PL180668B1

PL180668B1 - Srodek do hamowania biosyntezy leukotrienu i kompozycja farmaceutyczna do leczenia stanu wrazliwego na hamowanie biosyntezy leukotrienu PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL180668B1
Application number: PL95318539A
Authority: PL
Inventors: Stephen L Crooks; Bryon A Merrill; Paul D Wightman
Original assignee: Minnesota Mining & Mfg
Priority date: 1994-08-04
Filing date: 1995-07-14
Publication date: 2001-03-30
Also published as: FI970452A7; DE69528984D1; DK0777471T3; CA2196701A1; EP0777471A1; PL318539A1; ES2185708T3; NO970477L; SK11097A3; AU3091795A; WO1996003983A1; NO970477D0; HUT76830A; JPH10503771A; NO315786B1; AU685980B2; NZ290236A; IL114646A; FI970452A0; ATE228359T1

Abstract

1 . Srodek do hamowania biosyntezy leukotrienu u zwierzat oraz leczenia u zwierzat stanu w razliwego na takie hamowanie, znamienny tym, ze stanow i z w i a z e k o w z o r z e : w którym n jest równe 0 ,1 ,2 lub 3; R wybrany je st z grupy obejmujacej w odór, cykliczny alkil zawierajacy piec do dziesieciu atomów w odoru, alkil o prostym lub rozgalezionym lancuchu za- wierajacy jeden do czternastu atomów w egla i podstawiony alkilem o prostym lub rozgalezionym lancuchu zawierajacym jeden do dwunastu atom ów wegla, w którym podstawnikiem jest grupa alkoksykarbonylowa, w której grupa alkoksylowa zawiera jeden do czterech atomów wegla; alkoksyalkil, w którym czastka al- koksylowa zawiera jeden do szesciu atom ów w egla a czastka alkilowa zaw iera jeden do szesciu atomów. kazdy R' jest niezaleznie od siebie wybrany z grupy obejmujacej chlorowiec, grupe nitrowa; alkil o prostym lub rozgalezionym lancuchu zawierajacy jeden d o pieciu atomów wegla, grupe alkoksylowa zawierajaca jeden do czterech atomów wegla, grupe alkilotiolow a zawierajaca jeden do czterech atom ów wegla, grupe alkilosulfonoksylowa zawierajaca jeden do czterech atomów wegla, grupe alkilosulfinylowa zaw ierajaca jeden do czterech atomów w egla, grupe alkilosulfony- low a zaw ierajaca jeden do czterech atom ów wegla; grupe fenoksylowa, grupe tnfluorometylotiolowa, oraz tnfluorom etylosulfonoksylow a, R ' oznacza wodór, oraz M jest wybrany z grupy obejmujacej w odór oraz farm aceutycznie dopuszczalny kation 6 Kompozycja farm aceutyczna do leczenia stanu w razliwego na hamowanie biosyntezy leukotrienu, znamienna tym, ze zawiera: (i) farm aceutycznie dopuszczalny nosnik, oraz (u) zwiazek o wzorze w którym n jest równe 0, 1, 2 lub 3, R wy brany jest z grupy obejmujacej wodór, cykliczny alkil zawierajacy piec do dziesieciu atom ów w odoru, alkil o prostym lub rozgalezionym lancuchu za- wierajacy jeden do czternastu atomów w egla i podstawiony alkilem o prostym lub rozgalezionym lancuchu zawierajacym jeden do dwunastu atom ów wegla, w którym podstawnikiem jest grupa alkoksykarbonylow a, w której grupa alkoksylowa zawiera jeden do czterech atomów wegla, alkoksyalkil, w którym czastka al- koksylowa zaw iera jeden do szesciu atom ów w egla a czastka alkilowa zaw iera jeden do szesciu atomów, .................................... . .. PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest środek do hamowania biosyntezy leukotrienu oraz kompozycje farmaceutyczne do leczenia stanu wrażliwego na hamowanie biosyntezy leukotrienu.

Kwas arachidonowy, składnik fosfolipidów znaleziony w błonach komórkowych, jest metabolizowany poprzez szereg ścieżek enzymatycznych dostarczając biologicznie czynnych metabolitów, w tym leukotrienów. Leukotrieny są substancjami o silnym działaniu, powodującymi różne skutki biologiczne, nawet gdy są obecne w stężeniu o wartościach rzędu nanomolowego lub pikomolowego. Zostały one powiązane z różnymi stanami chorobowymi. Na przykład, Leukotrien C₄ oraz Leukotrien D₄ sąpotencjalnymi zwieraczami mięśni gładkich dróg oddechowych u ludzi. Podawanie tych substancji w postaci rozpylonej nieastmatycznym osobnikom powoduje zwężenie oskrzeli. Leukotrien B₄ jest potencjalnym chemotaktycznym czynnikiem powodującym stan zapalny komórek, takich jak leukocyty cechujące się wielopostaciowością jąder komórkowych. Leukotrien B₄ został znaleziony w płynach maziowych u pacjentów chorych na reumatoidalne zapalenie stawów oraz w zmianach łuszczycowych. Leukotrieny zostały również skojarzone jako ważny czynnik pośredniczący w alergicznym nieżycie nosa, zespole ostrego wyczerpania oddechowego dorosłych, chorobie zapalnej jelit, uszkodzeniu wywołanym niedokrwieniem mięśnia sercowego, urazie spowodowanym powtórną fuzją, dnie (skazie

180 668 moczanowej), astmie, łuszczycy, udarze, urazie rdzenia kręgowego, oraz urazowym uszkodzeniu mózgu.

Przedmiotem wynalazku są środki do hamowania biosyntezy leukotrienu u zwierząt oraz do leczenia u zwierząt stanu wrażliwego na takie hamowanie, które stanowiązwiązki o wzorze:

wzór I w którym n jest równe 0, 1, 2 lub 3;

R wybrany jest z grupy obejmującej wodór; cykliczny alkil zawierający pięć do dziesięciu atomów wodoru; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do czternastu atomów węgla i podstawiony alkilem o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającym jeden do dwunastu atomów węgla, w którym podstawnikiem jest grupa alkoksykarbonylowa, w której grupa alkoksylową zawiera jeden do czterech atomów węgla; alkoksyalkil, w którym część alkoksylową zawiera jeden do sześciu atomów węgla a część alkilowa zawiera jeden do sześciu atomów;

każdy R'jest niezależnie wybrany z grupy obejmującej chlorowiec; grupę nitrową; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającyjeden do pięciu atomów węgla; grupę alkoksylową zawierającąj eden do czterech atomów węgla; alkoksyfenyl, w którym grupa alkoksylową zawiera jeden do ośmiu atomów węgla; grupę alkilotiolową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonoksylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla, grupę alkilosulfinylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonylową zawierającąjeden do czterech atomów węgla; benzoil; benzyl; grupę cykloheksylometoksylową; grupę cyklopentyloksylową, grupę fenoksylową, grupę fenylową, grupę fenyloalkiloksylową, w której grupa alkilowa zawiera jeden do czterech atomów węgla; grupę trifluorometylową; trifluorometylotiolową; oraz trifluorometylosułfonoksylową;

R'jest wybrany z grupy obejmującej wodór oraz alkil o prostym łańcuchu zawierającyjeden do dwunastu atomów węgla; oraz

M jest wybrany z grupy obejmującej wodór oraz farmaceutycznie dopuszczalny kation.

Przedmiotem wynalazku jest również kompozycja farmaceutyczna do leczenia stanu wrażliwego (czułego) na hamowanie biosyntezy leukotrienu zawierająca (i) farmaceutycznie dopuszczalny nośnik oraz (ii) związek o wzorze I, w którym n, R, R', R oraz M mająznaczenie podane powyżej, w ilości skutecznej do hamowania biosyntezy leukotrienu.

Szczegółowy opis wynalazku

Środek według wynalazku stanowi związek o wzorze I:

O

wzór I

180 668

Podstawnik Rjest określony powyżej. Korzystnie podstawniki R obejmują alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do sześciu atomów węgla oraz cykloalkil zawierający pięć do ośmiu atomów węgla. Gdy R stanowi określony powyżej alkil, korzystnie podstawniki R obejmują grupy: metylową 1-metyloetylową 1-etylopropylową oraz 1-metylopropylową.

Preferowane podstawniki R' obejmująchlorowce, grupę nitrową alkil o prostym łańcuchu zawierający jeden do czterech atomów węgla, grupę alkilotiolowązawierającąjeden do czterech atomów węgla oraz grupę fenoksylową. Gdy R' stanowi wyżej określona grupa alkilotiowa, preferowanym podstawnikiem Rjest grupa tiometylowa.

Korzystnie podstawniki R’ obejmują wodór i grupę metylową

We wzorze I, n jest równe 0,1,2 lub 3, korzystnie 0 lub 1. Gdy n jest równe 1,R'może znajdować się na pierścieniu fenylowym w pozycji orto, meta lub para, korzystnie w pozycji para.

Podstawnik M wybrany jest z grupy obejmującej wodór oraz farmaceutycznie dopuszczalny kation.

Pojęcie „farmaceutycznie dopuszczalny kation” odnosi się do nietoksycznych kationów dobrze znanych fachowcom biegłym w stanie techniki i obejmujących te, lecz nie ograniczonych jedynie do nich, które są oparte na metalach alkalicznych (litowcach) i metalach ziem alkalicznych, takich jak sód, lit, potas, magnez, glin i tym podobne, jak również nietoksyczne kationy amonowy, amonowy czwartorzędowy, oraz kation aminowy, pochodzące od zasad azotowych o wystarczającej zasadowości w celu utworzenia soli z grupą N-hydroksylową związków o wzorze I (gdy M oznacza wodór).

Korzystnie M oznacza wodór.

Korzystnie środek według wynalazku stanowi następujące związki:

-hydroksy-1 -metylo-3 -[3 -(trifluorometylosulfonoksy)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -metylo~3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -metylo-3-[3-(trifluorometylotio)fenylo]mocznik,

-hy droksy-3 -(3 -metoksy feny lo)-1 -metylomocznik,

-(3 -bromofenylo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik, 1 -hydroksy-1 -metylo-3-(3-metylofenylo)mocznik, 3-(3-fluorofenylo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik, 1 -hydroksy-1 -metylo-3-(3-nitrofenylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -metylo-3-fenylomocznik, 3-(4-fluorofenylo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik, 3-(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik, 1 -hydroksy-1 -metylo-3 -(4-nitrofenylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -metylo-3 -(4-fenoksyfenylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-fenylomocznik,

-(4-fluorofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik,

-(4-bromofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3 -(2 -fluorofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(3 -metylofenylo)mocznik, 1 -hydroksy-3-(3-metoksyfenylo)-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-3 -(4-metoksyfenylo)-1 -(1 -rrietyloetylo)mocznik, 3 -(2-chlorofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(2-metylofenylo)mocznik, 3 -(2,6-dimetylofenlo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3 -(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3-(2,5-dimetoksyfenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik,

180 668

-hydroksy-3 -(2-metoksyfenylo)-1 -(1 -metyloetylo)mocznik,

-cykloheksylo-1 -hydroksy-3 - [4-(metylotio)fenylo]mocznik,

-cykloheksylo-1 -hydroksy-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik,

-hydroksy-3 -(3 -metoksy fenylo)mocznik, l-hydroksy-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik,

-cyklooktylo-1 -hydroksy-3 -fenylomocznik,

-cyklooktylo-1 -hydroksy-3 -(4-metoksyfenylo)mocznik,

-cyklooktylo-1 -hydroksy-3 -(4-nitrofenylo)mocznik,

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3 -[4-(metylotio)fenylo]mocznik,

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3 -(4-nitrofenylo)mocznik, 3-(4-bromofenylo)-1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksymocznik,

-etylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(3-metylobutylo)-3-fenylomocznik,

-(2-etoksyetylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

-cyklopentylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

-(2-etyloheksylo)-1 -hydroksy-3 -fenylomocznik,

-(3,3-dimetylobutylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik, l-hydroksy-3-fenylo-l(3,5,5-trimetyloheksylo)mocznik, ester etylowy kwasu 6-(l-hydroksy-3-fenyloureido)-l-heksanowego,

-cykloheptylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

-hydroksy-1 -oktylo-3-fenylomocznik,

-dodecylo-1 -hydroksy-3 -fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(2-metylopropylo)-3-fenylomocznik,

-hydroksy-3-fenylo-1 -propylomocznik,

-hydroksy-1 -pentylo-3-fenylomocznik,

3-(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-1 -pentyłomocznik,

-hydroksy-1 -(2-metylopropylo)-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -metylo-3-[3-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[3 -(metylosulfonylo)fenylo]mocznik, 1-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[3-(metylosulfinylo)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(l-metyloetylo)-3-[4-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[4-(metylosulfinylo)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -metylo-3 - [4-(mety losulfinylo)feny lo]mocznik,

-hydroksy-1 -metylo-3 -[4-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(3,4,5-trimetoksyfenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(2,4,5-trimetylofenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metylobutylo)-3 -fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metylopropylo)-3 -fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(1 -propylobuty lo)-3 -fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylobutylo)-3-fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(4-fenoksyfenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-[3,5-bis(trifluorometylo)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -metylo-3 -fenylomocznik,

-hydroksy-1,3-dimetylo-3-fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(2-fenoksyfenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(3 -fenoksyfenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(4-benzylofenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(4-benzoilofenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(4-benzyloksyfenylo)mocznik,

180 668

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-[4-(cykloheksylometoksy)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-[4-(3-fenylopropyloksy)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(bifenyl-4-ilo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)mocznik, oraz

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(4'-oktyloksybifenyl-4-ilo)-mocznik.

Szczególnie korzystnie stanowi związki:

-hydroksy-1 -metylo-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznik,

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3-(4-metylotio)fenylomocznik, . 1 -hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(4-fenoksyfenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(2-fenoksyfenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(4-butylofenylo)mocznik,

-hydroksy-1 -(1 -metylopropylo)-3-fenylomocznik,

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(3-fenoksyfenylo)mocznik, oraz

-hydroksy-1 -metylo-3-(4-fenoksyfenylo)mocznik.

Związki będące środkami według wynalazku mogą być otrzymywane według niżej opisanych Schematów Reakcyjnych lub na drodze ich modyfikacji, które będą oczywiste dla biegłych w stanie techniki. Biorąc pod uwagę poszczególne podstawniki R, R' lub R, dostępność na rynku materiałów wyjściowych, i tym podobne, na podstawie poniższych Schematów Reakcyjnych można wybrać odpowiednią drogę postępowania.

Według Schematu Reakcyjnego I, w którym n, R i R' mają znaczenie określone powyżej, można otrzymać związki będące środkami według wynalazku.

Schemat Reakcyjny I

Schemat Reakcyjny I dotyczy reakcji hydroksyloaminy o wzorze II z izocyjanianem arylu o wzorze ΙΠ w celu uzyskania hydroksymocznika o wzorze IV (Wzór IV jest podrodzajem wzoru I). Na rynku jest wiele dostępnych hydroksyloamin o wzorze II. Pozostałe można łatwo otrzymać stosując tradycyjne metody, na przykład przekształcenie odpowiedniego ketonu do jego oksymu i następnie jego redukcja do żądanej hydroksyloaminy. Na rynku dostępnych jest również wiele izocyjanianów o wzorze III. Pozostałe można łatwo otrzymać stosując tradycyjne metody, na przykład przegrupowanie Curtiusa, przegrupowanie Hoffmana, reakcję Schmidta, lub poddając anilinę reakcji z fosgenem. Reakcja w Schemacie Reakcyjnym I może być prowadzona w temperaturze otoczenia na drodze wkraplania izocyjanianu do roztworu hydroksyloaminy w odpowiednim rozpuszczalniku (na przykład, w rozpuszczalniku aprotycznym takim jak eter dietylowy lub tetrahydrofuran). Gdy stosuje się sól (na przykład, chlorowodorek) hydroksyloaminy, jest ona przekształcana do wolnej zasady przy zastosowaniu tradycyjnych środków (na przykład, reakcji z jednym z ekwiwalentów zasady w odpowiednim rozpuszczalniku), przed jej reakcją z izocyjanianem.

Pewne związki o wzorze I można również otrzymać według Schematu Reakcyjnego II, w którym n, R i R' mają znaczenie określone powyżej. Jakkolwiek, Schemat Reakcyjny II nie jest zasadniczo odpowiedni dla związków, w których R' stanowi grupa łatwo oddająca elektron (na przykład, grupa nitrowa).

180 668

W etapie (1) Schematu Reakcyjnego II, O-benzylohydroksyloamina jest poddana reakcji, według sposobu ze Schematu Reakcyjnego I, z izocyjanianem o wzorze III w celu uzyskania l-benzyloksy-3-fenylomocznika o wzorze V. W etapie (2) związek o wzorze V alkiluje się w typowych warunkach, np. na drodze reakcji ze związkiem o wzorze RBr w obecności zasady takiej jak wodorek sodowy w odpowiednim polarnym aprotycznym rozpuszczalniku (np. N,N-dimety180 668 loformamid) w celu otrzymania benzylooksymocznika o wzorze VI. Jeżeli jest to pożądane lub wręcz niezbędne, reakcję można podgrzać. W etapie (3) Schematu Reakcyjnego II, benzylooksymocznik o wzorze VI poddaje się odbenzolowaniu przy zastosowaniu typowych środków (np. wodorolizy) w celu uzyskania hydroksymocznika o wzorze IV.

Pewne związki o wzorze I można również otrzymać według Schematu Reakcyjnego III, w którym n, R i R' mają znaczenie określone powyżej.

Schemat Reakcyjny III

IV

180 668

W etapie (1) Schematu Reakcyjnego III, chlorowodorek O-benzylohydroksyloaminy jest poddany reakcji z di-/er/-butylodwuwęglanem w celu uzyskania N-benzylooksykarbaminianu /erZ-butylowego. W etapie (2) N-benzylooksykarbaminian /ert-butylowy alkiluje się w typowych warunkach, np. na drodze reakcji ze związkiem o wzorze RBr w obecności zasady takiej jak wodorek sodowy w odpowiednim polarnym aprotycznym rozpuszczalniku (np. N,N-dimetyloformamid). Alkalizacja ta prowadzi do uzyskania karbaminianu o wzorze VII. Jeżeli jest to pożądane lub wręcz niezbędne, reakcje można podgrzać.

W etapie (3) Schematu Reakcyjnego III, karbaminian o wzorze VII poddaje się odblokowaniu poprzez potraktowanie go za pomocą kwasu trójfluorooctowego w odpowiednim rozpuszczalniku (np. chlorku metylenowym) w celu otrzymania O-benzylohydroksyloaminy o wzorze VIII. W etapie (4) O-benzylohydroksyloamina o wzorze VIII poddawana jest reakcji, według sposobu ze Schematu Reakcyjnego I, z izocyjanianem o wzorze III w celu uzyskania benzyloksymocznika o wzorze VI. W etapie (5) benzylooksymocznik poddaje się odbenzolowaniu przy zastosowaniu typowych środków (np. wodorolizy) w celu uzyskania hydroksymocznika o wzorze IV.

Pewne związki o wzorze I można również otrzymywać według Schematu Reakcyjnego IV, w którym n, R, R' i R mają znaczenie określone powyżej (jakkolwiek pod warunkiem, że R nie stanowi wodór).

Schemat Reakcyjny IV

W etapie (1) Schematu Reakcyjnego IV, O-benzylohydroksyloamina o wzorze VIII jest poddana reakcji z chlorkiem karbamoilu o wzorze IX w celu uzyskania benzylooksymocznika o wzorze X. O-benzylohydroksyloaminę o wzorze VIII można również otrzymać według sposobu ze Schematu Reakcyjnego ΙΠ. Na rynku dostępnych jest wiele chlorków karbamoilu o wzorze IX. Pozostałe można łatwo otrzymać przy zastosowani typowych metod, na przykład, poddając N-alkiloaniliną reakcji z fosgenem. Reakcję z etapu (1) można prowadzić w szczelinie zamkniętej rurze, w podwyższonej temperaturze w obecności zasady (np. trójetyloaminy) w odpowiednim rozpuszczalniku (np. rozpuszczalniku aprotycznym takim jak tetrahydrofuran). W etapie (2) Schematu Reakcyjnego IV benzyloksymocznik o wzorze X poddaje się odbenzolowaniu przy zastosowaniu typowych środków (np. wodorolizy) w celu uzyskania hydroksymocznika o wzorze XI.

180 668

Pewne związki o wzorze I można również otrzymać według Schematu Reakcyjnego V, w którym n, R, R' i R mają znaczenie określone powyżej, jakkolwiek pod warunkiem, że R nie stanowi wodór.

W etapie (1) Schematu Reakcyjnego V, chlorowodorek O-benzylohydroksyloaminy jest poddany reakcji z chlorkiem karbamoilu o wzorze IX w celu uzyskaniabenzylooksymocznika o wzorze XII. Reakcja może być prowadzona w temperaturze otoczenia na drodze wymieszania reagentów w odpowiednim rozpuszczalniku (np. eterze dietylowym). O-benzylohydroksyloamina jest przekształcana do postaci wolnej zasady przy zastosowaniu typowych środków (np. poddaniu reakcji z jednym równoważnikiem zasady w odpowiednim rozpuszczalniku) przed poddaniem jej reakcji z chlorkiem karbamoilu. W etapie (2) Schematu Reakcyjnego V, związek o wzorze XII alkiluje się w typowych warunkach, np. na drodze reakcji z halogenkiem alkilu w obecności zasady takiej jak wodorek sodowy w odpowiednim polarnym aprotycznym rozpuszczalniku (np. Ν,Ν-dimetyloforrnamidzie) w celu uzyskania benzylooksymocznika o wzorze X. W etapie (3) Schematu Reakcyjnego V benzyloksymocznik o wzorze X poddaje się odbenzolowaniu przy zastosowaniu typowych środków (np. wodorolizy) w celu uzyskania hydroksymocznika o wzorze XI.

Pewne związki o wzorze I można otrzymać na drodze obróbki grupy R' przy zastosowaniu typowych środków (np. utlenienia grupy alkilotiowej do grupy alkilosulfonylowej) na odpowiednim etapie syntezy.

Związki o wzorze I, w których M stanowi dopuszczalny farmaceutycznie kation, można otrzymać poprzez zmieszanie w polarnym rozpuszczalniku związku o wzorze I, w który M stanowi wodór, z równomolową ilością stosunkowo silnej zasady, np. zasady o wzorze M(OH)_X, w którym M stanowi dopuszczalny farmaceutycznie kation, a x jest wartościowością

180 668 tego kationu. Wyizolowanie soli można ułatwić poprzez dodanie rozpuszczalnika, takiego jak eter dietylowy, w którym sól ta jest nierozpuszczalna.

Związki o wzorze I mogąbyć formowane dla różnych sposobów podawania (np. do podawania doustnego w postaci tabletek, kapsułek, zawiesiny doustnej, i tym podobne) w odpowiednim farmaceutycznie dopuszczalnym nośniku oraz ze środkami wspomagającymi i zarobkami odpowiednimi dla wybranej formy dawkowania. Sposoby wytwarzania takich kompozycji farmaceutycznych są dobrze znane biegłym w stanie techniki i ujawnione, np. w Remingtois Pharmaceutical Sciences, 18 wydanie, 1990 Mack Publishing Company, A. r. Gennaro, Wydawca. Zatem, poszczególne formy użytkowe (preparaty) odpowiednie dla wybranego sposobu podawania można łatwo określić i przygotować przez fachowców biegłych w stanie techniki. Na przykład, stała postać przeznaczona do dawkowania, zawiera związek o wzorze I, jeden lub więcej składników wybranych z grupy obejmującej zarobki (np. fosforan dwuwapniowy, siarczan wapniowy, laktoza, mannitol, celuloza, kaolin, chlorek sodowy, skrobia, sacharoza, inozyt, sorbitol), spoiwa (np. skrobia, żelatyna, sacharoza, glukoza, dekstroza, melasa, laktoza, naturalne lub syntetyczne gumy), środki smarujące (np. talk, stearynian magnezowy, stearynian wapniowy, kwas stearynowy, uwodornione oleje roślinne, glikole polietylenowe), środki ułatwiające rozdrabnianie (np. skrobia zbożowa, skrobia ziemniaczana, glinka, celuloza, alginiany), środki barwiące, oraz środki smakowe.

Związek o wzorze I podaj e się w ilości skutecznej do hamowania biosyntezy leukotrienu. Ilość stanowiąca ilość skuteczna do hamowania biosyntezy leukortenu będzie zależeć od danego związku, od danego preparatu, sposobu podawania, oraz od zamierzonego efektu leczniczego. Fachowcy biegli w stanie techniki mogą oznaczyć taką ilość biorąc pod uwagę takie czynniki.

Dużą ilość związków o wzorze I, przeznaczonych do hamowania biosyntezy leukotrienu, przedstawiono w poniższych przykładach. Te wyniki sugerują jednolitość w leczeniu stanów pośrednio wywołanych przez leukotrieny, takich jak zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie kości i stawów, alergiczny nieżyt nosa, zespół ostrego wyczerpania oddechowego dorosłych, choroba zapalna jelit, uszkodzenie wywołane niedokrwieniem mięśnia sercowego, uraz spowodowany powtórną fuzją dna (skaza moczanowa), astma, udar, łuszczyca, uraz rdzenia kręgowego, oraz urazowe uszkodzenie mózgu.

W następujących syntezach, struktury otrzymanych związków (tj. związków o wzorze I) oraz produktów pośrednich potwierdzono za pomocą spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego.

Związek 1

-hydroksy-1 -mety lo-3-[4-(metylotio)fenylo] mocznik

Chlorowodorek N-metylohydroksyloaminy (1,1 g, 13 mmoli) rozpuszczono w wodzie (2 ml), a następnie połączono z eterem dietylowym (15 ml). Mieszaninę ochłodzono w kąpieli lodowej, a następnie połączono z roztworem wodorotlenku sodowego (0,53 g, 13 mmoli) w wodzie (2 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez kilka minut, a następnie wkraplając za pomocą pipety Pasteura dodano izocyjanian 4-(metylotio)fenylowy (2,1 g, 13 mmoli). Nieomal natychmiast utworzył się ciężki biały osad. Dodano eter dietylowy (20 ml) i mieszaninę reakcyjną pozostawiono na całąnoc w temperaturze otoczenia przez cały czas mieszając. Ciało stałe wyizolowano na drodze filtracji i następnie rekrystalizowano z 1,2-dichloroetanu otrzymując 1,65 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego, o temperaturze topnienia 146-148°C.

Analiza: Wyliczona dla C₉H_i2N₂O₂S: %C, 50,93; %H, 5,70; %N, 13,20;

Uzyskana: %C, 50,82; %H, 5,63; %N, 13,11.

Związki 2-14

Stosując ogólną metodę dla związku 1, chlorowodorek N-metylohydroksyloaminy poddano reakcji z izocyjanianem o wzorze III w celu uzyskania związków o wzorze I przedstawionych w tabeli 1. Temperatury topnienia oraz wyniki analizy pierwiastkowej zestawiono w tabeli 2.

180 668

Tabela 1

Numer związku	Związek o wzorze I M=H; R=CH₃; R=H; R'=
2	grupa 3-trifluorometyIosulfonooksylowa
3	grupa 3-metyl oti owa
4	grupa 3-trifluorometylotiowa
5	grupa 3-metoksylowa
6	grupa 3-bromowa
7	grupa 3-metylowa
8	grupa 3-fluorowa
9	grupa 3-nitrowa
10	wodór
11	grupa 4-fIuorowa
12	grupa 4-butylowa
13	grupa 4-nitrowa
14	grupa 4-fenoksylowa

Tabela 2

Numer związku	temp. top. (°C)	Wyniki analizy pierwiastkowej
Wzór	Wyliczone	Uzyskane
%C	%H	%N	%C	%H	%N
2	132-133	C9H9F3N2O5S	34.4	2.9	8.9	34.5	2.9	9.1
3	127-131	C₉H₁₂N₂O₂S	50.93	5.7	13.2	51.06	5.76	13.29
4	129-130.5	c₉h₉f₃n₂o₂s	40.6	3.4		40.7	3.5
5	115-117	C9H]₂N₂O₃	55.1	6.16	14.28	55.17	6.21	14.13
6	135-136	C₈HgBrN₂O₂	39.21	3.7	11.43	39.3	3.52	11.19
7	107-109	C9H]₂N₂O₂	59.99	6.71	15.54	59.76	6.58	15.38
8	110-112	c₈h₉fn₂o₂	52.17	4.93	15.21	51.99	4.86	15.05
9	124-126	c₈h₉n₃o₄	45.5	4.3	19.9	45.31	4.16	19.87
10	98-100	C₈HioN₂0₂	57.82	6.07	16.86	57.65	6.07	16.78
11	123-125	c₈h₉fn₂o₂	52.17	4.93	15.21	51.78	4.84	14.99
12	94.9-95.3	Cj₂H]₈N₂O₂	64.84	8.16	12.6	65.15	8.08	12.58
13	179-180	c₈h₉n₃o₄	45.5	4.3	19.9	45.97	4.05	19.89
14	130-131	c₁₄h₁₄n₂o₃	65.11	5.46	10.85	64.91	5.35	10.72

Związek 16

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(4-nitrofenylo)mocznik

Chlorowodorek N-izopropylohydroksyloaminy (1,35 g, 12,1 mmola) rozpuszczono w wodzie (2 ml), połączono z eterem dietylowym (25 ml), a następnie dodano roztwór wodorotlenku sodowego (0,48 g, 12,1 mmola) w wodzie (2 ml). Mieszaninę reakcyjnąpozostawiono na kilka minut ciągle mieszając po czym dodano pipetą izocyjanianu 4-(metylotio)-fenylowego (2,0 g, 12,1 mmola). Mieszaninę reakcyjnąpozostawiono na całą noc w temperaturze otoczenia

180 668 przez cały czas mieszając. Ciało stałe wyizolowano na drodze filtracji, a następnie rozpuszczono w gorącym octanie etylowym. Roztwór octanowo etylowy osuszono nad siarczanem magnezowym i następnie zatężono pod próżnią. Osad zebrano i osuszono otrzymując 1,60 g pożądanego produktu w postaci krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 150,0-150,3°C.

Analiza: Wyliczona dlaC₁₁H₁₆N₂O₂S: %C, 54,98; %H, 6,71; %N, 11,66;

Uzyskana: %C, 54,96; %H, 6,53; %N, 11,61.

Związki 2-14

Stosując ogólną metodę dla związku 15, chlorowodorek N-izopropylohydroksyloaminy poddano reakcji z izocyjanianem o wzorze III w celu uzyskania związków o wzorze I przedstawionych w tabeli 3. Temperatury topnienia oraz wyniki analizy pierwiastkowej zestawiono w tabeli 4.

Tabela 3

Numer związku	Związek o wzorze I M=H; R=grupa 1-metyloetylowa; R=H; R'=
16	grupa 3-metylotiowa
17	wodór
18	grupa 4-fluorowa
19	grupa 4-bromowa
20	grupa 3-fluorowa
21	grupa 3-metylowa
22	grupa 3-metoksylowa
23	grupa 4-metoksylowa
24	grupa 2-chlorowa
25	grupa 2-metylowa
26	grupa 2,6-dimetylowa
27	grupa 4-butylowa
28	grupa 2,5-dimetoksylowa
29	grupa 2-metoksylowa
30	grupa 4-nitrowa

Tabela 4

Numer związku	temp. top. (°C)	Wyniki analizy pierwiastkowej
Wzór	Wyliczone	Uzyskane
%C	%H	%N	%C	%H	%N
1	2	3	4	5	6	7	8	9
16	125-127	C11H16N2O2S	54.98	6.71	11.66	55.13	6.68	11.64
17	124-126	C10H14N2 O2	61.84	7.27	14.42	61.56	7.2	14.09
18	134.5-134.9	C10H13FN2 O2	56.6	6.17	13.2	56.88	6.13	13.21
19	141.2-141.6	C10H13 BrN2 O2	43.98	4.8	10.26 .	43.93	4.72	10.16

180 668 cd. tabeli 4

1	2	3	4	5	6	7	8	9
20	109.3-111.1	CioHi₃FN₂0₂	56.6	6.17	13.2	56.34	6.06	13.07
21	105.0-106.1	ChH₁₆N₂ O₂	63.44	7.74	13.45	63.34	7.76	13.44
22	121.8-124.3	ChH₁₆N₂ O₃	58.91	7.19	12.49	58.58	7.03	12.33
23	141.1-141.5	CnH^bh O₃	58.91	7.19	12.49	58.86	7.24	12.45
24	116.5-119.5	C₁₆Hi₃C1N₂ 0₂	52.52	5.73	12.25	52.69	5.73	12.21
25	119.8	CnHi6N₂ O₂	63.44	7.74	13.45	63.05	7.76	13.42
26	154.1-155.3	C]₂HigN₂ O₂	64.84	8,16	12.6	64.93	8.15	12.55
27	118.1-118.6	Ci₄H₂₂N₂ O₂	67.17	8.86	11.19	67.2	8.71	11.13
28	153.1-153.3	Ci₂HigN₂ O₄	56.68	7.13	11.02	56.64	7.23	10.94
29	134.5-134.7	CnHi6N₂ O₃	58.91	7.19	12.49	58.85	7.2	12.3
30	148.2-149.7	CioH_i3N₃0₄	50.21	5.48	17.56	50.16	5.29	17.37

Związek 31

-cykloheksylo-1 -hydroksy-3 -[4-(metylotio)fenylo]mocznik

Stosując ogólną metodę dla związku 1, chlorowodorek N-cykloheksylohydroksyloaminy (1,5 g, 10 mmoli) poddano reakcji z izocyjanianem 4-(metylotio)fenylowym (1,6 g, 10 mmoli) uzyskując 0,60 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 151-153°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₄H₂₀N₂O_?S: %C, 59,97; %H, 7,19; %N, 9,99;

Uzyskana: %C, 60,06; %H, 7,14; %N, 9,95.

Związek 32

-cykloheksylo-1 -hydroksy-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik

Stosując ogólną metodę użytą do otrzymania związku 1, chlorowodorek N-cykloheksylohydroksyloaminy (1,5 g, 10 mmoli) poddano reakcji z izocyjanianem 3-(metylotio)fenylowym (1,6 g, 10 mmoli) uzyskując 0,76 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 147,2-147,7°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₄H₂₀N₂O₂S: %C, 59,97; %H, 7,19; %N, 9,99;

Uzyskana: %C, 60,16; %H, 6,95; %N, 9,96.

Związki 33-34

Stosując ogólną metodę dla związku 1, chlorowodorek hydroksyloaminy poddano reakcji z izocyj anianem o wzorze III w celu uzyskania związków o wzorze I przedstawionych w tabeli 5. Temperatury topnienia oraz wyniki analizy pierwiastkowej zestawiono w tabeli 6.

Tabela 5

Numer związku	Związek 0 wzorze I M=H; R=H; n=l; R=H; R-
33	grupa 3-metoksylowa
34	grupa 3-metylotiowa

180 668

Tabela 6

Numer związku	temp. top. (°C)	Wyniki analizy pierwiastkowej
Wzór	Wyliczone	Uzyskane
%C	%H	%N	%C	%H	%N
33	140-142	C₈H_I0N₂O₃	52.74	5.53	15.38	52.57	5.41	15.21
34	147-149	c₈h₁₀n₂o₂s	48.47	5.08	14.13	48.66	5.04	13.85

Związek 36

-cyklooktylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik

Część A

Roztwór zawierający cyklooktanon (12,6 g, 0,1 mola) oraz chlorowodorek hydroksyloaminy (14,0 g, 0,2 mola) w mieszaninie pirydyny (40 ml, 0,5 mola) i etanolu (50 ml) mieszano w temperaturze otoczenia przez około 15 godzin. Następnie rozpuszczalnik usunięto na drodze odparowania obrotowego. Pozostałość rozpuszczono w eterze dietylowym (300 ml) i przemyto za pomocą kwasu solnego (2 x 100 ml). Wyciągi eterowe połączono, osuszono nad siarczanem magnezowym i zatężono otrzymując oksym cyklooktanonu w postaci białego ciała stałego.

Część B

Roztwór zawierający oksym cyklooktanonu (9,0 g, 64 mmole) w lodowatym kwasie octowym (90 ml) powoli załadowano za pomocą cyjanoborowodorku sodowego (6,0 g, 95 mmoli). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 18 godzin, a następnie doprowadzono jej odczyn do wartości pH=9 poprzez powolne dodanie zimnego 2 N wodorotlenku sodowego. Wytworzony osad zebrano i osuszono uzyskując hydroksyloaminę cyklooktylu w postaci białego ciała stałego.

Część C

Roztwór zawierający hydroksyloaminę cyklooktylu (3,0 g, 21 mmoli) w tetrahydrofuranie (75 mi) powoli załadowano za pomocą izocyjanianu fenylu (2,3 ml, 21 mmoli). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono w temperaturze otoczenia przez 40 godzin cały czas mieszając. Odparowano rozpuszczalnik uzyskując 5,5 g surowego produktu, który rekrystalizowano z heksanów: octanu etylu (4:1) uzyskując 3,1 g pożądanego produktu w postaci białych igieł o temperaturze topnienia 138-139°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₅H₂₂N₂O₂: %C, 68,67; %H, 8,45; %N, 10,68;

Uzyskana: %C, 68,36; %H, 8,28; %N, 10,64.

Związek 37

-cyklooktylo-1 -hydroksy-3-(4-metoksyfenylo)mocznik

Roztwór zawierający hydroksyloaminę cyklooktylu (związek 36 części B, 2,0 g, 14 mmoli) w tetrahydrofuranie (50 ml) powoli załadowano za pomocą izocyjanianu 4-metoksyfenylu (2,0 ml, 15 mmoli). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono w temperaturze otoczenia przez 20 godzin cały czas mieszając. Biały osad wyizolowano na drodze filtracji po czym przemyto za pomocą zimnego heksanu. Drugi zbiór wyizolowano z filtratu. Ciała stałe połączono i osuszono uzyskując 3,2 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 166-167°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₆H₂₄N₂O₃: %C, 65,73; %H, 8,27; %N, 9,58;

Uzyskana: %C, 65,31; %H, 7,98; %N, 9,47.

Związek 38

1-cyklooktylo-1-hydroksy-3-(4-nitrofenylo)mocznik

Stosując ogólną metodę dla związku 36 część C, hydroksyloaminę cyklooktylu (związek 36 część B, 1,0 g, 7 mmoli) poddano reakcji z izocyjanianem 4-nitrofenylowym (1,2 g, 7,3 mmola) uzyskując 1,1 g pożądanego produktu w postaci blado żółtego ciała stałego o temperaturze topnienia 143-144°C.

180 668

Analiza: Wyliczona dla C₁₅H₂₁N₃O₄: %C, 58,62; %H, 6,89; %N, 13,67;

Uzyskana: %C, 58,5; %H, 7,56; %N, 13,32.

Związek 39

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznik

Część A

Roztwór wodorotlenku sodowego (40 g, 1 mol) w wodzie (650 ml) oziębiono do temperatury 25°C po czym dodano go przez okres 3 minut do roztworu 3-pentanonu (43 g, 0,5 mola) i chlorowodorku hydroksyloaminy (69 g, 1 mol) w etanolu (250 ml), temperaturę podwyższono do 32°C i po kilku minutach wydzielono warstwę brązowego oleju. Mieszaninę reakcyjną ogrzewano w kąpieli parowej od czasu do czasu zawirowując aż do uzyskania klarownego, bezbarwnego roztworu. Mieszaninę ogrzewano przez dodatkową godzinę, etanol usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem po czym mieszaninę reakcyjną ekstrahowano za pomocą octanu etylowego (2 x 250 ml). Ekstrakty połączono, osuszono nad siarczanem magnezowym i zatężono, pozostałość destylowano uzyskując 7,5 g oksymu 3-pentanonu o temperaturze wrzenia 165-168°C.

Część B

Roztwór oksymu 3 -pentanonu (10,0 g, 0,1 mola) w lodowatym kwasie octowym (125 ml) powoli załadowano za pomocą cyjanoborowodorku sodowego (9,4 g, 0,15 mola) przez okres dłuższy od 1 godziny. Mieszaninę reakcyjną utrzymywano w temperaturze otoczenia przez 18 godzin, oziębiono w kąpieli lodowej, doprowadzono odczyn do wartości pH=9 poprzez powolne dodanie 4 N wodorotlenku sodowego, po czym ekstrahowano za pomocą octanu etylowego (6 x 150 ml). Ekstrakty połączono, osuszono nad siarczanem sodowym i zatężono uzyskując 10,1 g N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminy w postaci blado żółtego oleju.

Część C

Izocyjanian 4-(metylotio)fenylowy (5,6 g, 34 mmole) wkraplając dodano w czasie dłuższym niż 10 minut do roztwory N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminy (3,5 g, 34 mmole) w eterze dietylowym (około 50 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 1 godzin. Osad wyizolowano na drodze filtracji i osuszono uzyskując 2,9 g pożądanego produktu w postaci ciała stałego o temperaturze topnienia 140,4-141,0°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₃H₂₀N₂O₂ S: %C, 58,18; %H, 7,51; %N, 10,44;

Uzyskana: %C, 58,12; %H, 7,27; %N, 10,4.

Związek 40

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3 -(4-nitrofenylo)mocznik

Stosując metodę dla związku 39 część C, N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminę (związek 39 część B, 1,15 g, 11,3 mmola) poddano reakcji anianem 4-nitrofenylowym (1,85 g, 11,3 mmola) uzyskując 1,95 g pożądanego produktu w postaci ciała stałego o temperaturze topnienia 169-170°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₂H₁₇N₃O₄: %C, 53,92; %H, 6,41; %N, 15,72;

Uzyskana: %C, 53,85; %H, 6,36; %N, 15,55.

Związek 41 3-(4-bromofenylo)-1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksymocznik

Stosując metodę dla związku 39 część C, N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminę (2,6 g, 25 mmoli) poddano reakcji z izocyjanianem 4-bromofenylowym (5 g, 25 mmoli) uzyskując 2,1 g pożądanego produktu w postaci ciała stałego o temperaturze topnienia 129-131°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₂H_l7BrN₂O₂: %C, 47,86; %H, 5,69; %N, 9,3;

Uzyskana: %C, 47,79; %H, 5,54; %N, 9,25.

180 668

Związek 42

-(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik

Część A

W atmosferze azotu, kolbę załadowano kolejno chlorowodorkiem benzylohydroksyloaminy (37,5 g, 0,23 mola), wodą (40 ml) oraz eterem dietylowym (400 ml). Otrzymaną mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C i wkraplając dodano roztwór wodorotlenku sodowego (9,4 g, 0,23 mola) w wodzie (40 ml). Po pół godziny, dodano izocyjanianu fenylowego (25,5 ml, 0,23 mola). Utworzył się biały osad, reakcja była utrzymywana w temperaturze otoczenia przez 2 godziny. Osad wyizolowano na drodze filtracji, przemyto za pomocą wody i osuszono uzyskując 46,2 g 1 -benzyloksy-3-fenylomocznika w postaci białego krystalicznego ciała stałego.

Część B

W atmosferze azotu, kolbę załadowano wodorkiem sodowym (1,15 g o stężeniu 60% NaH w oleju mineralnym, 29 mmoli). Pozostały olej odmyto z wodorku sodowego przy użyciu kilku porcji heksanu. Dodano N,N-dimetyloformamidu (50 ml), po czym wkraplając dodano roztwór l-benzyloksy-3-fenylomocznika (7,0 g, 29 mmoli) w N,N-dimetyloformamidzie (20 ml). Natychmiast nastąpiło wydzielenie wodoru. Reakcję mieszano przez pół godziny, po czym wkraplając dodano bromopentan (4,0 ml, 32 mmole). Mieszaninę reakcyjną podgrzewano do temperatury 60°C przez 15 godzin po czym pozostawiono ją w temperaturze pokojowej do ostygnięcia. Reakcję szybko schłodzono za pomocą wody po czym ekstrahowano kilkoma porcj ami eteru dietylowego. Ekstrakty eterowe połączono, przemyto wodą i solanką osuszono nad siarczanem magnezowym i następnie zatężono uzyskując 8,7 g surowego produktu w postaci blado żółtego ciała stałego. Surowy produkt oczyszczono na drodze chromatografii rzutowej (żel silikonowy, 9:1 heksany:octan etylowy) otrzymując 5,7 g 1 -benzyloksy-1-(1 -etylopropylo)-3-fenylomocznika w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 45,0-45,6°C.

Część C

Roztwór 1 -benzyloksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-fenylomocznika (4,9 g, 15,7 mmola) w etanolu (90 ml) załadowano kolejno mrówczanem amonowym (3,5 g, 55,5 mmola) oraz 10% palladem na węglu (1,7 g). Uzyskaną czarną zawiesinę mieszano w temperaturze otoczenia przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną przefiltrowano próżniowo przez wkładkę z czynnika filtrującego Celite™. W filtracie utworzył się osad, który wyizolowano otrzymując 3,6 g surowego produktu w postaci białego proszku. Materiał ten rekrystalizowano z heksanów/octanu etylowego uzyskując 2,7 g pożądanego produktu w postaci bardzo cienkich igieł o temperaturze topnienia 129,5-129,8°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₂H₁₈N₂O₂: %C, 64,84; %H, 8,16; %N, 12,6;

Uzyskana: %C, 64,79; %H, 8,41; %N, 12,38.

Związki 43-53

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część B, l-benzyloksy-3-fenylomocznik poddano reakcji ze związkami o wzorze RBr otrzymując produkty pośrednie o wzorze VI, gdzie n=0. Stosując ogólną metodę dla związku 42 część C, produkty pośrednie o wzorze VI odbenzylowano otrzymując związki o wzorze I przedstawione w tabeli 7. Temperatura topnienia oraz wyniki analizy pierwiastkowej zestawiono w tabeli 8.

180 668

Tabela 7

Numer związku	Związek o wzorze I M=H; n=0; R”=H; R=
43	grupa etylowa
44	grupa 3-metylobutylowa
45	grupa 2-etoksyetylowa
46	grupa cyklopentylowa
47	grupa 2-etyloheksylowa
48	grupa 3,3-dimetylobutylowa
49	grupa 3,5,5-trimetyloheksylowa
50	grupa 5-karboetoksypentylowa
51	grupa cykloheptylowa
52	grupa oktylowa
53	grupa dodecylowa

Tabela 8

Numer związku	temp. top. (°C)	Wyniki analizy pierwiastkowej
Wzór	Wyliczone	Uzyskane
%C	%H	%N	%C	%H	%N
43	95.6-96.0	C₉H₁₂N₂O₂	59.99	6.71	15.54	59.85	6.63	15.68
44	106.2-106.5	C\|₂H₁₈N₂ O₂	64.84	8.16	12.6	64.82	8.25	12.6
45	54.9-55.4	C\|]H\|6N₂ Oj	58.91	7.19	12.49	58.86	7.27	12.47
46	140-141	c.₂h₁₆n₂o₂	65.43	7.32	12.72	65.74	7.24	12.63
47	97.2-98.1	c₁₅h₂₄n₂o₂	68.15	9.15	10.6	68.18	9.28	10.55
48	101.6-101.9	C_l3H₂₀N₂O₂	66.07	8.53	11.85	66.14	8.7	11.87
49	68.4-69.2	c₁₆h₂₆n₂o₂	69.03	9.41	10.06	68.88	9.51	10.05
50	69.6-70.5	c₁₅h₂₂n₂o₄	61.21	7.53	9.52	61.16	7.43	9.52
51	141-142	Ci₄H₂oN₂0₂	67.72	8.12	11.28	67.64	7.84	11.22
52	93.4-94.3	c₁₅h₂₄n₂o₂	68.15	9.15	10.6	68.17	8.89	10.06
53	103.7-104.8	C₁₉H₃₂N₂O₂	72.21	10.06	8.74	71.38	9.85	8.78

Związek 54

-hydroksy-1 -(2-metylopropylo)-3-fenylomocznik

Część A

Chlorowodorek O-benzylohydroksyloaminy (25 g, 0,16 mola) oraz zawiesinę węglanu sodowego (18 g, 0,17 mola) w wodzie (150ml) dodano do roztworu di-terZ-butylodwuwęglanu (37 g, 0,17 mola) w dioksanie (150 ml). Otrzymaną białą zawiesinę pozostawiono w temperaturze otoczenia na całą noc przez cały czas mieszając, po czym odparowano ją częściowo pod próżnią w temperaturze 50°C w celu usunięcia większości dioksanu. Pozostałość zakwaszono do pH=4 poprzez dodanie kwasu cytrynowego po czym ekstrahowano dwukrotnie za pomocą eteru dietylowego. Ekstrakty połączono i zatężono pod próżnią uzyskując 36 g N-benzyloksykarbaminianu ZerZ-butylowego w postaci żółtego oleju.

180 668

Część B

Wodorek sodowy (0,97 g o stężeniu 80% w oleju mineralnym, 32 mmole) dodano do roztworu N-benzyloksykarbaminianu ZezT-butylowego (6,53 g, 29 mmoli) w N,Ndimetyloformamidzie (45 ml). Wydzielił się gaz i mieszaninę mieszano przez 20 minut. Dodano bromku izobutylowego (3,5 ml, 32 mmoli) i mieszaninę reakcyjną ogrzewano do temperatury 70°C przez 1,5 godziny, reakcję zahartowano za pomocą wody (około 50 ml) po czym ekstrahowano dwukrotnie eterem dietylowym. Ekstrakty połączono, przemyto wodą (5 małymi porcjami), osuszono nad siarczanem magnezowym po czym zatężono pod próżnią otrzymując 7,63 g N-benzyloksy-N-(2-metylopropylo)karbaminianu tert-butylowego w postaci lekko brązowego oleju.

Część C

Kwas trifluorooctowy (21 ml, 270 mmoli) dodano pojedynczą porcją do roztworu N-benzyloksy-N-(2-metylopropylo)karbaminianu tert-butylowego (7,6 g, 27 mmoli) w chlorku metylowym (21 ml). Nastąpiło spontaniczne orosienie. Mieszaninę reakcyjną mieszano bez zewnętrznego grzania przez 20 minut po czym zatężono pod próżniąprzy temperaturze 45 °C. Do pozostałości dodano nasycony wodny dwuwęglan sodowy, a następnie dodano stały dwuwęglan sodowy w ilości wystarczającej do podniesienia pH mieszaniny reakcyjnej do wartości równej 9. Mieszaninę ekstrahowano dwukrotnie chlorkiem metylenowym. Ekstrakty połączono, osuszono nad siarczanem magnezowym, po czym zatężono pod próżnią uzyskując 4,9 g N-benzyloksyN-(2-metylopropylo)aminy w postaci oleju.

Część D

Izocyjanian fenylowy (3,2 g, 27 mmoli) dodano do roztworu N-benzyloksy-N-(2metylopropylo)aminy (4,8 g, 27 mmoli) w chlorku metylenowym (30 ml). Mieszaninę reakcyjną pozostawiono w temperaturze otoczenia na trzy dni przez cały czas mieszając. Rozpuszczalnik usunięto pod próżnią. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii kolumnowej (żel silikonowy, 1:9 octanu etylowego:heksanów) uzyskując 6,2 g l-benzyloksy-l-(2metylopropylo)-3-fenylomocznika w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 85-87°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₈H₂₂N₂O₂: %C, 72,46; %H, 7,43; %N, 9,39;

Uzyskana: %C, 72,53; %H, 7,51; %N, 9,44.

Część E

Mrówczan amonowy (6,9 g, 110 mmoli) dodano do roztworu l-benzyloksy-l-(2metylopropylo)-3-fenylomocznika (6,0 g, 20 mmoli) w etanolu (85 ml). Po 20 minutach, dodano 10% palladu na węglu (2 g) i mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 2 godziny. Mieszaninę reakcyjną przefiltrowano przez warstwę czynnika filtrującego Celite™. Filtrat odparowano uzyskując 5,4 g białego ciała stałego. Materiał ten rekrystalizowano z octanu etylowego/heksanów uzyskując 2,35 g pożądanego produktu w postaci woskowatego białego ciała stałego o temperaturze topnienia 119,3-122,0°C.

Analiza: Wyliczona dla C_nH₁₆N₂O₂: %C, 63,44; %H, 7,74; %N, 13,45;

Uzyskana: %C, 63,39; %H, 7,78; %N, 13,43.

Związki 55-56

Stosując ogólną metodę dla związku 54 część B, N-benzyloksykarbaminian tert-butylowy poddano reakcji ze związkami o wzorze RBr otrzymując produkty pośrednie o wzorze VII. Stosując ogólną metodę dla związku 54 część C, produkty pośrednie o wzorze VII potraktowano kwasem trójfluorooctowym otrzymując podstawione O-benzylohydroksyloaminy o wzorze VIII. stosując ogólną metodę dla związku 54 część D, izocyjanian fenylowy poddano reakcji z podstawionymi O-benzylohydroksyloaminami o wzorze VIII otrzymując podstawione moczniki o wzorze VI (n=0). Stosując ogólnąmetodę dla związku 54 część E, produkty pośrednie o wzorze VI odbenzylowano uzyskując związki o wzorze I przedstawione w tabeli 9. Temperatury topnienia oraz wyniki analizy pierwiastkowej zestawiono w tabeli 10.

180 668

Tabela 9

Numer związku	Związek o wzorze I M=H; n=O; R=H; R=
55	grupa propylowa
56	grupa pentylowa

Tabela 10

Numer związku	temp. top. (°C)	Wyniki analizy pierwiastkowej
Wzór	Wyliczone	Wykryte
%C	%H	%N	%C	%H	%N
55	91.6-94.5	C₁₀H₁₄N₂O₂	61.84	7.27	14.42	61.74	7.19	14.3
56	98.4-98.7	c₁₂h₁₈n₂o₂	64.84	8.16	12.6	64.94	8.06	12.61

Związek 57

-(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-pentylomocznik

Część A

Eter dietylowy (10 ml) dodano do zawiesiny chlorowodorku O-benzylohydroksyloaminy (0,82 g, 5,1 mmola) w wodzie (1 ml). Dodano roztwór wodorotlenku sodowego (0,23 g, 5,8 mmol) w wodzie (1 ml) i mieszaninę przez kilka minut mieszano. Warstwę wodną usunięto za pomocąpipety i ekstrahowano eterem dietylowym (3 ml). Ekstrakt eterowy dodano do kolby reakcyjnej. Izocyjanian butylofenylowy (0,90 g, 5,1 mmola) dodano do kolby reakcyjnej przez pipetę w pojedynczej porcji. Pojawiło się umiarkowane orosienie. Mieszaninę reakcyjnąpozostawiono w temperaturze otoczenia na 15 minut ciągle mieszając, po czym oczyszczono na drodze chromatografii rzutowej (żel silikonowy, 1:4 octan etylowy:heksany) otrzymując 1,25 g 1-benzyloksy-3-(4-butylofenylo)mocznika w postaci puszystego białego ciała stałego o temperaturze topnienia 90,6-91,4°C.

Część B

Wodorek sodowy (0,14 g o stężeniu 80% w oleju mineralnym, 4,7 mmola) dodano do roztworu 1 -benzyloksy-3-(4-butylofenylo)-mocznika (1,25 g, 4,2 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (5 ml). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano krótko w kąpieli parowej w atmosferze azotu. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono do ostygnięcia do temperatury otoczenia po czym dodano 1 -bromopentan (0,63 g, 4,2 mmol). Mieszaninę reakcyjną ogrzewano do temperatury 90°C przez całą noc. Mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temerpatury otoczenia, przemyto wodą, po czym ekstrahowano eterem dietylowym. Warstwę organiczną przemyto wodą osuszono za pomocą siarczanu magnezowego po czym zatężono uzyskując 1,47 g surowego produktu w postaci brązowego oleju. Materiał ten oczyszczono na drodze chromatografii rzutowej (żel silikonowy, 1:19 octan etylowy:heksany) otrzymując 0,96 g l-benzyloksy-3 -(4-butylofenylo)- 1-pentylomocznika w postaci oleju.

Część C

Mrówczan amonowy (1,0 g, 16 mmoli) dodano do roztworu l-benzyloksy-3-(4-butyłofenylo)-l-pentylo-mocznika (0,89 g, 2,4 mmola) w etanolu (10 ml). Po 2 minutach, dodano 10% palladu na węglu (300 mg) i mieszaninę reakcyjnąpozostawiono w temperaturze otoczenia na 1 godzinę przez cały ten czas mieszając. Mieszaninę reakcyjną odfiltrowano w celu usunięcia katalizatora. Filtrat zatężono pod próżniąw temperaturze 50°C. Pozostałość oczyszczono na drodze chromatografii rzutowej (żel silikonowy, 1:9 octan etylowy:heksany) uzyskując 0,59 g pożądanego produktu w postaci nieomal białego ciała stałego o temperaturze topnienia 69,3-70,2°C.

180 668

Analiza: Wyliczona dla C₁₆H₂₆N₂O₂: %C, 69,03; %H, 9,41; %N, 10,06;

Uzyskana: %C, 69,43; %H, 9,10; %N, 9,93.

Związek 58

-hydroksy-1 -(2-metylopropylo)-3 -[3 -(metylotio)fenylo]mocznik

Część A

Mrówczan amonowy (7,9 g, 125 mmoli) oraz 10% pallad na węglu (2 g) dodano do roztworu N-benzyloksy-N-(2-metylopropylo)karbaminianu terZ-butylowego (związek 54 część B, 6,27 g, 22,4 mmola) w etanolu (100 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 5 godzin po czym zatężono pod próżnią w temperaturze 50°C. Pozostałość rozpuszczono w chlorku metylenowym, przemyto wodą, osuszono za pomocą siarczanu magnezowego po czym zatężono uzyskując 4,2 g N-hydroksy-N-(2-metylopropylo)karbaminianu tert-butylowego w postaci żółtego oleju.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 54 część C, N-hydroksy-N-(2-metylopropylo)karbaminian tert-butylowy (4,2 g, 22 mmole) poddano reakcji z kwasem trójfluorooctowym (8,5 ml, 110 mmoli) otrzymując 2,0 g N-(2-metylopropylo)hydroksyloaminy w postaci oleju.

Część C

Stosując ogólną metodę dla związku 54 część D, izocyjanian 3-(metylotio)fenylowy (3,6 g, 22 mmole) poddano reakcji z N-(2-metylopropylo)hydroksyloaminą (3,6 g, 22 mmole) otrzymując 1,48 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 122,8-124,9°C.

Analiza: Wyliczona dla C_I2H_lgN₂O₂S: %C, 56,67; %H, 7,13; %N, 11,01;

Uzyskana: %C, 56,64; %H, 6,88; %N, 10,77.

Związek 59

-hydroksy-1 -metylo-3-[3-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik

Część A

Wodorek sodowy (0,48 g o stężeniu 80% w oleju mineralnym, 16 mmoli) dodano do roztworu N-benzyloksykarbaminianu terf-butylowego (związek 54 część A, 3 g, 13 mmoli) w N,N-dimetyloformamidzie (25 ml). Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 20 minut po czym wkraplając dodano jodometanu (1,1 ml, 18 mmoli) przy jednoczesnym chłodzeniu w łaźni lodowej. Uzyskaną zawiesinę mieszano w temperaturze otoczenia w atmosferze azotu przez całą noc. Mieszaninę reakcyjną zahartowano za pomocą wody (50 ml) po czym ekstrahowano eterem dietylowym (150 ml). Warstwę organicznąprzemyto wodą(2 x 50 ml), osuszono nad siarczanem magnezowym po czym zatężono uzyskując 3,1 g N-benzyloksy-N-metylokarbaminianu tert-butylowego w postaci żółtego oleju.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 54 część C, N-benzyloksy-N-metylokarbaminian terributylowy (3,0 g, 13 mmoli) poddano reakcji z kwasem trójfluorooctowym (10 ml, 130 mmoli) otrzymując 1,58 g N-benzyloksy-N-metyloaminy w postaci żółtego oleju.

Część C

Izocyjanian 3-(metylo)fenylowy (2,0 g, 12 mmoli) wkraplając dodano do roztworu N-benzyloksy-N-metyloaminy (1,55 g, 11,3 mmola) w tetrahydrofuranie (25 ml). Mieszaninę reakcyjną utrzymywano w temperaturze otoczenia przez 2 godziny cały czas mieszając po czym zatężono pod próżnią. Pozostałość oczyszczono za pomocą chromatografii rzutowej (żel silikonowy, octan etylowy:heksany) otrzymując 3,26 g l-benzyloksy-l-metylo-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznika w postaci oleju.

Część D

Kwas 3-cholonadtlenobenzoesowy (10,3 g, 30 mmoli) dodano do roztworu 1-benzyloksy-l-metylo-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznika (4,2 g, 14 mmoli) w chlorku metylenowym (120 ml). Mieszaninę reakcyjną utrzymywano w temperaturze otoczenia na całą noc przez cały czas mieszając po czym potraktowano ją wodą (50 ml) oraz 10% wodorotlenkiem sodowym (50 ml)

180 668 przy równoczesnym intensywnym mieszaniu przez 5 minut. Warstwę organiczną oddzielono, osuszono nad siarczanem magnezowym i zatężono uzyskując 4,9 g żółtego oleju. Olej ten oczyszczono na drodze chromatografii rzutowej (żel silikonowy, octan etylowy:heksany) uzyskując 4 g l-benzoksy-l-metylo-3-[3-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik w postaci nieomal białego ciała stałego o temperaturze topnienia 110,2-110,8°C.

Analiza: Wyliczona dla Ο]₆Ηΐ8^Ν2θ4δ: %C, 57,47; %H, 5,43; %N, 8,38;

Uzyskana: %C, 57,27; %H, 5,46; %N, 8,31.

Część E

Stosując ogólną metodę dla związku 54 część E, l-benzoksy-l-metylo-3-[3-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik (3,8 g, 11,4 mmoli) poddano odbenzolowaniu otrzymując 1 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 159,7-160,0°C.

Analiza: Wyliczona dla CęH^CUS: %C, 44,26; %H, 4,95; %N, 11,47;

Uzyskana: %C, 44,68; %H, 5,05; %N, 11,48.

Związek 60

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -[3 -(metylosulfonylo)fenylo]mocznik

Kwas nadoctowy (0,48 g o stężeniu 32% wagowych, 2 mmole) dodano za pomocą pipety do roztworu 1 -hydroksy- l-(l-metyloetylo-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznika (związek 16, 0,48 g, 2 mmole) w mieszaninie chlorku metylenowego (5 ml) i metanolu (0,5 ml). Zaobserwowano średnio orosienie. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono przez 1,5 godziny bez dodatkowego grzania ciągle mieszając, po czym opary usunięto pod próżniąprzy temperaturze 50°C. Chromatografia cienkowarstwowa (żel silikonowy, octan etylowy) przeprowadzona na pozostałości wykazała obecność dwóch składników. Pozostałość załadowano do kolumny z żelem silikonowym i bardziej ruchliwy składnik wymyto za pomocą 50:50 octan etylowy:cykloheksan otrzymując 60 mg pożądanego produktu w postaci ciała stałego o temperaturze topnienia 168,2-169,2°C.

Analiza: Wyliczona dla C_nH₁₆N₂O₄S: %C, 48,52; %H, 5,92; %N, 10,29;

Uzyskana: %C, 49,16; %H, 5,89; %N, 10,1.

Związek 61

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[3-(metylosulfmylo)fenylo]mocznik

Wolniej poruszający się składnik z preparacji związku 60 wymyto za pomocą octanu etylowego uzyskając 200 mg pożądanego produktu w postaci ciała stałego o temperaturze topnienia 134,9-135,8°C.

Analiza: Wyliczona dla C_hH₁₆N₂O₃S: %C, 51,55; %H, 6,29; %N, 10,93;

Uzyskana: %C, 51,7; %H, 6,32; %N, 10,68.

Związek 62

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[4-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik

Kwas nadoctowy (4,3 g o stężeniu 30%, 17 mmoli) dodano za pomocą pipety do roztworu 1 -hydroksy- l-(l-metyloetylo-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznika (związek 15,3,5 g, 15 mmoli) w mieszaninie chlorku metylenowego (50 ml) i metanolu (7 ml). Zaobserwowano średnie orosienie. Mieszaninę reakcyjną pozostawiono przez 30 minut bez dodatkowego grzania ciągle mieszając. Chromatografia cienkowarstwowa (żel silikonowy, octan etylowy) przeprowadzona na mieszaninie reakcyjnej wykazała, że materiał wyjściowy został zużyty i że obecne są dwa nowe składniki. Mieszaninę reakcyjną zatężono pod próżnią w temperaturze 65°C uzyskując nieomal białe ciało stałe. To ciało stałe załadowano do kolumny z żelem silikonowym i bardziej ruchliwy składnik wymyto za pomocą50:50 octan etylowy:heksany otrzymując 1,40 mg pożądanego produktu w postaci puszystego białego ciała stałego o temperaturze topnienia 163,3-163,8°C.

Analiza: Wyliczona dla C_hH₁₆N₂O₄S: %C, 48,52; %H, 5,92; %N, 10,29;

Uzyskana: %C, 48,62; %H, 5,83; %N, 10,22.

180 668

Związek 63

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[4-(metylosulfinylo)fenylo]mocznik

Wolniej poruszający się składnik z preparacji związku 62 wymyto za pomocą octanu etylowego uzyskując 1,18 g pożądanego produktu w postaci puszystego ciała stałego o temperaturze topnienia 135,6-136,0°C.

Analiza: Wyliczona dla C_nH₁₆N₂O₃S: %C, 51,55; %H, 6,29; %N, 10,93;

Uzyskana: %C, 51,7; %H, 6,17; %N, 10,95.

Związek 64

-hydroksy-1 -metylo-3-[4-(metylosulfinylo)fenylo]mocznik

Kwas nadoctowy (1,7 g o stężeniu 30%, 6,6 mmola) wkraplając dodano do oziębionego (kąpiel lód/woda) roztworu 1-hydroksy-l-metylo-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznika (związek 1,1,4 g, 6,6 mmola) w mieszaninie chlorku metylenowego (25 ml) i metanolu (10 ml). Roztwór mieszano przez 15 minut przy jednoczesnym oziębianiu. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem przy temperaturze 50°C uzyskując białe ciało stałe. Ciało stałe rozpuszczono w octanie etylowym/etanolu, przefiltrowano w celu usunięcia cząstek stałych po czym wymyto eterem otrzymując 0,8 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 197,8-198,2°C.

Analiza: Wyliczona dla C₉H₁₂N₂O₃S: %C, 47,36; %H, 5,3; %N, 12,27;

Uzyskana: %C, 47,27; %H, 4,97; %N, 12,26.

Związek 65

-hydroksy-1 -metylo-3-[4-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik

Kwas nadoctowy (3,4 g o stężeniu 30%, 14 mmoli) wkraplając dodano do roztworu 1hydroksy-l-metylo-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznika (związek 1, 1,4 g, 6,6 mmola) w mieszaninie chlorku metylenowego (25 ml) i metanolu (10 ml). Roztwór mieszano przez 1 godzinę, po czym rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość dwukrotnie rekrystalizowano z octanu etylowego/etanolu/eteru uzyskując 0,39 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 197,6-198,2°Ć.

Analiza: Wyliczona dla CęH^NAS: %C, 44,26; %H, 4,95; %N, 11,47;

Uzyskana: %C, 44,92; %H, 5,0; %N, 11,57.

Związek 66

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(3,4,5-trimetoksyfenylo)mocznik

Roztwór chlorowodorku N-izopropylohydroksyloaminy (1,2 g, 11 mmoli) w wodzie (5 ml) połączono z eterem dietylowym (35 ml) po czym ochłodzono w kąpieli lodowej. Roztwór wodorotlenku sodowego (0,5 g, 12,5 mmola) w wodzie (7 ml) dodawano przez okres dłuższy niż 10 minut. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 10 minut po czym dodano izocyjanian 3,4,5trimetoksyfenylowy (2,1 g, lOmmoli) wpostaci ciała stałego. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 18 godzin po czym przefiltrowano w celu usunięcia białego osadu. Filtrat zatężono pod próżnią uzyskując 2,1 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego. Przygotowano próbkę analityczną poprzez rekrystalizację z heksanów:octanu etylowego, o temperaturze topnienia 140,0-141,0°C.

Analiza: Wyliczona dla C_]3H₂₀N₂O₃: %C, 54,92; %H, 7,09; %N, 9,85;

Uzyskana: %C, 55,12; %H, 7,06; %N, 9,77.

Związek 67

-hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(2,4,5-trimetylofenylo)mocznik

Roztwór chlorowodorku N-izopropylohydroksyloaminy (1,85 g, 16,5 mmola) w wodzie (5 ml) połączono z eterem dietylowym (50 ml) po czym ochłodzono w kąpieli lodowej. Roztwór wodorotlenku sodowego (0,72 g, 18 mmoli) w wodzie (10 ml) dodawano przez okres dłuższy niż 10 minut. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 10 minut po czym dodano izocyjanian 2,4,5

180 668 trimetylofenylowy (2,42 g, 15 mmoli) w postaci ciała stałego. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze otoczenia przez 18 godzin. Białe ciało stałe wyizolowano na drodze filtracji, po czym je rekrystalizowano z heksanów: octanu etylowego uzyskując 2,4 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 176,2-176,8°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₃H₂₀N2O₂: %C, 66,07; %H, 8,53; %N, 11,85;

Uzyskana: %C, 65,85; %H, 8,35; %N, 11,68.

Związek 68

-hy droksy-1 -(1 -metyl obutylo)-3 -fenylomocznik

Część A

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część C, 2-bromopentan (2,7 ml, 21,7 mmoli) poddano reakcji z l-benzyloksy-3-fenylomocznikiem (4,9 g, 20,1 mmoli) otrzymując 4,26 g 1benzyloksy-l-(l-metylobutylo)-3-fenylomocznika w postaci żółtego oleju.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część C, 1-benzyloksy-l-(l-metylobutylo)-3-fenylomocznik (3,89 g, 43,6 mmoli) poddano odbenzylowaniu uzyskując 2,3 g pożądanego produktu w postaci białych igieł o temperaturze topnienia 51,4-52,3°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₂H₁₈N₂O₂: %C, 64,84; %H, 8,16; %N, 12,6;

Uzyskana: %C, 64,62; %H, 8,1; %N, 12,61.

Związek 69

-hy droksy-1 -(1 -metylopropylo)-3 -fenylomocznik

Część A

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część B, 2-bromobutan (2,37 ml, 21,7 mmoli) poddano reakcji z l-benzyloksy-3-fenylomocznikiem (4,87 g, 20,1 mmoli) otrzymując 2,2 g 1 -benzyloksy-1 -(1 -metylopropylo)-3 -fenylomocznika.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część C, 1 -benzyloksy-1-(1 -metylopropylo)-3-fenylomocznik (2 g, 6,7 mmoli) poddano odbenzylowaniu uzyskując około 0,7 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 111 -112°C.

Analiza: Wyliczona dla C_nH₁₆N₂O₂: %C, 63,44; %H, 7,74; %N, 13,45;

Uzyskana: %C, 62,89; %H, 7,71; %N, 13,24.

Związek 70

-hydroksy-1 -(1 -propylobutylo)-3-fenylomocznik

Część A

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część B, 2-bromobutan (5,84 g, 32,6 mmoli) poddano reakcji z 1 -benzyloksy-3-fenylomocznikiem (7,3 g, 30,2 mmoli) otrzymując około 4 g 1 -benzyloksy-1 -(1 -propylobutylo)-3-fenylomocznika.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część C, 1 -benzyloksy-1-(1 -propylobutylo)-3-fenylomocznik (3,9 g, 11,5 mmoli) poddano odbenzylowaniu uzyskując 1,8 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 138,5°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₄H₂₂N₂O₂: %C, 67,17; %H, 8,86; %N, 11,19;

Uzyskana: %C, 67,21; %H, 8,86; %N, 11,16.

Związek 71

-hydroksy-1 -(1 -etylobutylo)-3-fenylomocznik

Część A

Stosując ogólnąmetodę dla związku 42 część B, 3-bromoheksan (4,59 ml, 32,6 mmoli) poddano reakcji z l-benzyloksy-3-fenylomocznikiem (7,3 g, 30,2 mmoli) otrzymując 3,4 g 1 -benzyloksy-1 -(1 -etylobutylo)-3 -fenylomocznika.

180 668

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 42 część C, 1 -benzyloksy-1-(1 -etylobutylo)-3-fenylomocznik (3,15 g, 9,65 mmoli) poddano odbenzylowaniu uzyskując około 1,6 g pożądanego produktu w postaci białego proszku o temperaturze topnienia 117,8-118,4°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₃H₂₀N₂O₂ · 1/2 H₂O: %C, 63,65; %H, 8,63; %N, 11,42;

Uzyskana: %C, 63,34; %H, 8,12; %N, 11,37.

Związek 72

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(4-fenoksyfenylo)mocznik

Roztwór N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminy (1,13 g, 11 mmoli, związek 39 część B) w tetrahydrofuranie (30 ml) załadowano 4-fenoksyfenyloizocyjanianem (2,1 g, 10 mmoli) i utrzymywano w temperaturze otoczenia przez całą noc. Rozpuszczalnik usunięto in vacuo do wydajności 3,2 g surowego produktu w postaci białego ciała stałego. Rekrystalizacja z heksanów/octanu etylowego dostarczyła 1,6 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 124-125°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₈H₂₂N₂O₃: %C, 68,77; %H, 7,05; %N, 8,91;

Uzyskana: %C, 68,44; %H, 7,09; %N, 8,82.

Związek 73

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-[3,5-bis(trifluorometylo)fenylo]mocznik

Stosując metodę dla związku 72,3,5-bis(trifluorometylo)-fenyloizocyjanian (1,3 g, 5,1 mmoli) poddano reakcji z N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminą(0,58 g, 5,6 mmola) uzyskując 160 mg pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 115-116°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₄H₁₆N₂O₂: %C, 46,93; %H, 4,5; %N, 7,82;

Uzyskana: %C, 46,8; %H, 4,37; %N, 7,89.

Związek 74

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-metylo-3-fenylomocznik

Część A

Stosując ogólną metodę dla związku 54 część B, 3-bromopentan (15,0 ml, 121 mmoli) poddano reakcji z N-benzyloksykarbaminianem tert-butylowym (25,1 g, 112 mmoli) otrzymując N-benzyloksy-N-( 1 -etylopropylo)karbaminian tert-butylowy.

Część B

Kwas trójfluorooctowy (42 ml, 544 mmola) dodano do ochłodzonego (0°C) roztworu Nbenzyloksy-N-(l-etylopropylo)karbaminianu terributylowego (21,6 g, 73,6 mmoli) w chlorku metylenowym (300 ml). Reakcję mieszano w temperaturze otoczenia przez około 18 godzin po czym zatężono pod próżnią Do pozostałości dodano nasyconego wodnego dwuwęglanu sodowego (100 ml) po czym dodano stałego węglanu sodowego w ilości wystarczającej do doprowadzenia pH mieszaniny reakcyjnej do wartości równej 9. Mieszaninę reakcyjną ekstrahowano za pomocą eteru dietylowego (4 x 50 ml). Ekstrakty połączono, osuszono nad siarczanem sodowym po czym zatężono uzyskując 10,9 g N-benzyloksy-N-(l-etylopropylo)aminy w postaci oleju.

Część C

Rurkę załadowano prętem do mieszania, N-benzyloksy-N-(l -etylopropylo)aminą(2,0 g, 10,3 mmola), tetrahydrofuranem (5 ml), trietyloaminą (4,3 ml), chlorkiem N-metylo-Nfenylokarbamoilu (1,75 g, 10,3 mmola), oraz 4-dimetyloaminopirydyną (1 mg). Rurkę spłukano strumieniem azotu, zamknięto po czym ogrzewano do temperatury 130°C. Po 48 godzinach mieszaninę reakcyjną ochłodzono do temperatury otoczenia i zatężono pod próżnią. Pozostałość oczyszczono na drodze chromatografii (żel silikonowy, 9:1 heksany:octan etylowy) uzyskując 2,0 g 1-benzyloksy-l-(l-etylopropylo)-3-metylo-3-fenylomocznika.

180 668

Część D

Mieszaninę l-benzyloksy-l-(l-etylopropylo)-3-metylo-3-fenylomocznika (2,0 g, 6,1 mmola), mrówczanu amonowego (1,2 g, 19 mmoli), 10% palladu na węglu (0,7 g) oraz bezwodnego etanolu (50 ml) mieszano w temperaturze otoczenia przez 1 godzinę. Mieszaninę reakcyjną przefiltrowano przez warstwę czynnika filtrującego Celite™ po czym czynnik filtrujący przemyto za pomocą octanu etylowego. Filtrat zatężono po czym oczyszczono na drodze chromatografii (żel silikonowy, 4:1 heksany:octan etylowy) uzyskując 1,2 g pożądanego produktu w postaci beżowego ciała stałego o temperaturze topnienia 68,4-69,1°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₃H₂₀N₂O₂: %C, 66,07; %H, 8,53; %N, 11,85;

Uzyskana: %C, 65,78; %H, 8,42; %N, 11,67.

Związek 75

-hydroksy-1,3-dimetylo-3-fenylomocznik

Część A

Chlorowodorek O-benzylohydroksyloaminy (3,0 g, 18,9 mmola) rozpuszczono w wodzie (3,5 ml), połączono z eterem dietylowym (85 ml), po czym dodano wodorotlenku sodowego (0,75 g, 18,8 mmola) w wodzie. Po kilku minutach dodano roztwór chlorku N-metylo-Nfenylokarbamoilu (3,19 g, 18,8 mmola) w eterze dietylowym (25 ml). Utworzył się biały osad. Ciało stałe wyizolowano na drodze filtracji po czym rozpuszczono w wodzie. Roztwór rozcieńczono za pomocą nasyconego wodnego dwuwęglanu sodowego i dodano stałego węglanu sodowego w ilości wystarczającej do doprowadzenia pH do wartości równej 9. Roztwór ekstrahowano za pomocą eteru dietylowego (5 x 50 ml). Ekstrakty eterowe połączono, osuszono po czym zatężono uzyskując surowy produkt w postaci beżowego ciała stałego. Surowy produkt oczyszczono na drodze chromatografii na żelu silikonowym (9:1 heksany:octan etylowy) otrzymując 3,1 g l-benzyloksy-3-metylo-3-fenylomocznika.

Część B

W atmosferze azotu, kolbę załadowano wodorkiem sodowym (0,29 g 60% NaH w oleju mineralnym, 7,3 mmoli). Olej mineralny wymyto z wodorku sodowego za pomocą kilku porcji heksanów. Dodano N,N-dimetyloformamidu (60 ml), po czym powoli dodano roztwór 1benzyloksy-3-metylo-3-fenylomocznika (1,69 g, 6,6 mmola) w N,N-dimetyloformamidzie (40 ml). Zaobserwowano wydzielenie się wodoru. Po koło 30 minutach dodano jodku metylowego (480 μΐ), po czym reakcje mieszano w temperaturze otoczenia przez około 1,5 godziny. Reakcję zahartowano za pomocą wody (około 65 ml). Warstwę wodną wysolono po czym ekstrahowano za pomocą eteru dietylowego (4 x 80 ml). Ekstrakty połączono, osuszono nad siarczanem magnezowym, po czym zatężono otrzymując surowy produkt w postaci oleju. Surowy produkt oczyszczono na drodze chromatografii na żelu silikonowym (5:1 heksanów:octan etylowy) uzyskując 1,54 g l-benzyloksy-l,3-dimetylo-3-fenylomocznika.

Część C

Stosując ogólną metodę dla związku 74 część D, l-benzyloksy-l,3-dimetylo-3fenylomocznik (1,5 g, 5,6 mmoli) poddano odbenzylowaniu uzyskując 0,8 g pożądanego produktu w postaci nieomal białego proszku o temperaturze topnienia 87,8-88,8°C.

Analiza: Wyliczona dla C₉H₁₂N₂O₂: %C, 59,99; %H, 6,71; %N, 15,54;

Uzyskana: %C, 60,01; %H, 6,5; %N, 15,56.

Związek 76

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(2-fenoksyfenylo)mocznik

Roztwór kwasu 2-fenoksybenzoesowego (2,63 g, 12,3 mmoli), trietyloaminy (1,8 ml, 13 mmoli) oraz azydku difenylofosforylowego (2,9 ml, 13,5 mmoli) w toluenie (50 ml) ogrzewano do temperatury 95°C przez 2 godziny. Reakcję ochłodzono do temperatury otoczenia i dodano N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminy (1,9 g, 18,4 mmoli) w postaci ciała stałego. Reakcję utrzymywano przez cała noc po czym zatężono pod próżnią otrzymując surowy produkt w postaci żółtego oleju. Pozostałość podzielono pomiędzy eter dietylowy (100 ml) i wodę (100 ml).

180 668

Frakcje rozdzielono i frakcję wodną ekstrahowano za pomocą dodatkowych porcji eteru dietylowego (3 x 50 ml). Połączone frakcje organiczne osuszono nad siarczanem sodowym, przefiltrowano i zatężono. Pozostałość rekrystalizowano z heksanów/octanu etylowego uzyskując 2,3 g pożądanego produktu w postaci białego ciała stałego o temperaturze topnienia 141,2-141,8°C.

Analiza: Wyliczona dla C_lgH₂₂N₂O₃: %C, 68,77; %H, 7,05; %N, 8,91;

Uzyskana: %C, 68,23; %H, 6,8; %N, 8,89.

Związek 77

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(3 -fenoksyfenylo)mocznik

Stosując metodę dla związku 76, kwas 3-fenoksybenzoesowy (3,47 g, 16 mmoli) poddano konwersji do odpowiadającego mu izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-(letylopropylo)hydroksyloaminą (2,5 g, 24 mmole) otrzymując 3,2 g pożądanego produktu w postaci białych płytek o temperaturze topnienia 110,6-111,4°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₈H₂₂N₂O₃: %C, 68,77; %H, 7,05; %N, 8,91;

Uzyskana: %C, 68,4; %H, 6,67; %N, 8,89.

Związek 78

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(4-benzylofenylo)mocznik

Stosując metodę dla związku 76, kwas 4-benzylobenzoesowy (1,93 g, 9 mmoli) poddano konwersji do odpowiadającego mu izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-(l -etylopropylo)hydroksyloaminą (1,4 g, 14 mmole) otrzymując 1,9 g pożądanego produktu w postaci nieomal białych kryształów o temperaturze topnienia 132,5-134,1°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₉H₂₄N₂O₂: %C, 73,05; %H, 7,74; %N, 8,97;

Uzyskana: %C, 72,82; %H, 7,82; %N, 8,79.

Związek 79

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(4-benzoilofenylo)mocznik

Stosując metodę dla związku 76, kwas 4-benzoilobenzoesowy (1,47 g, 6,5 mmoli) poddano konwersji do odpowiadającego mu izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminą (1,0 g, 10 mmole) otrzymując 0,58 g pożądanego produktu w postaci białych kryształów o temperaturze topnienia 156-157°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₉H₂₂N₂O₃: %C, 69,92; %H, 6,79; %N, 8,58;

Uzyskana: %C, 69,7; %H, 6,1; %N, 8,64.

Związek 80

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3 -(4-benzyloksyfenylo)mocznik

Część A

Mieszaninę 4-hydroksybenzoesanu metylowego (3,0 g, 19,7 mmoli), węglanu potasowego (2,8 g, 20,2 mmoli) oraz N,N-dimetyloformamidu (40 ml) mieszano przez 2 godziny przy temperaturze 70°C. Dodano bromek benzylowy (2,38 ml, 20 mmoli) po czym reakcję utrzymywano przez kolejne 18 godzin. Mieszaninę ochłodzono do temperatury otoczenia i rozpuszczono w wodzie (400 ml). Fazę wodną ekstrahowano za pomocą octanu etylowego (3 x 100 ml). Połączone frakcje organiczne osuszono nad siarczanem magnezowym, przefiltrowano i zatężono uzyskując 4,5 g 4-benzyloksybenzoesanu metylowego w postaci białego proszku o temperaturze topnienia 96-97°C.

Część B

Roztwór 4-benzyloksybenzoesanu metylowego (4,2 g, 17,3 mmoli) oraz wodorotlenku sodowego (15 ml o stężeniu 2 N) w metanolu (200 ml) ogrzewano przy powrocie przez 24 godziny. Metanol usunięto pod próżnią i do otrzymanej pozostałości dodano wody (200 ml). Mieszaninę zakwaszono do pH równego 3 poprzez wkroplenie stężonego kwasu solnego. Otrzymany osad wyizolowano na drodze filtracji, przemyto zimną wodą uzyskując 3,1 g kwasu 4-benzyloksybenzoesowego w postaci białego proszku o temperaturze topnienia 186-187°C.

180 668

Część C

Stosując ogólną metodę dla związku 76, kwas 4-benzoilobenzoesowy (2,0 g, 8,8 mmoli) poddano konwersji do odpowiadającego mu izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-(letylopropylo)hydroksyloaminą (1,4 g, 13,6 mmole) otrzymując 1,5 g pożądanego produktu w postaci białego proszku o temperaturze topnienia 156-157°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₉H₂₄N₂O₃: %C, 69,49; %H, 7,37; %N, 8,53;

Uzyskana: %C, 69,52; %H, 7,14; %N, 8,44.

Związek 81

-hydroksy-1 -(1 -etylopropy lo)-3 -[4-(cykloheksylometoksy)fenylo]mocznik

Część A

Stosując ogólną metodę dla związku 80 część A, 4-hydroksybenzoesan metylowy (3,0 g, 19,7 mmoli) poddano reakcji z bromkiem cykloheksylometylowym (2,8 g, 20,1 mmoli) otrzymując 3,1 g 4-cykloheksylometoksybenzoesanu metylowego w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 62-63°C.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 80 część B, 4-cykloheksylometoksybenzoesan metylowy (2,9 g, 11,7 mmoli) podano hydrolizie uzyskując 1,5 g kwasu 4-(cykloheksylometoksy)benzoesowego w postaci białego proszku o temperaturze topnienia 209-210°C.

Część C

Stosując ogólną metodę dla związku 76, kwas 4-(cykloheksylometoksy)benzoesowy (1,0 g, 4,3 mmola) poddano konwersji do odpowiadającego mu izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-( 1 -etylopropylo)hydroksyloaminą (0,66 g, 6,4 mmoli) otrzymując 0,7 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 132-133,5°C.

Analiza: Wyliczona dla C₁₉H₃₀N₂O₃: %C, 68,23; %H, 9,04; %N, 8,38;

Uzyskana: %C, 67,89 %H, 9,03 %N, 8,44.

Związek 82

-hydroksy-1 -(1 -ety!opropylo)-3-[4-(3-fenylopropyloksy)fenylo]mocznik

Część A

Stosując ogólną metodę dla związku 80 część A, 4-hydroksybenzoesan metylowy (3,0 g, 19,7 mmoli) poddano reakcji z 1 -bromo-3-fenylopropanem (3,1 ml, 20,4 mmoli) otrzymując 4,8 g 4-(3-fenylopropyloksy)benzoesanu metylowego w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 61,0-61,5°C.

Część B

Stosując ogólną metodę dla związku 80 część B, 4-(3-fenylopropyloksy)benzoesan metylowy (4,5 g, 16,7 mmoli) poddano hydrolizie uzyskując 4,1 g kwasu 4-(3-fenylopropyloksy)benzoesowego w postaci białego proszku o temperaturze topnienia 165-166°C.

Część C

Stosując ogólną metodę dla związku 76, kwas 4-(3-fenylopropyloksy)benzoesowy (2,0 g, 7,8 mmola) poddano konwersji do izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-(letylopropylo)hydroksyloaminą (1,2 g, 11,6 mmoli) otrzymując 0,8 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 135-136°C.

Analiza: Wyliczona dla C₂₁H₂₈N₂O₃: %C, 70,76; %H, 7,92; %N, 7,86;

Uzyskana: %C, 70,76; %H, 7,96; %N, 7,84.

Związek 83

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(bifenyl-4-ilo)mocznik

Stosując ogólną metodę dla związku 76, kwas 4-bifenylokarboksylowy (1,3 g, 6,5 mmola) poddano konwersji do izocyjanianu po czym poddano reakcji z N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminą (1,0 g, 10 mmoli) otrzymując 0,54 g pożądanego produktu w postaci białego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 183-184°C.

180 668

Analiza: Wyliczona dla C₁₈H₂₂N₂O₂: %C, 72,46; %H, 7,43; %N, 9,39;

Uzyskana: %C, 72,38; %H, 7,15; %N, 9,26.

Związek 84

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(4'-oktyloksybifenyl-4-ilo)mocznik

Stosując ogólną metodę dla związku 76, kwas 4'-oktyloksy-4-bifenylokarboksylowy (3,26 g, 10 mmoli) poddano konwersji do izocyjanianu po czym poddano reakcj i z N-( 1 -etylopropylo)hydroksyloaminą(l ,4 g, 13,5 mmoli) otrzymując 2,0 g pożądanego produktu w postaci blado cielistego krystalicznego ciała stałego o temperaturze topnienia 151-152,5°C.

Analiza: Wyliczona dla C₂₆H₃₈N₂O₃: %C, 73,20; %H, 8,98; %N, 6,57;

Uzyskana: %C, 73,19; %H, 9,01; %N, 6,50.

Związek 85

-hydroksy-1 -(1 -etylopropylo)-3-(3-cyklopentyloksy-4-metoksyfenylo)mocznik

Część A

Węglan potasowy (27,6 g, 0,20 moli) dodano do roztworu bromku cyklopentylowego (26,4 g, 0,18 mola) i izowaniliny (25,8 g, 0,17 mola) w formamidzie N,N-dimetylowym (80 ml). Otrzymaną zawiesinę mieszano w temperaturze otoczenia przez 1 tydzień, po czym rozcieńczono wodą (około 500 ml) i ekstrahowano za pomocą eteru dietylowego (2 x 300 ml). Połączone ekstrakty eterowe przemyto wodą (5 x 150 ml), 10% wodorotlenkiem sodowym (3 x 50 ml) i wodą (2 x 100 ml), po czym osuszono nad siarczanem magnezowym i zatężono pod próżnią otrzymując 27,5 g 3-cyklopentyloksy-4-metoksybenzaldehydu wpostaci lepkiego żółtego oleju.

Część B

Zawiesinę 3-cyklopentyloksy-4-metoksybenzaldehydu (19,8 g, 0,09 mola) oraz kwasu amidosulfonowego (111,4 g, 0,12 mola) w 80% kwasie octowym (155 ml) mieszano, podczas gdy jednocześnie dodawano do niej powoli roztwór 80% chlorku sodowego w wodzie (43 ml). Temperaturę reakcji utrzymywano na poziomie około 20°C za pomocą kąpieli lodowej. Powstałą żółtą mieszaninę mieszano w temperaturze 20°C przez 1,5 godziny, rozcieńczono wodą (160 ml) po czym mieszano przez 10 minut. Białe ciało stałe wyizolowano na drodze filtracji, przemyto wodą i osuszono w piecu próżniowym w temperaturze 60°C uzyskując 19,3 g kwasu 3cyklopentyloksy-4-metoksybenzoesowego.

Część C

Stosując ogólną metodę dla związku 76, kwas 3-cyklopentyloksy-4-metoksybenzoesowy (2,36 g, 10 mmoli) poddano konwersji do odpowiadającego mu izocyjnianu po czym poddano reakcji z N-(l-etylopropylo)hydroksyloaminą( 1,4 g, 13,5 mmoli) otrzymując 1,4 g pożądanego produktu w postaci białych igieł o temperaturze topnienia 127,0-128,0°C.

Analiza: Wyliczona dla C_I8H₂₈N₂O₄: %C, 64,26; %H, 8,39; %N, 8,33;

Uzyskana: %C, 64,21; %H, 8,2; %N, 8,23.

Przykład 1

Hamowanie 5-lipoksygenazy w ludzkich leukocytach Opisana niżej metoda testowa mierzy zdolność związków do hamowania aktywności 5-lipoksygenazy w ludzkich leukocytach.

Przygotowanie komórek krwi

Pełną krew ludzką zbiera się poprzez nakłucie żyły do EDTA (1,4 ml o stężeniu 0,25 M na 60 ml pełnej krwi). Czerwone komórki krwi sedymentuje się za pomocą roztworu 6% dekstran/0,9% chlorek sodowy w proporcji 25 ml pełnej krwi na 15 ml roztworu dekstranu. Mieszankę krew/dekstran miesza się poprzez odwrócenie i przez 45 minut w temperaturze otoczenia pozwala się czerwonym komórkom krwi na opadnięcie. Usuwa się supematant osocze/dekstran po czym wiruje się go przez 10 minut w temperaturze otoczenia z prędkością 3000 obrotów na minutę. Usuwa się supematant osocze/dekstran, a komórki powtórnie zawiesza się w 10 ml roztworu osocze/dekstran. Zawiesinę komórek łączy się z 20 ml wody, miesza przez

180 668

1,5 minuty po czym natychmiast łączy się z 10 ml 3,6% chlorku sodowego, miesza się i wiruje przez 10 minut w temperaturze otoczenia z prędkością3000 obrotów na minutę. Granulkę przemywa się za pomocą40 ml bufora Tris (5,55 mmoli dekstrozy, 15,36 mmoli zasady Tris, 136,9 mmola chlorku sodowego o wartości pH 7,3-7,4) po czym wiruje się przez 10 minut z prędkością 3000 obrotów na minutę. Następnie granulkę powtórnie zawiesza się w buforze Tris zawierającym 1 mmol chlorku wapniowego uzyskując około 1,0 χ 10⁷ komórek/ml.

Przygotowanie związku

Związki rozpuszcza się w sulfotlenku dimetylowym. Związki testuje się przy stężeniach wynoszących 100, 33, 11, 3,7, 1,2 oraz 0,41 μΜ. Każde stężenie testuje się dwukrotnie.

Inkubacja

Porcję 15 pl bufora Tris zawierającego 1 mM chlorku wapniowego dodaje się do każdego z 96 zagłębień mikromianowej płytki. Do każdego zagłębienia dodaje się po porcji 1 μΐ roztworu leku lub nośnika (sulfotlenku dimetylowego) po czym dodaje się po 75 μΐ porcji zawiesiny komórek. Płytki dokładnie miesza się po czym pozostawia się je w temperaturze otoczenia na 10 minut. Do każdego z zagłębień, oprócz zagłębień zawierających puste miejsca (puste zagłębienia mierzą poziom wytwarzania LTC₄, przy braku A23187), dodaje się 10 μΐ porcję jonoforu wapniowego A23187 o stężeniu 30 μΜ (otrzymanego poprzez rozpuszczenie jonoforu w DMSO, a następnie rozcieńczenie 1:80 w buforze tris). Płytki dokładnie miesza się po czym pozostawia do inkubacji w temperaturze 37°C przez 10 minut.

Oddzielanie

Po inkubacji płytki wiruje się przez 1,5 minuty z prędkością 2000 obrotów na minutę po czym jak najszybciej usuwa się supematant, aby zatrzymać reakcję. Supematant zamraża się do temperatury -20°C aż do momentu ich oznaczania.

Analiza/wyliczenia

Supematanty oznacza się na obecność Leukotrienu C₄ na drodze radioimmunooznaczania, które przeprowadza się zgodnie z instrukcjami producenta (Advanced Magnetics; Cambridge, MA). Hamowanie działania 5-lipoksygenazy wylicza się jako stosunek ilości wytworzonych LTC₄ w obecności (LTC₄ + związek) i przy braku (LTC₄ bez związku) związku będącego środkiem według wynalazku na podstawie następującego wzoru:

(LTC₄bez związku)-(LTC, + związek) % hamowania =-----*------ - - ·----------—- x 100 (LTC ₄ bez związku)

Wartości IC₅₀ (stężenia związku powodujące 50% zahamowanie wytwarzania enzymu) wylicza się na drodze analizy metodą liniowej regresji dla procentu hamowania w funkcji log wykresów stężeń związku.

Testom poddano dużą liczbę związków będącego środkami według wynalazku. Wyniki przedstawiono poniżej w tabeli 11.

Tabela 11

Hamowanie 5-lipoksygenazy w ludzkich leukocytach
Związek	IC₅₀ (pm)	Związek	ICso (pm)
1	2	3	4
1	0.083	21	0.23
2	0.040	22	0.74
3	0.082	23	0.15

180 668 cd. tabeli 11

1	2	3	4
4	0.027	24	0.2
5	0.42	25	0.13
6	0.07	26	>10
7	0.28	31	0.006
8	0.68	33	9.1
9	0.08	34	0.46
10	0.02	43	0.03
11	0.049	44	0.01
16	0.008	54	0.094
17	0.043	55	0.052
18	0.21	58	0.002
19	0.10	59	1.1
20	0.70

Przykład 2

Hamowanie Leukotrienu B4 w pełnej ludzkiej krwi in vitro

Opisana niżej metoda testowa mierzy zdolność związków do hamowania wytwarzania Leukotrienu B₄ w pełnej ludzkiej krwi.

Przygotowanie komórek krwi

Pełną krew ludzką zbiera się poprzez nakłucie żyły do strzykawki o pojemności 60 cm³zawierającej 100 jednostek heparyny.

Przygotowanie związku

Związki rozpuszcza się w sulfotlenku dimetylowym. Związki testuje się przy stężeniach wynoszących 100, 33, 11, 3, 7, 1, 2 oraz 0,41 μΜ. Każde stężenie testuje się dwukrotnie.

Inkubacja

Podwielokrotności (1 μΐ) roztworu związku dodaje się do polietylenowej rurki o pojemności 1 ml po czym dodaje się porcje po 500 pl heparynizowanej krwi. Rurki dokładnie miesza się po czym pozostawia się je na 15 minut w temperaturze otoczenia do wstępnego inkubowania. Do rurek dodaje się porcję 25 μΐ jonoforu wapniowego A23187 o stężeniu 1 mM w sulfotlenku dimetylowym/buforze Tris. Rurki dokładnie miesza się po czym inkubuje się je przez 30 minut w temperaturze 37°C.

Oddzielanie

Rurki wiruje się przez 10 minut z prędkością2000 obrotów na minutę. Przenosi się porcje po 100 μΐ osocza do polietylenowych rurek o pojemności 1 ml zawierających porcje po 400 μΐ metanolu. Rurki wiruje się po czym zamraża na noc w temperaturze -20°Ć.

Analiza/wyliczenia

Rurki wiruje się przez 10 minut po czym porcje po 100 ml metanolowego supematantu przenosi się do 96 zagłębień mikromianowej płytki, porcje po 10 ml przenosi się do 96 zagłębień płytki do oznaczeń. Na płytkę do oznaczeń dodaje się metanolowe rozcieńczenia krzywej standardowej LTB₄. Porcje po 10 ml pustego metanolu/supematantu osocza dodaje się do każdego zagłębienia krzywej standardowej. Płytkę do oznaczeń suszy się pod próżnią w temperaturze

180 668 otoczenia. Dodaj e się bufora radioimmunooznaczania, płytkę poddaje się działaniu dźwięku przez 5 minut po czym oznacza zgodnie z instrukcjami producenta (Advanced Magnetics; Cambridge, MA). Hamowanie wytwarzania LTB₄ wylicza się jako stosunek ilości wytworzonych LTB₄ w obecności (LTB₄ + związek) i przy braku (LTB₄ bez związku) związku będącego środkiem według wynalazku na podstawie następującego wzoru:

. (LTB₄bez związku)-(LTB₄ + związek) % hamowania = —---------------;—— ------- x 100 (LTB₄ bez związku)

Wartości IC₅₀ (stężenia związku powodujące 50% zahamowanie wytwarzania LTB₄) wylicza się na drodze analizy metodą liniowej regresji dla procentu hamowania w funkcji log wykresów stężenia związku.

Testom poddano dużą liczbę związków będącego środkami według wynalazku. Wyniki przedstawiono poniżej w tebli 12, w której IA wskazuje, że związek był nieaktywny w tym szczególnym teście.

Tabela 12

Hamowanie Leukotrienu B₄ w pełnej ludzkiej krwi in vitro
Związek	IC₅o (pm)	Związek	IC₅o (pm)
1	2	3	4
1	0.38	43	0.3
2	0.010	44	0.38
3	0.07	45	0.32
4	0.008	46	0.6
5	0.2	47	0.9
6	0.079	48	1.5
7	0.092	49	1.3
8	0.17	50	0.2
9	0.4	51	0.6
10	0.51	52	0.7
11	0.37	53	0.6
12	0.19	54	0.1
13	0.3	55	0.6
14	0.2	56	0.11
15	0.27	57	0.067
16	0.4	58	2.1
17	0.4	59	0.3
18	0.9	60	0.7
19	0.8	61	2.1
20	0.9	62	0.5
21	1.1	63	0.7
22	1.2	64	3.8

180 668 cd. tabeli 12

1	2	3	4
23	0.1	65	1.4
24	0.09	66	16.1
25	0.2	67	0.9
26	2.3	68	0.6
27	0.08	69	0.6
28	2.5	70	2.8
29	0.56	71	1.9
30	0.2	72	0.3
31	1.1	73	33.1
32	1.4	74	7.7
33	IA	75	1.4
34	>10	76	7.3
36	0.3	77	1.1
37	0.2	78	2.9
38	5.7	79	6.4
39	1.1	80	3.9
40	1.4	81	8.5
41	2.7	82	2.8
42	0.93	83	1.8

Przykład 3

Hamowanie Leukotrienu C4 w mysim otrzewnym makrofagu in vitro

Opisana niżej metoda testowa mierzy zdolność związków do hamowania wytwarzania Leukotrienu C₄ w mysich otrzewnych makrofagach.

Przygotowanie komórek

Myszy (płci żeńskiej, CD-I, ważące 25 g) uśmierca się poprzez poddanie ich działaniu dwutlenku węgla. Jamę otrzewnej odkrywa się poprzez zdarcie skóry brzusznej. Do odsłoniętej jamy otrzewnej każdej myszy wstrzykuje się porcje po 5 ml ośrodka (Ml99 zawierający 1% bydlęcego serum płodowego 100 jednostek/ml penicyliny, 100 pg/ml streptomycyny, 20 jednostek (ml heparyny i bez obecności glutaryny). Płyn po płukaniu usuwa się i gromadzi uzyskując wydajność w przybliżeniu 1 x 10⁶makrofagów/ml. Porcje po 2 ml płynu po płukaniu dodaje się do każdego z 24 zagłębień sterylnego naczynia o wielu miseczkach i makro fagi pozostawia się na dwie godziny w temperaturze 37°C w atmosferze 5% dwutlenku węgla pozwalając im na przyklejenie się do płytki. Ośrodek usuwa się i każde zagłębienie przemywa się za pomocą 2 ml wysolonej solanki zbuforowanej fosforanem (oznaczonej PBS). Do każdego zagłębienia dodaje się po 1 ml porcji ośrodka, bez heparyny, lecz zawierającego 5 pCi/ml 3H-mioinozytolu i płytki inkubuje się przez całą noc w temperaturze 37°C w atmosferze 5% dwutlenku węgla. Ośrodek usuwa się i komórki przemywa się dwukrotnie za pomocą 2 ml porcji PBS. Do każdego zagłębienia dodaje się 1 ml porcję preparatu A solanki Pucka zawierającej 1 mmol chlorku wapniowego, 1 mmol chlorku magnezowego oraz 10 mmoli chlorku litowego (Preparat Pucka wytwarza się po pierwsze jako 10-krotny roztwór, który zawiera 4 g chlorku potasowego, 80 g chlorku sodowego oraz 10 g glukozy na litr. Preparat A solanki Pucka wytwarza się stosując 10 ml 10-krotnego pre

180 668 paratu Pucka, 0,47ml 7,5% dwuwęglanu sodowego oraz 2 ml kwasuN-2-hydroksyetylopiprazyno-N'-2-etanosulfonowego o stężeniu 1 M na 100 ml.

Przygotowanie związku

Związki rozpuszcza się w sulfotlenku dimetylowym. Związki testuje się przy stężeniach wynoszących 10, 1 oraz 0,1 μΜ. Każde stężenie testuje się dwukrotnie.

Inkubacja

Do każdego zagłębienia dodaje się po 1 ml porcji roztworu związku lub nośnika (DMSO) i płytki inkubuje się przez 15 minut w temperaturze 37°C w atmosferze 5% dwutlenku węgla. Następnie dodaje się Zymosan w celu doprowadzenia ostatecznego stężenia w każdym zagłębieniu do wartości 50 pg/ml po czym płytki inkubuje się przez 1 do 2 godzin w temperaturze 37°C w atmosferze 5% dwutlenku węgla.

Oddzielanie

Po inkubacji 200 μΐ porcje ośrodka przenosi się do rurek o wymiarach 12 x 75 mm. Rurki albo oznacza się natychmiast albo zamraża się je w temperaturze -20°C aż do momentu oznaczania.

Analiza/wyliczenia

Ośrodek oznacza się na obecność Leukotrienu C₄ na drodze radioimmunooznaczania, zgodnie z instrukcjami producenta (Advanced Magnetics; Cambridge, MA). Hamowanie wytwarzania LTC₄ wylicza się jako stosunek ilości wytworzonych LTC₄ w obecności (LTC₄ + związek) i przy braku (LTC₄ bez związku) związku według wynalazku na podstawie następującego wzoru:

(LTC.bez związku) -(LTC, + związek) % hamowania =-----------——-------—— x 100 (LTC₄ bez związku)

Testom poddano dużą liczbę związków będącego środkami według wynalazku. Wyniki przedstawiono poniżej w tabeli 13.

Tabela 13

Hamowanie Leukotrienu C₄ w mysim otrzewnym makrofagu in vitro
Związek	ICso (ąm)	Związek	ICso (μπι)
1	2	3	4
1	<1	43	0.9
5	0.2	44	<1
6	<0.1	49	<1
7	<1	50	<1
8	0.4	51	0.6
9	0.7	52	<0.1
10	<1	53	<1
13	1	54	1.3

180 668 cd. tabeli 13

1	2	3	4
14	<1	56	<0.1
15	<0.1	58	0.1
16	<1	59	0.3
17	0.6	62	6.4
18	0.8	63	4
19	<1	67	<1
20	0.2	68	<1
21	0.1	69	<1
22	0.3	70	<1
23	0.2	71	<1
24	0.2	72	<1
25	0.6	73	<1
26	>1	74	<10
30	0.3	75	<10
31	0.2	76	<0.1
32	0.4	77	<0.1
34	>10	78	<1
36	0.2	79	<1
37	<1	80	<1
38	<1	81	<1
39	<1	82	<1
40	1	83	<1

Przykład 4

Hamowanie Leukotrienu B₄ u szczurów ex vivo

Opisana niżej metoda testowa mierzy zdolność związków po ich doustnym podaniu szczurom do hamowania wytwarzania Leukotrienu B₄ w szczurzej krwi, którą upuszcza się i bada.

Szczury (CD, płci męskiej, nie poszczone, o masie ciała 250 g) znieczula się nieznacznie za pomocą dwutlenku węgla po czym na drodze nakłucia sercowego uzyskuje się próbkę o objętości w przybliżeniu 0,75 ml pełnej krwi. Próbkę rozpuszcza się w polietylenowych rurkach o wymiarach 12 x 75 mm zawierających 10 000jednostek/ml heparyny, miesza się po czym pozostawia na lodzie. Szczuty pozostawia się na około jedną godzinę aby odzyskały przytomność po czym podaje się im doustnie związek rozpuszczony w PEG 400 przy objętości 5 ml/kg. Do utworzenia grupy bierze się po pięć (5) szczurów. W dwie (2) godziny po podaniu szczury znieczula się ponownie za pomocą dwutlenku węgla i pobiera się ponownie próbki krwi na drodze nakłucia sercowego.

Podwójne porcje po 200 ml krwi dodaje się do 1,0 ml rurek polipropylenowych. Do każdej rurki dodaje się po 10 μΐ porcji 1 mmola Jonoforu Wapniowego A23187 w sulfotlenku dimetylowym/buforze Tris. Rurki dokładnie wiruje się po czym inkubuje przez 30 minut w kąpieli wodnej o temperaturze 37°C. Następnie rurki wiruje się przez 10 minut z prędkością4000 obrotów na minutę. Porcje po 50μ1 osocza przenosi się do 1,0 ml rurek zawierających 200 μΐ metanolu. Rurki wiruje się po czym umieszcza w zamrażarce na całą noc.

180 668

Rurki wyjmuje się z zamrażarki po czym wiruje przez 10 minut z prędkością4000 obrotów na minutę. Porcje po 20μ1 metanolu/supematantu metanolowego oraz 10 μΐ metanolowych rozcieńczeń LTB₄ krzywej standardowej przenosi się na płytki mikromianowe o 96 zagłębieniach posiadających dna w kształcie litery v. Płytki te suszy się próżniowo w temperaturze 40°C. Do każdego zagłębienia dodaje się po 40 ml porcji bufora radioimmunooznaczania dla LTB₄. Płytkę poddaje się działaniu dźwięku przez 5 minut po czym oznacza zgodnie z instrukcjami producenta (Advanced Magnetics; Cambridge, MA). Wartości procentu hamowania uzyskuje się poprzez porównanie poziomu LTB₄ w próbkach po podaniu (LTB₄ po podaniu) z poziomem LTB₄ w próbkach przed podaniem (LTB₄ przed podaniem) według następującego wzoru:

(LTB₄ przed podaniem)-(LTB₄ po podaniu) % hamowania - --------------------—;— ------- x 100 (LTB₄ przed podaniem)

Testom poddano dużą liczbę związków będącego środkami według wynalazku. Wyniki przedstawiono poniżej w tabeli 14.

Tabela 14

Hamowanie Leukotrienu B., u szczurów ex vivo

Związek	%I	Dawka (mg/kg)	Związek	%I	Dawka (mg/kg)
1	2	3	4	5	6
1	18	5	40	0	50
1	87	50	41	14	50
3	39	5	42	4	50
5	82	50	43	12	20
6	39	5	43	16	50
6	47	50	44	18	50
7	32	5	45	6	50
8	29	5	46	17	50
9	34	25	47	16	50
10	23	25	48	2	50
10	41	50	49	13	50
11	26	20	50	6	50
11	20	50	51	22	50
12	42	50	52	9	50
13	23	50	53	1	50
14	22	50	54	42	50
14	50	50	55	8	50
15	24	50	56	6	50
15	73	50	56	13	50
16	74	25	57	35	50
17	26	50	59	9	5
18	³	50	59	23	10

180 668 cd. tabeli 14

1	2	3	4	5	6
19	3	50	59	20	20
20	19	50	59	49	25
23	45	50	59	65	50
24	29	50	59	87	50
25	13	10	62	18	50
25	44	25	63	92	50
25	45	50	64	88	50
25	79	50	65	93	50
27	23	10	66	61	50
27	5	25	67	23	50
27	53	50	68	48	50
27	75	50	68	21	50
28	29	50	69	71	50
29	61	50	70	0	50
30	13	50	71	5	50
31	40	25	72	19	50
32	28	50	72	47	50
33	26	25	74	7	50
34	-2.9	25	75	0	50
36	7	50	76	13	50
37	7	50	77	7	50
38	2	50	78	0	50
39	59	50

Przykład 5

Hamowanie Leukotrienu Bą u psów ex vivo

Opisana niżej metoda testowa mierzy zdolność związków po ich doustnym podaniu psom do hamowania wytwarzania Leukotrienu B₄ (LTB₄) w ich krwi, którą upuszcza się i bada w wybranych punktach czasowych.

Test prowadzi się na psach gończych (płci męskiej i żeńskiej, o masie ciała około 10 kg). Przed rozpoczęciem testu, goli się okolice szyi psa aby umożliwić łatwy dostęp do żyły szyjnej. Z żyły szyjnej upuszcza się próbki 3-4 ml krwi do pojemnika próżniowego z heparyną. Następnie psu podaje się lek przy użyciu rurki wystarczająco długiej aby osiągnąć jego żołądek. Związek rozpuszcza się w PEG 400 przy takim stężeniu aby można było podać odpowiednią dawkę w przybliżeniu 5 ml. Natychmiast po podaniu związku, przepłukuje się rurkę do podawania za pomocą 5 ml nośnika. W wybranych punktach czasowych po podaniu, upuszcza się próbki po 3-4 ml krwi.

Próbki krwi, które zostały pobrane, bada się jak najszybciej. Porcję 5 ml krwi dzieli się pomiędzy 3 rurki (mikromianowe rurki o pojemności 1 ml). Do dwóch spośród tych rurek dodaje się porcję 1 pl jonoforu wapniowego o stężeniu 25 mM w sulfotlenku dimetylowym. Do trzeciej rurki dodaje się porcję 1 μΐ sulfotlenu dimetylowego. Rurki miesza się delikatnie po czym umieszcza na 30 minut w kąpieli wodnej o temperaturze 37°C. Rurki woruje się przez 3 mi

180 668 nuty z prędkością 11000 obrotów na minutę po czym supematant osoczowy przenosi się do czystych rurek. Porcję 50 μΐ tego osocza dodaje się do mikromianowej rurki o pojemności 1 ml zawierającej 200 μΐ metanolu. Rurki umieszcza się na co najmniej 1 godzinę w zamrażarce w temperaturze -20°C po czym wiruje się je przez 10 minut z prędkością 2000 obrotów na minutę. Porcję 10 μΐ supematantu osoczowego suszy się pod próżnią w temperaturze otoczenia po czym ponownie odtwarza w buforze LTB₄. Ilość LTB₄ w próbce określa się na drodze radioimmunooznaczania przeprowadzonego zgodnie z instrukcjami producenta (Advanced Magnetics; Cambridge, MA). Wartości procentu hamowania uzyskuje się poprzez porównanie poziomu LTB₄ w próbce po podaniu (LTB₄ po podaniu) z poziomem LTB₄ w próbce przed podaniem (LTB₄ przed podaniem) według następującego wzoru:

(LTB₄przed podaniem-(LTB₄po podaniu) % hamowania = --------------------—;— ------- x 100 (LTB₄ przed podaniem)

Testom poddano dużą liczbę związków będącego środkami według wynalazku. Wyniki przedstawiono poniżej w tabeli 15, w której każda pozycja oznacza wyniki uzyskane dla jednego psa. Liczba ujemna wskazuje na stymulacje produkcji LTB₄. Wszystkie związki testowano dla dawki 5 mg/kg.

Tabela 15

Hamowanie Leukotrienu B₄ u psów ex vivo
	1 godzina	2 godzina	4 godzina	6 godzina
1	2	3	4	5
1	100	100	100	93
1	100	100	100	95
3	100	100	83	51
3	100	99	95	84
5	100	100	99	20
5	100	75	44	50
6	86	62	27	19
6	100	11	-36	-52
7	100	100	70	-21
7	100	99	56	48
8	100	92	27	9
8	100	100	11	-32
9	100	34	33	56
9	100	83	18	54
10	100	100	49	52
10	100	100	34	42
11	100	100	77	-17
11	100	100	41	30
15	100	99	98	100
15	99	100	99	100

180 668 cd. tabeli 15

15	95	100	96	84
15	100	98	31	14
16	100	97	-8	-39
16	100	100	-18	-24
16	100	100	-14	-186
16	100	100	-80	-204
17	100	98	98	64
17	100	100	70	43
18	100	100	49	46
18	100	100	57	-12
19	100	84	11	29
19	100	100	74	65
20	100	100	57	17
20	100	100	64	13
21	100	95	0	24
21	100	88	-37	-8
22	100	78	-401	-518
22	100	-140	-381	-421
23	100	99	84	15
23	99	99	82	80
23	100	100	100	98
23	100	100	59	56
24	99	73	7	-21
24	100	84	14	-24
25	100	51	-45	7
25	98	57	-78	9
42	99	99	97	78
42	98	100	100	85
42	100	100	100	91
42	100	100	-91	-150
44	80	11	-19	-19
44	52	5	12	30
46	80	64	11	-23
46	77	58	2	46
54	99	97	33	43
58	1	-21	-43	8
58	-24	-35	-63	-34

180 668 cd. tabeli 15

1	2	3	4	5
59	100	99	83	37
59	100	100	75	55
59	100	100	100	93
59	100	100	78	76
60	100	100	-79	-95
60	97	52	49	76
61	100	100	29	-32
61	100	99	-2	22

180 668

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 6,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Środek do hamowania biosyntezy leukotrienu u zwierząt oraz leczenia u zwierząt stanu wrażliwego na takie hamowanie, znamienny tym, że stanowi związek o wzorze:

w którym n jest równe 0,1, 2 lub 3;

R wybrany jest z grupy obejmującej wodór; cykliczny alkil zawierający pięć do dziesięciu atomów wodoru; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do czternastu atomów węgla i podstawiony alkilem o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającym jeden do dwunastu atomów węgla, w którym podstawnikiem jest grupa alkoksykarbonylowa, w której grupa alkoksylową zawiera jeden do czterech atomów węgla; alkoksyalkil, w którym cząstka alkoksylową zawieraj eden do sześciu atomów węgla a cząstka alkilowa zawiera jeden do sześciu atomów;

każdy R'jest niezależnie od siebie wybrany z grupy obejmującej chlorowiec; grupę nitrową; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do pięciu atomów węgla; grupę alkoksylową zawierającąj eden do czterech atomów węgla; grupę alkilotiolową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonoksylowązawieraj ącąjeden do czterech atomów węgla, grupę alkilosulfmylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę fenoksylową; grupę trifluorometylotiolową; oraz trifluorometylosulfonoksylową;

R oznacza wodór; oraz

M jest wybrany z grupy obejmującej wodór oraz farmaceutycznie dopuszczalny kation.
2. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że R jest wybrany z grupy obejmującej alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do sześciu atomów węgla oraz cykloalkil o pięciu do ośmiu atomach węgla; R'jest wybrany z grupy obejmującej chlorowiec; grupę nitrową; alkil o prostym łańcuchu zawierający jeden do czterech atomów węgla, grupę alkilotiolową zawierającąjeden do czterech atomów, oraz grupę fenoksylową; n jest równe 0,1 lub 2; przy czym R'jest umieszczony na pierścieniu fenylowym w pozycji para lub meta.
3. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że M oznacza wodór.
4. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że stanowi związek wybrany z grupy obejmującej:

1 -hydroksy-1 -metylo-3-[3-(trifluorometylosulfonoksy)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3-[3-(trifluorometylotio)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-3 -(3 -metoksyfenylo)-1 -metylomocznik,

3-(3-bromofenylo)-l -hydroksy-1 -metylomocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3-(3 -metylofenylo)mocznik,

3-(3-fluorofenylo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik,

180 668

1 -hydroksy-1 -metylo-3-(3-nitrofenylo)mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3-fenylomocznik,

3 -(4-fluorofeny lo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik,

3 -(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-1 -metylomocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3 -(4-nitrofenylo)mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3 -(4-fenoksy feny lo)mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[3-(metylotio)fenylo] mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-fenylomocznik,

3 -(4-fluorofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3-(4-bromofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3-(2-fluorofenyło)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(3 -metylofenylo)mocznik, 1 -hydroksy-3-(3-metoksyfenylo)-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-3-(4-metoksyfenylo)-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3 -(2-chlorofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(2-metylofenylo)mocznik, 3-(2,6-dimetylofenlo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3 -(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 3-(2,5-dimetoksyfenylo)-1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-3 -(2-metoksyfenylo)-1 -(1 -metyloetylo)mocznik, 1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(4-nitrofenylo)mocznik, 1 -cykloheksylo-1 -hydroksy-3 -[4-(metylotio)fenylo]mocznik, 1 -cykloheksylo-1 -hydroksy-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik, 1 -hydroksy-3 -(3 -metoksy fenylo)mocznik,

1 -hydroksy-3 -[3 -(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -cyklooktylo-1 -hydroksy-3 -fenyl omocznik,

1 -cyklooktylo-1 -hydroksy-3-(4-metoksyfenylo)mocznik,

1 -cyklooktylo-1 -hydroksy-3 -(4-nitrofenylo)mocznik,

1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3 -(4-nitrofenylo)mocznik,

3 -(4-bromofenylo)-1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksymocznik,

1 -etylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

1 -hydroksy-1 -(3 -mety lobuty lo)-3 -fenylomocznik,

1 -(2-etoksyetylo)-l -hydroksy-3-fenylomocznik,

1 -cyklopentylo-1 -hydroksy-3 -fenylomocznik,

1 -(2-etyloheksylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

1 -(3,3 -dimetylobutylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik, l-hydroksy-3-fenylo-l(3,5,5-trimetyloheksylo)mocznik, ester etylowy kwasu

6-( 1 -hydroksy-3-fenyloureido)-1 -heksanowego,

1 -cykloheptylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

1 -hydroksy-1 -okty lo-3 -fenylomocznik,

1 -dodecylo-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

1 -hydroksy-1 -(2-metylopropylo)-3-fenylomocznik,

1 -hydroksy-3-fenylo-1 -propylomocznik,

1 -hydroksy-1 -pentylo-3-fenylomocznik,

3-(4-butylofenylo)-1 -hydroksy-1 -pentylomocznik,

1 -hydroksy-1 -(2-metylopropylo)-3-[3-(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3-[3-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[3-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

180 668

1 -hydroksy-1-(1 -metyloetylo)-3 -[3 -(metylosulfmylo)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[4-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-[4-(metylosulfmylo)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3 - [4-(metylosulfmylo)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -metylo-3 - [4-(metylosulfonylo)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(3,4,5-trimetoksyfenylo)mocznik, oraz

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3-(2,4,5-trimetylofenylo)mocznik.
5 . Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że stanowuzwiązek wybrany z grupy obejmującej:

1 -hydroksy-1 -metylo-3-[4-(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 - [4-(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3-fenylomocznik,

1 -(1 -etylopropylo)-1 -hydroksy-3 - [4-(metylotio)fenylo]mocznik,

1 -hydroksy-1 -(1 -metyloetylo)-3 -(4-butylofenylo)mocznik, oraz

1 -hydroksy-1 -metylo-3-(4-fenoksyfenylo)mocznik.
6. Kompozycja farmaceutyczna do leczenia stanu wrażliwego na hamowanie biosyntezy leukotrienu, znamienna tym, że zawiera:

(i) farmaceutycznie dopuszczalny nośnik; oraz (ii) związek o wzorze:

w którym n jest równe 0, 1, 2 lub 3;

R wybrany jest z grupy obejmującej wodór; cykliczny alkil zawierający pięć do dziesięciu atomów wodoru; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do czternastu atomów węgla i podstawiony alkilem o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającym jeden do dwunastu atomów węgla, w którym podstawnikiem jest grupa alkoksykarbonylowa, w której grupa alkoksylowa zawiera jeden do czterech atomów węgla; alkoksyalkil, w którym cząstka alkoksylowa zawiera jeden do sześciu atomów węgla a cząstka alkilowa zawiera jeden do sześciu atomów;

każdy R'jest niezależnie od siebie wybrany z grupy obejmującej chlorowiec; grupę nitrową; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do pięciu atomów węgla; grupę alkoksylowązawierającąjeden do czterech atomów węgla; grupę alkilotiolowązawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonoksylowązawierającąjeden do czterech atomów węgla, grupę alkilosulfinylowązawierającąjeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonylową zawierającąjeden do czterech atomów węgla; grupę fenoksylową; grupę trifluorometylotiolową; oraz trifluorometylosulfonoksylową

R oznacza wodór; oraz

M jest wybrany z grupy obejmującej wodór oraz farmaceutycznie dopuszczalny kation, w ilości skutecznej do hamowania biosyntezy leukotrienu.
7. Kompozycja farmaceutyczna do leczenia stanu wrażliwego na hamowanie biosyntezy leukotrienu, znamienna tym, że zawiera:

(i) farmaceutycznie dopuszczalny nośnik; oraz (ii) związek o wzorze:

180 668

w którym n jest równe 0, 1, 2 lub 3;

R wybrany jest z grupy obejmującej wodór; cykliczny alkil zawierający pięć do dziesięciu atomów wodoru; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do czternastu atomów węgla i podstawiony alkilem o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierającym jeden do dwunastu atomów węgla, w którym podstawnikiem jest grupa alkoksykarbonylowa, w której grupa alkoksylowa zawiera jeden do czterech atomów węgla; alkoksyalkil, w którym cząstka alkoksylowa zawiera jeden do sześciu atomów węgla a cząstka alkilowa zawiera jeden do sześciu atomów;

każdy R'jest niezależnie od siebie wybrany z grupy obejmującej chlorowiec; grupę nitrową; alkil o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu zawierający jeden do pięciu atomów węgla; grupę alkoksylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; alkoksy fenyl, w którym grupa alkoksylowa zawiera jeden do ośmiu atomów węgla; grupę alkilotiolową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonoksylowązawierającąjeden do czterech atomów węgla, grupę alkilosulfinylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; grupę alkilosulfonylową zawierającą jeden do czterech atomów węgla; benzoil; benzyl; grupę cykloheksylometoksylową; grupę cyklopentyloksylową, grupę fenoksylową, grupę fenylową, grupę fenyloalkiloksylową, w której grupa alkilowa zawiera jeden do czterech atomów węgla; grupę trifluorometylową; trifluorometylotiolową; oraz trifluorometylosulfonoksylową;

R jest wybrany z grupy obejmującej wodór oraz alkil o prostym łańcuchu zawierający jeden do dwunastu atomów węgla; oraz

M jest wybrany z grupy obejmującej wodór oraz farmaceutycznie dopuszczalny kation, w ilości skutecznej do hamowania biosyntezy leukotrienu.

* * *