PL166027B1 - Oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego i sposób- przygotowania do zabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejnego w piecu elektrycznym - Google Patents

Abstract

Oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego, zawierający elektrodę od góry osadzoną w metalowym uchwycie, a dolną częścią zanurzoną w kąpieli metalowej usytuowaną osiowo wewnątrz naczynia w postaci rury, stanowiącego element grzejny wykonany z azotkowanego węglika krzemu, wypełnionycraściewo kąpielą metrówąi w czaści zazorkonąwg^ewanej ^pieli mntalowej.orneszczony z koki w rotomw ρ^^ΐΏ-0) w kcpΓowadzyIύąm g^u^^^^t^ygo.o^^ikg^ej^^n^^^lo^^^ kchwycto etet tepdy oadzodizotowanoj otekt^czme od oegw oahmytueWaowiąhągoJkdkksz^die ιπ^ι^^^ιιtenk^ynhtema ootowo utytaowooy meieioivycΌeąus nkjny (ljoaopatoony oy ytto w nagamtowony ytliw^w wksocona joet aiektΓodcJ2)eocaesimegeefiJowa oeąjώnohąCzią koóecnnnąręzłocamea eleπtoatamgΓzotnymw ^-taoi Jnyk do pornos ^ccśc^^ monutocego (knknrknwe^go^ kąei s^a^^cz^e z pizJŚcteniom pporow0- (^οδ^^οη/πι nap^ęckiem pi), pckc^ opo no ^εΉπΐεη^οροπϋ^πι(o)sąipodk^ce )^t>ii^^eZne^spmlajcspodto-s wszcoainiaeecaj02t,0Γzy cznmkOJposnośnk iO ^wyjj ^ątoema z elotoodą j2j my wydkceoyyynowo otwd yyiπzzcoąazainsnjnwaoym k końców<2i knoiąecenśenaoiiitąoieząem praewodu (Ιδίρο^ϋπο^ zw sbioπ^ijkmgϋ kbtoeylego z tyoi, oo k^us a( pom^ż me t3)mo w mota^co ηο.)!™^ ymn ohkory 7. 5ροϋ51ι ^oy^towdrno dw oabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejsp^óc piecuotekąaoiakam, oo(egaeący ro wyk^amu eoąege nkecenuwen wo eieiąepolckikeikym,eiantΓceαw ^rftoweńy kotarne aceezotmaj^n0 pjhączerkmdekkagty zjaimeietowean kchwytom,a a^^^y^ yojąy pp^czony k etotorodk g(erJtewc zujjeea pdyczonyz ooło^ ^ζεΣ^Μα^0, yy czyme)emani weoejny uzbrosmy w piec^ioy moeejenn zeteye yo-ączony a i^<^^n^J^t^^^lot koipyty nośnoyo uprnadniopdącneczgoc ^tooą cezccntniainc^ztumtennkeymi żonnlgst u^^wto^ new^^^Γez olemonu ojoejoegnw ^o-am ιογ^ly) na β^0-^0^ IM dtogotoi o-iewiąc o1 kΓkmeyz( otwwniej wy s-) ory zown^tΓącooewieΓzahnio 00) od wysąąa0iieCiJ10yo^lM d^ośokoznewoem nwacneąoewhwąderoc0lfo)ano ąiinowoeOt a po wy1chnlzgtu pietweeee mk)ąiwoneioeleio takjne^k wioetwk oni my^^cgo dwuwoforąJoeceecnnnttnae'ągk z woddwot* toftern g^^^^tajin^pkrcjey^^^oweJi oioJąwet, preo czym krcdi^atozonw wros^c..

Description

Przedmiotem wynalazku jest oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego i sposób przygotowania do zabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejnego w piecu elektrycznym.

Rozwiązania techniczne według wynalazku przeznaczone są dla elektrycznych pieców oporowych stosowanych do topienia metali, zwłaszcza metali nieżelaznych, do przetrzymywania metali w stanie stopionym oraz do produkcji stropów metali i do metalizacji zanurzeniowej.

Znany oporowy zespół grzejny z polskiego opisu patentowego nr 106 380 do bezpośredniego ogrzewania kąpieli, zwłaszcza metalowej składa się z elementu grzejnego w postaci naczynia zanurzonego w kąpieli metalowej, a doprowadzenie prądowe stanowi elektroda grafitowa usytuowana wewnątrz grzejnego elementu. Element grzejny wykonany jest z materiału przewodzącego prąd elektryczny, a zwłaszcza azotkowanego węglika krzemu. Umieszczona w grzejnym elemencie elektroda zanurzona jest w metalu wypełniającym częściowo wnętrze grzejnego elementu.

Znany inny oporowy zespół grzejny z polskiego opisu patentowego nr 106 380 ma element grzejny w postaci rury zaślepionej na jednym końcu, wykonany z węglika krzemu wiązanego azotkiem i tleno-azotkiem krzemu. Wewnątrz grzejnego elementu znajduje się metal stanowiący styk elektryczny dla elektrody, której jeden koniec sięga do wnętrza grzejnego elementu, zaś drugi koniec zamocowany jest ponad pokrywę oporowego pieca elektrycznego.

Konstrukcja znanego oporowego zespołu grzejnego umożliwia optymalne jego rozmieszczenie w komorze oporowego pieca elektrycznego oraz ograniczenie ilości i czasu trwania przestojów pieca, powodowanych potrzebę jego remontu. Wykonanie robót montażowych jest łatwe i proste. Niedogodnością znanego oporowego zespołu grzejnego jest krótka żywotność elektrody grafitowej i elementu grzejnego także w postaci rury. Spowodowane to jest korozją chemiczną, związaną z oddziaływaniem atmosfery elektrycznego pieca oporowego na tworzywo z którego wykonane są części składowe oporowego zespołu grzejnego.

Znany oporowy zespół grzejny z polskiego opisu patentowego nr 124 892 do bezpośredniego ogrzewania metali i/lub soli w stanie stopionym oraz roztworów, zwłaszcza wodnych i szkieł składa się z oporowego elementu grzejnego w postaci naczynia, którego korpus złożony jest z trwale połączonych ze sobą części o różnym przewodnictwie elektrycznym i jest częściowo zanurzony w ogrzewanej kąpieli metalu, soli lub roztworu, przy czym jedna część grzejnego korpusu jest w bezpośrednim styku z ogrzewaną kąpielą, a druga jego część jest w bezpośrednim styku z materiałem kontaktowym, a różnica potencjałów elektrycznych jest przyłożona za pomocą elektrod i doprowadzeń prądowych do korpusów grzejnych oraz do ogrzewanej kąpieli, przy czym materiały kontaktowe są włączone w obwód prądowy elementu grzejnego i ogrzewanej kąpieli.

Korpus grzejny może mieć postać rury w części zanurzonej w ogrzewanej kąpieli, przy czym otwarty dolny koniec rury jest mocno i szczelnie umocowany w dnie komory zawierającej ogrzewaną kąpiel. Korpus grzejny w postaci rury częściowo zanurzonej w ogrzewanej kąpieli może mieć elektrodę jednocześnie stanowiącą materiał kontaktowy.

Korpusy grzejne są wykonane z materiału o oporności właściwej w temperaturze ogrzewanej •5 kąpieli w zakresie od 1 x 10 omometrów. Elektrody są wykonane z materiałów o oporności właściwej w zakresie od 161 x 10-10 omometrów do 10 omometrów. Materiały kontaktowe są materiałami przewodzącymi prąd o oporności właściwej w zakresie od 161 x 10-10 omometrów do 200 omometrów.

Korpus grzejny pływa swobodnie w ogrzewanej kąpieli, przy czym wymuszone zanurzenie jest spowodowane obciążeniem, a obciążenie jest dostosowane do wprowadzenia ochronnego gazu do elementu grzejnego oraz wyposażone w dodatkowy element grzejny umieszczony w bezpośredniej bliskości do wystających z kąpieli krawędzi elementu grzejnego i włączonej w obwód prądu elementu grzejnego.

166 027

Znany oporowy zespół grzejny z polskiego opisu patentowego nr 124 892 cechuje się dużym zakresem zastosowania w szczególności do ogrzewania metali i soli w stanie stopionym oraz roztworów jak i topienia metali i soli oraz dużą obciążalnością elementu grzejnego w wyniku zastosowania odpowiedniego dla danej technologii procesu kształtu elementu grzejnego i sposobu jego wykonania. Znany oporowy zespół grzejny cechuje także znaczna żywotność elektrod i doprowadzeń prądowych w wyniku zastosowania odpowiednich dla danej technologii procesu tworzyw względnie atmosfer ochronnych oraz łatwość rozruchu urządzenia ze stanu zimnego w wyniku poprawienia styków elementów grzejnych ze wsadem stałym materiałami kontaktowymi o konsystencji past. Konstrukcja oporowego zespołu grzejnego umożliwia łatwą wymianę elementów grzejnych bez potrzeby wyłączania z ruchu oporowego urządzenia elektrycznego .

, Niedogodnością znanego zespołu grzejnego z polskiego opisu patentowego nr 124 892 jest stosunkowo niska żywotność korpusu grzejnego, spowodowana korozją chemiczną, nawet przy zastosowaniu przepływu gazu ochronnego ograniczającej znacznie oddziaływanie atmosfery elektrycznego pieca oporowego. W praktyce przemysłowej, zwłaszcza przy stapianiu metali znany zespół grzejny cechuje także stosunkowo mała możliwość obciążenia mocą elektrody i korpusu grzejnego. Ponadto elementy konstrukcyjne tworzące oporowy zespół grzejny są trudne w wykonaniu w praktyce przemysłowej.

Znana elektroda do pieców topielnych, zwłaszcza do metali z polskiego opisu patentowego nr 133 840 jest w części dolnej zanurzona w kąpieli metalowej i ma w gazoszczelnej ceramicznej osłonie w kształcie naczynia z otworem w dnie umieszczony uchwyt, którego gwintowany pręt wyprowadzony jest na zewnątrz osłony poprzez otwór, zaś we wnętrzu uchwytu osadzony jest klin w kształcie pierścienia z boczną szczeliną z prętem stanowiącym elektrodę, przy czym pręt uchwytu uszczelniony jest w otworze za pomocą ceramicznych podkładek. Pręt stanowiący elektrodę wykonany jest z materiału chemicznie odpornego na działanie kąpieli metalowej przykładowo grafitu, a uchwyt i klin z materiałów żaroodpornych.

Zaletą znanej elektrody jest łatwość jej zabudowy i wymiany, znaczna jej trwałość dzięki prostej konstrukcji, pozwalającej na stosowanie materiałów odpornych na chemiczne oddziaływanie kąpieli metalowej w części stykającej się ze wsadem i odpornych na chemiczne oddziaływanie atmosfery gazowej pieca w części stykającej się z tą atmosferą oraz niezależną od temperatury skuteczność zastosowanego uszczelnienia.

Niedogodnością znanej elektrody do pieców topielnych są trudności w wykonaniu elementów składowych tego elementu elektrycznego pieca oporowego. Ceramiczna osłony elektrody w kształcie naczynia jest wrażliwa na zmianę temperatury. Gazoszczelność ceramicznej osłony ogranicza korozję elektrody, ale powoduje to zasysanie płynnego metalu do wnętrza ceramicznej osłony przy zmianie temperatury kąpieli metalowej, a w efekcie uszkodzenia elektrody i jej uchwytu.

Znany sposób ochrony wyrobów z węglika krzemu z patentu USA nr 4 623 517 Int. C14 BO13 11/18 odnosi się także do oporowego zespołu grzejnego używanego w elektrycznych piecach oporowych do topienia cynku z bezpośrednim ogrzewaniem kąpieli cynkowej. Oporowy zespół grzejny składa się z ceramicznej pokrywy, pierścienia porcelanowego w kształcie litery C, tygla wykonanego z azotkowanego węglika krzemu działającego Jako element grzejny, przewodów prądowych z których jeden Jest osiowo zabudowany w ceramicznej pokrywie i sięga do kąpieli cynkowej jako metalu kontaktowego, znajdującej się w elemencie grzejnym. Element grzejny zanurzony jest w ogrzewanej kąpieli cynkowej i jest chroniony przed korozją za pomocą porcelanowego pierścienia stanowiącego gazoszczelną osłonę wystających z kąpieli cynkowych obrzeży tygla, ponieważ dolne krawędzie porcelanowego pierścienia są zanurzone w metalu kontaktowym i ogrzewanej kąpieli. Ochronny pierścień jest położony na górnej krawędzi tygla - elementu grzejnego.

Znany inny przykład wykonania oporowego zespołu grzejnego składa się z pokrywy w postaci płyty wykonanej z żaroodpornej stali, zaopatrzonej od dołu w pierścień zanurzony w stopionym chlorku baru, przepustu prądowego zainstalowanego osiowo w płycie i uszczelnionego miką, korpusu grzejnego w postaci tygla wykonanego z azotkowanego węglika krzemu i wypeł6

166 027 nionego brązem aluminiowym jako metalem kontaktowym, pierścienia wykonanego z krzemionki utrzymującego chlorek baru na topionej i ogrzewanej kąpieli mosiądzu oraz grafitowej elektrody połączonej rozłącznie z przepustem prądowym. Chlorek baru jest utrzymywany pomiędzy górną częścią zewnętrznej powierzchni tygla, a pierścieniem wykonanym z krzemionki. Gazoszczelną osłonę stanowię płyta stalowa i stopiony chlorek baru.

Znany sposób ochronny wyrobów z węglika krzemu zapewnia znaczne wydłużenie czasu pracy elementu grzejnego z węglika krzemu jako części oporowego zespołu grzejnego. Oporowy zespół grzejny dzięki zastosowaniu pokrywy stanowiącej gazoszczelną osłonę pozwala wprawdzie na ograniczenie korozji chemicznej elementu grzejnego, ale ze zmianę temperatury kąpieli metalowej oraz niekiedy także ciśnienia atmosferycznego następowało zasysanie metalu pod pokrywę do środka oporowego zespołu grzejnego, a tym samym jego uszkodzenie. Ponadto poszczególne części składowe zespołu grzejnego są kłopotliwe w wykonaniu w praktyce przemysłowej.

Oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego według wynalazku ma osiowo usytuowany, metalowy korpus nośny zaopatrzony od dołu w nagwintowany uchwyt, w którym wkręcona jest elektroda korzystnie grafitowa oraz połączony rozłącznie z elementem grzejnym w postaci rury za pomocą pierścienia mocującego, sprzężonego z kolei rozłącznie z pierścieniem oporowym, osadzonym na odsadzeniu korpusu nośnego, podczas gdy na pierścieniu oporowym na podkładce izolacyjnej wsparta jest osłona uszczelniająca, przy czym korpus nośny powyżej połączenia z elektrodę ma wydrążony osiowo otwór połączony z zainstalowanym w końcówce korpusu nośnego odcinkiem przewodu połączonego ze zbiornikiem gazu obojętnego, z tym, że korpus nośny poniżej odsadzenia ma w ściankach co najmniej dwa otwory. Pierścień oporowy zaopatrzony jest od dołu w usytuowaną pionowo tuleję, która ma od strony dolnej krawędzi pionowo usytuowane otwory co 120°, przechodzące po obwodzie pod kątem w kierunku pierścienia oporowego w skośnie usytuowane otwory, przeznaczone na sworznie łączące tuleję pierścienia oporowego z wystającą do góry tuleję pierścienia mocującego. Pierścień mocujący co 120° rozłącznie połączony jest z uchwytami, dociśniętymi do kołnierza rury pierścieniem zaciskowym. Na osłonie uszczelniającej wokół korpusu nośnego zainstalowana jest kolejna podkładka izolacyjna oraz następnie krążek dystansowy i tuleja dystansowa, wokół której zamocowana jest metalowa osłona izolatora cieplnego, wsparta wewnętrznym obwodem na krążku dystansowym, podczas gdy powyżej tulei dystansowej na korpusie nośnym zainstalowana jest płyta nośna, przylegająca do izolatora cieplnego, a z kolei na korpusie nośnym osadzona jest podkładka oraz szyna prądowa, a na szynie prądowej nakładka, przy czym całość jest skręcona nakrętkę. Na dwóch przeciwległych krawędziach płyty nośnej zainstalowane są podpory w postaci belki, do których przylega szyna prądowa w postaci płaskownika spełniającego jednocześnie rolę sprężyny dociskowej całego zespołu grzejnego. Na płycie nośnej po obu stronach szyny prądowej są zainstalowane, nagwintowane osiowo klocki.

Istota sposobu przygotowania do zabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejnego w piecu elektrycznym polega na tym, że nanosi się powłokę na wnętrze elementu grzejnego w postaci rury na głębokość 1/4 długości, mierząc od krawędzi otwartej rury oraz zewnętrzną powierzchnię rury na wysokość od 1/10 do 1/4 długości roztworem kwaśnego dwuwodorofosforanu glinowego, a po wyschnięciu pierwszej warstwy nanosi się kolejna dwie warstwy mieszaniny kwaśnego dwuwodorofosforanu glinowego z wodorotlenkiem glinu w proporcji wagowej 1 s 1 o gęstości farby olejowej, przy czym każdą nałożoną warstwę suszy się w temperaturze do 70°C, a następnie powierzchnie nie pokryte powłokę okleja się pasem z tkaniny szklanej przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej z wodę albo element grzejny nagrzewa się do temperatury 60°C oraz nanosi się na jego powierzchnię mieszaninę tlenku glinu z zolem krzemionkowym do 1/4 wysokości po zewnętrznej i wewnętrznej stronie rury. Przygotowaną powierzchnię metalowej osłony uszczelniającej najpierw nagrzewa się do temperatury 6O°C, nanosi się powłokę na powierzchnie zewnętrzne i wewnętrzne mieszaniną tlenku glinu z zolem krzemionkowym na 55% wysokości mierząc od dolnej krawędzi osłony uszczelniającej, po czym dwukrotnie osłonę uszczelniającą na 55% wysokości okleja się papierem z włókna glinokrzemianowego i/lub tkaninę szklaną przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej z wodę, a na dwie warstwy tkaniny szklanej albo papieru nakleja się jedną warstwę azbestowego papieru lub tkaniny szklanej

166 027 przy użyciu mieszaniny glinki kaolinowej z wodę, po czym suszy się osłonę uszczelniającą pokrytą powłokę ochronną w temperaturze do 100°C<>

Na oddzielnym stanowisku gwint elektrody zanurza się w naczyniu z kitem grafitowym i wkręca się w nagwintowany otwór korpusu nośnego, po czym część powierzchni elektrody grafitowej okleja się jedną warstwę tkaniny szklanej przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej z wodę, pozostawiając na około 1/6 wysokości dolny koniec nieoklejony. Następnie na umieszczony w stojaku korpus nośny połączony z elektrodę grafitową nakłada się co najmniej jedną podkładkę izolacyjną, którą osadza się na odsadzeniu korpusu nośnego, po czym izolację elektryczną, a na wystające z izolacji elektrycznej części odsadzenia nakłada się z kolei wewnętrzną część pierścienia oporowego, po czym na izolację elektryczną i pierścień oporowy nakłada się kolejną podkładkę, a z kolei na tej podkładce na korpusie nośnym instaluje się osłonę uszczelniającą pokrytą warstwą ochronną, a na osłonie uszczelniającej na korpusie nośnym osadza się kolejną podkładkę izolacyjną, a następnie króciec dystansowy oraz tulejkę dystansową, po czym mocuje się metalową osłonę, która podtrzymuje izolator cieplny, na którym z kolei nakłada się płytę nośną, a z kolei podkładkę metalową oraz w końcu na korpus nośny nakłada się szynę prądową i całość skręca się nakrętką, po czym górną część korpusu nośnego łączy się z odcinkiem przewodu doprowadzającego gaz obojętny.

Element grzejny w postaci rury pokryty warstwę ochronną i uzbrojony w pierścień mocujący wygrzewa się do temperatury roboczej kąpieli metalowej pieca. Oddzielnie wygrzewa się podzespół osłony uszczelniającej z korpusem nośnym w temperaturze do lOO°C lub powyżej tej temperatury. Do wygrzanego elementu grzejnego wlewa się płynny metal lub stop, po czym wprowadza się do elementu grzejnego elektrodę grafitową z korpusem nośnym, łączy się oba podzespoły w jedną całość, a z kolei oporowy element grzejny zanurza się w kąpieli pieca elektrycznego oraz odcinek przewodu łączy się ze zbiornikiem gazu obojętnego i utrzymuje się ciśnienie gazu obojętnego pod osłoną uszczelniającą dogodnie na poziomie ± 10 Pa i w końcu oporowy zespół grzejny obciąża się mocą wstępnie, a następnie obciąża się do mocy znamionowej. Glinkę kaolinową miesza się z wodą w proporcji 1 : 1. Mieszanina tlenku glinu z zolem krzemionkowym zawiera korzystnie 50% wagowych tlenku glinu. Początek naklejania drugiego pasa tkaniny szklanej albo papieru z włókna glinokrzemionowego na osłonie uszczelniającej Jest przesunięty o połowę obwodu osłony uszczelniającej w stosunku do naklejonego pierwszego pasa tkaniny szklanej lub papieru.

Oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego i sposób przygotowania do zabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejnego w piecu elektrycznym według wynalazku umożliwia skuteczne zwiększenie żywotności elementów składowych w wyniku wyeliminowania wpływu atmosfery pieca elektrycznego na korozje tworzywa elementu grzejnego w postaci rury, elektrody grafitowej oraz osłony uszczelniającej. Rozwiązania techniczne według wynalazku stworzyły takie możliwość wysokiego obciążenia elementu grzejnego. Nieoczekiwanie także uzyskuje się przy prostej konstrukcji zespołu grzejnego odporność na duże zmiany temperatury, bez wahania poziomu kąpieli metalowej w osłonie uszczelniającej. Przedłużenie żywotności zespołu grzejnego osiągnięto dzięki zabiegom prowadzanym w sposobie według wynalazku, zwłaszcza zastosowaniu beztlenowej atmosfery ochronnej.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego w przekroju pionowym, fig. 2 - oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego w półprzekroju pionowym i półwidoku, fig. 3 oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego w przekroju poprzecznym poziomym wzdłuż linii A - A uwidocznionej na fig. 2.

Oporowy zespół grzejny składa się z osiowo usytuowanego, metalowego korpusu nośnego 1, zaopatrzonego od dołu w nagwintowany otwór /uchwyt/ o znacznej średnicy, w którym wkręcona jest elektroda grafitowa 2 o długości 290 mm. Korpus nośny 1 powyżej połączenia z elektrodą grafitową 2 na zewnętrz na obwodzie ma odsadzenie 3 w kształcie pierścienia, na którym spoczywa podkładka izolacyjna na której z kolei wspiera się wewnętrzna część pierścienia

166 027 oporowego 4, zaopatrzonego od dołu w usytuowaną pionowo tuleję 5, która z kolei od strony dolnej krawędzi zaopatrzona jest w nieuwidocznione na rysunku trzy pionowo usytuowane otwory co 120°C, przechodzące po obwodzie pod kątem w kierunku pierścienia oporowego 4 w skośnie usytuowane otwory, przy czym dolna krawędź skośnie usytuowanych otworów jest nieco poszerzona. Tuleja 5 pierścienia oporowego 4 poprzez sworznie 6 połączona jest z wystającą do góry tuleję 7 zainstalowaną na pierścieniu mocującym 8, tworząc połączenie bagnetowe.

Dolna zewnętrzna krawędź pierścienia mocującego 8 zaopatrzona jest co 120° w otwory do rozłącznego połączenia z uchwytami 9 naczynia jako elementu grzejnego w kształcie rury 10 zamkniętej od dołu, wykonanej z azotkowanego węglika krzemu. Rura 10 od góry kielichowo rozszerza się w stosunku do zewnętrznego obwodu tworząc od zewnętrz kołnierz. Uchwyt 9 obejmuje 1/6 obwodu. Poszczególne uchwyty 9 dociśnięte są do kołnierza rury 10 pierścieniem zaciskowym 11. Rura 10 ma średnicę zewnętrzną wynoszącą 180 mm, średnicę wewnętrzną - 120 mm oraz długość całkowitą - 1000 mm przy grubości ścianek części cylindrycznej i dna - 30 mm.

o

Minimalna gęstość rury 10 powinna wynosić 2,3 g/cm3. Opór elektryczny rury 10 mierzony w kąpieli cynkowej w temperaturze 450°C przy obciążeniu mocą 4 kW ± 0,3 kW przy zanurzeniu 800 mm i jednakowych poziomach metalu wewnątrz i na zewnątrz elementu grzejnego winien wynosić 1,0 - 3,0 omów po 30 minutach przebywania elementu grzejnego w kąpieli cynkowej. Rura 10 po zewnętrznej i wewnętrznej stronie od góry do poziomu elektrody 2 pokryta jest izolację.

Przestrzeń między pierścieniem oporowym 4, a korpusem nośnym 1 wypełnia izolacja elektryczna w postaci krążków miki. Na pierścieniu oporowym 4 na korpusie nośnym 1 osadzona jest podkładka izolacyjna, a na niej wsparta jest metalowa osłona uszczelniająca 12 w postaci dzwonu otaczającego od góry rurę 10. Osłona uszczelniająca 12 jest aluminiowana zanurzeniowo, a po aluminiowaniu wygrzewa się ją w temperaturze 750°C przez 1 godzinę. Osłona uszczelniająca 12 ma wysokość wynoszącą 330 mm oraz średnicę wewnętrzną 250 mm. Z kolei wokół korpusu nośnego 1 na osłonie uszczelniającej 12 zainstalowana jest kolejna podkładka izolacyjna, krążek dystansowy 13 oraz tuleja dystansowa 14. Wokół tulei dystansowej 14 zamocowana jest metalowa osłona 15 izolatora cieplnego 16 o większej średnicy od wnęki elektrycznego pieca oporowego, wsparta wewnętrznym obwodem na krążku dystansowym 13. Powyżej tulei dystansowej 14 na korpusie nośnym 1 zainstalowana jest płyta nośna 17 przylegająca do izolatora cieplnego 16. Na dwóch przeciwległych stronach korpusu nośnego 1 w pobliżu krawędzi płyty nośnej 17 zainstalowane są podpory 18 w postaci belki. Na płycie nośnej 17 na korpusie nośnym 1 zainstalowana jest podkładka 19, a na podporach 18 płyty nośnej 17 spoczywa szyna prądowa 20 w postaci płaskownika, osadzona>w korpusie nośnym 1, spełniająca jednocześnie rolę sprężyny dociskowej całego zespołu grzewczego, a na szynie prądowej 20 nakładka 21 w postaci płaskownika o większej szerokości szyny prądowej 20, przy czym całość skręcona jest nakrętką 22. Powyżej części nagwintowanej korpusu nośnego 1, na którym zainstalowana jest nakrętka 22 korpus nośny 1 uformowany jest w czworobok w przekroju poprzecznym i służy do zakładania klucza. Na płycie nośnej 17 po obu stronach szyny prądowej 20 są usytuowane nagwintowane osiowo klocki 23 przeznaczone do wkręcania śrub oczkowych na czas transportu zmontowanego zespołu grzewczego. Klocki 23 jednocześnie spełniają rolę bazy dla obciążników wymuszających zanurzenie oporowego zespołu grzejnego w kąpieli metalowej.

Korpus nośny 1 powyżej połączenia z elektrodą grafitową 2 ma wydrążony osiowo otwór 24 o stosunkowo niewielkiej średnicy w porównaniu do gwintowanego otworu /uchwytu/ przeznaczonego do wkręcania elektrody grafitowej 2, połączony z zainstalowanym w końcówce korpusu nośnego 1 odcinkiem przewodu 25, połączonego ze zbiornikiem gazu obojętnego jak azot lub argon, zaopatrzonym w amortyzator ciśnienia. Korpus nośny 1 poniżej odsądzenia 3 ma w ściankach co najmniej dwa otwory, poziomo usytuowane, służące do doprowadzenia gazu obojętnego do przestrzeni naczynia ograniczonego rurę 10 oraz przestrzeni pod osłoną uszczelniającą 12 zanurzoną od dołu w kąpieli metalowej.

Sposób przygotowania do zabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejnego w piecu elektrycz nym składa się z operacji wykonania powłok ochronnych na elemencie grzejnym w postaci rury 10, elektrodzie grafitowej 2 i osłonie uszczelniającej 12, połączenia elektrody grafitowej 2 z jej uchwytem w korpusie nośnym 1, a następnie korpus nośny 1 połączony z elektrodą

166 027 grafitową 2 łączy się z osłoną uszczelniającą 12, po czym łączy się element grzejny uzbrojony w pierścień mocujący 8 z podzespołem korpusu nośnego 1 połączonego z osłonę uszczelniającą 12.

Element grzejny w postaci rury 10 - przed zabudowę w piecu elektrycznym oporowym - pokrywa się powłokę ochronną. W tym celu ze ścianek rury 10 usuwa się ostre krawędzie i odpryski, po czym przygotowuje się mieszaninę kwaśnego dwuwodorofosforanu glinowego /glifosu/ z wodorotlenkiem glinu w proporcji wagowej 1:1. Mieszanina ta powinna mieć gęstość farby olejowej. Następnie maluje się wnętrze rury 10 na głębokość 250 mm mierząc od krawędzi otwartej części rury 10 oraz zewnętrzne powierzchnie rury 10 na wysokości od 100 do 250 mm raz samym kwaśnym dwuwodorotlenkiem glinowym /glifosem/, pozostawiając nie pokrytą powierzchnię 100 mm mierząc od górnej krawędzi rury 10- Po wyschnięciu pierwszej warstwy nanosi się kolejno dwie warstwy mieszaniny glifosu z wodorotlenkiem glinu, przy czym każdą nałożoną warstwę dokładnie suszy się w temperaturze około 70°C. Z kolei przygotowuje się pas tkaniny szklanej o wymiarach 130 x 850 mm oraz mieszaninę glinki kaolinowej z wodę w stosunku wagowym 1 : 1. Przygotowanym pasem z tkaniny szklanej okleja się przy pomocy glinki kaolinowej z wodę obrzeża elementu grzejnego - rury 10 nie pokrytą powłokę ochronną to jest górną zewnętrzną powierzchnię wraz z kołnierzem i powierzchnie czołowe rury 10.

Osłonę uszczelniającą 12 przed zabudowę sprawdza się dokładnie na szczelność, a następnie przygotowuje się do pokrycia powłokę ochronną. Najpierw z metalowej osłony uszczelniającej 12 usuwa się ostre krawędzie i odpryski. Przygotowuje się w oddzielnym zbiorniku mieszaninę tlenku glinu /około 50% wagowych/ z zolem krzemionkowym /około 50% wagowych/. Następnie nagrzewa się stalową osłonę uszczelniającą 12 do temperatury 60°C, po czym maluje się powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną nagrzanej osłony uszczelniającej 12 uprzednio przygotowaną mieszaninę tlenku glinu i zolem krzemionkowym na wysokości 180 mm, mierząc od dolnej krawędzi osłony uszczelniającej 12. Z kolei w oddzielnym pojemniku przygotowuje się mieszaninę glinki kaolinowej z wodę w stosunku wagowym 1:1 oraz dwa pasy papieru z włókna glinokrzemianowego o szerokości 360 mm i długości 800 mm. Przygotowanym papierem i mieszaninę glinki kaolinowej z wodę okleja się dwukrotnie osłonę uszczelniającą 12 na wysokość 180 mm, mierząc od dolnej krawędzi osłony uszczelniającej 12. Zaginając papier wykonuje się dwie warstwy okleiny na zewnętrz i wewnątrz osłony uszczelniającej 12. Początek naklejania drugiego pasa papieru jest przesunięty o połowę obwodu osłony uszczelniajęcej 12, w stosunku do pasa pierwszego. Papier po oklejeniu powinien szczelnie przylegać do osłony uszczelniającej 12 i nie może być pofałdowany. Na dwie warstwy papieru nakleja się jedną warstwę tkaniny szklanej przy użyciu mieszaniny glinki kaolinowej z wodę. Osłonę uszczelniającą 12 pokrytą powłokę ochronną poddaje się suszeniu w temperaturze 100°C.

Montaż elektrody grafitowej 2 w uchwycie korpusu nośnego 1 rozpoczyna się od elektrody grafitowej 2. Cały gwint elektrody 2 zanurza się w naczyniu z kitem grafitowym o konsystencji farby olejowej, który można rozcieńczyć czystą wodą. Gwint elektrody grafitowej 2 pokryty kitem grafitowym wkręca się w nagwintowany otwór /uchwyt/ korpusu nośnego 1. Po wkręceniu elektrody grafitowej 2 w nagwintowany otwór korpusu nośnego 1 nie nagwintowaną część powierzchni elektrody grafitowej 2 okleja się jedną warstwę tkaniny szklanej o szerokości 180 mm przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej z wodę w stosunku wagowym 1 : 1. Dolną część powierzchni elektrody grafitowej 2 około 50 mm mierząc od końca nie nagwintowanej części elektrody grafitowej 2 pozostawia się nie oklejoną.

Korpus nośny 1 połączony z elektrodą grafitową 2 łączy się następnie z osłonę uszczelniającą 12. W tym celu w stojaku montażowym umieszcza się korpus nośny 1 z elektrodą grafitową 2 i na odsadzenie 3 korpusu nośnego 1 nakłada się dwie podkładki izolacyjne mikanitu grzejnikowego o grubości 0,4 mm lub jedną o grubości 0,8 mm. Na metalowy korpus nośny 1 nakłada się izolację elektryczną, a na wystającą z izolacji część odsadzenia nakłada się wewnętrzną część pierścienia oporowego 4. Następnie na izolację elektryczną i pierścień oporowy 4 na korpus nośny 1 nakłada się podkładkę izolacyjną, a z kolei osłonę uszczelniającą 12. Z kolei na osłonie uszczelniającej 12 na korpusie nośnym 1 osadza się podkładki izolacyjne, a następnie krążek dystansowy 13 oraz tulejkę dystansową 14. Dalej mocuje się

166 027 metalowy osłonę 15, która podtrzymuje nałożony na nią izolator cieplny 16. Na izolator cieplny 16 nakłada się płytę nośną 17, a z kolei podkładkę metalową 19. W końcu na korpus nośny 1 nakłada się szynę prądową 20 i całość skręca się nakrętkę 22 i górną część korpusu nośnego 1 łączy się z odcinkiem przewodu 25 doprowadzającego gaz obojętny.

IidukSkrem 500 V sprawdza się stan izolacji elektrycznej pomiędzy osłonę uszczelniającą 12 a korpusem nośnym 1, który winien wynosić około 1 M Ω .

Montaż oporowego zespołu grzejnego polega na połączeniu elementu grzejnego - rury 10, uzbrojonego w pierścień mocujący 8 z podzespołem korpusu nośnego 1 złączonego z osłonę uszczelniającą 12. W tym celu element grzejny wygrzewa się w piecyku oporowym do temperatury kąpieli metalowej w piecu. Temperaturę mierzy się wewnątrz elementu grzejnego. Podzespół zawierający osłonę uszczelniającą 12 wygrzewa się wstępnie na piecu elektrycznym.

Po wygrzaniu elementu grzejnego do kąpieli pieca wlewa się do niego płynny metal, z którego następnie zdejmuje się zgary. Wysokość poziomu kąpieli metalowej w elemencie grzejnym mierzona od górnej krawędzi pilośyilnna mocującego 8 w głąb elementu grzejnego winna wynosić 220 mm. Do elementu grzejnego następnie przy pomocy suwnicy wprowadza się podzespół osłony uszczelniającej 12 z elektrodą grafitową 2, po czym odpowiednim kluczem sierpowym, jego ruchem w prawo łączy się poprzez zaryglowanie oba podzespoły. Z kolei instaluje się w klockach 23 płyty nośnej 17 śruby oczkowe linki transportowej, zakłada się osłonę cieplną /ochronną/ do transportu elementu grzejnego, wyłącza się zasilanie oporowego zespołu grzejnego oraz wyjmuje się bezpiecznik mocy obwodu wtórnego transformatora. W oporowym piecu elektrycznym w miejscu zanurzenia oporowego zespołu grzejnego usuwa się zgary z kąpieli metalowej. Suwnicą przetransportowaje się oporowy zespół grzejny do oporowego pieca elektrycznego i zanurza się go w kąpieli metalowej. Z kolei zdejmuje się osłonę cieplną służącą do przewozu oporowego zespołu grzejnego i rozłącza się z klockami 23 płyty nośnej 17 linką transportową. Ola wymuszenia zanurzenia na płytę nośną 17 nakłada się obciążniki. Z kolei odcinek przewodu łączy się ze zbiornikiem gazu obojętnego jak azot lub argon zaopatrzony w amortyzator ciśnienia i utrzymuje się ciśnienie gazu obojętnego pod osłoną uszczelniającą 12 co najmniej na poziomie + 10 Pa.

W końcu oporowy zespół grzejny po założeniu bezpiecznika obciąża się mocą około 4 kW.

Opór elektryczny mierzony w kąpieli metalowej w temperaturze 500°C przy obciążeniu 2 i 8 kW przy zanurzeniu rury 10 wynoszącym 850 mm i jednakowych poziomach metalu wewnątrz jak i na zewnątrz rury 10 powinien wynosić: dla elementów grzejnych do cynku 0,5 - 2,5 omów, a dla elementów grzejnych do aluminium od 1,0 do 3,0 omów.

Po dwóch godzinach zwiększa się moc oporowego zespołu grzejnego do 7 kW i następnie obciąża się do mocy znamionowych.

Demontaż oporowego elementu grzejnego rozpoczyna się od wyłączenia tego elementu przez obniżenie (nocy do zera i wyjęcia bezpiecznika mocy po stronie wtórnej transformatora i odłączenie doprowadzenia prądowego. Odłącza się także doprowadzenie gazu obojętnego. Następnie w klockach 23 płyty nośnej 7 instaluje się śruby oczkowe linki transportowej, zakłada się osłonę ochronną do przewozu oporowego zespołu grzejnego, wyciąga oporowy zespół grzejny przy pomocy suwnicy i przenosi się na przygotowane stanowisko demontażu, zdejmuje się osłonę do przewozu elementu grzejnego, zakłada się klucz sierpowy na bolce wystające z osłony uszczelniającej 12 i ruchem w lewo odoygloouje się pierścień oporowy 4 od pierścienia mocującego 8 tworzących zamek i oddziela się osłonę uszczelniającą 12 od elementu grzejnego. Od elementu grzejnego oddziela się pierścień mocujący 8, a po wyssudreinu demontuje się osłonę uszczelniającą 12.

166 027

166 027

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,00 zł.

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Oporowy zespół grzejny pieca elektrycznego, zawierający elektrodę od góry osadzoną w metalowym uchwycie, a dolną częścią zanurzoną w kąpieli metalowej usytuowaną osiowo wewnątrz naczynia w postaci rury, stanowiącego element grzejny wykonany z azotkowanego węglika krzemu, wypełniony częściowo kąpielą metalową i w części zanurzoną w ogrzewanej kąpieli metalowej, umieszczony z kolei w gazoszczelnej osłonie połączonej z doprowadzeniem gazu obojętnego, osadzonej na metalowym uchwycie elektrody oraz odizolowanej elektrycznie od tego uchwytu stanowiącego jednocześnie doprowadzenie prądowe, znamienny tym, że ma osiowo usytuowany metalowy korpus nośny /1/ zaopatrzony od dołu w nagwintowany uchwyt w którym wkręcona jest elektroda /2/ korzystnie grafitowa oraz jednocześnie połączony rozłącznie z elementem grzejnym w postaci rury /10/ za pomocą pierścienia mocującego /8/, sprzężonego z kolei rozłącznie z pierścieniem oporowym /4/ osadzonym na odsądzeniu /3/ korpusu nośnego /1/, podczas gdy na pierścieniu oporowym /4/ na podkładce izolacyjnej wsparta jest osłona uszczelniająca /12/, przy czym korpus nośny /1/ powyżej połączenia z elektrodę /2/ ma wydrążony osiowo otwór połączony z zainstalowanym w końcówce korpusu nośnego /1/ odcinkiem przewodu /25/ połączonego ze zbiornikiem gazu obojętnego z tym, że korpus nośny /1/ poniżej odsadzenia /3/ ma w ściankach co najmniej dwa otwory,
2. 2. Oporowy zespół grzejny według zastrz. 1, znamienny tym, że pierścień oporowy /4/ zaopatrzony jest od dołu w usytuowaną pionowo tuleję /5/, która ma od strony dolnej krawędzi pionowo usytuowane otwory co 120°, przechodzące po obwodzie pod kątem w kierunku pierścienia oporowego /4/ w skośnie usytuowane otwory, przeznaczone na sworznie /6/ łączące tuleję /5/ pierścienia oporowego z wystającą do góry tuleją /7/ pierścienia mocującego /8/.
3. 3. Oporowy zespół grzejny według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że pierścień mocujący /8/ co 120° rozłącznie połączony jest z uchwytami /9/ dociśniętymi do kołnierza rury /10/ pierścieniem zaciskowym /11/.
4. 4. Oporowy zespół grzejny według zastrz. 1, znamienny tym, że na osłonie uszczelniającej /12/ wokół korpusu nośnego /1/ zainstalowana jest kolejna podkładka izolacyjna oraz następnie krążek dystansowy /13/ i tuleja dystansowa /14/, wokół której zamocowana jest metalowa osłona /15/ izolatora cieplnego /16/, wsparta wewnętrznym obwodem na krążku dystansowym /13/, podczas gdy powyżej tulei dystansowej /14/ na korpusie nośnym /1/ zainstalowana jest płyta nośna /17/ przylegająca do izolatora cieplnego /16/, a z kolei na korpusie nośnym /1/ osadzona jest podkładka /19/ oraz szyna prądowa /20/, a na szynie prądowej nakładka /21/, przy czym całość jest skręcona nakrętką /22/.
5. 5. Oporowy zespół grzejny według zastrz. 4, znamienny tym, że na dwóch przeciwległych krawędziach płyty nośnej /17/ zainstalowane są podpory /18/ w postaci belki, do których przylega szyna prądowa /20/ w postaci płaskownika spełniająca jednocześnie rolę sprężyny dociskowej całego zespołu grzewczego.
6. 6. Oporowy zespół grzejny według zastrz, 4, znamienny tym, że na płycie nośnej /17/ po obu stronach szyny prądowej /20/ są zainstalowane nagwintowane osiowo klocki /23/.
7. 7. Sposób przygotowania do zabudowy oraz pracy oporowego zespołu grzejnego w piecu elektrycznym, polegający na wykonaniu powłok ochronnych na elemencie grzejnym, elektrodzie grafitowej i osłonie uszczelniającej, połączeniu elektrody z jej metalowym uchwytem, a następnie korpus nośny połączony z elektrodą grafitową zostaje połączony z osłoną uszczelniającą, po czym element grzejny uzbrojony w pierścień mocujący zostaje połączony z podzespo166 027 łam korpusu nośnego uprzednio połączonego z osłoną uszczelniającą, znamienny tym, że nanosi się powłokę na wnętrze elementu grzejnego w postaci rury /10/ na głębokość 1/4 długości mierząc od krawędzi otwartej rury /10/ oraz zewnętrzną powierzchnię rury /10/ na wysokość od 1/10 do 1/4 długości roztworem kwaśnego dwuwodorofosforanu glinowego, a po wyschnięciu pierwszej warstwy nanosi się kolejne dwie warstwy mieszaniny kwaśnego dwuwodorofosforanu glinowego z wodorotlenkiem glinu w proporcji wagowej 1 : 1 o gęstości farby olejowej, przy czym każdą nałożoną warstwę suszy się w temperaturze do 70°C, a następnie powierzchnie nie pokryte powłoką okleja się pasem z tkaniny szklanej przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej z wodą, podczas gdy przygotowane powierzchnie metalowej osłony uszczelniającej /12/ najpierw nagrzewa się do temperatury 60°C, nanosi się powłokę na powierzchnię zewnętrzną i wewnętrzną mieszaniną tlenku glinu z zolem krzemionkowym na 55% wysokości mierząc od dolnej krawędzi osłony uszczelniającej /12/, po czym dwukrotnie osłonę uszczelniającą /12/ na 55% wysokości okleja się papierem z włókna glino-krzemianowego, przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej, a na dwie warstwy papieru nakleja się jedną warstwę tkaniny szklanej przy użyciu mieszaniny glinki kaolinowej z wodą, przy czym suszy się osłonę uszczelniającą /12/ pokrytą powłoką ochronną w temperaturze do 100°C, a na oddzielnym stanowisku gwint elektrody /2/ zanurza się w naczyniu z kitem grafitowym i wkręca się w nagwintowany otwór korpusu nośnego /1/, po czym nie nagwintowaną część powierzchni elektrody grafitowej /2/ okleja się jedną warstwą tkaniny szklanej przy pomocy mieszaniny glinki kaolinowej z wodą, pozostawiając na około 1/6 wysokości dolny koniec nieoklejony, następnie na umieszczony w atojaku korpus nośny /1/ połączony z elektrodą grafitową /2/ nakłada się co najmniej jedną podkładkę izolacyjną, którą osadza się na odsądzeniu /3/ korpusu nośnego /1/, po czym izolację elektryczną, a na wystającą z izolacji elektrycznej część odsadzenia /3/ nakłada się z kolei wewnętrzną część pierścienia oporowego /4/, po czym na izolację elektryczną i pierścień oporowy /4/ nakłada się kolejną podkładkę, a z kolei na tej podkładce na korpusie nośnym /1/ instaluje się osłonę uszczelniającą /12/ pokrytą warstwę ochronną, a na osłonie uszczelniającej /12/ na korpusie nośnym /1/ osadza się kolejną podkładkę izolacyjną, a następnie króciec dystansowy /13/ oraz tulejkę dystansową /14/, po czym mocuje się metalową osłonę /15/, która podtrzymuje izolator cieplny /16/, na którym z kolei nakłada się płytę nośną /17/, a z kolei podkładkę metalową /19/ oraz w końcu na korpus nośny /1/ nakłada się szynę prądową /20/ i całość skręca się nakrętką /22/, po czym górną część korpusu nośnego /1/ łączy się z odcinkiem przewodu /25/ doprowadzającego gaz obojętny, po czym element grzejny w postaci rury /10/ pokryty warstwą ochronną i uzbrojony w pierścień mocujący /8/ wygrzewa się do temperatury roboczej kąpieli metalowej pieca oraz oddzielnie wygrzewa się podzespół osłony uszczelniającej /12/ z korpusem nośnym /1/ w temperaturze do 100°C lub powyżej tej temperatury, wlewa się do wygrzanego elementu grzejnego płynny metal lub stop, wprowadza się do elementu grzejnego elektrodę grafitową /2/ z korpusem nośnym /1/, łączy się oba podzespoły w jedną całość, a z kolei oporowy element grzejny zanurza się w kąpieli pieca elektrycznego oraz odcinek przewodu /25/ łączy się ze zbiornikiem gazu obojętnego i utrzymuje się ciśnienie gazu obojętnego pod osłoną uszczelniającą /12/ dogodnie na poziomie ± 10 Pa iw końcu oporowy zespół grzejny obciąża się mocą wstępnie, a następnie obciąża się do mocy znamionowej.
8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że glinkę kaolinową miesza się z wodą w proporcji 1 : 1.
9. 9. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, ze element grzejny nagrzewa się do temperatury 60°C oraz nanosi się na jego powierzchnię mieszaninę tlenku glinu z zolem krzemionkowym do 1/4 wysokości od zewnętrznej i wewnętrznej strony rury /10/.
10. 10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że mieszanina tlenku glinu z zolem krzemionkowym zawirra korzystnia 50% wagowych tlnnuu liiuu.
11. 11. Sposób według zastrz. 7, znamienny ty m, os o^anę yretnnZniyj %cą /12/ z naniesioną powłoką okleja się tkaniną szklaną, z na dwie warstwy tkaniny szklanej nakleja się jedną warstwę papieru azbestowego.
12. 12. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, ze początek naklejania dru4

    166 027 giego pasa tkaniny szklanej albo papieru z włókna glinokrzemianowego na osłonie uszczelniającej /12/ jest przesunięty o połowę obwodu osłony uszczelniającej /12/ w stosunku do pasa pierwszego tkaniny szklanej albo papieru.