnej części jest umieszczona sprężyna dociskająca tuleję do dołu, znamienne tym, że pod tuleją (20) usytuowana jest komora (130) zamknięta od góry uszczelką (30) i od dołu stałą poprzeczną przegrodą (10) w którejjestszczelinowy zawór (120) w postaci elastycznej klapki (125) łączący komorę (130) z wylotową komorą (100) ustnika (95), która ma łopatkę (110) umieszczoną obrotowo na sworzniu (115) i połączoną obrotowo z popychaczem (135) klapki (125) umieszczonym w szczelinowym zawo-rze (120).

Description

Przedmiotem wynalazkujest urządzenie dozujące medykamenty, zwłaszcza urządzenie umożliwiające dozowanie przerywanych dawek płynu.

W szczególności wynalazek ma zastosowanie w urządzeniach dozujących takiego typu, w których odmierzona dawka jest kierowana do inhalacji przez samego pacjenta.

Inhalatory odmierzające dawkę są dobrze znane w terapii medycznej oraz w leczeniu schorzeń układu oddechowego, na przykład astmy. Urządzenia reanimacyjne, pobudzacze oddechu są także dobrze znane i były przedmiotem wielu zgłoszeń patentowych.

W opisach patentowych Wielkiej Brytanii nr 1 288 971, 1 297 993, 1 335 378, 1 383 761, 1 392 192, 1 413 285 oraz w amerykańskim opisie patentowym nr 4 803 978 i opisie europejskiego zgłoszenia patentowego nr 0 186 280 przedstawiono urządzenia inhalacyjne, w których zastosowano ciśnieniowy aerozolowy pojemnik dozujący. Urządzenie zawiera pojemnik dozujący, który posiada zawór pozwalający na wypuszczanie odmierzonych dawek zawartości aerozolu gdy jest ściśnięta wewnętrzna sprężyna zaworu. Urządzenie dozujące zwykle zawiera komorę posiadającą ustnik, wloty powietrza, mechanizmy inicjujące zadziałanie zaworu w

169 729 dozującym pojemniku, mechanizmy zamykające, mechanizmy zwalniające umożliwiające zwolnienie regulowanego zaworu będącego w położeniu naładowanym oraz mechanizmy umożliwiające inhalację przez zwalnianie zapadki aby w ten sposób odmierzona dawka aerozolowego komponentu została wypuszczona do przestrzeni ustnika. Wszystkie wyżej wymienione elementy służą do koordynacji dozowania leku wypuszczonego z aerozolowego pojemnika przez pacjenta podczas inhalacji tak, aby umożliwić wprowadzenie do układu oddechowego maksymalnej dawki leku. Mechanizmy zamykające są często połączone z zaworem, który zmienia położenie z zamkniętego na dozowanie w wyniku częściowej próżni powstałej podczas inhalacji.

W europejskim zgłoszeniu patentowym nr 0 045 419 przedstawiono urządzenie inhalacyjne posiadające korpus główny, umieszczoną w nim tuleję z aerozolowym pojemnikiem zawierającym lek, przy czym korpus główny jest połączony w dolnej części z dozującą dyszą i z ustnikiem, a w jego górnej części umieszczona jest sprężyna dociskająca tuleję do dołu. Urządzenie ma mechanizmy dozujące, które gdy zadziałają razem to spełniają swe zadanie.

W angielskim opisie patentowym nr 1 269 554 przedstawiono urządzenie, w którym aerozolowy pojemnik jest przemieszczany przez dźwignię i układ krzywek do położenia naładowanego, w którym utrzymywany jest przez zapadkę. Różnica ciśnień umożliwia zwolnienie zapadki i ruch zaworu pojemnika do położenia dozowania.

Celem wynalazku jest skonstruowanie inhalatora odmierzającego dawkę, w którym dozowanie medykamentu jest wywołane przez samego pacjenta. Mechanizm uwalniania będzie działał przy powrocie do ciśnienia atmosferycznego lub wcześniejszego stanu równowagi co umożliwia pełną skuteczność działania przy wstępnym obciążeniu.

Urządzenie dozujące medykamenty według wynalazku ma korpus główny, umieszczoną w nim tuleję z aerozolowym pojemnikiem zawierającym lek, przy czym korpus główny jest połączoną w dolnej części z dozującą dyszą i z ustnikiem, a w jego górnej części jest umieszczona sprężyna dociskająca tuleję do dołu. Urządzenie charakteryzuje się tym, że pod tuleją usytuowana jest komora zamknięta od góry uszczelką, a u dołu jest stała poprzeczna przegroda w której jest usytuowany szczelinowy zawór w postaci elastycznej klapki łączący tę komorę z komorą ustnika, która ma łopatkę umieszczoną obrotowo na sworzniu i połączoną obrotowo z popychaczem klapki umieszczonym w szczelinowym zaworze. Komora ustnika ma co najmniej jeden otwór wlotowy powietrza.

W wykonaniu alternatywnym urządzenie charakteryzuje się tym, że tuleja jest połączona z przeponą mającą elastyczne ściany i sztywny krążek w którym usytuowany jest zawór zaopatrzony w zamykającą klapkę połączoną z obrotową łopatką, która rozdziela komorę na przestrzenie wlotu powietrza tulei i kanałów połączonych z ustnikiem, przy czym z przeciwnej strony korpusu umieszczona jest nasadka rozpylająca połączona obrotowo z krzywką na obrotowym sworzniu, na której spoczywa umieszczony w kanale łączącym popychacz, którego górny koniec dochodzi do wielu tulei. W wykonaniu tym tuleja przynajmniej częściowo obejmuje od góry pojemnik aerozolowy.

W obydwu wykonaniach urządzenie zaopatrzone jest w mechanizm akustyczny sygnalizujący dźwiękiem przekroczoną ilość inhalowanej dawki w stosunku do dawki ustalonej.

Przedmiot wynalazku zostanie przedstawiony w przykładach wykonania wraz z objaśnieniami elementów na rysunku na którym:

fig. 1 - przedstawia urządzenie dozujące w przekroju poprzecznym, odpowiadającym pierwszemu przykładowi wykonania wynalazku w położeniu spoczynkowym, fig. 2 - jest przekrojem poprzecznym urządzenia dozującego odpowiadającym pierwszemu przykładowi wykonania w położeniu dozowania, fig. 3 - jest przekrojem poprzecznym urządzenia dozującego odpowiadającym drugiemu przykładowi wykonania wynalazku, fig. 4 - pokazuje powiększoną przeponę zastosowaną w przykładzie wykonania pokazanym na fig. 3, fig. 5 - pokazuje powiększony przekrój poprzeczny górnej części urządzenia dozującego w położeniu wstępnego obciążenia, fig. 6 - pokazuje powiększony przekrój poprzeczny górnej części urządzenia dozującego w położeniu dozowania.

169 729

Jak pokazano na fig. 1 i 2 urządzenie do inhalacji składa się z korpusu głównego 5, który jest cylindryczny w przekroju poprzecznym. Korpus główny 5 zawiera stałą poprzeczną przegrodę 10 posiadającą poprzeczny otwór 15. Wewnątrz korpusu głównego 5 znajduje się tuleja 20 o podobnym do niego przekroju poprzecznym. Wzdłużne osie zarówno tulei 20 jak i korpusu głównego 5 są współosiowe. Znany typ aerozolowego pojemnika 25 z lekiem ma cylindryczny kształt i jest zawarty wewnątrz tulei 20. Tuleja 20 zawiera pierścieniową uszczelkę 30, która stanowi przesuwne uszczelnienie wewnętrznego cylindra 35 z korpusem głównym 5. Pierścieniowa uszczelka 30 może być wykonana z gumy naturalnej lub syntetycznej i mieć kształt O-ringu nałożonego na tuleję 20. Alternatywnie uszczelka 30 jest integralną częścią wystającej krawędzi tulei 20. Aerozolowy pojemnik 25 posiada trzpień 40, który zawiera aerozolowy zawór dozujący, którego nie pokazano. Otwór 15 jest tak uformowany, że umożliwia szczelne osadzenie w nim trzpienia 40 aerozolowego pojemnika 25. Próg oporowy 45 ogranicza i ustala położenie trzpienia 40, który obrotowo osadza aerozolowy pojemnik 25 ustalając jego położenie w korpusie głównym 5. Kanał 50 rozciąga się od otworu 15 poprzez próg oporowy 45 az do połączenia z dozującą dyszą 55.

Jak pokazano na fig. 1, na jednym z końców korpusu głównego 5 znajduje się mimośrodowy sworzeń 60 oraz wybranie 65 przystosowane do przemieszczania krzywkowej dźwigni 70 pracującej na mimośrodowo osadzonym sworzniu 60. W położeniu spoczynkowym wystający czop znajduje się w poprzecznym wybraniu 65, uwzględniającym działanie krzywkowej dźwigni 70. Dodatkowo poprzeczne wybranie posiada cylindryczny kanał 75, w którym znajduje się sprężyna 80 zawarta pomiędzy przesuwnym tłokiem 85 a drugą tuleją 20.

Jak pokazano na fig. 2, obrót o kąt 90°C krzywkowej dźwigni 70 wywoła nacisk i przesunięcie tłoczka 85, a tym samym ściśnięcie sprężyny 80.

Na przeciwnym końcu korpusu głównego 5 znajduje się ustnik 95, oddzielony od korpusu głównego 5 poprzeczną przegrodą 10. W ustniku 95 mieści się wylotowa komora 100 oraz dysza dozująca 55. Wylotowa komora 100 posiada co najmniej jeden otwór wlotu powietrza tak, że może ono przechodzić przez otwór wlotowy 105 do ustnika 95. Łopatka bądź klapka 110 w swoim spoczynkowym położeniu rozdziela komorę 100 na przestrzeni zawierającej otwór wlotowy 105 i przestrzeń ustnika 95 pokazany na fig. 1. Łopatka 110 jest obrotowo zamocowana na sworzniu 115 tak, że możliwe jestjej przemieszczanie z położenia spoczynkowego w kierunku ustnika do położenia dozowania, co pokazano na fig. 2.

W stałej poprzecznej przegrodzie 10 znajduje się szczelinowy zawór 120, który jest zamykany przez elastyczną klapkę 125. Klapka 125 jest obrotowo zamocowana do poprzecznej przegrody 10 i skutecznie zabezpiecza przed wypływem powietrza na zewnątrz komory 130 i zamyka tę komorę 130.

Popychacz 135 klapki 125 przechodzi przez szczelinowy zawór 120 i jest obrotowo zamocowany do łopatki 110. Przy przemieszczaniu łopatki 110 do położenia działania popychacz 135 przemieszcza się przez szczelinowy zawór przelotowy 120 powodując otwarcie klapki 125. Odpowiednie ustawienie zamocowania popychacza 135 powoduje, że dużemu przemieszczeniu łopatki 110 odpowiada małe przemieszczenie popychacza 135 z wzrastającą siłą działania na klapkę 125.

Używając dozownik pacjent wkłada aerozolowy pojemnik 25 do wnętrza tulei 20, korpus główny 5 jest odkręcony, uszczelkę 30 ustawić w pobliżu linii I-I na fig. 2. Odkręcone części korpusu głównego 5 pozwalają na odsunięcie wewnętrznej tulei 20 i aerozolowy pojemnik 25 może zostać załadowany. Po czym tuleja 20 i korpus główny 5 powinny być zmontowane powtórnie w pozycji pierwotnej, co świadczy, ze urządzenie jest gotowe do użycia. Alternatywne urządzenie ma szczelny zespół, który staje się bezużyteczny gdy cała zawartość pojemnika została opróżniona. Gdy dźwignia 70 znajduje się w spoczynkowym położeniu do tulei 20, co pokazano na fig. 1, to sprężyna 80 nie naciska tulei 20. Komora 130 znajduje się pod ciśnieniem atmosferycznym. Gdy dźwignia 70 zostaje ustawiona do położenia ładowania co pokazano na fig. 2, wtedy sprężyna 80 jest ściskana przez tłoczek 85, co powoduje, że tuleja 20 wraz z aerozolowym pojemnikiem 25 przesuwa się w dół. To przemieszczenie powoduje, że powietrze w zamkniętej przestrzeni zostanie sprężone. Powietrze nie może wylatywać przez zawór szczelinowy 120, który jest zamknięty klapką 125 zaworu 120. Wzrastające ciśnienie powietrza w

169 729 komorze 130 spowoduje wytworzenie wstępnego obciążenia oporowego do zabezpieczenia zadziałania aerozolowego zaworu. Równocześnie wzrasta skuteczność uszczelnienia zaworu szczelinowego 120.

Tuleja 20 i aerozolowy pojemnik 25 przemieszczają się w dół, aż do zrównoważenia siły ściskającej sprężynę 80 przez wewnętrzną sprężynę zaworu aerozolowego pojemnika 25 i wzrost ciśnienia w zamkniętej komorze 130. Pozycja tulei 20 i pojemnika 25 podczas zrównoważenia sił zależy głównie od siły oporu wytwarzanych przez zamkniętą komorę 130 i siły związanej ze stałą sprężyny 80, które zostały dobrane w taki sposób, aby zrównoważenie sił wystąpiło dokładnie wtedy, gdy przed przemieszczającym aerozolowym pojemnikiem 25 wytworzy się wystarczająca komora 130 o objętości odpowiadającej dozowanej dawce medykamentu.

Niektóre typy aerozolowych pojemników zawierają otwór trzpieniowy 140 w trzpieniu 40 pojemnika. W tym samym przypadku, gdy krzywka 90 dźwigni 70 zostanie podniesiona do pozycji naładowanej - fig. 2, powietrze znajdujące się w komorze 130 będzie wylatywać na zewnątrz poprzez otwór trzpieniowy 140 oraz przez kanał 50i dyszę 55. Gdy tuleja 20 i pojemnik 25 przesunie się w dół, zostanie ściśnięta wewnętrzna sprężyna zaworu, otwór trzpieniowy 140 zostanie zamknięty przez gumowy zawór i powietrze w komorze 130 zostanie sprężone. Wytworzona zostanie niewielka różnica ciśnienia przy zamontowanej obrotowo łopatce 110, która jest potrzebna dla wykonania inhalacji pacjenta przez ustnik 95.

Różnica ciśnień spowoduje przemieszczenie łopatki 110 z położenia spoczynkowego do położenia dozowania. Łopatka 110 i odpowiednio zaprojektowana wylotowa komora 100 są tak dobrane, że w położeniu dozowania powietrza może swobodnie wlatywać otworami wlotowymi 105 do pacjenta. Przemieszczenie łopatki 110 do góry powoduje przemieszczania popychacza 135 do góry az do zetknięcia z otwieraną klapką 125 zaworu 120. Otworzenie klapki 125 zaworu 120 spowoduje ściśnięcie komory 130 tak, że zostanie zachwiana równowaga sił na tulei 20 i pojemniku 25. Tuleja 20 i pojemnik 25 są przesuwane w dół przez naciskającą sprężynę 80, czego wynikiem jest dozowanie odmierzonej dawki medykamentu przez dyszę dozującą 55 do ustnika 95 przez który oddycha pacjent, czyli w ten sposób pacjent inhaluje się powietrzem z odmierzoną dawką medykamentu. Po inhalacji dawki przez pacjenta, krzywkowa dźwignia 70 zostaje przywrócona do pozycji spoczynkowej. To powoduje ładowanie sprężyny 80, a tuleja 20 i pojemnik 25 przemieszczają się z powrotem do położenia nominalnego pod wpływem sprężyny wewnętrznej zaworu. Siły zamykające komorę 130 wzrastają i powietrze wchodzi do komory 130 przez uchyloną klapkę 125, aż dotąd, gdy ciśnienie w komorze 130 powróci do ciśnienia atmosferycznego.

W alternatywnym przykładzie wykonania, jak pokazano na fig. 3 urządzenie inhalatora składa się z korpusu głównego 400, który jest cylindryczny w przekroju poprzecznym, ustnika 405, pokrywy 407 zamykającej otwory szczelinowego wlotu powietrza 420’. Aerozolowy pojemnik 25 posiada trzpień 40,w którym znajduje się aerozolowy zawór dozujący, nie pokazany. Otwór 15 jest tak ukształtowany aby zapewnić szczelność na trzpieniu 40 aerozolowego pojemnika 25. Próg oporowy 45 ogranicza i ustala położenie trzpienia40, który obrotowo mocuje aerozolowy pojemnik 25 w korpusie głównym 400. Kanał 50 ciągnie się od otworu 15, poprzez próg oporowy 45 łączy się z dyszą dozującą 55.

Przeciwny koniec pojemnika 25 jest zawarty wewnątrz tulei 420, podobnej w przekroju poprzecznym do korpusu głównego 400. Wzdłużne osie zarówno tulei 420 jak i korpusu głównego 400 są współosiowe. Tuleja 420 jest luźno pasowana do wewnętrznej ściany korpusu głównego i może zawierać na swojej ścianie kilka profilowych rowków 430, które umożliwiają swobodny wlot powietrza do korpusu głównego urządzenia. Tuleja 420 może być utrzymywana w miejscu przez połączenie z przeponą 440, tak jak zostało to przedstawione na rysunku. W ten sposób tuleja 420 faktycznie zwisa z górnej części korpusu głównego.

Jak pokazano na fig. 4, elastyczna przepona 440 ma sztywny krążek 441, cylindryczną elastyczną ścianę 445 i usztywnioną złączkę 447,która jest dopasowana do specjalnie wykonanego w tulei 420 rowka 450, na przykład zaczepu mocującego. Dodatkowo ukształtowany występ 470 umożliwia suwliwe pasowanie jednego końca sprężyny 460, którajest zamocowana w tulei 420 w taki sposób, że może swobodnie przemieszczać się na tulei 420. Drugi koniec sprężyny 460 jest zamocowany do pierścieniowego występu 481, cylindrycznego kołnierza

169 729 wkładki 480, mieszczącej się w górnej części korpusu głównego 400. Wkładka 480 posiada zaczep 490 łączący krążek 441 do elastycznej przepony 440.

Połączenie pomiędzy usztywnioną złączką 447 przepony 440 i rowkiem 450 wewnętrznej tulei 420 jest szczelne, a kształt górnej powierzchni 422 tulei 420 dopasowany do wewnętrznego profilu przepony 440 tak, ze w położeniu spoczynkowym inhalatora te dwie powierzchnie praktycznie stykają się ze sobą, a zawarta między nimi szczelina jest bardzo mała.

Cylindryczna wkładka 480 jest utrzymywana w miejscu przez końcową pokrywę 407 dopasowaną do korpusu głównego 400 urządzenia. Komora 590 formuje się pomiędzy szczelinowymi wlotami powietrza 420’ i sztywnym krążkiem 441 przepony 440. Komora 590 została zaprojektowana z jednym lub kilkoma kanałami powietrznymi takimi, że powietrze może przepływać ze szczelinowego wlotu powietrza 420’ do ustnika 405. Sztywny krążek 441 przepony 440 również zawiera mały szczelinowy zawór 495, który jest normalnie przykrywany przez uszczelkę zaworu - klapkę 540 umieszczoną na łopatce 550, obrotowo zamocowanej do wkładki 480. Łopatka 550 w swoim położeniu spoczynkowym rozdziela komorę 590 na przestrzeni wlotu powietrza 420’ i kanałów 580, połączonych z ustnikiem.

Przełączając łopatkę 550 do położenia działania uszczelka zaworu - klapka 540, zostaje wystarczająco przemieszczona do otwarcia szczelinowego zaworu 495. Łopatka 550 może być uchylnie zamykana przez naprężoną sprężynę, ciężarek lub magnes.

Jak pokazano na fig. 3, koniec korpusu głównego 400 posiada obrotowy sworzeń 500, który ma wybranie przystosowane do odpowiedniej krzywki 520, połączonej z nasadką rozpylającą 510, pracującą na obrotowym sworzniu 500. Wybranie dodatkowo zawiera łączące kanały, podobne do kanałów wewnętrznej ściany korpusu głównego 400. Krzywkowy popychacz 530, przebiegający od opuszczonej krawędzi wewnętrznej tulei 420 działa na krzywkę 520 w taki sposób, że kiedy nasadka rozpylająca 510 jest w położeniu zamkniętym wewnętrzna tuleja 420 zostaje wypchana przez krzywkowy popychacz 530 do jego najwyższego położenia..

Gdy nasadka rozpylająca 510 zostanie obrócona do jej położenia otwartego, to krzywkowy popychacz 530 zostanie zwolniony i przesunie się w dół o odległość wystarczającą do zadziałania urządzenia.

W swoim położeniu spoczynkowym nasadka rozpylająca 510 jest zamknięta, krzywkowy popychacz 530 podtrzymuje wewnętrzną tuleję 420 w jej najwyższym położeniu tak, ze zamknięta przestrzeń jest zawarta pomiędzy przeponą 440 i górną powierzchnią 442, wewnętrznej tulei 420, która jest w najnizszym położeniu, a sprężyna 460 jest naprężona. Zawór szczelinowy 495 zostaje zamknięty przez uszczelkę klapkę 540 i tuleja 420 jest wyraźnie na górze aerozolowego pojemnika 25, który jest w ten sposób rozładowany. Nasadka rozpylająca 510 zostaje otwarta przez obrót krzywki 520, pozwalającej krzywkowemu popychaczowi 530 zniżyć się do poziomu AA na fig. 3. Wewnętrzna tuleja 420jest wypychana w dół pod działaniem sprężyny 460. Gdy wewnętrzna tuleja 420 przemieści się w dół, zostanie zamknięta przestrzeń pomiędzy przeponą 440 i wewnętrzną tuleją 420, która zostaje podniesiona do poziomu odpowiadającego odległości A’ A’, mniejszego lub równego odległości, na fig. 3. Od tego momentu zawór szczelinowy 495 jest zamknięty i wytwarza się podciśnienie lub prawie próżnia w przestrzeni 600, jak na fig. 6. Na skutek różnicy ciśnień pomiędzy zamkniętą przestrzenią 600 i ciśnieniem atmosferycznym tuleja 420 przemieszcza się w dół do przeciwstawienia się działaniu sprężyny 460. Gdy wewnętrzna tuleja 420 przemieści się w dół i naciśnie aerozolowy pojemnik 25, tym samym rozpocznie się ściskanie aerozolowego zaworu.

Przemieszczanie w dół wewnętrznej tulei 420 będzie kontynuowane az zostaną zrównoważone siły pomiędzy siłami ściskającymi w sprężynie 460 i siłami oporu wytwarzanymi przez różnicę ciśnień. Geometria urządzenia jest tak dobrana, że zrównoważenie sił występuje gdy aerozolowy zawór jest dostatecznie ściśnięty do spowodowania dozowania.

Typowy aerozol działa przy wielkości około 20%. Sprężyna 460 powinna wytrzymywać odpowiednio wyższe obciążenie, korzystnie 10-50%.

Możliwe jest także zrównoważenie sił mające miejsce przed zetknięciem wewnętrznej tulei 420 z aerozolowym pojemnikiem 25. Wtedy siły sprężyny 460 zostają zrównoważone przez siły oporu wytworzone na wewnętrznej tulei 420 na skutek różnicy ciśnień.

169 729

W inhalacji przez samego pacjenta, poprzez ustnik 405, zostaje wytworzona mała różnica ciśnień, poprzecznie do łopatki 550, która zostaje obrócona do skrajnego położenia. Różnica ciśnień powoduje przemieszczenie łopatki 550 z położenia spoczynkowego do położenia działania. Łopatka 550 i specjalnie zaprojektowane kanały powietrza 580, w komorze 590 są takie, ze w położeniu działającym, powietrze może swobodnie wylatywać przez otwory wlotowe 420’ bezpośrednio do pacjenta.

Przemieszczenie łopatki 550 spowoduje otwarcie uszczelki zaworu klapki 540 i zostanie otwarty zawór szczelinowy 495. Otwarcie zaworu szczelinowego 495 pozwala na wejście powietrza do przestrzeni 600, zawartej pomiędzy przeponą 440 i wewnętrzną tuleją 420 tak, ze zamknięta przestrzeń osiągnie ciśnienie atmosferyczne. To spowoduje zachwianie równowagi sił działających na tuleję 420 i pojemnik 25. Tuleja 420 i pojemnik 25 zostaną w ten sposób wypchnięte w dół, przez sprężynę 460 w efekcie czego uwolniona zostanie odmierzona dawka medykamentu przez dozującą dyszę 55 do ustnika 405 i w tym samym czasie przyjęta wraz z wdechem pacjenta. W ten sposób pacjent inhaluje się powietrzem wraz z odmierzoną dawką medykamentu.

Po inhalacji dawki przez pacjenta, nasadka rozpylająca 510 zostanie przywrócona do jej położenia zamkniętego. Teraz obróci się krzywka 520 co powoduje, że krzywkowy popychacz 530 zostanie wypchany w dół włączając do działania wewnętrzną tuleję 420 przemieszczając ją do góry, ściskając sprężynę 460 i zamykając przestrzeń 600 zawartą pomiędzy przeponą 440 i górną powierzchnią wewnętrznej tulei 422. Dalej wypycha się powietrze na zewnątrz z zamkniętej przestrzeni 600, które wylatuje przez zawór szczelinowy 495, którego uszczelka - klapka 540 została uchylona. Od tego momentu uszczelka - klapka 540 zaworu szczelinowego 495 jest tylko lekko odchylona od jej położenia zamkniętego, co stwarza niewielki opór dla ulatującego na zewnątrz zamkniętej komory powietrza. Aerozolowy pojemnik 25 zostaje ponownie przywrócony do położenia spoczynkowego pod działaniem jego własnej sprężyny aerozolowego zaworu.

Podczas stosowania pacjent ładuje aerozolowy pojemnik 25 dozujący do wnętrza korpusu głównego 400. Aerozolowy pojemnik 25 może być załadowany przez odkręcenie pokrętła w korpusie głównym 400, na przykład w pobliżu linii I-I na fig. 3. Gdy część korpusu głównego 400 zostanie odkręcona aerozolowy pojemnik 25 może zostać założony. Korpus główny 400 może być teraz powtórnie zakręcony, jak poprzednio opisano.

Urządzenie może być wyprodukowane jako szczelny zespół. Urządzenie może być zaopatrzone w środki do utrzymania naregulowanego wypływu powietrza do użytkownika lub inhalatora. Urządzenie może być wyposażone w sygnalizator akustyczny umieszczony w ustniku 95 lub poniżej szczelinowego wlotu powietrza 420’. Sygnalizator ostrzega przed wypływem niewłaściwej dawki powietrza i leku. Jego ostry dźwięk ostrzega pacjenta przed oddychaniem niewłaściwą dawką leku.

Urządzenie może być także zaopatrzone w takie mechanizmy, które nie pozwolą mu działać poniżej określonej, wstępnie zadanej wartości -10 do 30 litrów na minutę. W pierwszym przykładzie wykonania, łopatka 110 uchylona przez powietrze, a w drugim przykładzie, łopatka 550 będzie uchylona przez sprężynę tak, że zadana wartość minimalna wylatującego powietrza będzie wystarczająca do zadziałania urządzenia. Korpus główny 400 dozującego urządzenia, jak pokazano w przekroju lub w drugim przykładzie wykonania wynalazku może być wykonany z tworzywa sztucznego takiego jak polipropylen, żywica acetatowa lub z konstrukcyjnych polistyrenów. Także może on być wykonany z metalu lub innego odpowiedniego materiału.

169 729

169 729

520

500

169 729

FIG. 4.

169 729

FIG. 5.

FIG.6

169 729

FIG. 1.

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz

Cena 4,00 zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie dozujące medykamenty, mające korpus główny, umieszczoną w nim tuleję z aerozolowym pojemnikiem zawierającym lek, przy czym korpus główny jest połączony w dolnej części z dozującą dyszą i z ustnikiem, a w jego górnej części jest umieszczona sprężyna dociskająca tuleję do dołu, znamienne tym, ze pod tuleją (20) usytuowana jest komora (130) zamknięta od góry uszczelką (30) i od dołu stałą poprzeczną przegrodą (10) w której jest szczelinowy zawór (120) w postaci elastycznej klapki (125) łączący komorę (130) z wylotową komorą (100) ustnika (95), która ma łopatkę (110) umieszczoną obrotowo na sworzniu (115) i połączoną obrotowo z popychaczem (135) klapki (125) umieszczonym w szczelinowym zaworze (120).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wylotowa komora (100) ma co najmniej jeden otwór wlotowy (105) dla przepuszczania powietrza do ustnika (95).
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wyposażone jest w mechanizm akustyczny, umieszczony w ustniku (95), sygnalizujący dźwiękiem przekroczoną ilość inhalowanej dawki w stosunku do dawki ustalonej.
4. 4. Urządzenie dozujące medykamenty, mające korpus główny, umieszczoną w nim tuleję z aerozolowym pojemnikiem zawierającym lek, przy czym korpus główny jest połączony w dolnej części z dozującą dyszą i z ustnikiem, a w jego górnej części jest umieszczona sprężyna dociskająca tuleję do dołu, znamienne tym, że tuleja (420) jest połączona z przeponą (440) mającą elastyczne ściany (445) i sztywny krążek (441), w którym usytuowany jest szczelinowy zawór (495), zaopatrzony w zamykającą klapkę (540) połączoną z obrotową łopatką (550), która rozdziela komorę (590) na przestrzenie wlotu powietrza tulei (420) i kanałów (580) połączonych z ustnikiem (405), przy czym z przeciwnej strony korpusu (25) umieszczona jest nasadka rozpylająca (510) połączona obrotowo z krzywką (520) na obrotowym sworzniu (500), na której spoczywa umieszczony w kanale łączącym popychacz (530), którego górny koniec dochodzi do wieka tulei (420).
5. 5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że tuleja (420) przynajmniej częściowo obejmuje od góry aerozolowy pojemnik (25).
6. 6. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że wyposażone jest w mechanizm akustyczny, umieszczony poniżej szczelinowego wlotu powietrza (420), sygnalizujący dźwiękiem przekroczoną ilość inhalowanej dawki w stosunku do dawki ustalonej.