PL186575B1 - Sposób wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltuprzez wytłaczanie - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania szklistych slodyczy z izomaltu przez wytlaczanie, w którym izomalt wytlacza sie w komorowym ekstruderze dwuslimakowym przez wiele stref grzewczych, obejmujacych pierwsze strefy grzewcze, kryze kalibrowana, cisnieniowy zawór sterujacy, otwór wentylacyjny otwór wyjsciowy, znamienny tym, ze izomalt wprowadza sie z szyb­ koscia ladowania od 22,68 kg/godzine do 181,44 kg/godzine w temperaturze od 22,2°C - 26.7°C ± 2,8°C do strefy (1) grzewczej ekstrudera. przystosowanego do stopienia masy w bardzo krótkim okresie czasu, a nastepnie do nastepnych stref grzewczych ekstrudera, przy czym szybkosc mieszania w ekstruderze wynosi 80 do 200 obr /min. i doprowadza sie zawartosc wilgoci w stopionym i zomalcie ponizej 2%, utrzy­ mujac podczas mieszania w ekstruderze w strefie (1) i (2) ekstru­ dera temperature w zakresie od 22.2°C do 26.7°C ± 2,8°C, w strefie (3) temperature w zakresie 87.8°C do 93,3°C ± 2,8°C. w strefie (4) temperature w zakresie 176.7°C ± 2.8°C w strefach (5), (6), (7), (8) i (9) temperature w zakresie od 1 69.4°C do 204.4°C ± 2.8°C PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltu przez wytłaczanie. Dokładniej, sposób według wynalazku obejmuje mieszanie w trakcie wytłaczania masy w ekstruderze dwuślimakowym, przystosowanym do stopienia masy w bardzo krótkim okresie czasu. Ekstruder dwuślimakowy, wyposażony jest w wielostrefowe ogrzewanie, współbieżne ślimaki przenoszące, współbieżne ślimaki sprężające, przeciwbieżne ślimaki rozcierające, współbieżne łopatki mieszające, kryza kalibrowana i ciśnieniowy zawór sterujący. Ekstruder dwuślimakowy wyposażony jest także w otwór wentylacyjny, przystosowany do zmniejszenia zawartości wilgoci w słodyczach do wartości mniejszej od około 2%, w minimalnym czasie odparowania.

Sposób wytwarzania wyrobów cukierniczych jest od dawna dobrze znany i niewiele zmienił się w ciągu ostatnich lat. Wyroby cukiernicze klasyfikuje się albo jako wyroby cukiernicze „twarde” albo jako wyroby cukiernicze „miękkie”. Ogólnie, podstawą twardych wyrobów cukierniczych jest masa karmelowa stanowiąca mieszaninę cukru oraz innych węglowodanowych składników, utrzymywanych w stanie szklistym lub bezpostaciowym. Przyjmuje się, że masa karmelowa składa się z syropu cukrów w stanie stałym, zawierającego zwykle w stosunku wagowym do około 92% cukru, do około 55% syropu kukurydzianego i od około 0,1% do około 5% wody. Składnik syropowy wytwarzany jest zwykle z sacharozy i syropu kukurydzianego, ale może zawierać także inne substancje. Ponadto, można także dodać takie składniki jak środki smakowe, środki słodzące, środki zakwaszające i środki barwiące. Wyroby cukiernicze wytwarzane są zwykle tradycyjnymi metodami, w których wykorzystuje się opalane kotły warzelne, warniki próżniowe oraz warniki z odnawialną powierzchnią, zwane także szybkowarami atmosferycznymi.

Zastosowanie preparatu PALATINIT® (izomalt, Suddeutsche Zucker), bazującego na preparatach nie zawierających cukru i gotowanych w wysokich temperaturach, spowodowało zainteresowanie zarówno na rynkach krajowych jak i międzynarodowych. Problemem związanym z wytwarzaniem takich słodyczy jest to, że dla uzyskania akceptowalnej, końcowej zawartości wilgoci w produkcie, prototypowe preparaty wymagają wyższych niż zwykle temperatur warzenia (143,3°C - 165,6°C). Te wysokie zakresy temperatur powodują, że obecnie stosowane układy do gotowania działają przy wykorzystaniu ich górnych wartości parametrów pracy (0,83 MPa przy 171,1°C). Przy takiej wysokiej temperaturze gotowania, lepkość wypływu karmelu izomaltowego jest bardzo niska w porównaniu z produktami o tradycyjnym

186 575 składzie. Ten karmel izomaltowy o niskiej lepkości, wykazuje słabą tendencję do uwalniania wody podczas jej próżniowego usuwania i stwarza trudności w trakcie pozostałych etapów wytwarzania. Ponieważ izomalt jest względnie słabo rozpuszczalny w wodzie, niezbędna jest dodatkowa ilość wody i wyższe temperatury dla przetworzenia masy. Utrzymaniu izomaltu w roztworze, pomaga także wydłużony okres czasu w etapie wstępnego rozpuszczania podczas operacji gotowania.

Znane są sposoby ekstrudowania wyrobów cukierniczych, jak to przedstawiono w British Food Manufacturing Industries Research Associacion, Research Reports Nr 496, grudzień 1984. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych numer 5135760 ujawnia się sposób ciągłego wytwarzania gumy do żucia we współbieżnym ekstruderze dwuślimakowym i redukcji zbrylania, przez zastosowanie wtrysku podwójnego podłoża gumowego. Z europejskiego opisu patentowego EP-A-418 106 znany jest sposób wytwarzania twardych cukierków na bazie polidekstrozy prowadzony w ekstruderze dwuślimakowym. W sposobie tym dodaje się, a nawet wtryskuje się wodę, w związku z czym otrzymywane produkty mogą zawierać nawet 5% wody. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych numer 5051500 ujawnia się sposób wytwarzania statystycznie związanego polisacharydu (polidekstrozy) w reakcji katalizowanej kwasem, który to sposób obejmuje topienie cukrów redukujących w dwuślimakowym ekstruderze.

Sposób wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltu przez wytłaczanie, w którym izomalt wytłacza się w komorowym ekstruderze dwuślimakowym przez wiele stref grzewczych, obejmujących pierwsze strefy grzewcze, kryzę kalibrowaną, ciśnieniowy zawór sterujący, otwór wentylacyjny i otwór wyjściowy, według wynalazku polega na tym, że izomalt wprowadza się z szybkością ładowania od 22,68 kg/godzinę do 181,44 kg/godzinę w temperaturze od 22,2°C - 26,7°C ± 2,8°C do strefy (1) grzewczej ekstrudera, przystosowanego do stopienia masy w bardzo krótkim okresie czasu, a następnie do następnych stref grzewczych ekstrudera, przy czym szybkość mieszania w ekstruderze wynosi 80 do 200 obr./min, i doprowadza się zawartość wilgoci w stopionym izomalcie poniżej 2%, utrzymując podczas mieszania w ekstruderze w strefie (1) i (2) ekstrudera temperaturę w zakresie od 22,2°C do 26,7°C ± 2,8°C, w strefie (3) temperaturę w zakresie 87,8°C do 93,3°C ± 2,8°C, w strefie (4) temperaturę w zakresie 176,7°C ± 2,8°C, w strefach (5), (6), (7), (8) i (9) temperaturę w zakresie od 169,4°C do 204,4°C ± 2,8°C.

Na rysunku przedstawiony jest ekstruder dwuśrubowy przystosowany do wytwarzania szklistych słodyczy metodą ciągły sposobem według wynalazku, z masy zawierającej lub nie zawierającej cukru.

Przedmiotem wynalazku jest sposób ciągłego wytwarzania słodyczy z izomaltu. Dokładniej, sposób według wynalazku obejmuje mieszanie w trakcie ekstrudowania masy w ekstruderze dwuślimakowym, przystosowanym do stopienia masy w bardzo krótkim okresie czasu. Ekstruder dwuślimakowy wyposażony jest w wielostrefowe ogrzewanie, współbieżne ślimaki przenoszące, współbieżne ślimaki sprężające, przeciwbieżne ślimaki rozcierające, współbieżne łopatki mieszające, kryzę kalibrowaną i ciśnieniowy zawór sterujący. Ekstruder dwuślimakowy wyposażony jest także w otwór wentylacyjny, przystosowany do zmniejszenia zawartości wilgoci w słodyczach do wartości mniejszej od około 2%, w minimalnym czasie odparowania. Masę wprowadza się do ekstrudera i dokładnie miesza na poziomie makroi mikromolekularnym, pracując w warunkach umiarkowanego ciśnienia i temperatury, w celu wytworzenia gotowanego, jednorodnego wyrobu cukierniczego. Z powodu krótkiego czasu w jakim masa pozostaje w ekstruderze, sposób według wynalazku umożliwia zminimalizowanie rozkładu produktu i znaczne zmniejszenie kosztów energii, w stosunku do tradycyjnych metod gotowania karmelu. Sposób według wynalazku jest prostym, jednoetapowym, szybkim, uniwersalnym, względnie tanim i wydajnym sposobem wytwarzania niskolotnych, gotowanych wyrobów cukierniczych, bez stosowania rozpuszczalnika. Dla zastosowania w następnych operacjach, produkt można oziębić wewnątrz ekstrudera lub poza nim.

Użyte w opisie określenie „szkliste słodycze” oznacza twardy, szklisty, zawierający cukier lub bez cukru, bezpostaciowy wyrób z karmelu. Masa karmelowa może być syropem cukrów w stanie stałym, zawierającym zwykle do około 92% cukru, do około 55% syropu

186 575 kukurydzianego i od około 0,1% do około 5% wody, korzystnie od około 0,1% do około 4% wody i korzystniej od około 0,5% do około 2% wody w stosunku wagowym do końcowej mieszaniny.

Składnikiem masy karmelowej zawierającym cukier lub nie zawierającym cukru, jest izomalt (mieszanina recemiczna a-D-glukopyranozylo-1,6-marmitolu i a-D-glukopyranozylo-1,6 -sorbitolu, wytwarzana przez firmę Suddeutsche Zucker pod nazwą handlową PALATINIT®). Ponadto to może być dowolny surowiec stosowany zwykle do wytwarzania wyrobów cukierniczych, taki jak te wybrane z grupy, składającej się z: monosacharydów, disacharydów, polisacharydów, alkoholi cukrowych; polidekstrozy, bezładnie wiązanych polimerów glukozy, takich jak polimery dostarczane przez firmę Pfizer Inc., Groton, Connecticut; maltodekstryny; uwodornionych hydrolizatów skrobiowych takich jak LYCASIN® (Roquette Corporation) i HYSTAR®(Lonza Inc.); uwodornionej heksozy; uwodornionych disacharydów oraz ich mieszanin.

Sposób wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltu według wynalazku może być stosowany do wytwarzania szklistych słodyczy z odpowiednich surowców cukrowych do których zalicza się monosacharydy, disacharydy i polisacharydy takie jak ksyloza, rybuloza, glukoza (dekstroza), mannoza, galaktoza, fruktoza (lewuloza), sacharoza, maltoza, cukier inwertowany, częściowo zhydrolizowane stałe syropy skrobiowy i kukurydziany oraz ich mieszaniny. Najczęściej stosuje się jako surowce cukrowe mieszaniny sacharozy i stałych syropów kukurydzianych.

Sposób wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltu według wynalazku może być stosowany do wytwarzania szklistych słodyczy z surowców alkoholi cukrowych, do których zalicza się sorbitol, ksylitol, mannitol, galaktitol, maltitol, izomalt, uwodornione hydrolizaty skrobi oraz ich mieszaniny.

W sposobie wytwarzania szklistych słodyczy jako surowiec stosuje się izomalt. Z punktu widzenia ekonomicznego, korzystne jest także zastosowanie mieszaniny izomaltu iuwodornionego hydrolizatu skrobi, w której zawartość izomaltu wynosi od 10% do 50% wagowych.

Jakkolwiek, zgodnie z wynalazkiem, surowiec jest stosowany zwykle w postaci sproszkowanej lub zgranulowanej, ekstrudowanie można stosować także do surowców z wysoką zawartością wody (30%-40%). W tym przypadku, woda przed wprowadzeniem surowca do ekstrudera jest odparowywana w wyparce rzutowej.

Korzystnym, wielostrefowym ekstruderem, użytecznym w stosowaniu sposobu według wynalazku, jest ekstruder dwuślimakowy który posiada dwa współpracujące wały ślimakowe składające się z pojedynczych elementów przenoszących i ugniatających o różnych nachyleniach i długościach. Jakkolwiek w sposobie według wynalazku można zastosować ekstruder dwuślimakowy albo o ruchu współbieżnym albo przeciwbieżnym, najczęściej stosuje się ekstruder dwuślimakowy o ruchu współbieżnym, taki jak ekstruder APY Baker model numer MPF-80-D lub równoważny.

Każdy współpracujący ślimak obraca się w tym samym kierunku, w otworze komory której przekrój poprzeczny ma kształt ósemki. Ektsruder dwuślimakowy może zawierać współbieżne ślimaki zasilające, współbieżne ślimaki tłoczne, przeciwbieżne ślimaki rozcierające, współbieżne łopatki mieszające, kryzę kalibrowaną, ciśnieniowy zawór sterujący, na przykład zawór kulowy oraz otwór wentylacyjny. Współbieżne ślimaki zasilające przesuwają produkt do przodu z najmniejszym oporem. Współbieżne ślimaki tłoczne zwiększają ciśnienie produktu. Przeciwbieżne ślimaki rozcierające przyczyniają się do zwiększenia czasu pozostawania produktu pomiędzy ślimakami, co powoduje szybsze topienie się produktu. Współbieżne łopatki mieszające ułatwiają homogenizację produktu. Łopatki ekstrudera mogą być umieszczone pod różnymi kątami, dla spowodowania mieszania różnych składników w jednokierunkowym przepływie, bez powodowania wysokiego wzrostu temperatur i ciśnień, które mogą powodować rozłożenie się składników. Kryza kalibrowana i ciśnieniowy zawór sterujący, sterują całkowitym czasem pozostawania produktu pomiędzy ślimakami i wprowadzają produkt pod ciśnieniem do sekcji atmosferycznej w celu ułatwienia odpędzenia wody. Kryza kalibrowana może składać się z dwóch kryz dla regulacji przepływu materiału. Ciśnieniowy zawór sterujący może zawierać urządzenie regulujące usuwanie pary wod186 575 nej z ekstrudera. Otwór wentylacyjny pomaga usuwać parę wodną z ekstrudera oraz może zawierać urządzenie do wytwarzania podciśnienia, w celu usuwania z ekstrudera pary wodnej. W razie potrzeby, ekstruder może zawierać czujniki termometryczne w celu kontrolowania wewnętrznych temperatur.

W górnej części kadłuba ekstrudera użytecznego w sposobie według wynalazku, mogą także znajdować się otwory wlotowe dla wprowadzania różnych dodatkowych składników opisanych poniżej. Te otwory wlotowe jeżeli nie są używane zamyka się, dla uzyskania zamkniętego układu. Sposób wprowadzenia dowolnych, dodatkowych składników jest przedmiotem wyboru rzemieślnika. Użytkownik może nadawać właściwości końcowemu produktowi karmelowemu, poprzez wybór różnych otworów wlotowych dla różnych składników.

W wyniku otrzymuje się karmel w postaci szklistej masy, którą można formować w różne pożądane kształty przez bezpośrednie wprowadzenie do form lub gdy masa karmelowa zostanie odpowiednio zahartowana, przez cięcie na odpowiednie porcje albo stosując odpowiednie tradycyjne metody. Można stosować różnorodne techniki formowania, w zależności od pożądanego kształtu i rozmiaru produktu końcowego. Ogólne omówienie składu i sposobu wytwarzania twardych słodyczy można znaleźć w H. A. Lieberman, Pharmaceutical Dosage Forms, Tablets, Tom 1 (1980), Marcel Dekker Inc., New York, N.Y., strony od 339 do 469, które to opracowanie zamieszcza się w niniejszym jako odnośnik.

Sposób według wynalazku ciągłego wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltu, można najlepiej zrozumieć odnosząc się do Fig. 1. Fig. 1 przedstawia ekstruder dwuślimakowy, taki jak ekstruder APV Baker model numer MPY-80-D, przystosowany do realizacji sposobu według wynalazku. Jakkolwiek wynalazek jest opisany i zilustrowany w odniesieniu do korzystnych odmian, zgłaszający uważają że można stosować różne odmiany i modyfikacje bez odejścia od ducha wynalazku.

Jak to przedstawiono na rysunku surowiec podstawowy jest ładowany z leja zasypowego do strefy 1 ekstrudera dwuślimakowego, poprzez automatyczny ciężarowy zasilacz ślimakowy dla zapewnienia dokładnej szybkości podawania. Strefy 1 i 2 wyposażone są w współbieżne ślimaki przenoszące dla przemieszczania surowca zgodnie z kierunkiem nadanym przez ślimaki i zapobieżenia cofania się surowca w kierunku otworu zasilającego. Strefa 3 jest wyposażona we współbieżne ślimaki sprężające, w celu podniesienia temperatury i ciśnienia surowca dla jego wstępnego stopienia. Strefa 4 jest wyposażona w przeciwbieżne ślimaki rozcierające, dla czasowego utrzymywania surowca w miejscu w celu dokładnego rozdrobnienia i całkowitego stopienia surowca. Strefa 5 jest wyposażona we współbieżne ślimaki sprężające, dla podwyższenia ciśnienia stopionego surowca, w celu pokonania oporu kryz kalibrowanych pomiędzy strefą 5 i strefą 6. Opór spowodowany przez kryzy kalibrowane jest funkcją przekroju otworu, który można regulować poprzez otworzenie lub zamknięcie w strefie 6 ciśnieniowego zaworu sterującego, to jest zaworu kulowego. Im mniejszy rozmiar otworu, tym większy opór na otworze i tym dłużej surowiec jest utrzymywany po stronie kryzy gdzie panuje wyższe ciśnienie. Okres gotowania zależy od czasu przetrzymywania masy po stronie kryzy, gdzie panuje wyższe ciśnienie. Strefa 6 jest wyposażona we współbieżne ślimaki przenoszące, dla przemieszczania masy od kryzy, zgodnie z kierunkiem strumienia masy. Strefa 7 jest wyposażona we współbieżne łopatki mieszające dla spowodowania mieszania i zapewnienia masie jednorodności, w przypadku przedostania się przez układ ślimaków pewnej ilości nie stopionych cząstek. Strefa 7 jest także wyposażona w otwór wentylacyjny, dla usunięcia w niskiej temperaturze wody ze stopionej masy. Strefa 8 jest wyposażona we współbieżne ślimaki przenoszące, dla przemieszczenia masy z łopatek mieszających nie powodujących ruchu masy, znajdujących się w strefie 7. Strefa 9 wyposażona jest we współbieżne ślimaki sprężające, dla podwyższenia ciśnienia stopionej masy w celu przeciśnięcia roztopionego materiału przez ciągadło płytkowe umieszczone na końcu ekstrudera dwuślimakowego.

Każda strefa ekstrudera posiada odpowiedni, wcześniej ustalony zakres temperatury. W strefach 1 i 2 zadana temperatura wynosi od 22,2°C do 26,7°C ± 2,8°C. W strefie 3 zadana temperatura jest równa od 87,8°C do 93,3°C ± 2,8°C. W strefie 4 zadana temperatura jest równa 176,7°C ± 2,8°C. W strefach 5, 6, 7, 8 i 9 zadana temperatura wynosi do 169,4°C do

186 575

204,4°C ± 2,8°C. Rzeczywista temperatura w każdej ze stref może różnić się od zadanej, ponieważ temperatura rzeczywista będzie zależała oczywiście od pojemności cieplnej użytej masy.

Surowiec wprowadza się do strefy 1 z szybkością ładowania od 22,68 kg/h do 181,44 kg/h, korzystnie od 45,36 kg/h do 90,72 kg/h. Dla przemieszczenia masy zgodnie zjej kierunkiem przepływu przez strefy ekstrudera, stosuje się szybkość mieszania wynoszącą od 80 obr./min do 200 obr./min, korzystnie od 80 obr./min do 120 obr./min.

W przypadku procesu ekstrudowania, w którym stosuje się alkohol cukrowy albo inny surowiec o dużej zawartości wody (30%-40%) w miejsce surowca sproszkowanego lub granulowanego, wodę odparowuje się wstępnie w wyparce rzutowej przed wprowadzeniem surowca do ekstrudera. Temperatura odparowania rzutowego zawiera się w granicach od 93,3°C do 204,4°C, korzystnie od 110,0°C do 126,7°C i pod zmniejszonym ciśnieniem wynoszącym od 50,79 kPa do 84,66 kPa, korzystnie od 60,95 kPa do 71,11 kPa. Operacja w wyparce rzutowej może zmniejszyć zawartość wody w surowcu do 6%-10%. Surowiec można następnie wprowadzić do strefy 1 ekstrudera, jak to przedstawiono powyżej.

Zastosowano izomalt jako surowiec do ekstrudera dwuślimakowego przystosowanego w sposób przedstawiony powyżej. Izomalt wprowadzono w pokojowej temperaturze do strefy 1 poprzez lej zasilający, przy szybkości ładowania wynoszącej od 45,36 kg/h do 90,72 kg/h. Szybkość mieszania w ekstruderze ustalono na 100 obr/min, przy czym izomalt był przemieszczany w ekstruderze w stronę jego wylotu, jak to przedstawiono powyżej. Podczas procesu mieszania w każdej ze stref oznaczano rzeczywistą temperaturę, która wynosiła: w strefie 1 - 22,2°C, w strefie 2 - 28,3°C, w strefie 3 - 87,8°C, w strefie 4 - 173, 9°C, w strefie 5 - 175,0°C, w strefie 6 - 181,1°C, w strefie 7 - 169,4°C, w strefie 8 - 173,3°C i w strefie 9 179,4°C. Ekstrudowaną izomaltową masę karmelową tłoczono przez ciągadło płytkowe umieszczone na końcu ekstrudera dwuślimakowego i następnie wprowadzono do form i oziębiono. Następnie oznaczano zawartość wilgoci w karmelu metodą K. Fishera. Zawartość wilgoci we wszystkich próbkach z procesu ekstrudowania wynosiła około 2%. Większość próbek była przezroczysta bez dostrzegalnych pęcherzyków powietrza.

Do wytwarzanych zgodnie z wynalazkiem słodyczy, można wprowadzać użyteczne ilości różnych tradycyjnych składników. Jak to uprzednio opisano, składniki te można wprowadzać przez dodatkowe otwory przelotowe w ekstruderze lub można domieszać do podstawowego surowca. Do tych składników zalicza się silne środki słodzące, środki barwiące, środki smakowe, wypełniacze i tym podobne. Wypełniaczami mogą być takie wypełniacze mineralne jak węglan wapniowy, talk, węglan magnezowy, tlenek glinowy, fosforan dwuwapniowy i tym podobne. Do karmelu można także stosować inne tradycyjne dodatki cukiernicze znane przez specjalistów, takie jak środki konserwujące.

Silnym środkiem słodzącym jest taki środek słodzący który ma większą siłę słodzącą niż sacharoza. Do silnych środków słodzących zaliczą się dihydrochalkony, monelin, Stevia Rebaudiana (stewiosydy) i korzeń lukrecji; sacharynę i jej rozpuszczalne sole; cyklaminiany i ich sole; 2,2-ditlenek 3,4-dihydro-6-metyło-l,2,3-oksatiazyno-4-onu (Acesulfame) i jego sole; środki słodzące pochodne kwasu L-asparaginowego, takie jak ester metylowy L-aspartylo-L-fenyloalaniny (Aspartame), wodzian L-a-aspartylo-N-(2,2,4,4,-tetra-metylo-3-tietanylo)-D-alaninoamidu (Alitame), estry metylowe L-aspartylo-L-fenylogliceryny oraz L-aspartylo-2,5-dihydroksy-fenyloglicyna, L-aspartylo-2,5-dihydro-L-fenyloalanina i L-aspartylo-L(l-cyklohekseno)alanina; i chlorowane pochodne sacharozy takie jak chlorodeoksysacharoza i chlorodeoksygalaktosacharoza, korzystnie 4,r,6'-trichloro-4,l',6'-trideoksygalaktosacharoza lub 4-chloro-4-deoksy-a-D-galaktopiranozylo-1,6,-dichloro-1,6-dideoksy-p-D-fruktofuranozyd, SUCRALO-SE® (f-my McNeil Specialty Company).

Ilość silnego środka słodzącego może wynosić w granicach od 50 części na milion do 0,3% wagowych surowca. Środek słodzący można dodawać oddzielnie albo w razie potrzeby może być dodany jako domieszka do surowca.

Do środków smakowych które można stosować zaliczają się aromaty znane specjalistom, takie jak naturalne i/lub syntetyczne substancje smakowe. Te przyprawy można wybrać spośród syntetycznych olejków aromatycznych oraz aromatów smakowych i/lub olejków, oleożywic i ekstraktów pochodzących z roślin, liści, kwiatów, owoców i tym podobnych, jak

186 575 również ich połączeń. Do reprezentatywnych, ale nie ograniczających, olejków smakowych zalicza się olejek zmięty ogrodowej, olejek cynamonowy, olejek wintergrinowy (salicylan metylu), olejek z mięty pieprzowej, olejek goździkowy, olejek bajowy, olejek anyżowy, olejek eukaliptusowy, olejek tymiankowy, olejek z liści cedru, olejek z gałki muszkatołowej, olejek z ziela angielskiego, olejek szałwiowy, olejek z łupin gałki muszkatołowej, olejek z gorzkich migdałów i olejek cynamonowy. Użytecznymi przyprawami są także sztuczne, naturalne i syntetyczne aromaty owocowe, takie jak wanilia i olejki z owoców cytrusowych, wliczając w to olejek cytrusowy, olejek pomarańczowy, olejek z limony, olejek grejpfrutowy oraz esencje z takich owoców jak jabłka, gruszki, brzoskwinie, winogrona, truskawki, maliny, wiśnie, śliwki, ananasy, morele i tym podobne. Te środki smakowe można stosować w postaci ciekłej lub w postaci stałej oraz można stosować indywidualnie lub w mieszaninach. Powszechnie stosowane aromaty obejmują mięty takie jak mięta pieprzowa, mentol, sztuczną wanilię, pochodne cynamonu i różne aromaty owocowe, czy to stosowane indywidualnie czy też w mieszaninach.

Do innych użytecznych przypraw zalicza się aldehydy i estry, takie jak octan cynamonowy, aldehyd cynamonowy, dietyloacetal cytralu, octan dihydrokarwonylu, mrówczan eugenylu, p.-metyloanizol, aldehyd octowy, benzaldehyd, aldehyd anyżowy, aldehyd cynamonowy, cytral to znaczy α-cytral, neral to znaczy β-cytral, dekanal, etylowanilinę, heliotropinę to znaczy piperonal, wanilinę, aldehyd α-amylocynamonowy, aldehyd masłowy, aldehyd walerianowy, cytronellal, dekanal, aldehyd C-8, aldehyd C-9, aldehyd C-12, aldehyd 2-etylomasłowy, heksenal to znaczy trans-2-heksenal, aldehyd toluilowy, aldehyd weratrowy, 2,6dimetylo-5-heptenal to znaczy melonal, 2,6-dimetylooktanal i 2-dodecenal.

Ogólnie, można użyć dowolny środek smakowy lub dodatek do żywności, spośród opisanych w Chemicals Used in Food Processing, publikacja 1274 The National Academy of Sciences, strony 63-258. Środki smakowe można stosować w wielu dobrze znanych, określonych postaciach fizycznych, dla uzyskania początkowego wydzielania się aromatu i/lub wrażenia przedłużonego działania aromatu. Do takich postaci fizycznych zalicza się, nie ograniczając się do nich, takie wolne postacie jak uzyskane w wyniku suszenia rozpyłowego, sproszkowane, granulowane i postacie kapsułkowane oraz ich mieszaniny.

Ilość stosowanego środka smakowego określa się zwykle biorąc pod uwagę takie czynniki jak rodzaj końcowej kompozycji karmelowej, indywidualny wyróżniający smak, rodzaj stosowanego surowca i pożądaną siłę aromatu. Tak więc ilość środka smakowego może różnić się w zależności od pożądanego efektu w produkcie końcowym i specjaliści mogą dokonywać takich zmian bez konieczności wykonywania zbędnych doświadczeń. W karmelkach, ilość środka smakowego wynosi zwykle od około 0,02% do około 5%, korzystnie od około 0,1% do około 2% i korzystniej od około 0,8% do około 1,8% wagowych.

Środki barwiące użyteczne w sposobie według wynalazku, stosuje się w ilościach wystarczających dla wytworzenia pożądanej barwy. Do tych środków barwiących zalicza się pigmenty, które można wprowadzać w ilościach do około 6% wagowych. Dwutlenek tytanu, który jest korzystnym pigmentem, można wprowadzać w ilościach aż do 2% wagowych i korzystnie mniejszych od 1% wagowego. Do środków barwiących zalicza się także naturalne pigmenty żywnościowe i barwniki odpowiednie dla zastosowania do żywności, leków i kosmetyków. Te środki barwiące znane są jako barwniki i laki F.D.& C. Dla powyższych zastosowań, dopuszczalne są korzystnie substancje rozpuszczalne w wodzie. Do nie ograniczających niniejszego, ilustrujących przykładów środków barwiących, zalicza się barwnik indygoidowy znany jako „F.D.& C. Blue No.2”, który jest solą sodową kwasu 5,5-indygotynosulfonowego. Podobnie, barwnik znany jako „F.D.& C. Green No.1”, zawiera barwnik trifenylometanowy i jest solą monosodową 4-[4-(N-etylo-p-sulfoniobenzyloamino) difenylometyleno]-[1-(N-etylo-N-p-sulfonio-benzylo)-ó-2,5-cykloheksadienoiminy].

Pełny wykaz wszystkich środków barwiących F.D.& C. oraz ich odpowiednie struktury chemiczne można znaleźć w Kirk-Othmer Encyclopedia of Chemical Technology, trzecie wydanie, tom 5, strony 857-884, którą to publikację zamieszcza się w opisie jako odnośnik.

Jest rz.eczą oczywistą, że wynalazek opisany w niniejszym może posiadać wiele odmian. Takie odmiany nie są traktowane jako odejście od ducha i zakresu wynalazku i wszystkie te modyfikacje mieszczą się w zakresie określonych przez zastrzeżenie patentowe.

186 575

PODAJND

MASA

LEJ ZASYPOWY

PRODUKT KOŃCOWY

26,7 °C +/- 23

26.7 °C +/- 2,8

933 *t +/- 2.8

176.7 +/- 2,8

204,4 °C +/- 23

CIŚNIENIOWY ZAWÓR STERUJĄCY

204,4 t +/- 2,8

204,4 t +/- 23

204,4 °C +/- 23

204,4 °C +/- 23

OTWÓR WENTYLACYJNY ( PRZYSTOSOW ANY DO PRACY'

POD NORMALNYM LUB OBNIŻONYM CIŚNIENIEM )

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania szklistych słodyczy z izomaltu przez wytłaczanie, w którym izomalt wytłacza się w komorowym ekstruderze dwuślimakowym przez wiele stref grzewczych, obejmujących pierwsze strefy grzewcze, kryzę kalibrowaną, ciśnieniowy zawór sterujący, otwór wentylacyjny i otwór wyjściowy, znamienny tym, że izomalt wprowadza się z szybkością ładowania od 22,68 kg/godzinę do 181,44 kg/godzinę w temperaturze od 22,2°C - 26,7°C ± 2,8°C do strefy (1) grzewczej ekstrudera, przystosowanego do stopienia masy w bardzo krótkim okresie czasu, a następnie do następnych stref grzewczych ekstrudera, przy czym szybkość mieszania w ekstruderze wynosi 80 do 200 obr./min, i doprowadza się zawartość wilgoci w stopionym izomalcie poniżej 2%, utrzymując podczas mieszania w ekstruderze w strefie (1) i (2) ekstrudera temperaturę w zakresie od 22,2°C do 26,7°C ± 2,8°C, w strefie (3) temperaturę w zakresie 87,8°C do 93,3°C ± 2,8°C, w strefie (4) temperaturę w zakresie 176,7°C ± 2,8°C, w strefach (5), (6), (7), (8) i (9) temperaturę w zakresie od 169,4°C do 204,4°C ± 2,8°C.