PL242853B1 - Sposób wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest nawóz siarkowy dolistny mający zastosowanie w rolnictwie do zasilania roślin „siarkolubnych” w postaci dyspergowalnych w wodzie mikrogranul, złożony z cząstek siarki elementarnej o czystości powyżej 97%, lignosulfonianu sodu, kaolinu, krzemionki, talku i dyspergantu, który charakteryzuje się tym, że zawiera 70 - 90% zmikronizowanej siarki elementarnej, której 97% ziaren ma średnicę mniejszą niż 20 µm, a 50% ziaren ma średnicę w zakresie od 2,0 µm do 9,0 µm, 9,0 ÷ 13,0% lignosulfonianu sodu, 2,0 ÷ 5,5%, kaolinu, do 5% krzemionki, do 5% talku, do 2,0% dyspergantu, przy czym wielkość mikrogranul mieści się w przedziale od 100 µm do 800 µm. Zgłoszenie obejmuje też sposób wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego, w którym siarkę granulowaną o czystości powyżej 97% i o rozmiarze granul 0,5 mm ÷ 8,0 mm wstępnie rozdrabnia się do rozmiaru ziaren 30 µm ÷ 2000 µm, następnie poddaje się ją mikronizacji, po czym zmikronizowaną siarkę miesza się z lignosulfonianem sodu, kaolinem, dyspergantem i z wodą oraz granuluje, potem półprodukt suszy się, a następnie kieruje na przesiewacz, gdzie oddziela się frakcję ziaren o rozmiarze 100 µm ÷ 800 µm, podziarno zawraca się do ponownej granulacji, zaś nadziarno kieruje się do ponownej granulacji po zmieleniu, po czym sporządza się zawiesinę wodną charakteryzuje się tym, że mikronizację siarki prowadzi się w procesie suchym, hermetycznym w młynie w atmosferze gazu obojętnego do uzyskania uziarnienia od 2,0 µm do 9,0 µm dla 50% ziaren oraz poniżej 20 µm dla 97% ziaren, następnie zmikronizowaną siarkę miesza się z lignosulfonianem sodu w ilości 9,0 ÷ 13,0%, kaolinem w ilości 2,0 ÷ 5,5%, dyspergantem w ilości do 2,0% oraz wodą w ilości 5 ÷ 15% w mieszalniku-granulatorze z obrotową misą w czasie od 3 do 10 minut, po czym w tym samym urządzeniu w czasie od 1 do 3 minut prowadzi się mikrogranulację mieszanki przy zachowaniu wilgotności wsadu w zakresie 10 - 15% mas. , kolejno suszenie otrzymanego nawozu odbywa się w temperaturze 70 ÷ 105°C do końcowej zawartości wilgoci w mikrogranulach do 3%.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego mający zastosowanie w rolnictwie do zasilania roślin „siarkolubnych”.

Znanych jest wiele nawozów zawierających siarkę. Obecnie siarka jest uważana za czwarty pierwiastek nawozowy pod względem znaczenia i ilości dostarczanej roślinom, po azocie, fosforze i potasie. W większości nawozów mineralnych siarka występuje w formie siarczanowej będąc bezpośrednim źródłem tego składnika pokarmowego dla roślin przy aplikacji doglebowej lub dolistnej. Siarka siarczanowa w nawozach najczęściej występuje jako siarczan amonu, ale może także występować jako siarczan potasu, wapnia, czy magnezu. Siarkę w formie oprysku dolistnego stosuje się pod postacią siarczanu magnezu, często razem z mocznikiem, nawozami mikroelementowymi czy środkami ochrony roślin.

Najprostszą formą nawozów siarkowych są produkty zawierające tylko jeden pierwiastek, tzw. siarkę elementarną (pierwiastkową). Jej zawartość w nawozie może być znaczna, nawet ok. 90%. Siarka elementarna jest formą nierozpuszczalną, niedostępną bezpośrednio dla roślin. Wprowadzona do gleby lub dolistnie ulega utlenieniu do formy siarczanowej, dopiero wtedy może zostać pobrana przez rośliny. Nawóz siarkowy złożony z siarki elementarnej może być uważany za nawóz o spowolnionym działaniu.

Siarka elementarna występuje w nawozach w postaci siarki mielonej lub siarki granulowanej. Siarka mielona jest kłopotliwa w trakcie stosowania ze względu na pylenie. Pył jest szkodliwy dla oczu i niebezpieczny dla zdrowia. Siarka pylista jest łatwopalna i każdy proces jej mielenia/przetwarzania wiąże się z poważnym ryzykiem pożaru lub wybuchu podczas procesu produkcyjnego. Siarka granulowana nie pyli, jednak ze względu na hydrofobowość, małą podatność na rozpad i długi czas przekształcenia w formę przyswajalną również nie jest najlepszym sposobem na uzupełnianie niedoboru siarki w roślinach.

Nadmiarowe stosowanie nawozów sztucznych oraz środków ochrony roślin w rolnictwie jest przyczyną zanieczyszczenia środowiska. Jednym ze sposobów na ograniczenie tychże zanieczyszczeń jest stosowanie nawozów w formie płynnej: ciekłej lub zawiesinowej zapewniających dokładniejszą aplikację na roślinę. Ze względu na specyfikę niektórych substancji nie da się ich zastosować w formie ciekłej (rozpuszczalnej). Jest to spowodowane ich niepełną rozpuszczalnością. W takich przypadkach stosuje się formę zawiesinową.

Nawozy zawiesinowe posiadają wiele zalet. Mogą wykazywać wyższe stężenie składników pokarmowych niż nawozy klarowne. Również surowce do ich produkcji mogą wykazywać się mniejszą czystością niż te wykorzystywane do otrzymywania nawozów klarownych. Nawozy zawiesinowe mogą być stosowane zarówno doglebowo, jak i dolistnie. Duże rozdrobnienie ciała stałego oznacza dobrą przyswajalność składnika przez rośliny.

Główną wadą nawozów zawiesinowych jest zachodzący w układach dwufazowych proces sedymentacji. Zmniejszenie stopnia opadania cząstek stałych (stabilizację zawiesiny) uzyskuje się poprzez dodanie do nawozu składników nieorganicznych takich jak bentonit, montmorylonit, glinka attapulgitowa, illit lub organicznych (hydrokoloidów) takich jak polisacharydy. Nawozy zawiesinowe w wersji handlowej mogą mieć formę płynną bądź formę stałą, którą następnie rozprowadza się w cieczy roboczej. Przy produkcji nawozów mineralnych granulowanych, do sypkiego materiału wsadowego granulatora dodaje się substancje wiążące w postaci stałej takie jak torf, glina, bentonit, kaolin, wapno hydratyzowane. Substancje te w kontakcie z cieczą wiążącą ulegają dyspersji, tworząc zawiesiny tiksotropowe. Mają także zdolności m.in. pęcznienia, dzięki czemu sprawdzają się jako stabilizatory nawozów stałych.

Ze zgłoszenia wynalazku GB2292140A znany jest nawóz siarkowo-bentonitowy w formie kulistych granul o średnicy od 1 do 4 mm zawierający wagowo: 10-95% siarki w postaci sproszkowanej i 5-90% obojętnego materiału wypełniającego, korzystnie bentonitu oraz dodatkowo korzystnie: 12-30% środka wiążącego stanowiącego skrobię lub lignosulfonian sklejającego sproszkowaną siarkę w którym cząstki siarki mają wielkość od 5 μm do 130 μm, przy czym granulat w formie stałej jest wprowadzany do gleby, a siarka uwalnia się z granul pod wpływem opadów atmosferycznych/wilgoci.

W opisie wynalazku WO2018/051311A1 ilość składników produktu nawozowego w formie stałej jest znacznie szersza. Obejmuje ona zmikronizowaną siarkę elementarną o wielkości cząstek w zakresie od 45 μm do 250 μm, w ilości od 70% wagowych do 97% wagowych całkowitej masy produktu nawozowego, co najmniej jeden środek dyspergujący w ilości w zakresie od 0,1% wag. do 1% wag. całkowitej masy produktu nawozowego, co najmniej jeden środek spęczniający w ilości w zakresie od 0,1% wag. do 10% wag. całkowitej masy produktu nawozowego, co najmniej jeden środek wiążący w ilości od 0,3% wag. do 30% wag. całkowitej masy produktu nawozowego, co najmniej jeden drobnoustrój solubilizujący siarkę o stężeniu w zakresie od 10⁵ komórek/ml do 10¹⁰ komórek/ml i co najmniej jedną glinę mineralną w ilości w zakresie od 0,5% wag. do 30% wag. całkowitej masy produktu nawozowego i co najmniej jeden roślinny hormon wzrostu w ilości w zakresie od 0,001% wag. do 1% wag. całkowitej masy produktu nawozowego. Przy czym środek dyspergujący można wybrać z grupy składającej się z soli sodowej kondensatu naftalenosulfonianu, mieszanki alkilonaftalenosulfonianu sodu, poliuretanu, środka dyspergującego na bazie poliakrylanów i lignosulfonianu wapnia, środek spęczniający można wybrać z grupy obejmującej kwas poliakrylowy, polimer poliakryloamidowy, polimer poliakryloamidowy szczepiony celulozą, sól potasową poliakryloamidu szczepionego celulozą i poliakryloamid szczepiony skrobią, środek wiążący można wybrać z grupy obejmującej karboksymetylocelulozę, metylocelulozę, etylocelulozę, hydroksymetylocelulozę, hydroksyetylocelulozę, hydroksypropylometylocelulozę, hydroksyetylopropylocelulozę, skrobię kukurydzianą, skrobię ziemniaczaną, octany skrobi, skrobie jonowe, alkohol poliwinylowy, polioctan winylu, glikol polietylenowy i kwas polimlekowy, glinę mineralną można wybrać z grupy obejmującej kaolin, atapulgit i bentonit. Nawóz ten stosowany jest doglebowo i występuje w formie stałej, między innymi jako peletki, pastylki, kulki, płatki, granulki o wielkości w zakresie 1,5 mm do 4 mm.

Z polskiego opisu patentowego PL206943 znany jest nawóz siarkowy w formie kulistych granul lub pastylek stanowiący zestaloną mieszaninę ciekłej siarki i bentonitu oraz dodatkowych składników i mikroelementów nawozowych. Nawóz charakteryzuje się tym, że zawiera 60-95% siarki, 4-20% bentonitu oraz 1- 8% lignosulfonianu. W trakcie wytwarzania nawozu ciekłą siarkę miesza się z bentonitem oraz z dodatkowymi składnikami i mikroelementami nawozowymi. Następnie mieszaninę granuluje się w obrotowym granulatorze bębnowym z łopatkami i dyszami poprzez cykliczne przesypywanie granul łopatkami oraz rozpryskiwanie ciekłej mieszaniny w temperaturze 120 - 150°C w mikrokrople na kurtynę przesypywanych granul. Zestalanie mieszaniny warstwami na granulach następuje w powietrzu, z zawrotem podziarna do granulatora. Mikrokrople mieszaniny zestala się na powierzchniach granul w temperaturze 90 - 115°C w strumieniu powietrza przepływającego przez kurtynę, przy czym rozpyla się dodatkowe chłodziwo i schładza się nim powietrze. Granule oraz zużyte chłodziwo z powietrzem i pyłami usuwa się z procesu oddzielnymi strumieniami, przy czym granule na wyjściu z procesu utrzymuje się w temperaturze 40 - 90°C, a zawracane do procesu podziarno schładza się do temperatury poniżej 30°C. Nawóz ten rozprowadzony jest w glebie w postaci stałej, gdzie dysperguje w drobiny siarki w wyniku kontaktu z wilgocią gleby.

Do wytwarzania siarkowych nawozów granulowanych można stosować także roztwór bentonitu w płynnej siarce. Znany jest sposób otrzymywania nawozu siarkowo-bentonitowego w kształcie półkulistych pastylek w wyniku uformowania kropel z mieszaniny płynnej siarki w aparacie kroplującym zwanym Rotoformerem, oferowanym przez „Sandvik Proces Systems”.

Amerykański opis wynalazku US8241387 dotyczy wytwarzania nawozu złożonego zawierającego siarkę jako substancję czynną w ilości od około 40% do około 98% i co najmniej jeden środek dyspergujący w zakresie od około 2% do około 60%, przy czym siarkowy składnik aktywny jest obecny w postaci granulek o wymiarze od około 0,1 mm do około 2,5 mm, zawierających cząstki siarki o wielkości w zakresie około 2 mikronów do około 12 mikronów. Nawóz zawiera ponadto środek zwilżający w ilości od około 0,1% do około 5%; środek wiążący w ilości od około 0,1% do około 7% i wypełniacz w zakresie od około 0,1% do około 5%. Wymienione składniki miesza się w odpowiedniej ilości wody, a następnie poddaje mieleniu na mokro do uzyskania rozmiaru ziaren fazy stałej wielkości od około 1 mikrona do około 12 mikronów. Zawiesinę po mieleniu suszy się w suszarce ze złożem fluidalnym, a następnie poddaje granulacji. Nawóz ten stosowany jest zarówno doglebowo, jak i dolistnie.

Celem wynalazku jest opracowanie alternatywnego w stosunku do istniejących rozwiązań sposobu wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego zawierającego zmikronizowaną siarkę elementarną, zapewniającego precyzyjne dolistne dozowanie nawozu w formie zawiesiny wodnej, w której cząstki siarki będą miały jak najmniejsze rozmiary gwarantując dobrą przyswajalność siarki przez roślinę oraz bezpieczeństwo środowiska.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego w postaci dyspergowalnych w wodzie mikrogranul, w którym siarkę granulowaną o czystości powyżej 97% i o rozmiarze granul 0,5 mm - 8,0 mm wstępnie rozdrabnia się do rozmiaru ziaren 30 μm - 2000 μm, następnie poddaje się ją mikronizacji, po czym zmikronizowaną siarkę miesza się z lignosulfonianem sodu, kaolinem, ewentualnie z dyspergantem i z wodą oraz granuluje, potem półprodukt suszy się, a następnie kieruje na przesiewacz, gdzie oddziela się frakcję ziaren o rozmiarze 100 μm - 800 μm, podziarno zawraca się do ponownej granulacji, zaś nadziarno kieruje się do ponownej granulacji po zmieleniu, po czym sporządza się zawiesinę wodną charakteryzujący się tym, że mikronizację siarki prowadzi się w procesie suchym, hermetycznym w młynie w atmosferze gazu obojętnego do uzyskania uziarnienia od 2,0 μm do 9,0 μm dla 50% ziaren oraz poniżej 20 μm dla 97% ziaren, następnie zmikronizowaną siarkę miesza się z lignosulfonianem sodu w ilości 9,0 - 13,0%, kaolinem w ilości 2,0 - 5,5%, ewentualnie z dyspergantem w ilości od 0 do 2,0% oraz wodą w ilości 5 - 15% w mieszalniku-granulatorze z obrotową misą w czasie od 3 do 10 minut, po czym w tym samym urządzeniu w czasie od 1 do 3 minut prowadzi się mikrogranulację mieszanki przy zachowaniu wilgotności wsadu w zakresie 10-15% mas., kolejno suszenie otrzymanego nawozu odbywa się w temperaturze 70 - 105°C do końcowej zawartości wilgoci w mikrogranulach do 3%.

Korzystnie wstępne rozdrabnianie prowadzi się w kruszarce albo ciągłym młynie udarowym albo w młynie młotkowym.

Korzystnie mikronizację siarki prowadzi się w młynie strumieniowym przeciwbieżnym ze złożem fluidalnym albo w młynie spiralnym strumieniowym albo w młynie udarowym klasyfikacyjnym.

Równie korzystnie jest, gdy mikronizację siarki przeprowadza się z dodatkiem krzemionki w ilości od 0 do 5% albo talku w ilości od 0 do 5% albo ich mieszaniny w ilości do 5%.

Dobrze jest również, gdy mieszanie składników nawozu przeprowadza się z dodatkiem krzemionki w ilości do 5%.

Korzystnie stężenie zawiesiny wodnej w roztworze roboczym wynosi od 0,5% mas. do 5,0% mas. Celowym jest gdy zawiesinę wodną sporządza się bezpośrednio przed aplikacją na liście rośliny. Proces mikronizacji siarki do tak drobnych ziaren odbywa się na sucho, dzięki czemu pomija się energochłonny etap suszenia mikroziaren przed granulacją. Ponadto zhermetyzowanie procesu mikronizacji siarki i prowadzenie go w atmosferze gazu obojętnego likwiduje możliwość wybuchu pyłu siarki. Nachylenie obrotowej misy mieszalnika-granulatora względem poziomu zapewnia dostarczenie mieszanki do miejsc, w których działają narzędzia mieszające. Ruch jednego lub więcej ułożonych centrycznie narzędzi umożliwia wytworzenie współbieżnego lub przeciw-bieżnego przepływu mieszanego materiału z dużymi różnicami prędkości w poszczególnych przemieszczających się względem siebie warstwach. Stacjonarny zgarniak stanowi stały, pionowy element kształtujący przepływ mieszanki - niezawodnie zapobiega tworzeniu się narostów i martwych stref. Zdolność do granulacji wynika z zastosowanego sposobu przemieszczania się materiału, zbliżonego do przemieszczania się materiału w granulatorze talerzowym, z tym, że w mieszalniku-granulatorze granulacja jest znacznie przyspieszona i wspomagana mechanicznym oddziaływaniem mieszadła i ruchem misy skorelowanym z kierunkiem strugi materiału formowanej przez szybkoobrotowy wirnik. W odróżnieniu od granulatora talerzowego, czy bębnowego, granulacja w mieszalniku-granulatorze odbywa się w całej objętości obrabianego materiału i nie wymaga tak skomplikowanej kontroli, jak w granulatorze talerzowym, czy bębnowym. Obrotowa misa i zgarniacz dostarczają w sposób ciągły mieszane materiały do obszaru działania intensywnego wirnika, którego robocze łopatki są tak ustawione, aby materiał był przemieszczany we wszystkich płaszczyznach, także w kierunku równoległym do osi wirnika. Narzędzie mieszające może poruszać się ze zróżnicowaną prędkością w szerokim zakresie, co umożliwia optymalne dostosowanie ilości energii mieszania do właściwości mieszanych materiałów. W ciągu produkcyjnym zazwyczaj pracują naprzemiennie dwa mieszalniki - granulatory.

Nawóz według wynalazku zawiera siarkę elementarną, będącą źródłem siarki dla roślin w ogólnym programie żywieniowym.

Zaletą wynalazku jest to, że nawóz według wynalazku stosowany jest w postaci zawiesiny złożonej z bardzo drobnych cząstek siarki, dzięki czemu możliwa jest szybsza konwersja siarki do siarczanów, a także łatwiejsze przenikanie mikroziaren siarki przez aparaty szparkowe roślin.

Wielkość mikrogranul została dobrana w taki sposób, aby zapewnić ich łatwą dyspergowalność w wodzie oraz stabilność zawiesiny. Przy sporządzaniu zawiesiny drobne cząstki siarki nie opadają zbyt szybko na dno, ale ulegają zawieszeniu w cieczy utworzonej z wody, w której granula jest dyspergowana oraz z pozostałych składników nawozu, co zapewnia stabilność zawiesiny przez około 8 godzin od jej przygotowania.

Zaletą wynalazku jest również to, że łatwo dyspergowany w wodzie mikrogranulat tworzy wolno rozdzielające się zawiesiny o małej lepkości, dzięki czemu możliwa jest aplikacja nawozu przy pomocy typowych urządzeń popularnych w rolnictwie, ogrodnictwie i sadownictwie oraz uniknięcie pylenia produktu, co zapewnia bezpieczeństwo i ogranicza zanieczyszczenie środowiska.

Dodatkową zaletą wynalazku jest jego działanie grzybobójcze.

Sposób wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego według wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania.

Przykład 1

Siarka granulowana o czystości 99% i o rozmiarze granul 0,5 - 8,0 mm została zmielona wstępnie za pomocą ciągłego młyna udarowego do rozmiaru ziaren od 30 do 2000 μm. Zmieloną wstępnie siarkę transportuje się następnie do młyna strumieniowego przeciwbieżnego ze złożem fluidalnym, gdzie poddaje się ją mikronizacji. Do komory mielącej dodaje się krzemionkę płomieniową o powierzchni właściwej 200 m²/g w ilości 1% masy wsadu. Uzyskano uziarnienie siarki o rozkładzie: D50 = 3,20 μm i D97 = 10,5 μm. Następnie zmikronizowana siarka trafia do intensywnego mieszalnika-granulatora z obrotową misą przy obrotach mieszadła 1500 obr/minutę i obrotach misy zbiornika 80 obr/min. Napełnianie zbiornika mieszalnika-granulatora dynamicznego odbywa się w sposób periodyczny, dlatego w ciągu produkcyjnym pracują naprzemiennie dwa mieszalniki. Do zbiornika mieszalnika-granulatora doprowadza się w czasie mieszania: zmikronizowaną siarkę, podziarno mikrogranulowanego nawozu siarkowego, zmielone nadziarno mikrogranulowanego nawozu, stały lignosulfonian sodu oraz stały kaolin i wodę. Skład mieszaniny jest następujący:

• 73,5% siarki, • 10,8% lignosulfonianu sodu, • 4,5% kaolinitu, • 11,2% wody.

Całą zawartość miesza się przez około 5 minut, a następnie w tym samym urządzeniu przeprowadza się operację mikrogranulacji mieszanki przez 2 minuty. Następnie półprodukt o wilgotności 12% jest suszony w temperaturze 105°C w suszarni bębnowej i kierowany na przesiewacz w celu odsiania poszczególnych frakcji mikrogranulatu. Gotowy produkt - ziarna o rozmiarze od 100 do 800 μm i kształcie kulistym - kieruje się do magazynu produktu; podziarno - ziarna o rozmiarze poniżej 100 μm zawraca się do etapu homogenizacji mieszanki, natomiast nadziarno - ziarna o rozmiarze powyżej 800 μm kieruje się do zmielenia do uzyskania rozmiaru poniżej 800 μm, a po zmieleniu przesyła do operacji homogenizacji mieszanki. Produktem jest nawóz dolistny w postaci łatwo dyspergowalnych w wodzie mikrogranul na bazie siarki elementarnej o gęstości nasypowej: 0,8 - 0,95 g/cm³ (średniej: 0,880 g/cm³) i wilgotności: 1,8%. Ciecz użytkowa, czyli zawiesina wodna z otrzymanego produktu dla stężeń od minimalnego (0,53%) do maksymalnego (4,8%) w czasie do 8 godzin od jej przygotowania, jest stabilna. Odczyn pH cieczy użytkowej: dla stężenia 0,53% wynosi pH=6,40; dla stężenia 4,8% pH=6,92. Lepkość cieczy roboczej charakteryzuje czas wypływu z kubka Forda (100 ml, otwór 4 mm) cieczy użytkowych: dla stężeń: 0,53% i 4,8%, wynosi 9 sekund.

Przykład 2

Nawóz siarkowy dolistny wykonano według sposobu jak w przykładzie 1, z tym że mikronizację siarki prowadzi się w młynie udarowym klasyfikacyjnym, w którym uzyskuje się ziarno D50 = 5,90 μm i D97 = 16,8 μm, zaś do wody użytej do mieszania i mikrogranulacji w mieszalniku intensywnym dodaje się dysperganta w ilości takiej, żeby jego udział w wodzie wynosił 1% mas. W charakterze dysperganta użyto sól sodową polikondensatów kwasów naftalenosulfonowych z formaldehydem. Ciecz użytkowa, czyli zawiesina wodna z otrzymanego produktu dla stężeń od minimalnego (0,53%) do maksymalnego (4,8%) w czasie do 8 godzin od jej przygotowania, jest stabilna. Odczyn pH cieczy użytkowej: dla stężenia 0,53% wynosi pH=6,30; dla stężenia 4,8% wynosi pH=6,8. Lepkość cieczy roboczej charakteryzuje czas wypływu z kubka Forda (100 ml, otwór 4 mm) cieczy użytkowych: dla stężeń: 0,53% i 4,8%, wynosi 10,5 sekundy.

Przykład 3

Nawóz siarkowy dolistny wykonany według sposobu jak w przykładzie 1, przy czym mikronizację siarki przeprowadzi się w spiralnym młynie strumieniowym z dodatkiem talku w ilości 1%, a uzyskane ziarno ma rozkład: D50 = 9,0 μm i D97 =15,0 μm. Następne etapy wytwarzania nawozu siarkowego prowadzone są jak w przykładzie 1. Ciecz użytkowa czyli zawiesina wodna z otrzymanego produktu dla stężeń od minimalnego (0,53%) do maksymalnego (4,8%) w czasie do 8 godzin od jej przygotowania jest stabilna. Odczyn pH cieczy użytkowej: dla stężenia 0,53% wynosi pH=6,20; dla stężenia 4,8% wynosi pH=6,65. Lepkość cieczy roboczej charakteryzuje czas wypływu z kubka Forda (100 ml, otwór 4 mm) cieczy użytkowych: dla stężeń: 0,53% i 4,8% wynosi 11 sekund.

Claims (7)

1. Sposób wytwarzania nawozu siarkowego dolistnego w postaci dyspergowalnych w wodzie mikrogranul, w którym siarkę granulowaną o czystości powyżej 97% i o rozmiarze granul 0,5 mm - 8,0 mm wstępnie rozdrabnia się do rozmiaru ziaren 30 μm - 2000 μm, następnie poddaje się ją mikronizacji, po czym zmikronizowaną siarkę miesza się z lignosulfonianem sodu, kaolinem, ewentualnie z dyspergantem i z wodą oraz granuluje, potem półprodukt suszy się, a następnie kieruje na przesiewacz, gdzie oddziela się frakcję ziaren o rozmiarze 100 μm - 800 μm, podziarno zawraca się do ponownej granulacji, zaś nadziarno kieruje się do ponownej granulacji po zmieleniu, po czym sporządza się zawiesinę wodną, znamienny tym, że mikronizację siarki prowadzi się w procesie suchym, hermetycznym w młynie w atmosferze gazu obojętnego do uzyskania uziarnienia od 2,0 μm do 9,0 μm dla 50% ziaren oraz poniżej 20 μm dla 97% ziaren, następnie zmikronizowaną siarkę miesza się z lignosulfonianem sodu w ilości 9,0 - 13,0%, kaolinem w ilości 2,0 - 5,5%, ewentualnie z dyspergantem w ilości od 0 do 2,0% oraz wodą w ilości 5 - 15% w mieszalniku-granulatorze z obrotową misą w czasie od 3 do 10 minut, po czym w tym samym urządzeniu w czasie od 1 do 3 minut prowadzi się mikrogranulację mieszanki przy zachowaniu wilgotności wsadu w zakresie 10-15% mas., kolejno suszenie otrzymanego nawozu odbywa się w temperaturze 70 - 105°C do końcowej zawartości wilgoci w mikrogranulach do 3%.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wstępne rozdrabnianie prowadzi się w kruszarce albo ciągłym młynie udarowym albo w młynie młotkowym.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że mikronizację siarki prowadzi się w młynie strumieniowym przeciwbieżnym ze złożem fluidalnym albo w młynie spiralnym strumieniowym albo w młynie udarowym klasyfikacyjnym.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że mikronizację siarki przeprowadza się z dodatkiem krzemionki w ilości od 0 do 5% albo talku w ilości od 0 do 5% albo ich mieszaniny w ilości do 5%.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że mieszanie składników nawozu przeprowadza się z dodatkiem krzemionki w ilości do 5%.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stężenie zawiesiny wodnej w roztworze roboczym wynosi od 0,5% mas. do 5,0% mas.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiesinę wodną sporządza się bezpośrednio przed aplikacją na liście rośliny.