PL178032B1 - Złącze elektromechaniczne - Google Patents

Abstract

1. Zlacze elektromechaniczne, z czlonem laczeniowym, polaczonym ze zródlem pradu za posrednictwem styków pradowych i czlonem wyzwalajacy zawierajacym magnesy laczeniowe z kodowanymi, w postaci okreslonego ukladu biegunów pólnocnych i poludniowych, elementami magnetycznymi, który to czlon jest umieszczony w obudow ie jako zamkniety zespól konstrukcy- jny, oraz który wspólpracuje z czlonem wyzwalajacym, zawierajacym magne- sy wyzwalajace, z elementami magnetycznymi kodowanymi, w postaci okreslonego ukladu biegunów pólnocnych i poludniowych, i polaczonym ele- ktrycznie z odbiornikiem energii, za pom oca którego to czlonu wyzwalajacego magnesy laczeniowe doprowadzane sa od polozenia spoczynkowego do polozenia roboczego przeciw sile powrotnej sprezyny cofajacej, i w którym to polozeniu stykaja sie pary styków, i tym samym czlon laczeniowy i czlon wy- zwalajacy sa polaczone elektrycznie, przy czym m agnesy laczeniowe wspólpracuja z umieszczonymi w czlonie wyzwalajacym magnesami wy- zw alajacymi, o skierowanym przeciwnie kodowaniu, w celu wytworzenia okreslonych pól m agnetycznych dla przebiegu laczenia, oraz przy czym obudow a czlonu laczeniowego je st zaopatrzona w pierscien uziemiajacy, usytuowany po stronie zwróconej ku czlonowi wyzwalajacemu, znam ienne tym , ze w czlonie laczeniowym (1) znajduje sie para elementów stykowych (14) a w czlonie wyzwalajacym (2) znajduje sie para elementów stykowych (18), umieszczonych oddzielnie od magnesów laczeniowych (5), które to elementy stykowe przylegaja do siebie w polozeniu roboczym swymi powierzchniami czolowymi oraz, ze pomiedzy elementami stykowymi (14) i stykami (12) prado- wymi, w czlonie laczeniowym (1), na saniach roboczych (4) znajduja sie mostki eiektroprzewodzace (13) Fig. 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest złącze elektromechaniczne, z członem łączeniowym, połączonym ze źródłem prądu za pośrednictwem styków prądowych^ członem wyzwalającym zawierającym magnesy łączeniowe z kodowanymi, w postaci określonego układu biegunów północnych i południowych, elementami magnetycznymi, który to człon jest umieszczony w obudowie jako zamknięty zespół konstrukcyjny, oraz który współpracuje z członem wyzwalającym, zawierającym magnesy wyzwalające, z elementami magnetycznymi kodowanymi, w postaci określonego układu biegunów północnych i południowych, i połączonym elektrycznie z odbiornikiem energii, za pomocą którego to członu wyzwalającego magnesy łączeniowe doprowadzane są od położenia spoczynkowego do położenia roboczego przeciw sile powrotnej sprężyny cofającej, i w którym to położeniu stykają się pary styków, i tym samym człon łączeniowy i człon wyzwalający są połączone elektrycznie, przy czym magnesy łączeniowe współpracują z umieszczonymi w członie wyzwalającym magnesami wyzwalającymi, o skierowanym przeciwnie kodowaniu, w celu wytworzenia określonych pól magnetycznych dla przebiegu łączenia, oraz przy czym obudowa członu łączeniowego jest zaopatrzona w pierścień uziemiający, usytuowany po stronie zwróconej ku członowi wyzwalającemu.

Tego rodzaju złącze jest opisane w dokumencie EP 0.573.471 B1. Za pomocą znanego już złącza, które składa się z członu łączeniowego, przejmującego funkcję gniazda wtyczkowego tradycyjnego rodzaju, oraz z członu wyzwalającego, przejmującego funkcję wtyczki, uzyskuje się złącze, które ma bardzo małą głębokość konstrukcyjną, a ponadto odpowiada wysokim wymaganiom bezpieczeństwa.

W złączu elektromechanicznym według opisu patentowego EP 0.573.471 BI zarówno styk mechaniczny, jak i styk elektryczny następuje za pośrednictwem magnesów. W tym celu zarówno sanie robocze, które można łączyć ze stykami do doprowadzania prądu, jak i magnesy łączeniowe są elektroprzewodzące. Połączenie prądowe doprowadza się bezpośrednio za pomocą kołpaczków stykowych do magnesów wyzwalających w członie wyzwalającym, który również jest elektroprzewodzący. Magnesy są otoczone od strony zewnętrznej przez pierścień uziemiający, który jest wpuszczony dokładnie w elektroizolacyjną obudowę złącza. W tym przewodzeniu prądu elektrycznego niekorzystne jest jednak to, że w przypadku zwarcia, przewodność elektryczna przyczynia się do utraty wrażliwych na wysokie temperatury magnetycznych elementów konstrukcyjnych. Ponadto znane już urządzenie jest zbudowane jeszcze jako stosunkowo szerokie ze względu na przewodzenie napięcia i prądu za pośrednictwem kołpaczków stykowych i magnesów.

W związku z tym u podstaw wynalazku leży zadanie dalszego udoskonalenia wymienionego na wstępie złącza elektromechanicznego, a zwłaszcza zapewnienia jeszcze większego bezpieczeństwa oraz zwiększenia magnetycznej siły przyciągania.

Zgodnie z wynalazkiem zadanie to zostało rozwiązane w złączu opisanego na wstępie rodzaju przez to, że w członie łączeniowym i w członie wyzwalającym znajduje się para elementów stykowych umieszczonych oddzielnie od magnesów łączeniowych, które to elementy stykowe przylegają do siebie w położeniu roboczym swymi powierzchniami czołowymi oraz, że pomiędzy elementami stykowymi i stykami prądowymi, w członie łączeniowym, na saniach roboczych znaadująsię mostki elektroprzewodzące.

178 032

Korzystnie, w członie łączeniowym pierścień uziemiający stanowi pierścień prowadzący dla magnesów łączeniowych.

Korzystnie, w członie łączeniowym styki prądowe, są umieszczone, w obudowie, pomiędzy jej środkiem a magnesami łączeniowymi, przy czym mostki elektroprzewodzące, korzystnie sanie robocze są okrągłe oraz, na zewnętrznym obwodzie sań roboczych umieszczonych jest, z wzajemnym odstępem, szereg magnesów łączeniowych.

Korzystnie również, w członie łączeniowym i w członie wyzwalającym znajdują się rozmieszczone obwodowo grupy kodowanych elementów magnetycznych, które zawierają każdorazowo bieguny północne i południowe, przy czym elementy magnetyczne są rozmieszczone w naprzemiennych kombinacjach: biegun północny-południowy o symetrii 180-stopniowej względem środka obudowy członu łączeniowego.

Korzystnie, każdy element magnetyczny wchodzi w skład grupy czwórkowej o różnej biegunowości, stanowiącej pojedynczy magnes, przy czym każda grupa czwórkowa składa się z dwóch segmentów zawierających biegun północny i biegun południowy i przy czym bieguny południowe i północne znajdująsię naprzeciw siebie w kierunku promieniowym i w kierunku obwodowym obudowy.

Korzystnie dalej, w członie łączeniowym, w pierścieniu uziemiającym są prowadzone sprężyny cofające magnesy łączeniowe.

Korzystnie, elementy stykowe w członie łączeniowym i elementy stykowe w członie wyzwalającym są w postaci kołków stykowych.

Według wynalazku, kołki stykowe w członie wyzwalającym są zamocowane sprężyście i wystają, w położeniu spoczynkowym, od strony, zwróconej ku członowi łączeniowemu.

Korzystnie, w członie wyzwalającym, z pierścienia uziemiającego wystają z górnej powierzchni tego pierścienia, w kierunku członu łączeniowego, zamocowane sprężynująco kołki uziemiające, których końce, w położeniu roboczym, znajdiyąsię we wspólnej płaszczyźnie z górną powierzchnią pierścienia uziemiającego członu łączeniowego.

Zaletą wynalazku jest to, że magnesy nie biorąjuż teraz udziału w przewodzeniu prądu lub napięcia, to jest nie są one już pod napięciem. Sam prąd jest przewodzony oddzielnie za pośrednictwem par styków. Oznacza to, że także dla sań roboczych, które wytwarzają styk ze stykami prądowymi, wymaganyjestjeszcze tylko jeden mostek elektroprzewodzący. Same sanie robocze wraz z umieszczonymi na nich magnesami łączeniowymi mogą być nieprzewodzące elektrycznie.

Przez umieszczenie par styków w obszarze wewnętrznym magnesów uzyskuje się dalsze zwiększenie bezpieczeństwa. Ponadto pary styków mogą być wykonane jako bardziej stabilne i niezawodne, na przykład w postaci szerokich kołków stykowych.

Dalsza korzyść z oddzielenia w myśl wynalazku magnesów od funkcji prowadzenia prądu polega na tym, że nie powstają dzięki temu żadne problemy cieplne w magnesach. Jeśli dochodzi do zwarcia, to magnesy nie sąjuż uszkadzane wskutek oddziaływania wysokiej temperatury. Także ciepło, które powstaje wskutek wystąpienia warstewki wilgoci, można odprowadzić w prosty sposób za pośrednictwem pierścienia uziemiającego. Przypadek taki zachodzi w szczególności wówczas, gdy magnesy łączeniowe i wyzwalające stykają się w stanie włączenia z pierścieniem uziemiającym.

Jeśli elementy magnesów są rozmieszczone w odpowiednich układach kodowania, na przykład w naprzemiennych kombinacjach biegun północny-południowy, z symetrią 180-stopniową, to daje się osiągnąć bardzo szybkie przełączenie wsteczne sań roboczych przy przekręceniach członu wyzwalającego. Wskutek występujących przy tym większych długości kątowych powstają, już przy małych przekręceniach, pola o przeciwnych kierunkach, a tym samym odpowiednio duże siły odpychające, tak, iż sanie robocze powracają do nie włączonego stanu spoczynkowego.

Wynalazek w przykładzie wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym na fig. 1 przedstawiony został przekrój podłużny złącza elektromechanicznego według wynalazku, z członem łączeniowym i członem wyzwalającym, w położeniu spoczynku (nie włączonym), na fig. 2 - przekrój wzdłuż osi II-II na fig. 4, na fig. 3 - przekrój podłużny, odpowiadający przekrojo178 032 wi według fig. 1, w położeniu roboczym, na fig. 4 - widok z góry członu łączeniowego według fig. 1-3, na fig. 5-7 -rozmaite możliwości kodowania magnesów, na fig. 8 - widok z góry przystawki (w zmniejszonej skali) na fig. 9 - widok z boku przystawki według fig. 8, na fig. 10 - widok z góry członu wyzwalającego w postaci wtyczki (w zmniejszonej skali), i na fig. 11 widok z boku wtyczki według fig. 10.

Złącze elektromagnetyczne składa się z członu łączeniowego 1, który zastępuje funkcję tradycyjnego gniazda wtyczkowego i na ogółjest zabudowane trwale w żądanym miejscu, oraz z członu wyzwalającego 2, który zastępuje funkcję tradycyjnej wtyczki, która na ogół jest połączona z odbiornikiem energii lub którajest umieszczona bezpośrednio na takim odbiorniku. Gdy tylko powstaje połączenie elektroprzewodzące pomiędzy członem łączeniowym 1 a członem wyzwalającym 2, każdorazowy odbiornik energii, połączony z członem wyzwalającym 2, zostaje zasilony odpowiednio prądem.

W gruncie rzeczy człon łączeniowy 1 i człon wyzwalający 2 są zbudowane na tej samej zasadzie jak złącze elektromechaniczne, opisane w opisie patentowym EP 0.573.471 B1. Tak np. człon łączeniowy 1 zawiera w dwuczęściowej obudowie 3 zamknięty zespół konstrukcyjny. W położeniu spoczynku, tj. wtedy, kiedy człon wyzwalający 2 nie jest nasadzony na człon łączeniowy 1, sanie robocze 4, na których umieszczone sąmagnesy łączeniowe 5 w postaci elementów magnetycznych o różnych biegunowościach, są utrzymane na dnie obudowy 3 przez ferromagnetyczną płytę zatrzymującą. Ferromagnetyczna płyta zatrzymująca może stanowić również pierścień magnetyczny 7.

Magnesy łączeniowe 5 są umieszczone na zewnętrznym obwodzie okrągłych sań roboczych 4. Jak to jest uwidocznione na fig. 4, magnesy łączeniowe 5 według przykładu wykonania z fig. 1-4 i fig. 7, wykonane z elementów kodowanych magnetycznie, sąprzy tym rozłożone na obwodzie w ogółem czterech grupach czwórkowych. Każda grupa składa się zatem z czterech kodowanych elementów magnetycznych 5a-5d każdorazowo z dwoma biegunami północnymi i dwoma południowymi, które są tak rozmieszczone względem siebie, iż zawsze graniczą ze sobą różne bieguny. Oznacza to, że w zewnętrznym obszarze leżą obok siebie; jeden biegun południowy i jeden biegun północny, a w wewnętrznym obszarze leżą naprzeciw siebie: jeden biegun północny i jeden biegun południowy.

Każda grupa czwórkowa z zakodowanymi w ten sposób elementami magnetycznymi 5a, 5b, 5c, 5d, jest umieszczona zatem wewnątrz członu łączeniowego 1 i ma taką wysokość, iż nawet w położeniu spoczynku, w stanie nie włączonym są one prowadzone w pierścieniu prowadzącym przynajmniej w ich górnym obszarze. W tym celu zagłębione są one odpowiednio w górnym obszarze w pierścieniu prowadzącym. Pierścień prowadzący stanowi jednocześnie pierścień uziemiający 6, w związku z czym jest on połączony z nie uwidocznionym urządzeniem stykowym, które łączy się z przewodem uziemiającym, uchodzącym do członu łączeniowego.

Cztery sprężyny cofające 8, rozłożone równomiernie na obwodzie członu łączeniowego 1, przyczyniają się do tego, że sanie robocze 4 są utrzymywane dodatkowo na pierścieniu magnetycznym 7 w stanie nie włączonym za pomocą odpowiedniej siły sprężyny. Jednocześnie zapewniają one, że po zdjęciu członu wyzwalającego 2 z członu łączeniowego 1 lub po odpowiednim przekręceniu obu członów względem siebie, sanie robocze 4 zostaj ąponownie doprowadzone do stanu przylegania do pierścienia magnetycznego 7. Jak to jest uwidocznione na fig. 2 i 4, sprężyny cofające 8 są również prowadzone w pierścieniu prowadzącym 6. Znajdują się one przy tym każdorazowo w wolnych przestrzeniach pomiędzy magnesami łączeniowymi 5.

Doprowadzenie prądu jest uwidocznione najwyraźniej na fig. 4. Odnośnikiem 9 oznaczony jest przewód prądowy, a 10 - przewód zerowy. Obydwa przewody są prowadzone na wewnętrznej stronie pokrywy 11 obudowy 3 członu łączeniowego 1 do styków 12 prądowych. Mostek elektroprzewodzący 13 wytwarza w stanie włączenia połączenie styków 12 prądowych z odpowiednim elementem stykowym 14 w postaci kołka stykowego. Oznacza to, że jeden element stykowy 14 jest przyporządkowany przewodowi fazowemu 9, natomiast drugi element stykowy 14 przewodowi zerowemu 10. Obydwa elementy stykowe 14 sąumieszczone w pokrywie 11 obudowy 3 i dochodzą do górnej powierzchni pokrywy.

178 032

Na figurach 1 i 3 jest uwidocznione, że każdy z obu mostków 13 jest osadzony sprężyście lub sprężynująco na saniach roboczych 4, aby wyrównać niedokładności tolerancji, a także zużycie, oraz aby stale był zapewniony należyty styk.

Człon wyzwalający 2, który również zawiera zamkniętą obudowę 15 z pokrywą 16, jest zaopatrzony w magnesy wyzwalające 17, które także są wykonane z kodowanych elementów magnetycznych. Magnesy wyzwalające 17 są rozmieszczone w ten sam sposób i w tym samym miejscu w czterech grupach czwórkowych według przykładu wykonania z fig. 1 -4 i fig. 7. Każda grupa jest przy tym pod względem swej biegunowości tak wykonana, iż naprzeciw siebie leżą różne biegunowości w porównaniu z elementami magnetycznymi 5a-5d magnesów łączeniowych 1. Oznacza to, że przy prawidłowym ustawieniu członu wyzwalającego 2 na członie łączeniowym 1 bieguny północne i południowe leżą każdorazowo naprzeciw siebie. W ten sposób osiąga się żądany stan włączenia, a tym samym przewodzenia prądu do odbiornika energii. W tym celu człon wyzwalający 2 jest zaopatrzony w odpowiednie przewody 26 i 27, prowadzące do odbiornika energii, o ile człon wyzwalający 2 nie jest umieszczony bezpośrednio w lub na odbiorniku energii.

Podobnie jak elementy stykowe 14 sąumieszczone w obszarze pomiędzy środkiem obudowy a magnesami łączeniowymi 5, także dwa elementy stykowe 18 w postaci kołków stykowych sąumieszczone w obudowie 15 w obszarze pomiędzy środkiem obudowy a magnesem wyzwalającym 17. Elementy stykowe 18 są przesuwne za pomocą sprężyny 19 wotworach obudowy 15 w taki sposób, że wystają nieco swymi przednimi końcami z obudowy 15 w kierunku członu łączeniowego 1. Oznacza to, iż przy nałożeniu członu wyzwalającego 2 na człon łączeniowy 1, a tym samym przy elektrycznym połączeniu styków, istnieje odpowiednio niezawodny styk (zob. fig. 3). W tym przypadku elementy stykowe 18 zostająprzesunięte odpowiednio wstecz przeciw sile sprężyny 19.

Człon wyzwalający 2 jest również zaopatrzony w pierścień uziemiający 20, który leży naprzeciw pierścienia uziemiającego 6 członu łączeniowego 1. Pierścień uziemiający 20 członu wyzwalającego 2 jest zaopatrzony dodatkowo w rozmieszczone na obwodzie kołki uziemiające 21, które pozostają pod naprężeniem wstępnym ze strony sprężyny 22 i wskutek tego wystają sprężynująco z obudowy 15 w kierunku członu łączeniowego 1.

Jak to jest uwidocznione na fig. 1, kołki uziemiające 21 wystają przy tym z powierzchni obudowy 15 dalej niż kołki stykowe 18. Oznacza to, że dzięki temu osiąga się w prosty sposób podczas łączenia uziemienie wyprzedzające i opóźnione.

Kołki uziemiające 21 znajdują się w podobny sposób jak sprężyny cofające 8 członu wyzwalającego 1 w położonych od strony obwodu przestrzeniach pośrednich pomiędzy czterema magnesami wyzwalającymi 17.

Jak to jest uwidocznione na fig. 4, również styki 12 prądowe znajdują się w obszarze pomiędzy środkiem obudowy a magnesami łączeniowymi 5 lub prowadzącym pierścieniem uziemiającym 6. W ten sposób powstaje nie tylko złącze elektromechaniczne, które ma małą głębokość konstrukcyjną, lecz ponadto także złącze, które ma tylko niewielkąśrednicę lub szerokość.

Jakpodano, pierścień uziemiający 6 służy jednocześnie jako pierścień prowadzący magnesów łączeniowych 5 i dlatego otacza on te magnesy 5 z odpowiednio małym luzem. W ten sposób zapewnione jest połączenie niezawodne i bez zakleszczeń.

Na figurach 5-7 przedstawione sąróżne przykłady wykonania magnesów łączeniowych 5 i magnesów wyzwalających 17.

Według fig. 5 na saniach roboczych 4 umieszczone są ogółem tylko cztery magnesy w ćwiartkach pierścienia. Magnesy wyzwalające 17 członu wyzwalającego 2 mają na segmentach kołowych odpowiednio przeciwną biegunowość.

Według fig. 6 jeden biegun północny i jeden biegun południowy ujęty jest w magnes łączeniowy 5. Ogółem są rozłożone równomiernie na obwodzie cztery magnesy łączeniowe.

Optymalne rozwiązanie uzyskuje się za pomocą konfiguracji według fig. 7, która w tej postaci jest opisana także na fig. 1-4. Każda z czterech grup czwórkowych składa się tu każdorazowo z czterech elementów magnetycznych 5a-5d.

178 032

Za pomocą tej konfiguracji powstają naprzemienne kombinacje biegun północny-południowy o symetrii 180-stopniowej względem środka obudowy 3. Dzięki niej osiąga się bardzo szybkie przełączenia wsteczne sań roboczych 4 przy przekręceniu członu wyzwalającego 2 lub członu łączeniowego 1. Wskutek dużych długości kątowych powstająjuż przy małych przekręceniach pola o przeciwnym kierunku, a tym samym siły odpychające, dzięki czemu sanie robocze 4 powracają do swego położenia spoczynkowego, a zatem do stanu przylegania do pierścienia magnetycznego 7. Kołowe ukształtowanie sań roboczych 4, a także obudowy 3 członu łączeniowego 1 i członu wyzwalającego 2 pozwala dodatkowo na bardzo dobrą kontrolę ruchu łączeniowego bez dodatkowych kołków prowadzących. Dzięki temu również geometryczna budowa kształtuje się prościej. Przy każdym kierunku przesuwu lub przekręcenia działająpola magnetyczne o przeciwnych kierunkach, które w ten sposób przełączają niezawodnie sanie robocze 4.

Na figurach 8 i 9 przedstawiona jest tytułem ilustracji zasady przystawka 23, która umożliwia przejście do tradycyjnego układu elektrycznego z gniazdami wtyczkowymi ze stykiem ochronnym lub też z innymi gniazdami wtyczkowymi. W tym celu przystawka 23 ma odpowiednio do każdego układu tradycyjnego kołki 24 (a w danym przypadku jeszcze kołki uziemiające), które wtyka się w odpowiednie gniazdo wtyczkowe o znanej budowie.

Przystawka 23 jest zbudowana wewnątrz w taki sam sposób jak człon łączeniowy 1, przy czym jedynie przewody 9 i 10 są zastąpione kołkami 24. Na fig. 8 uwidoczniony jest pierścień uziemiający 6 wraz z obydwoma kołkami stykowymi 14.

Na figurach 10 i 11 przedstawiony jest oddzielnie człon wyzwalający 2 w postaci wtyczki 24, która jest zaopatrzona w prowadzące do odbiornika energii przewody 26 i 27, otoczone w zwykły sposób płaszczem ochronnym 25. Wtyczka 24 jest zbudowana wewnątrz w taki sam sposób jak człon wyzwalający 2. Na fig. 10 uwidoczniony jest pierścień uziemiający 20 wraz z czterema kołkami uziemiającymi 21.

178 032

178 032

178 032

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Złącze elektromechaniczne, z członem łączeniowym, połączonym ze źródłem prądu za pośrednictwem styków prądowych i członem wyzwalający zawierającym magnesy łączeniowe z kodowanymi, w postaci określonego układu biegunów północnych i południowych, elementami magnetycznymi, który to człon jest umieszczony w obudowie jako zamknięty zespół konstrukcyjny, oraz który współpracuje z członem wyzwalającym, zawierającym magnesy wyzwalające, z elementami magnetycznymi kodowanymi, w postaci określonego układu biegunów północnych i południowych, i połączonym elektrycznie z odbiornikiem energii, za pomocą którego to członu wyzwalającego magnesy łączeniowe doprowadzane są od położenia spoczynkowego do położenia roboczego przeciw sile powrotnej sprężyny cofającej, i w którym· to położeniu stykają się pary styków, i tym samym człon łączeniowy i człon wyzwalający sąpołączone elektrycznie, przy czym magnesy łączeniowe współpracująz umieszczonymi w członie wyzwalającym magnesami wyzwalającymi, o skierowanym przeciwnie kodowaniu, w celu wytworzenia określonych pól magnetycznych dla przebiegu łączenia, oraz przy czym obudowa członu łączeniowego jest zaopatrzona w pierścień uziemiający, usytuowany po stronie zwróconej ku członowi wyzwalającemu, znamienne tym, że w członie łączeniowym (1) znajduje się para elementów stykowych (14) a w członie wyzwalającym (2) znajduje się para elementów stykowych (18), umieszczonych oddzielnie od magnesów łączeniowych (5), które to elementy stykowe przylegają do siebie w położeniu roboczym swymi powierzchniami czołowymi oraz, że pomiędzy elementami stykowymi (14) i stykami (12) prądowymi, w członie łączeniowym (1), na saniach roboczych (4) znajdują się mostki elektroprzewodzące (13).
2. 2. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 1, znamienne tym, że w członie łączeniowym (1) pierścień uziemiający (6) stanowi pierścień prowadzący dla magnesów łączeniowych (5).
3. 3. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 1, znamienne tym, że w członie łączeniowym (1) styki (12) prądowe, sąumieszczone, w obudowie (3), pomiędzyjej środkiem a magnesami łączeniowymi (5), przy czym mostki elektroprzewodzące (13) stanowi warstwa elektroprzewodząca na saniach roboczych (4).
4. 4. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 3, znamienne tym, że sanie robocze (4) są okrągłe oraz, że na zewnętrznym obwodzie sań roboczych (4) umieszczonychjest, z wzajemnym odstępem, szereg magnesów łączeniowych (5).
5. 5. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 1, znamienne tym, że w członie łączeniowym (1) i w członie wyzwalającym (2) znajdują się rozmieszczone obwodowo grupy kodowanych elementów magnetycznych (5a-5d), które zawierają każdorazowo bieguny północne i południowe.
6. 6. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 5, znamienne tym, że elementy magnetyczne (5a-5d) są rozmieszczone w naprzemiennych kombinacjach: biegun północny-południowy o symetrii 180-stopniowej względem środka obudowy (3) członu łączeniowego (1).
7. 7. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 5, znamienne tym, że każdy element magnetyczny (5a-5d) wchodzi w skład grupy czwórkowej o różnej biegunowości, stanowiącej pojedynczy magnes (5, 17), przy czym każda grupa czwórkowa składa się z dwóch segmentów zawierających biegun północny i biegun południowy i przy czym bieguny południowe i północne znajdują się naprzeciw siebie w kierunku promieniowym i w kierunku obwodowym obudowy (3).
8. 8. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 1, znamienne tym, że w członie łączeniowym (1) w pierścieniu uziemiającym (6) są prowadzone sprężyny (8) cofające magnesy łączeniowe (5).
9. 9. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 1, znamienne tym, że elementy stykowe (14) w członie łączeniowym (1) i elementy stykowe (18) w członie wyzwalającym (2) są w postaci kołków stykowych.

   178 032
10. 10. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 9, znamienne tym, że kołki stykowe w członie wyzwalającym (2) sązamocowane sprężyście i wystają, w położeniu spoczynkowym, od strony, zwróconej ku członowi łączeniowemu (1).
11. 11. Złącze elektromechaniczne, według zastrz. 1, znamienne tym, że w członie wyzwalającym (2), z pierścienia uziemiającego (20) wystająz górnej powierzchni tego pierścienia (20), w kierunku członu łączeniowego (1), zamocowane sprężynująco kołki uziemiające (21), których końce, w położeniu roboczym, znajdująsię we wspólnej płaszczyźnie z górnąpowierzchniąpierścienia uziemiającego (20) członu łączeniowego (1).