PL192122B1

PL192122B1 - Struktura chłonna w wyrobie chłonnym i wyrób chłonny

Info

Publication number: PL192122B1
Application number: PL344082A
Authority: PL
Inventors: Kersti Strandqvist
Original assignee: Sca Hygiene Prod Ab
Priority date: 1998-04-28
Filing date: 1999-04-20
Publication date: 2006-09-29
Also published as: EP1073482A1; TNSN99077A1; DK1073482T3; PL344082A1; DE69924605T2; ATE292480T1; CA2330008A1; ES2241322T3; RU2216359C2; KR20010043071A; EP1073482B1; US6930221B1; WO1999055393A1; SE9801490D0; DE69924605D1; AU758225B2; CO5090878A1; TW457102B; SE9801490L; SE511857C2

Abstract

1. Struktura ch lonna w wyrobie ch lonnym, korzystnie w postaci pieluchy, pieluchomajtek, wk ladu zabezpieczaj acego przy nietrzymaniu moczu albo ka lu lub podpaski higienicznej, przy czym struktura zawiera po laczenie materia lu porowatego, takiego jak w lókna i/lub pianka oraz materia lu superch lonnego, znamienna tym, ze struktura ch lonna zawiera co najmniej 50% wagowych materia lu superch lonnego w stosunku do ca lkowitego ci ezaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym jej obszarze, w któ- rym jest roz lo zony materia l superch lonny, który ma posta c proszku, ziarenek albo granulek, przy czym materia l superch lonny stanowi polimer z anionowymi grupami funkcyjnymi, który jest usieciowany za pomoc a wi aza n jonowych z jonowym srodkiem sieciuj acym, którym jest jon glinianowy. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest struktura chłonna w wyrobie chłonnym, korzystnie w postaci pieluchy, pieluchomajtek, wkładu zabezpieczającego przy nietrzymaniu moczu albo kału lub podpaski higienicznej. Wynalazek dotyczy także wyrobu chłonnego zawierającego taką chłonną strukturę.

W przypadku wyrobów chłonnych wyżej wspomnianego rodzaju waż ne jest, aby były one zdolne do szybkiego przyjmowania i wchłaniania dużych ilości płynu. Ważne jest ponadto, aby płyn można było rozprowadzić z obszaru zwilżania do innych części struktury chłonnej, tak aby można było wykorzystać całkowitą zdolność absorpcyjną wyrobu.

Istotne jest ponadto, aby struktura chłonna mogła zatrzymywać płyn także i wtedy, gdy jest poddawana zewnętrznym obciążeniom, gdy użytkownik porusza się, siedzi albo leży.

Jeden z problemów, zwłaszcza w przypadku pieluch i wkładów zabezpieczających przy nietrzymaniu moczu albo kału, które są przeznaczone do przyjmowania i wchłaniania stosunkowo dużych ilości płynów, polega na tym, że istnieje ryzyko ich przeciekania przed pełnym wykorzystaniem ich całkowitej zdolności absorpcyjnej. Przyczyna takiego przeciekania leży w tym, że struktura chłonna, zwłaszcza przy powtarzających się zwilżaniach, ma zmniejszoną zdolność szybkiego przyjmowania i wchłaniania duż ych ilości płynu.

Wyroby chłonne tego rodzaju zawierają przepuszczalną dla płynów warstwę wierzchnią, nieprzepuszczalną dla płynów warstwę dolną i umieszczoną pomiędzy nimi strukturę chłonną, przy czym struktura chłonna składa się z warstwy do przyjmowania płynów, usytuowanej w sąsiedztwie wierzchniej warstwy przepuszczalnej dla płynów, i z jednej albo więcej warstw do magazynowania i rozprowadzania płynów.

W celu uzyskania wysokiej zdolności absorpcyjnej i wysokiej zdolnoś ci zatrzymywania pł ynów, gdy wyrób jest poddawany zewnętrznym obciążeniom, zawiera on często tak zwane superabsorbenty. Superabsorbenty czyli materiały superchłonne są usieciowanymi polimerami, zdolnymi do wchłaniania płynów w ilości kilka razy, 10 razy albo większej, niż wynosi ich własny ciężar. Wykazują one ponadto zdolność zatrzymywania wchłoniętego płynu także i wtedy, gdy są one poddawane zewnętrznym naciskom. Zyskały one szerokie zastosowanie w wyrobach chłonnych, w których mają one zwykle postać cząstek, takich jak ziarenka, granulki, płatki albo włókna, albo są zmieszane lub ułożone warstwami z innymi materiałami chłonnymi, zwykle włóknami celulozowymi.

Skuteczność superabsorbenta zależy od wielu czynników, takich jak gdzie i w jaki sposób superabsorbent wprowadza się do struktury chłonnej, jaki fizyczny kształt mają cząstki superabsorbenta oraz właściwości superabsorbenta, takich jak szybkość wchłaniania, wytrzymałość żelu i zdolność do zatrzymywania płynów.

Ważna przyczyna niezadowalającego działania struktury chłonnej przy powtarzających się zwilżaniach, to jest przy drugiej albo trzeciej sposobności zwilżania, polega na tym, że materiał superchłonny z trudem zachowuje swoją strukturę i kształt po napęcznieniu cząstek superabsorbenta. Zwięzłość i kształt cząstek superabsorbenta może być osłabiona na przykład przy obciążeniach zewnętrznych. Na skutek faktu, że superabsorbent przy obciążeniach zewnętrznych i po pierwszym i drugim zwilż eniu ma trudności w zachowaniu swojej struktury i kształtu, pojawia się zjawisko nazywane blokadą żelową. Blokada żelowa oznacza, że superabsorbent, gdy jest zwilżony, tworzy żel, który blokuje pory w porowatej strukturze włóknistej oraz przez to utrudnia transport cieczy od obszaru zwilżania do innych części struktury chłonnej. Skutkiem tego całkowita zdolność absorpcyjna struktury chłonnej nie jest optymalnie wykorzystywana oraz istnieje zwiększone ryzyko przeciekania.

Problem blokady żelowej zwiększa się, gdy ilość materiału superchłonnego w strukturze chłonnej jest duża. Do wytworzenia wyrobu chłonnego, który jest dyskretny i wygodny w noszeniu, pożądane jest, aby wyrób był cienki.

W celu utrzymania wysokiej zdolnoś ci absorpcyjnej takie cienkie wyroby mają czę sto stosunkowo dużą ilość materiału superchłonnego.

Dla poprawienia zdolności zachowania swojej struktury przez superabsorbent nawet przy obciążeniu zewnętrznym i po wielu zwilżaniach materiał superchłonny często sieciuje się w dwóch etapach. Pierwsze sieciowanie jest tak zwanym sieciowaniem wewnętrznym i prowadzi się je drogą kopolimeryzacji kwasu akrylowego i co najmniej jednego środka dwufunkcyjnego z utworzeniem sieci.

Kopolimeryzujące środki sieciujące stosowane w superchłonnych polimerach składają się zwykle z dwufunkcyjnych substancji, takich jak estry dwuakrylowe i allilometakrylany substancji trój funkPL 192 122 B1 cyjnych, takie jak trójakrylan 1,1,1-trójmetylolopropanu i trójalliloamina albo substancji czterofunkcyjnych, takich jak czteroalliloksyetan.

Drugie sieciowanie jest tak zwanym sieciowaniem powierzchniowym i powoduje, że superabsorbent łatwiej zachowuje swój początkowy kształt także i wtedy, gdy jest poddawany obciążeniom zewnętrznym i po kilku zwilżaniach. Sieciowanie powierzchniowe superabsorbenta prowadzi się zwykle drogą estryfikacji grup karboksylowych. Jednym z przykładów powierzchniowych środków sieciujących są substancje wielowodorotlenowe. Innym przykładem są węglany organiczne, korzystnie etylenowęglan w roztworze wodnym. Trzecim przykładem jest zastosowanie związków dwuglicydylowych, a zwłaszcza dwuglicydylowego eteru glikolu etylenowego (EDGE).

Z amerykańskiego opisu patentowego nr US 4043952 jest znany środek do powierzchniowego sieciowania superabsorbenta, oparty na polielektrolicie anionowym z jonem metalu wielowartościowego, na przykład glinu. Sieciowanie powierzchniowe ma miejsce za pomocą wiązań jonowych. Stwierdzono, że przedmiotowy superabsorbent ma lepszą zdolność do rozprzestrzeniania się w roztworze wodnym. Nie ma tu wzmianki na temat jego wpływu na zdolność absorpcyjną w wyrobie chłonnym.

Z europejskiego opisu patentowego nr EP-B-0 248 963 jest znany superabsorbent do sieciowania powierzchniowego o charakterze anionowym z aminą wieloczwartorzędową w celu zwiększenia zdolności absorpcyjnej superabsorbenta. Także i tu sieciowanie prowadzi się za pomocą wiązania jonowego.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie struktury chłonnej w wyrobie chłonnym wspomnianego wyżej rodzaju, która zawiera dużą ilość materiału superchłonnego, przy czym struktura chłonna ma lepsze właściwości pod względem zdolności przyjmowania płynów i lepszą zdolność rozprowadzania przy powtarzających się zwilżaniach.

Struktura chłonna w wyrobie chłonnym, korzystnie w postaci pieluchy, pieluchomajtek, wkładu zabezpieczającego przy nietrzymaniu moczu albo kału, podpaski higienicznej, przy czym struktura zawiera połączenie materiału porowatego, takiego jak włókna i/lub pianka oraz materiału superchłonnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zawiera co najmniej 50% wagowych materiału superchłonnego w stosunku do całkowitego ciężaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym jej obszarze, w którym jest rozłożony materiał superchłonny, który ma postać proszku, ziarenek albo granulek, przy czym materiał superchłonny stanowi polimer z anionowymi grupami funkcyjnymi, który jest usieciowany za pomocą wiązań jonowych z jonowym środkiem sieciującym, którym jest jon glinianowy.

Korzystnie materiał superchłonny jest usieciowany także kowalencyjnie.

Korzystnie materiał superchłonny jest usieciowanym polimerem z poliakrylanu zawierającego karboksylowe grupy funkcyjne.

Korzystnie materiał superchłonny jest usieciowany kationami, które poprzez wiązania jonowe są związane z anionowymi grupami funkcyjnymi materiału superchłonnego.

Korzystnie materiał superchłonny jest usieciowany powierzchniowo za pomocą jonowego środka sieciującego.

Korzystnie materiał superchłonny jest usieciowany jednorodnie za pomocą jonowego środka sieciującego.

Korzystnie struktura zawiera co najmniej 70% wagowych materiału superchłonnego w stosunku do całkowitego ciężaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym jej obszarze, w którym jest rozłożony materiał superchłonny.

Wyrób chłonny, taki jak pielucha, pieluchomajtki, wkład zabezpieczający przy nietrzymaniu moczu albo kału, podpaska higieniczna, zawierający przepuszczalną dla płynów warstwę wierzchnią, nieprzepuszczalną dla płynów warstwę dolną i zawartą pomiędzy nimi strukturę chłonną, według wynalazku charakteryzuje się tym, że struktura chłonna jest strukturą jak opisano wyżej.

Wynalazek będzie w dalszym tekście opisany bliżej w odniesieniu do załączonego rysunku, na którym fig. 1a i b przedstawiają w postaci wykresów porównanie stopnia wykorzystania zdolności absorpcyjnej wyrobu chłonnego w różnych odległościach od obszaru zwilżania, przy czym wyrób zawiera różne superabsorbenty odpowiednio w ilości 50 i 70% wagowych, fig. 2a i b przedstawiają w postaci wykresów słupkowych czas nabierania przy pierwszej, drugiej i trzeciej sposobności zwilżania w wyrobach chłonnych zawierających różne superabsorbenty w ilości odpowiednio 50 i 70% wagowych, fig. 3a i b przedstawiają w postaci wykresów ponowne zwilżenie po pierwszej, drugiej i trzeciej sposobności zwilżania wyrobów chłonnych zawierających różne superabsorbenty w ilości odpowiednio 50 i 70% wagowych, a fig. 4a i b przedstawiają w postaci wykresów słupkowych chwilowy czas nabierania pod

PL 192 122 B1 pewnym obciążeniem przy pierwszej, drugiej i trzeciej sposobności zwilżania w wyrobach chłonnych zawierających różne superabsorbenty o zawartości odpowiednio 50 i 70% wagowych.

Materiały superchłonne (superabsorbenty) określa się jako takie materiały, które w warunkach tworzenia żelu mogą wchłaniać płyny ustrojowe i porównywalne z nimi płyny kontrolne, takie jak syntetyczny mocz albo 0,9% roztwór soli, w ilościach przekraczających wielokrotnie ich własny ciężar, 10 razy albo więcej. Takimi materiałami mogą być na przykład tworzące hydrożel polimery w postaci alkalicznych soli polikwasu akrylowego, polikwasu metakrylowego, kopolimerów kwasu akrylowego i metakrylowego z innymi monomerami, skrobia szczepiona kwasem akrylowym, polisacharydy, takie jak karboksymetyloskrobia, karboksymetyloceluloza, ksantan, alginian, chitozan, pektyna, guma guar i peptydy oraz proteiny, itp. Polimery tworzące hydrożel sieciuje się zwykle w celu uczynienia ich nierozpuszczalnymi w wodzie. Stosowanym zwykle środkiem sieciującym jest dwumetakrylan glikolu etylenowego, dwuakrylan glikolu dwuetylenowego, metakrylan allilu, trójakrylan 1,1,1-trójmetylolopropanu, trójalliloamina i czteroalliloksyetan, które są związane ze strukturą polimeryczną za pomocą wiązań kowalencyjnych.

Według wynalazku superabsorbent jest sieciowany powierzchniowo albo sieciowany jednorodnie wielowartościowym środkiem sieciującym za pomocą wiązań jonowych. Poza tym sieciuje się go korzystnie kowalencyjnie innym środkiem sieciującym. Materiał superchłonny stanowi korzystnie polimer z anionowymi grupami funkcyjnymi, takimi jak grupy karboksylowe, grupy sulfonianowe, grupy siarczanowe, grupy fosforanowe, grupy amidowe albo grupy nitrylowe, korzystnie jednak grupy karboksylowe. Jonowy środek sieciujący składa się z kationów, które poprzez wiązania jonowe są związane z anionowymi grupami funkcyjnymi materiału superchłonnego.

Kation stanowi korzystnie jon metalu wielowartościowego, takiego jak glin, cyrkon, chrom, tytan albo cynk.

Zgodnie z niemieckim zgłoszeniem patentowym nr 198-18852.8 z tego samego dnia środek sieciujący jest korzystnie jonem glinianowym [Al(OH)4]^-. Przy wytwarzaniu takiego superabsorbenta jony glinianowe dodaje się do zawierającego wodę żelu polimeru zawierającego grupy karboksylowe, na przykład poliakrylanu, który jest usieciowany korzystnie w zwykły sposób wiązaniami kowalencyjnymi. Żel sieciuje się jonami glinianowymi przed wysuszeniem na proszek albo granulki, w których uzyskuje się jednorodnie jonowo usieciowaną strukturę hydrożelową.

Gdy superabsorbent wchłania płyn i pęcznieje, wiązania kowalencyjne ze środkiem sieciującym rozrywają się kolejno, co prowadzi do tego, że superabsorbent traci swoją trwałość żelową w związku z pę cznieniem. Jednakż e superabsorbent, który jest usieciowany powierzchniowo albo usieciowany jednorodnie jonowym środkiem sieciującym lepiej zachowuje swoją trwałość żelową po pęcznieniu na skutek tego, że wiązania jonowe mogą przegrupować się i tworzyć ponownie w miarę jak polimer pęcznieje, czego nie może dokonać wiązanie kowalencyjne.

Superabsorbent według niniejszego wynalazku może być zatem sieciowany zarówno kowalencyjnie, jak i jonowo, albo sieciowany tylko jonowo. Sieciowanie jonowe może przebiegać albo na powierzchni cząstek superabsorbenta, albo jednorodnie w całej strukturze superabsorbenta.

Struktura porowata, w której jest zawarty superabsorbent, może być dowolnego rodzaju, takiego jak włóknista struktura ze spulchnionej miazgi celulozowej, włókien syntetycznych różnego rodzaju, zregenerowanych włókien celulozowych albo ich mieszaniny. Struktura porowata może składać się także z chłonnego materiału piankowego.

Superabsorbent można albo mieszać z porowatą strukturą albo stosować w postaci zawartej w niej warstwy. Możliwe jest także umieszczanie warstwy materiału superchłonnego pomiędzy dwiema warstwami materiału porowatego.

Ilość materiału superchłonnego w strukturze chłonnej powinna wynosić co najmniej 50% wagowych w stosunku do ciężaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym obszarze, w którym jest rozmieszczony materiał superchłonny. Oznacza to, że na przykład w strukturze dwu albo wielowarstwowej z różnymi ilościami materiału superchłonnego w różnych warstwach, ilość materiału superchłonnego powinna wynosić co najmniej 50% wagowych w co najmniej jednej z tych warstw. Jednakże, całkowita ilość materiału superchłonnego w całej strukturze chłonnej mogłaby być niższa niż 50% wagowych.

Zgodnie z jednym z rozwiązań wynalazku ilość materiału superchłonnego w strukturze chłonnej powinna wynosić co najmniej 70% wagowych w stosunku do ciężaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym obszarze, w którym jest rozmieszczony materiał superchłonny.

PL 192 122 B1

Fizyczny kształt materiału superchłonnego jest ważny dla jego funkcjonowania w strukturze chłonnej i ma korzystnie postać proszku, ziarenek albo granulek.

Poniżej opisano szereg prób, które wykonano pod kątem stopnia wykorzystania, czasu nabierania i ponownego zwilżania w strukturach chłonnych stanowiących połączenie włókien miazgi (miazga chemiczna) i odpowiednio 50 i 70% wagowych materiału superchłonnego czterech różnych rodzajów. Badane elementy chłonne miały wielkość 28 x 10 cm, ciężar powierzchniowy 300 g/m² i gęstość nasypową 3 cm³/g. Cząstki materiału superchłonnego były w zasadzie zmieszane w sposób jednorodny z włóknami miazgi.

Stosowane superabsorbenty były dostępnym w handlu superabsorbentem z firmy Clariant GmbH pod nazwą handlową Sanwet IM 7100 i trzema różnymi badanymi substancjami z poliakrylanu usieciowanego jednorodnie za pomocą jonów glinianowych, zgodnie z powyższym, który poza tym był usieciowany kowalencyjnie. Badane substancje miały nazwy E271/97, E214/97 i E222/97 i były dostarczone przez Clariant GmbH i Clariant Corp.

Stopień wykorzystania

Elementy chłonne umieszczano z nachyleniem 30° w celu naśladowania sposobu umieszczenia pieluchy w czasie noszenia. Dolny koniec stykał się z płynną kąpielą syntetycznego moczu (formuła jak niżej) i pozostawiano go do zasysania płynu w ciągu 60 minut, po czym mierzono długość mokrego obszaru. Badane elementy cięto na mniejsze kawałki odpowiadające różnym długościom i ważono. Stopień wykorzystania obliczano zgodnie z następującą formułą:

Stopień wykorzystania = ciężar pochłoniętego moczu (g) /- teoretyczna zdolność absorpcyjna (g) gdzie ciężar pochłoniętego moczu = ciężar próbki po absorpcji - ciężar suchej próbki, teoretyczna zdolność absorpcyjna = ciężar superabsorbenta (g) w próbce x zdolność swobodnego pęcznienia + ciężar włókien miazgi (g) x zdolność absorpcyjna miazgi.

Zmierzono, że zdolność absorpcyjna włókien miazgi po 60 minutach swobodnej absorpcji w syntetycznym moczu wynosiła 8 g moczu/g miazgi.

Zdolność swobodnego pęcznienia superabsorbenta mierzono niżej podanym sposobem.

Wynik przedstawiono na wykresach na fig. 1a i b, z których widać, że stopień wykorzystania w częściach usytuowanych najdalej od obszaru zwilż ania był wyraź nie lepszy w przypadku badanych substancji w porównaniu z odnośnikiem.

Formuła moczu syntetycznego

0,66 g/l siarczanu magnezowego, 4,47 g/l chlorku potasowego, 7,60 g/l chlorku sodowego, 18,0 g/l mocznika, 3,54 g/l dwuwodorofosforanu potasowego, 0,745 g/l wodorofosforanu sodowego, 1,00 g/l 0,1% tritonu, 0,4 g/l Nykockin (barwa), reszta odmineralizowana woda.

Zdolność swobodnego pęcznienia

Przygotowano torebki poliestrowe o wielkości netto 7 x 12 cm, odważano do nich 0,2 g superabsorbenta, a następnie zgrzewano je i ważono. Torebki zanurzano w syntetycznym moczu w ciągu 60 minut, po czym wyjmowano je, pozostawiono do odsączenia i ważono. Różnica ciężaru przed i po absorpcji stanowi zdolność swobodnego pęcznienia.

Czas nabierania

Trzy dodawania po 80 ml syntetycznego moczu każde prowadzono przez rurkę z pleksiglasu (średnica wewnętrzna 23 mm) umieszczoną na badanych elementach. Przedział czasu pomiędzy dodawaniami wynosił 10 minut. Mierzono czas konieczny do wchłonięcia całego płynu (obserwacja wzrokowa). Wynik pomiarów przedstawiono na fig. 2a i b. Widać z nich, że czas nabierania przy drugim, a zwłaszcza trzecim dodawaniu był krótszy w przypadku elementów chłonnych zawierających badane substancje w porównaniu z substancją odnośnikową.

Ponowne zwilżanie

Ponowne zwilżanie mierzono po 10 minutach po każdym dodaniu przez umieszczanie papieru filtracyjnego na obszarze zwilżania i obciążanie go ciężarem 2550 g w czasie 15 sekund. Papier filtracyjny mierzono przed i po obciążaniu, a następnie obliczano ponowne zwilżanie.

Wynik jest przedstawiony na fig. 3a i b, z których widać, że ponowne zwilżanie po pierwszej sposobności zwilżania było zasadniczo takie samo i bardzo niskie zarówno w przypadku elementów chłonnych zawierających badane substancje, jak i substancji odnośnikowej. W przypadku elementów chłonnych zawierających 50% superabsorbenta (fig. 1a) już po drugim dodawaniu zaobserwowano różnicę w ponownym zwilżaniu pomiędzy elementem odnośnikowym i elementami badanymi, różnicę,

PL 192 122 B1 która zwiększała się także po trzecim dodawaniu. W przypadku elementów chłonnych zawierających 70% superabsorbenta (fig. 3b) ponowne zwilżanie było takie same także po drugim dodawaniu, przy czym po trzecim dodawaniu różnica pomiędzy badanymi elementami i elementem odnośnikowym była znaczna, tak że badane elementy miały znacznie niższe ponowne zwilżanie niż element odnośnikowy.

Chwilowy czas nabierania pod pewnym ciśnieniem

Badane elementy chłonne zaciskano pod tarczą z pleksiglasu, która miała okrągły otwór. Przeprowadzono cztery dodawania po 80 ml syntetycznego moczu przez kołowy otwór za pomocą lejka i pł ytki Petriego. Przedział czasowy pomię dzy dodawaniami wynosił 10 minut. Mierzono czas konieczny do wchłonięcia całego płynu (obserwacja wzrokowa). Wynik przedstawiono na fig. 4a i b. Czas nabierania w przypadku substancji badanej (E-222/97) był krótszy przy wszystkich dodawaniach w porównaniu z substancją odnoś nikową (IM 7100). Różnica była największa przy trzecim i czwartym dodawaniu. Podobne wyniki uzyskiwano względem 50, jak 70% wagowych superabsorbenta.

Oprócz przedstawionych zalet pod względem lepszych właściwości absorpcyjnych struktur chłonnych zawierających jonowo usieciowane superabsorbenty, te ostatnie mają kolejną ważną zaletę polegającą na tym, że mają one wyższą odporność na naprężenia mechaniczne, które mogą pojawić się przy manipulacji cząstkami superabsorbenta na przykład w urządzeniu do wytwarzania pieluch. Cząstka superabsorbenta, która jest tylko usieciowana kowalencyjnie powierzchniowo, gdzie warstwa powierzchniowa jest uszkodzona na skutek naprężenia mechanicznego, traci wiele ze swojej trwałości żelowej.

Cząstka superabsorbenta, która jest usieciowana jonowo, albo jednorodnie albo tylko na powierzchni, zachowuje w zasadzie swoją trwałość żelową nawet po mechanicznych uszkodzeniach części warstwy powierzchniowej. W cząstce superabsorbenta, która jest usieciowana jonowo powierzchniowo, jonowe wiązania sieciowania mogą rozłożyć się na powierzchni cząstki i w taki sposób naprawić ewentualne uszkodzenia w warstwie powierzchniowej.

Claims

1. Struktura chłonna w wyrobie chłonnym, korzystnie w postaci pieluchy, pieluchomajtek, wkładu zabezpieczającego przy nietrzymaniu moczu albo kału lub podpaski higienicznej, przy czym struktura zawiera połączenie materiału porowatego, takiego jak włókna i/lub pianka oraz materiału superchłonnego, znamienna tym, że struktura chłonna zawiera co najmniej 50% wagowych materiału superchłonnego w stosunku do całkowitego ciężaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym jej obszarze, w którym jest rozłożony materiał superchłonny, który ma postać proszku, ziarenek albo granulek, przy czym materiał superchłonny stanowi polimer z anionowymi grupami funkcyjnymi, który jest usieciowany za pomocą wiązań jonowych z jonowym środkiem sieciującym, którym jest jon glinianowy.

2. Struktura według zastrz. 1, znamienna tym, że materiał superchłonny jest usieciowany także kowalencyjnie.

3. Struktura według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że materiał superchłonny jest usieciowanym polimerem z poliakrylanu zawierającego karboksylowe grupy funkcyjne.

4. Struktura według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że materiał superchłonny jest usieciowany kationami, które poprzez wiązania jonowe są związane z anionowymi grupami funkcyjnymi materiału superchłonnego.

5. Struktura według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że materiał superchłonny jest usieciowany powierzchniowo za pomocą jonowego środka sieciującego.

6. Struktura według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że materiał superchłonny jest usieciowany jednorodnie za pomocą jonowego środka sieciującego.

7. Struktura według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że zawiera co najmniej 70% wagowych materiału superchłonnego w stosunku do całkowitego ciężaru struktury w stanie suchym w co najmniej jednym jej obszarze, w którym jest rozłożony materiał superchłonny.

8. Wyrób chłonny, korzystnie w postaci pieluchy, pieluchomajtek, wkładu zabezpieczającego przy nietrzymaniu moczu albo kału, podpaski higienicznej, zawierający przepuszczalną dla płynów warstwę wierzchnią, nieprzepuszczalną dla pyłów warstwę dolną i zawartą pomiędzy nimi strukturę chłonną, znamienny tym, że zawiera strukturę chłonną określoną zastrz. 1.