PL168365B1

PL168365B1 - Sposób usuwania zwiazków siarki z odgazu PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL168365B1
Application number: PL91299374A
Authority: PL
Inventors: Cees J N Buisman
Original assignee: Pacques Bv
Priority date: 1990-12-04
Filing date: 1991-12-04
Publication date: 1996-02-29
Also published as: RU2089267C1; JPH05507235A; AU648129B2; ES2062883T3; NO180325C; FI932534L; NO931943D0; BR9107117A; EP0561889B1; HU9301632D0; DK0561889T3; DE69104997D1; BG97844A; JPH0775655B2; DE69104997T2; FI109525B; CA2096660A1; CZ285699B6; CA2096660C; UA27039C2

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób usuwania związków siarki z odgazu, w szczególności z biogazu, polegający na tym, że gaz przemywa się opartą na wodzie cieczą płuczącą, a wyczerpaną ciecz płuczącą poddaje sie obróbce tlenem i ponownie wykorzystuje się jako ciecz płuczącą.

Obecność związków siarki w strumieniach gazowych jest niepożądana ze względu na ich toksyczność i zapach. Siarkowodór (H₂S) jest szkodliwym związkiem, który często występuje w strumieniach gazowych, zwłaszcza z biogazu pochodzącego z anaerobowej obróbki odpadów. Dwutlenek siarki jest innym szkodliwym gazem, który często występuje w strumieniach gazowych pochodzących ze spalania paliw kopalnych. Do innych toksycznych związków siarki, które mogą występować w strumieniach gazowych, należy trójtlenek siarki, dwusiarczek węgla, niższe alkilomerkaptany itp. Dlatego też odgazy zawierające takie związki siarki muszą być oczyszczane, zanim będą mogły być wypuszczone do atmosfery.

Sposób usuwania H₂S ze strumienia gazowego na drodze płukania cieczą płuczącą, a następnie utleniania zaabsorbowanego siarczku, jest znany z europejskiego zgłoszenia patentowego nr 229 587. Zgodnie z tym procesem siarczek zaabsorbowany przez ciecz płuczącą utle168 365 nia się niebiologicznie w obecności katalizatora do produktów takich jak elementarna siarka, którą wydziela się z układu. Jednakże w procesie tym następują straty katalizatora, co jest szkodliwe dla środowiska i zwiększa koszty. Znany proces jest również drogi z tego względu, że utlenianie przebiega pod ciśnieniem.

Procesem często wykorzystywanym jest przemywanie biogazu opartą na wodzie cieczą o podwyższonym pH, zazwyczaj około 11. Takie podwyższone pH można nastawiać dodając wodorotlenek sodowy lub inne alkalia. Procesy takie są znane np. z europejskich zgłoszeń patentowych nr 229 587 i 331 806. Wadą płuczek tego typu jest wysokie zużycie chemikaliów, co podraża koszty eksploatacyjne. Cena wodorotlenku sodowego ostatnio silnie rośnie na skutek spadku produkcji chloru. Z tego względu w wielu przemysłach oszczędności wodorotlenku sodowego staną się coraz istotniejsze. Inną wadą takiego procesu jest to, że uzyskuje się w nim odciek wodny zanieczyszczony siarczkiem. Zgodnie z holenderskim zgłoszeniem patentowym nr 8801009 zużytą ciecz płuczącą, uzyskaną po usunięciu H₂S z gazów, można regenerować przez poddanie jej działaniu bakterii utleniających siarkę w obecności tlenu.

Inny sposób obejmujący mieszanie biogazu z powietrzem lub tlenem i przesyłanie mieszanki do reaktora do utleniania, w którym siarczek zostaje przekształcony w siarkę, znany jest z europejskiego zgłoszenia patentowego nr 224 889. Wadą tego sposobu jest to, że reaktor jest raczej kosztowny, gdyż mieszanka biogazu z tlenem jest wybuchowa, co wymaga przedsiębrania środków bezpieczeństwa. Reaktor powinien być raczej duży, gdyż szybkość konwersji ulega silnemu zmniejszeniu na skutek dopuszczalnego niskiego stężenia tlenu w związku z wymaganiami odnośnie odgazu (normy bezpieczeństwa).

Znane sposoby usuwania dwutlenku siarki z odgazów obejmują przemywanie strumienia gazu kwaśną cieczą płuczącą opartą na wodzie o pH zazwyczaj poniżej 5,8. Rozpuszczony SO2 zazwyczaj utlenia się i oddziela w postaci siarczanu wapnia (gipsu).

Wynalazek dotyczy zintegrowanego sposobu usuwania związków siarki takich jak H₂S i SO2 z odgazów, w którym łączy się przemywanie z reakcją chemiczną i utlenianiem biologicznym. W sposobie takim uzyskuje się skuteczne oczyszczenie bez konieczności ciągłego dodawania ługu lub innych chemikaliów do cieczy płuczącej lub doprowadzania tlenu do strumienia gazowego, a także bez niebezpieczeństwa wybuchu.

Sposób według wynalazku polega na tym, że kontaktuje się odgaz z wodnym roztworem, w którym związki siarki są rozpuszczalne, poddaje się wodny roztwór zawierający siarczek działaniu bakterii utleniających siarczek w obecności tlenu, w reaktorze, w którym siarczek utlenia się do elementarnej siarki; oddziela się siarkę elementarną od wodnego roztworu i zawraca się wodny roirtwór do etapu kontaktowania odgjazu z wodnym roztworem, znamienny tym, że w roztworze wodnym doprowadza się stężenie związków buforujących, korzystnie węglanu i/lub wodorowęglanu i/lub fosforanu, do wielkości od 20 do 2000 meq/litr i doprowadza się do pH wodnego roztworu do wartości od 6 do 9 w czasie procesu, przy czym zawraca się roztwór wodny o zawartości 0,1-50 g siarki elementarnej w litrze.

W przypadku kontaktowania wodnego roztworu z odgazem zawierającym siarkowodór, korzystnie stężenie związków buforujących w wodnym roztworze nastawia się na wartość od 100 do 1500 meq/litr a gdy jako związek buforujący stosuje się węglan i/lub wodorowęglan, stosuje się je korzystnie w stężeniu od 200 do 1200 meq/litr.

Korzystnie, pH wodnego roztworu doprowadza się do wartości od 8 do 9.

W przypadku oczyszczania odgazu zawierającego znaczne ilości związków siarki, takich jak dwutlenek siarki, dodatkowo redukuje się związki siarki zawarte w wodnym roztworze do siarki elementarnej, przy czym redukcję prowadzi się po etapie kontaktowania wodnego roztworu z odgazem a przed jego bakteryjnym utlenianiem.

Redukcję korzystnie prowadzi się stosując bakterie redukujące związki siarki, a stężenie związków buforujących korzystnie wynosi od 20 do 200 meq/litr.

Jak wspomniano poprzednio, w pierwszym etapie kontaktuje się odgaz z wodnym roztworem, w którym związki siarki są rozpuszczalne. Etap ten można przeprowadzić w płuczce gazowej, która zapewnia skuteczny kontakt miedzy strumieniem gazu i cieczą płuczącą.

168 365

Istotną cechę sposobu według wynalazku stanowi to, że ciecz płucząca stanowiąca wodny roztwór, jest buforowana, korzystnie do pH od 6,0 do 9,0, w zależności od pochodzenia strumienia gazowego poddawanego obróbce, a zwłaszcza od charakteru związków siarki, które mają być usunięte. Związki buforujące muszą być tolerowane przez bakterie znajdujące się w reaktorze do utleniania. Do korzystnych związków buforujących należą węglany, wodorowęglany i fosforany oraz ich mieszaniny. Stężenie związków buforujących zależy od charakteru strumienia gazowego i zazwyczaj wynosi od 20 do 200 meq/litr. Jeśli jako związek buforujący stosuje się węglan sodowy, jego stężenie wynosi korzystnie od około 1 do 70 g/litr. Gdy w opisie wspomina się o stężeniach wodorowęglanu i węglanu, to wyraża się je podając odpowiednio stężenia wagowe jonów HCO₃’ i CO₃“.

Związki buforujące dodawać można po opuszczeniu przez ciecz płuczącą płuczki gazowej, ale przed wprowadzeniem jej do płuczki. W przypadku węglanu/wodorowęglanu związek buforujący można dogodnie dodawać w postaci dwutlenku węgla np. w etapie płukania gazu, gdy odgaz zawiera znaczne ilości dwutlenku węgla.

Do obróbki wodnego roztworu zawierającego siarczek bakteriami można wykorzystać znane autotropowe hodowle anaerobowe, takie jak hodowle gatunku Thiobacillus i Thiomicrospora, które stosuje się jako bakterie utleniające siarczek do elementarnej siarki (określane w opisie jako bakterie utleniające siarczek).

Ilość tlenu doprowadzanego do cieczy płuczącej w reaktorze do utleniania nastawia się tak, aby utlenianie zaabsorbowanego siarczku prowadziło głównie do powstania elementarnej siarki. Taki proces kontrolowanego utleniania wody ściekowej zawierającej siarkę opisano w opisie holenderskiego zgłoszenia patentowego nr 8801009.

W wyniku wytwarzania siarki w reaktorze do utleniania powstaje zawiesina siarki, którą odciąga się. Siarkę z tej zawiesiny oddziela się i poddaje obróbce przeprowadzając suszenie i ewentudnie ttdc że można j ą wykorrzyssać.

Stwierdzono, że korzystne jest jeśli odciągnie się nie całą siarkę, tak że oddzielanie korzystnie przeprowadza się w sposób nieciągły lub częściowo i ciecz płucząca w dalszym ciągu zawiera siarkę. Stężenie siarki w cieczy płuczącej zazwyczaj utrzymuje się w zakresie od 0,1 do 50 g/litr, korzystnie od 1 do 50, jeszcze korzystniej od 10 do 50 g/litr (1-5% wagowych). W szczególności szybkość oddzielania siarki ustala się tak, aby ciecz płucząca zawracana była w możliwie jak największym stopniu. Ciecz odzyskaną po obróbce oddzielonej siarki można zawrócić do cieczy płuczącej.

Zalety procesu według wynalazku są następujące:

- prawie nie ma potrzeby stosowania chemikaliów (wodorotlenku sodowego);

- nie ma potrzeby stosowania katalizatora;

- wymagane urządzenia są proste;

- zużycie energii jest niewielkie;

- CO₂ nie ulega absorpcji (po ustaleniu się równowagi);

- nie powstaje odpadowy odciek, siarkę można sprzedać.

Doświadczenia wykazały, że wysokie stężenia (wodoro)węglanu nie wpływają ujemnie na aktywność bakteryjną.

Usuwanie siarkowodoru.

Gdy H₂S lub inne zredukowane lotne związki siarki takie jak niższe alkilomerkaptany lub dwusiarczek węgla mają być usuwane np. z biogazu, wyczerpaną ciecz płuczącą zawierającą związki siarki można wprowadzać bezpośrednio do reaktora zawierającego bakterie utleniające siarkę. Takie zredukowane związki siarki po rozpuszczeniu określa się jako siarczek, z tym, że należy zdawać sobie sprawę, iż określenie to obejmuje inne zredukowane związki siarki takie jak rozpuszczony siarkowodór (H₂S lub HS), disiarczek, wielosiarczki, tiowęglany, alkanotiolany itp.

pH układu korzystnie utrzymuje się na poziomie około 8-9, a zwłaszcza około 8,5. Jeśli pH jest niższe, skuteczność wypłukiwania H₂S jest niezadawalająca, podczas gdy wyższe pH hamuje aktywność większości bakterii. Na początku procesu prowadzonego sposobem według wynalazku stosuje się alkaliczną ciecz płuczącą, albo też ług dodaje się na początku procesu.

168 365

Nieoczekiwanie okazało się, że po okresie początkowym nie potrzeba już więcej dodawać ługu, w szczególności wtedy, gdy strumień gazowy zawiera również dwutlenek węgla, jak to jest w przypadku biogazu.

Skład cieczy płuczącej określa:

-pH

- utlenianie siarczku

Odnośnie wpływu pH:

CO2, który znajduje się w (bio)gazie, zostanie również częściowo zaabsorbowany w cieczy. Na skutek zawracania cieczy płuczącej ustala się równowaga dwutlenku węgla, zgodnie z następującymi reakcjami:

H₂0 + CO2 H₂C0s HCO3- + H+ CO3- + 2H+

Uzyskane stężenie rozpuszczonych węglanów zależy oczywiście od stężenia C02 w oczyszczanym gazie. Stężenie węglanu wynosi około 4-70 g/litr, gdy stężenie w gazie wynosi od 10 do 20%. Stwierdzono, -że proces szczególnie korzystnie przebiega przy takich stężeniach. Stężenie węglanu ponad 70 g/litr nie jest odpowiednie, gdyż może to niekorzystnie wpłynąć na aktywność bakterii w reaktorze do utleniania.

W konwencjonalnej płuczce do absorpcji H₂S i CO2 przy wysokim pH poziom absorpcji CO2 jest znacznie wyższy niż w płuczce działającej zgodnie z niniejszym wynalazkiem. Całkowita ilość zaabsorbowanego CO2 zależy od zawartości CO2 w strumieniu gazowym, pH cieczy płuczącej oraz strumienia gazu przepływającego przez płuczkę. W płuczce działającej w sposób konwencjonalny nie uzyskuje się stanu nasycenia CO2 (to znaczy stężenia HCO3’ i CO3) z uwagi na wysokie pH i krótki czas kontaktu gazu z cieczą płuczącą Natomiast w procesie według wynalazku stężenia węglanu i wodorowęglanu w cieczy płuczącej będzie równe lub zbliżone do stężenia odpowiadającego stanowi nasycenia z uwagi na względnie niskie pH (i w związku z tym względnie niskie stężenie nasycenia, które wynosi około 3-5 g/litr w przypadku HCO3’ oraz około 0,1-0,3 g/litr w przypadku CO3^- przy pH 8,5) oraz niski stosunek gazu do cieczy płuczącej, a także w związku z tym, że układ jest obiegowy.

Po ustaleniu równowagi ciecz płucząca nie będzie już więcej absorbować CO2 i do zobojętniania CO2 nie potrzeba już wcale lub potrzeba dodawać małe ilości ługu. CO2, który odpędza sie w etapie utleniania, może zostać uzupełniony w etapie absorpcji.

Gdy zawartość CO2 w gazie będzie niższa, dodać można CO2 lub (wodoro)węglan, korzystnie w ilości 100-1500, jeszcze korzystniej 200-1200, a najkorzystniej od 400 do 1200 meq/litr.

Odnośnie utleniania siarczku.

W wyniki utleniania siarczku tlenem stężenie siarczku w cieczy płuczącej nie ulegnie zwiększeniu. Zawartość siarki w cieczy będzie natomiast wzrastać, zgodnie z następującymi reakcjami, które tłumaczą, dlaczego pH cieczy płuczącej nie zwiększa się.

H₂S + O2 -2. 2 S + 2 H₂O lub (n S —2 S n)

HS' + O2 -2 2 S + 2 OH

Stężenie siarczku w wyczerpanej cieczy płuczącej o pH około 8,5 będzie wynosić zazwyczaj około 80-100 mg/litr, w przeliczeniu na siarkę. Jest to stężenie niższe od stężenia, które uzyskuje się w konwencjonalnej płuczce H₂S działającej przy pH 10-11. Z tego względu płuczka powinna być większa niż płuczka konwencjonalna, a stosunek strumienia wody do gazu powinien być wyższy, np. stosunek strumienia wody do strumienia gazu powinien wynosić od 0,1 do 0,2.

Stwierdzono, że stężenie siarki 0,1-50 g/litr, zwłaszcza 1-50 g/litr w cieczy płuczącej poprawia skuteczność usuwania H₂S z biogazu przy równoczesnym zapewnieniu skutecznego usuwania siarki. Zwiększone usuwanie H₂S wynika z powstawania wielosiarczku zgodnie z reakcją (n+1)

H S' + Sn H S‘<

168 365 co powoduje przesunięcie równowagi absorpcyjnej w kierunku większej absorpcji. Przy stężeniu siarczku w wyczerpanej cieczy płuczącej 90 mg/litr co najmniej połowa siarczku będzie związana w postaci wielosiarczku.

Zaletą procesu według wynalazku jest to, że środki zobojętniające nie są konieczne do obniżania pH za płuczką i w związku z tym nie następuje nagromadzenie się soli w obiegowej cieczy płuczącej.

Usuwanie dwutlenku siarki.

Gdy odgaz zawiera znaczne ilości związków siarki na wyższym stanie utlenienia, a zwłaszcza dwutleńku siarki, ale również trójtlenku siarki lub innych utlenionych związków siarki, konieczny jest dodatkowy etap procesu w celu zredukowania związków siarki do siarczku.

Takie związki siarki na wyższym stopniu utlenienia po rozpuszczeniu będą określane jako siarczyn, z tym że należy zdawać sobie sprawę, że określenie to obejmuje również inne utlenione związki, takie jak rozpuszczony dwutlenek siarki, wodorosiarczyn, siarczan, tiosiarczan itp.

Redukcję siarczynu do siarczku można przeprowadzić na drodze chemicznej, ale korzystnie na drodze redukcji biologicznej prowadzonej w reaktorze anaerobowym. Do odpowiednich stosowanych w reaktorze anaerobowym bakterii redukujących siarczyn do siarczku należą bakterie redukujące związki siarki (poniżej określane jako bakterie redukujące siarkę), takie jak odmiany z gatunków Desulfovibrio, Desulfotomaculum, Desulfobulbus, Desulfobacter, Desulfococcus, Sesulfonema, Desulfosarcina, Desulfobacterium oraz Desulfuromas. Zasadniczo bakterie te dostępne są z różnych hodowli anaerobowych i/lub rozwijają się spontanicznie w reaktorach anareobowych.

pH cieczy płuczącej utrzymuje się korzystnie na poziomie około 6-7. Jest ono wyższe niż w konwencjonalnych płuczkach SO₂, w procesach, w których dwutlenek siarki zostaje związany jako gips, gdzie pH wynosi zazwyczaj poniżej 5,8. W wyniku takiego podwyższonego pH następuje bardziej wydajne wypłukiwanie SO₂. pH można nastawiać dodając środki buforujące. Korzystnie dodaje się węglan lub wodorowęglan w ilości 20-100 meq/litr, np. około 30 meq/litr.

Ciecz płucząca może być przepuszczana przez płuczkę kilka razy, zanim zostanie zregenerowana. W takim procesie stężenie (wodoro)węglanu w cieczy płuczącej jest korzystnie wyższe i wynosi np. 50-200 meq/litr.

Stwierdzono, że gdy SO₂ usuwa się z odgazów, obecność siarki w cieczy płuczącej jest również korzystna. W reakcji siarki z SCO (lub z HSO3') powstaje tiosiarczan. Jeśli nie ma siarki, SO2 może zostać dalej utleniony do siarczanu przez tlen, który często również występuje w gazach spalinowych. W związku z tym, że siarczan wymaga większej ilości równoważników środka redukującego (donora elektronów) niż tiosiarczan, mniej donora elektronów (takiego jak alkohol) potrzeba w reaktorze jeśli ciecz płucząca zawiera siarkę. Na dodatek pojemność absorpcyjna cieczy płuczącej ulega zwiększeniu na skutek konwersji do tiosiarczanu. Zawartość siarki wynosi 0,1-50 g/litr, korzystnie. 1-50, a najkorzystniej 10-50 g/litr.

Opis rysunków.

Proces usuwania H(S i innych zredukowanych związków siarki, takich jak niższe alkilomerkaptany przedstawiono na fig. 1. Biogaz zanieczyszczony H₂S1 wprowadzany jest do płuczki 2 w jej dnie, gdzie poddawany jest obróbce cieczą płuczącą 9. Oczyszczony gaz 3 opuszcza reaktor w jego szczycie. Ciecz płucząca 10, która jest obecnie zanieczyszczona siarczkiem, opuszcza reaktor w jego dnie i wprowadzana jest do reaktora do utleniania 5, w którym siarczek zostaje przekształcony w siarkę przez znajdujące się w nim bakterie w obecności tlenu. Do reaktora tlen doprowadzany jest przez urządzenie napowietrzające 4. Wyczerpane powietrze 6 poddaje się obróbce na filtrze kompostowym 7 z uwagi na jego przykry zapach. Po obróbce powietrze 8 można bez problemów wypuścić. W efekcie uzyskuje się zawiesinę siarki 11, którą częściowo odciąga się. Siarkę 12 z zawiesiny suszy się i wykorzystuje. Oddzielony wodny roztwór 13 zawraca się możliwie w jak największej ilości, tak aby zachować składniki odżywcze i alkaliczność. W razie potrzeby do strumienia 9 dodać można ług.

Proces usuwania SO( i innych utlenionych związków siarki przedstawiono na fig. 2.

168 365

Gaz spalinowy zawierający SO214 wprowadzany jest do płuczki 2 w podobny sposób. Ciecz płuczącą 15 zawierającą siarczyn wprowadza się do reaktora do redukcji 16, w którym siarczyn zostaje przekształcony w siarczek przez bakterie anaerobowe. Część wyczerpanej cieczy płuczącej można zawrócić bezpośrednio do cieczy płuczącej 9 przez bocznik 17. Zredukowaną ciecz płuczącą 18 poddaje sie następnie obróbce w reaktorze do utleniania 5 w procesie przedstawionym na fig. 1. Donor elektronów, np. alkohol dodaje się w urządzeniu 19. Świeży roztwór węglanu dodać można do urządzenia 19 lub gdzie indziej w obiegu.

Jakikolwiek odgaz, który można poddawać obróbce w płuczce alkalicznej, można także oczyszczać sposobem według wynalazku, pod warunkiem, że temperatura nie jest zbyt wysoka dla obróbki biologicznej. W związku z tym proces według wynalazku nie ogranicza się do biogazu. Można go również wykorzystać do obróbki gazów spalinowych lub powietrza wentylacyjnego; w tym ostatnim przypadku korzystnie stosuje się bufor fosforanowy o stężeniu około 50 g/litr.

Przykład.

Przykład operacyjny usuwania H₂S przedstawiono w tabeli; liczby w tabeli odpowiadają numerom strumieni na załączonym rysunku fig. 1.

ReOktor do utleniania 5 jest reaktorem z nieruchomym filmem lub ze złożem biologicznie zraszanym i zawiera około 6 m³ materiału nośnego o powierzchni właściwej 200 m²/m³. Wymiary płuczki 2 (średnica x wysokość) są 0,5 x 2,5 m. Reaktor wypełniony jest pierścieniami Bionet 200 (NWS Company).

Tabela

Strumień
1	Stężenie H₂S	0,8 - 1,0%
1	Stężenie CH4	79%
1	Stężenie CO₂	20%
1	Szybkość przepływu	200 m³/godz.
3	Stężenie H₂S	150 ppm
3	Stężenie CH4	79%
3	Stężenie CO2	20%
3	Szybkość przepływu	200 m³/godz.
10	Stężenie siarczku	89 g/litr
10	Stężenie wodorowęglanu	7 g/litr
10	Stężenie siarki	3%
10	pH	8,2
10	Szybkość przepływu	30 m³/godz.
9	Stężenie siarczku	< 5 mg/litr
9	Stężenie siarki	około 3%
9	pH	8,4
9	Szybkość przepływu	30 m³/godz.

168 365

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,50 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób usuwania związków siarki z odgazu, polegający na tym, że kontaktuje się odgaz z wodnym roztworem, w którym związki siarki są rozpuszczalne, poddaje się wodny roztwór zawierający siarczek działaniu bakterii utleniających siarczek w obecności tlenu, w reaktorze, w którym siarczek utlenia się do elementarnej siarki, oddziela się siarkę elementarną od wodnego roztworu i zawraca się wodny roztwór do etapu kontaktowania odgazu z wodnym roztworem, znamienny tym, że w roztworze wodnym doprowadza się stężenie związków buforujących, korzystnie węglanu i/lub wodorowęglanu i/lub fosforanu, do wielkości pH od 20 do 2000 meq/litr i doprowadza się do pH wodnego roztworu do wartości od 6 do 9 w czasie procesu, przy czym zawraca się roztwór wodny o zawartości 0,1-50 g siarki elementarnej w litrze.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku kontaktowania wodnego roztworu z odgazem zawierającym siarkowodór, stężenie związków buforujących w wodnym roztworze nastawia się na wartość od 100 do 1500 meq/litr.

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że jako związki buforujące stosuje się węglan i/lub wodorowęglan, w stężeniu od 200 do 1200 meq/litr.

4. Sposób według zashrz 1 afoo 2, dbo 3, znamienny tym, że pH wodnego roztworu doprowadza się do wartości od 8 do 9.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku oczyszczania odgazu zawierającego dwutlenek siarki dodatkowo redukuje się związki siarki zawarte w wodnym roztworze do siarki elementarnej, przy czym redukcję prowadzi się po etapie kontaktowania wodnego roztworu z odgazem a przed jego bakteryjnym utlenianiem.

6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że redukcję przeprowadza się stosując bakterie redukujące związki siarki.

7. Sposób według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że stosuje się stężenie związków buforujących wynoszące od 20 do 200 meq/litr.

8. Sposób według zasirz. 1 albo 2, adbo 3, aHo, 5 aHo 6, znamieżny tymyńi-eazaara się wodny roztwór zawierający 1-50 g siarki elementarnej w litrze.

9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że zawraca sie wodny roztwór zawierający 10-50 g siarki elementarnej w litrze.