PL238049B1 - Stabilizator płytkowy wewnętrzny oraz sposób blokowania płyt nośnych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest stabilizator płytkowy wewnętrzny zwłaszcza do leczenia złamań części dalszej kości ramiennej przymocowany podskórnie w miejscu (obszarze) ustalonym na kości leczonej oraz sposób blokowania płyt nośnych.

Znane są stabilizatory wewnętrzne płytkowe, które służą do stabilizacji złamań kości, składające się z metalowych płyt oraz wkrętów (tzw. wkrętów kostnych), które łączą płytę z odłamami kostnymi. Płyty mogą przylegać do powierzchni kości i być do niej dociskane siłą wynikającą z oddziaływania na płytę opierającego się o jej powierzchnię (pośrednio lub bezpośrednio) łba wkręta, którego gwintowany trzpień jest wkręcony w kość. W innym wariancie płyty stabilizatora mogą być umieszczone w pewnej odległości od powierzchni kości i zablokowane w tym położeniu dzięki użyciu wkrętów o gwintowanym łbie walcowym lub stożkowym, blokowanym w gwintowanym otworze wykonanym w płycie.

Znane są stabilizatory wewnętrzne płytkowe, które służą do stabilizacji złamań części dalszej kości ramiennej, składające się z dwóch płyt kształtowych oraz z wkrętów wkręcanych w kość. Wymienić można m.in. stabilizator złamań części dalszej kości ramiennej Variax (Styker) US2017164987, w konfiguracji gdzie, płyty są wobec siebie zorientowane równolegle lub prostopadle. Wkręty jednym końcem są mocowane (blokowane) w płycie z użyciem gwintu, a ich drugi, gwintowany koniec (trzpień) jest wkręcony w kość. Wkręty nie łączą jednak dwóch płyt ze sobą. Oś wkręta kostnego może być odchylona od osi otworu w płycie o pewien kąt dzięki zastosowaniu w otworze wkładu wykonanego z miękkiego materiału, w którym dopiero podczas wkręcania łba następuje kształtowanie gwintu. Rozwiązanie to ogranicza jednak możliwość wykonania korekty położenia wkręta po jego uprzednim zablokowaniu, bez utraty początkowej siły zamocowania wkręta.

Znany jest także stabilizator z opisu zgłoszenia patentowego US2016235445A1, w którym stosuje się dwie płyty, które przylegają do powierzchni kości. Płyty te mogą być połączone ze sobą z użyciem zestawu kompresyjnego pozwalającego uzyskać wzajemny docisk do siebie obu płyt oraz umieszczonych między nimi odłamów kostnych. Zestaw kompresyjny nie jest wkręcany w kość ale umieszcza się go w otworze wywierconym w kości.

Celem wynalazku jest umożliwienie:

a) zablokowania położenia wkręta kostnego względem płyty stabilizatora pod kątem a o wartości nie mniejszej niż ±45° w stosunku do osi otworu w płycie stabilizatora oraz przy

b) możliwości wielokrotnej korekty jego położenia kątowego względem płyty bez utraty początkowej siły zamocowania,

c) wykorzystania do stabilizacji odłamów jednej, dwóch lub większej ilości płyt, nieprzylegających do powierzchni kości, połączonych wzajemnie ze sobą oraz z odłamami kostnymi przy użyciu wkrętów.

Cel ten został osiągnięty poprzez skonstruowanie stabilizatora płytkowego składającego się z co najmniej jednej płyty przymocowanej do kości poprzez wkręty kostne wkręcone gwintowanym trzpieniem w kość i łączące się z płytą za pomocą przegubu kulistego.

Istotą wynalazku jest stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań kości, który posiada tulejkę zaciskową dzieloną, o zewnętrznej powierzchni ukształtowanej w ten sposób, że jej średnica zewnętrzna jest zmienna wzdłuż osi tulejki zaciskowej. Tulejka zaciskowa posiada gniazdo o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego, zaś wkręt posiada łeb o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego. Płyta główna posiada otwory o zmiennej średnicy zewnętrznej wzdłuż ich osi. Powierzchnia zewnętrzna tulejki zaciskowej wraz z otworem w płycie głównej tworzą połączenie rozłączne umożliwiające przeniesienie sił działających na stabilizator w czasie jego eksploatacji z zachowaniem niezmiennej pozycji tulejki zaciskowej względem płyty głównej. W przypadku zastosowania więcej niż jednej płyty nośnej, stabilizator posiada nakrętkę kulistą o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego nakręcaną na wkręt.

Sposób blokowania płyty nośnej względem wkręta oraz wzajemnie jednej płyty nośnej względem drugiej polega na tym, że tulejka zaciskowa w czasie wciskania lub wkręcania w otwór w płycie głównej lub płycie przeciwstawnej zaciska się na łbie wkręta lub nakrętki kulistej o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego. Wkręt może być ustawiony względem osi otworu w płycie głównej lub płycie przeciwstawnej pod kątem a mieszczącym się w przedziale od 0° do minimum 45° i zablokowany siłą tarcia uzyskaną poprzez zaciśnięcie na łbie wkręta lub nakrętce kulistej tulejki zaciskowej wkręcanej lub wciskanej w otwór w płycie głównej lub płycie przeciwstawnej.

PL 238 049 B1

Przedmiot wynalazku pokazany jest na rysunkach, gdzie fig. 1 przedstawia stabilizator płytkowy wraz z odłamami kostnymi w wariancie z jedną płytą nośną, fig. 2 prezentuje zestaw blokujący położenie wkręta kostnego względem płyty nośnej zbudowany z wykorzystaniem wkręcanej tulejki zaciskowej (fig. 2a) lub wciskanej tulejki zaciskowej z wykorzystaniem połączenia stożkowego (fig. 2b) lub wciskanej tulejki zaciskowej z wykorzystaniem połączenia kształtowego (fig. 2c), fig. 3 pokazuje przykład dzielonej (przeciętej) tulejki zaciskowej umieszczonej na łbie wkręta, fig. 4 prezentuje najważniejsze wymiary łba wkręta i tulejki zaciskowej, fig. 5 pokazuje stabilizator płytkowy w wariancie z dwiema płytami nośnymi, natomiast fig. 6 pokazuje wzajemne połączenia dwóch płyt nośnych.

Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań kości według wynalazku składa się z co najmniej jednej płyty oraz co najmniej jednego zestawu blokującego, zbudowanego z wkręta kostnego i tulejki zaciskowej, łączącego płytę z kością i ustalającego położenie płyty względem kości bez dociskania płyty do jej powierzchni.

Płyta główna 1 posiada przekrój wzdłużny o kształcie korzystnie dopasowanym do kształtu kości i posiada otwory, które mają kształt zbliżony do stożka ściętego lub stożka ściętego z naciętym gwintem lub stożka ściętego z naciętymi elementami kształtowymi.

W stabilizatorze istnieje możliwość zablokowania położenia płyty głównej 1 (fig.1) względem odłamów kostnych (3) za pomocą zestawu blokującego złożonego z wkręta 4 i tulejki zaciskowej 5. Tulejka zaciskowa 5 może być wkręcana (fig. 2a), lub wciskana z wykorzystaniem połączenia stożkowego (fig. 2b) lub kształtowego (fig. 2c), w otwór wykonany w płycie głównej 1. Z zewnątrz tulejka zaciskowa 5 ma zmienną średnicę wzdłuż jej osi. Korzystnie jeżeli tulejka zaciskowa 5 ma kształt przeciętego stożka ściętego lub zbliżony do stożka (fig. 3) w przypadku łączenia na wcisk, lub przeciętego stożka ściętego z naciętym gwintem w przypadku łączenia na gwint lub przeciętego stożka ściętego z naciętymi kształtowymi elementami blokującymi w przypadku połączenia kształtowego.

Gwintowany trzpień wkręta kostnego (fig. 4) o średnicy dw jest wkładany w otwór w tulejce zaciskowej o średnicy Dw, następnie jest przekładany przez otwór w płycie głównej 1 i wkręcany w odłamy kostne 3. Po wkręceniu wkręta w kość możliwe jest zablokowanie położenia płyty głównej 1 względem wkręta, a tym samym względem odłamów kostnych, poprzez wkręcenie lub wciśnięcie tulejki zaciskowej 5 w otwór w płycie głównej 1, przez co następuje zaciskanie się jej na kulistym (lub zbliżonym do kulistego) łbie wkręta kostnego 4. Uzyskana w ten sposób siła tarcia pozwala unieruchomić wkręt 4 względem płyty głównej 1 oraz ustalić położenie płyty 1 względem odłamów kostnych 3 z zachowaniem odległości s.

Rozwiązanie charakteryzuje się tym, że średnica wewnętrzna otworu w tulejce zaciskowej 5 od strony kości (Dw) jest większa od średnicy zewnętrznej gwintowanego trzpienia wkręta 4 (dw), co umożliwia powstanie przegubu kulowego między kulistym łbem wkręta 4 i kulistym gniazdem w tulejce zaciskowej 5. Pozwala to na ustawienie osi wkręta względem płyty w zakresie kątowym a o wartości nie mniejszej niż ±45°, co z kolei pozwala dopasować pozycję wkręta do zmiennych warunków wynikających z położenia otworu w płycie głównej 1 względem odłamów kostnych 3, a następnie zablokować położenie wkręta względem płyty przy wykorzystaniu opisanego wcześniej mechanizmu blokowania z wykorzystaniem tulejki zaciskowej 5. Po zaciśnięciu tulejki zaciskowej 5 na łbie wkręta 4, średnica wewnętrzna tulejki zaciskowej 5 od strony zewnętrznej (wymiar dz) jest mniejsza niż średnica łba wkręta 4 (wymiar Dz). Rozwiązanie to eliminuje możliwość poosiowego wysunięcia się wkręta 4 z tulejki zaciskowej 5.

Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań części dalszej kości ramiennej według wynalazku może składać się z więcej niż jednej płyty (fig. 5, fig. 6) i wówczas płyta główna 1 może być połączona z co najmniej jedną płytą przeciwstawną 2 przy użyciu zestawu blokującego składającego się w tej sytuacji z wkrętów kostnych, nakrętek kulistych i tulejek zaciskowych łączących poszczególne płyty 1 i 2 z odłamami kostnymi 3, ustalających położenie płyt względem kości bez dociskania ich do powierzchni kości oraz łączących płyty 1 i 2 wzajemnie ze sobą. W przypadku wystąpienia w stabilizatorze dwóch lub więcej płyt przeciwstawnych 2 możliwe jest łączenie ich parami między sobą w sposób identyczny do opisanego poniżej.

Płyty 1 i 2 mogą być ustawione względem siebie w płaszczyznach w przybliżeniu równoległych bądź prostopadłych, lub w dowolnym innym położeniu zapewniającym optymalne warunki stabilizacji odłamów kostnych 3. W stabilizatorze istnieje możliwość jednoczesnego ustalenia położenia płyt 1 i 2 (fig. 6) względem odłamów kostnych 3 oraz wzajemnego połączenia ze sobą płyt 1 i 2 za pomocą zestawu blokującego złożonego z wkręta 4, dwóch tulejek zaciskowych 5 oraz nakrętki kulistej 6. Oś wkręta powinna być dobrana w ten sposób, aby przechodziła przez otwory w płycie 1 i 2. Po

PL 238 049 B1 wkręceniu wkręta 4 w odłamy kostne należy zablokować jego położenie względem płyty 1 w sposób opisany powyżej. W celu zablokowania wkręta względem płyty przeciwstawnej 2 dalszy koniec wkręta należy połączyć z nakrętkę kulistą 6, korzystnie za pomocą gwintu, umieszczoną uprzednio w tulejce zaciskowej 5, której wkręcenie lub wciśnięcie pozwoli na zablokowanie położenia wkręta 4 wraz z nakrętką 6 względem płyty przeciwstawnej 2.

Claims (8)

1. Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań kości składa się z co najmniej jednej płyty o przekroju wzdłużnym korzystnie dopasowanym do kształtu kości zaś płyta stabilizatora posiada otwory umożliwiające zamocowanie wkrętów w płycie stabilizatora, których jedna część jest zamocowana w płycie a druga część wkręta zamocowana w kości znamienny tym, że posiada tulejkę zaciskową (5) dzieloną, o zewnętrznej powierzchni ukształtowanej w ten sposób, że jej średnica zewnętrzna jest zmienna wzdłuż osi tulejki zaciskowej.

2. Stabilizator według zastrz. 1 znamienny tym, że tulejka zaciskowa (5) posiada gniazdo o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego.

3. Stabilizator według zastrz. 2 znamienny tym, że posiada wkręt (4) z łbem o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego.

4. Stabilizator według zastrz. 3 znamienny tym, że płyta główna (1) posiada otwory o zmiennej średnicy zewnętrznej wzdłuż ich osi.

5. Stabilizator według zastrz. 4 znamienny tym, że powierzchnia zewnętrzna tulejki zaciskowej (5) wraz z otworem w płycie głównej (1) tworzą połączenie rozłączne umożliwiające przeniesienie sił działających na stabilizator w czasie jego eksploatacji z zachowaniem niezmiennej pozycji tulejki zaciskowej (5) względem płyty głównej (1).

6. Stabilizator według zastrz. 5 znamienny tym, że w przypadku zastosowania więcej niż jednej płyty nośnej (1), (2), stabilizator posiada nakrętkę kulistą (6) o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego nakręcaną na wkręt (4).

7. Sposób blokowania płyty nośnej względem wkręta oraz wzajemnie jednej płyty nośnej względem drugiej znamienny tym, że tulejka zaciskowa (5) w czasie wciskania lub wkręcania w otwór w płycie (1) lub (2) zaciska się na łbie wkręta (4) lub nakrętki kulistej (6) o kształcie kulistym lub zbliżonym do kulistego.

8. Sposób blokowania płyt nośnych według zastrz. 7 znamienny tym, że wkręt (4) może być ustawiony względem osi otworu w płycie (1), (2) pod kątem a mieszczącym się w przedziale od 0° do minimum 45° i zablokowany siłą tarcia uzyskaną poprzez zaciśnięcie na łbie wkręta (4) lub nakrętce kulistej (6) tulejki zaciskowej (5) wkręcanej lub wciskanej w otwór w płycie (1), (2).